Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

@Ειφφελ κοιτώ και ξανακοιτώ και ξανακοιτώ την ανάρτησή σου προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τι διαβάζεις και καταλήγω οτι διαβάζεις κάποιαν εκδοχή του Κάμα Σούτρα δια χειρός Χρύσας Παραδείση (γιατι εισαι και παραδοσιακός τυπος):θρρρ:
 
Ο μύθος του βρικόλακα κανένα ερωτισμό δεν είχε αρχικά.
Αναλόγως για ποιόν από όλους τους μύθους εννοείς.
Κάθε χώρα έχει τον δικό της μύθο ή τη δική της μυθοπλασία αν θες, πάνω στους βρικόλακες. Από την αρχαία Βαβυλωνία, την Κίνα, την Τουρκία και πάει λέγοντας.
Και μάλιστα μεταξύ τους δεν έχουν και μεγάλη σχέση.
 
Ο μύθος του βρικόλακα, αυτός στον οποίο βασίστηκε η λογοτεχνία, είναι αυτός των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών, κυρίως των σλαβικών. Οι άλλοι μύθοι, βαβυλωνιακοι, κινεζικοι κλπ είναι άλλο πράγμα, μοιάζουν με τους βρικόλακες αλλά δεν είναι.
 
@Ειφφελ κοιτώ και ξανακοιτώ και ξανακοιτώ την ανάρτησή σου προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τι διαβάζεις και καταλήγω οτι διαβάζεις κάποιαν εκδοχή του Κάμα Σούτρα δια χειρός Χρύσας Παραδείση (γιατι εισαι και παραδοσιακός τυπος):θρρρ:
Χα χα, αστείο για την συζήτηση για το φαγητό και τον έρωτα είναι. Δυστυχώς δεν διαβάζω κάποιο ενδιαφέρον βιβλίο να συνδυάζει αυτά τα δύο
 
Πολύ ωραία συζήτηση αυτή για τους βρικόλακες και το σεξ. Εγώ έχω διαβάσει ότι πράγματι απ' την αρχή της λογοτεχνικής εμφάνισής τους οι βρικόλακες συνδέονταν με την επιθυμία και το σεξ. Οι λογοτεχνικοί όμως μόνο: γιατί στην λαογραφία, ο βρικόλακας είναι ένα φριχτό σαπισμένο τέρας, όχι ο κομψός κόμης που έχουμε στο νου μας ως λογοτεχνικό κλισέ. Αν και το ένα δεν εμποδίζει ντε και καλά τ' άλλο, βλέπε τον βρικόλακα του Βαλαωρίτη, ο οποίος είναι ένα σαπισμένο τέρας, αλλά διατηρεί την ερωτική επιθυμία για τη χήρα του. Γενικά, υπάρχουν ελληνικές παραδόσεις όπου αν μια χήρα γεννούσε την είχε καταστήσει έγκυο ο βρικολακιασμένος σύζυγός της.
Εγώ τελείωσα ξανά την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων (πολύ παράξενο παραμύθι, έχει ως θέμα λογικά παράδοξα) και διάβασα την Παναγιά των Παρισίων, ωραίο βιβλίο, πολύ τραγικό, αλλά μ' άρεσαν οι περιγραφές του μεσαιωνικού Παρισιού, το ότι μιλάει κατά της θανατικής ποινής και θεωρώ ότι ο Κλοντ Φρόλο είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες κακούς/αντιήρωες των βιβλίων.
 
Πολύ ωραία συζήτηση αυτή για τους βρικόλακες και το σεξ. Εγώ έχω διαβάσει ότι πράγματι απ' την αρχή της λογοτεχνικής εμφάνισής τους οι βρικόλακες συνδέονταν με την επιθυμία και το σεξ.
Έτσι ακριβώς είναι.
Υπάρχει μια πολύ ωραία και κατατοπιστική εισαγωγή στο βιβλίο Καρμίλλα από τις εκδόσεις Ars Nocturna, όπου γίνεται σχετική ανάλυση για τα λογοτεχνικά βαμπίρ. Αν θυμάμαι καλά ανατρέχει και στο αρχέτυπο δλδ την Λίλιθ.
 
"Το δίλημμα του Τζάκσον" της Iris Murdoch κόντεψε να γίνει και δικό μου δίλημμα "να το τελειώσω ή όχι;" Παίρνει 2 αστέρια. Πολύ κακό για το τίποτα.

Τώρα διαβάζω μια συγγραφέα που μόλις ανακάλυψα και προς το παρόν έχω περιέργεια να δω τι θα γίνει στη συνέχεια. "Θερμόμετρο" της Αμελί Νοτόμπ.


830

Η νεαρή νοσοκόμα δεν ήξερε τι θα συναντήσει στο ερημικό νησί του Καπετάνιου, όπου δέχτηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες της. "Ασθενής" δεν είναι τελικά ο ίδιος ο φιλήδονος γέρος, αλλά η μικρή προστατευόμενή του, που ζει έγκλειστη με τη θέλησή της σε μια παράξενη έπαυλη χωρίς καθρέφτες.
Για ποιο λόγο; αναρωτιέται η νοσοκόμα. Και γιατί της απαγορεύεται να μιλήσει γι' αυτό επί ποινή θανάτου; Σαν θηλυκός Ερμής, θα επιστρατεύσει όλη την τέχνη του αγγελιαφόρου θεού για να εξιχνιάσει το μυστήριο, να κερδίσει την καρδιά της κοπέλας και να της μεταφέρει σιωπηλά το απίστευτο μήνυμα.
Μόνο που η αντίδραση δεν θα είναι αυτή που περιμένει. Γιατί τα πράγματα δεν έχουν ποτέ μόνο μία όψη.
Τυφλός έρωτας, εξαπάτηση, καταναγκασμός, συνενοχή, διπλό παιχνίδι γύρω από την ομορφιά και τη φρίκη - η Αμελί Νοτόμπ παίζει με μπρίο σ' όλη τη γκάμα των μοιραίων παθών, βυθίζοντας τον αδυσώπητο κόσμο της σε μια ατμόσφαιρα γοτθικής παρωδίας και μαύρου ρομαντισμού. Όπλα της, η ευρηματική πλοκή, το φαρμακερό χιούμορ, η τέχνη της αναμέτρησης και του καυστικού διαλόγου: μ' άλλα λόγια, ένα συναρπαστικό προσωπικό στυλ, στο οποίο κοινό και κριτικοί αναγνώρισαν μια συγγραφέα πέρα από τα κοινά μέτρα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Η Αμελί Νοτόμπ είναι διεστραμμένη με την ευγενή σημασία του όρου, πράγμα που σημαίνει ότι η αθωότητά της είναι μια τεχνοτροπία κι ότι η ίδια ορίζει τις αρχές και τις χρήσεις της. Έχει φτάσει δε να τις επιβάλλει σ' ένα ολοένα μεγαλύτερο κοινό, τόσο στα γαλλικά όσο και σε μετάφραση, το οποίο τέρπεται από την ασίγαστη αφηγηματική της υπερδιέγερση. . ." (Jacques de Decker, Le Soir)
 
"Το δίλημμα του Τζάκσον" της Iris Murdoch κόντεψε να γίνει και δικό μου δίλημμα "να το τελειώσω ή όχι;"
Αν σκεφτεσαι να διαβασεις και το μεσα στο διχτυ της ιδιας, γνωμη μου ειναι να μην το κανεις. Θα σκυλοβαρεθεις.
 
@Λένκοβιτς αν σου αρεσει, διαβασε την υγιεινη του δολοφόνου. (Αν κυκλοφορει)
Ναι, το έχω στα υπόψιν. Απλά δεν το έχει η δημοτική βιβλιοθήκη και πρέπει να το αγοράσω.

Αν σκεφτεσαι να διαβασεις και το μεσα στο διχτυ της ιδιας, γνωμη μου ειναι να μην το κανεις. Θα σκυλοβαρεθεις.
Δεν το έχω ακουστά αυτό. Thanks for the advise. 'Εχω πάρει όμως από τη δημοτική βιβλιοθήκη και το "Ερρίκος και Κάτωνας" της ιδίας. Εύχομαι να είναι καλύτερο!
 
Αν θυμάμαι καλά ανατρέχει και στο αρχέτυπο δλδ την Λίλιθ.
Όντως! Με αφορμή την συζήτηση την ξαναδιάβασα και είναι από τις καλύτερες εισαγωγές βιβλίων που έχει τύχει να διαβάσω. Ξεκινάει από την Λίλιθ, την οποία συσχετίζει και με βαβυλωνιακές θεότητες και μετά επεκτείνεται και σε άλλα αρχέτυπα, π.χ. την Λάμια.
 
'Ηρθε η ώρα του. Ερρίκος και Κάτωνας, Iris Murdoch.

833


Ερρίκος και Κάτωνας: Δυο τρομερά παιδιά. Αυτοεξόριστος, αποξενωμένος από κάθε δεσμό, αποτυχημένος στις νεανικές φιλοδοξίες του, ο Ερρίκος επιστρέφει από την Αμερική για να κληρονομήσει την τεράστια περιουσία του πρωτότοκου, χαρισματικού αδελφού του που είχε στο μεταξύ πέσει θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος. Παλεύοντας με τις σκιές και τα φαντάσματα ενός σκληρού οικογενειακού παρελθόντος που είχε βαθιά πληγώσει την παιδική του ψυχή, αρνείται να αποδεχτεί τον δυσβάσταχτο πλούτο και τον προγονικό πύργο που του αφυπνίζουν πληγές και νεανικά τραύματα αξεπέραστα. Όμως οι οδυνηρές παλινδρομήσεις του δείχνουν τελικά έναν άλλο κόσμο, μια ήσυχη απλή ζωή με σύντροφο της ζωής του την παιδική του φίλη Κολέτ.
 
Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι ιδιαίτερα παραγωγικές γιατί πήρα την απόφαση να διαβασω κάποια βιβλία που έχουν βαρύ περιεχόμενο και με θεματολογίες που δεν έχω ξανασχοληθεί.

Ξεκινάω από τα δύσκολα που είναι με πολιτικό περιέχομενο:

Θα ξεκινήσω δυο βιβλία του Ιούλιου Έβολα που είναι το "Revolt Against the Modern World" και το "Ride the Tiger". Ο Έβολα θεωρείται ο πατέρας του Ιταλικού φασισμού, αλλά αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον είναι κάποια άρθρα του που είχα διαβάσει και κάνουν κριτική στον μοντέρνο κόσμο ενώ παράλληλα αναλύει την φιλοσοφία του σχετικά με του παραδοσιακούς πολιτισμούς μέσα από τους οποίους μπορεί να φτιαχτούν οι ιδανικές κοινωνίες. Μετά από λίγη έρευνα, έμαθα ότι αυτά τα δυο βιβλία ασχολούνται με τα συγκεκριμένα θέματα και δεν έχουν τόση σχέση με την πολιτική. Τα βιβλία είναι στα αγγλικά, έχουν πολύ δύσκολο περιεχόμενο, και δεν ξέρω καν άμα καταφέρω να τα τελειώσω. Το βλέπω σαν πρόκληση.

Το δεύτερο πολιτικό είναι ο "Σοβιετικός Άνθρωπος" του Michel Heller. Ένα από τα λίγα βιβλία που το είχε ο παππούς μου στην βιβλιοθηκη και μου είχε κεντρίσει το ενδιάφερον. Θεωρείται από τα κορυφαία βιβλία μελέτης του σοβιετικού καθεστώτος και περιγράφει τις πρακτικές που εφάρμοσαν στην ΕΣΣΔ για την δημιουργία του "Homo Sovieticus".


Και για τελευταίο αναφέρω τα πιο χαλαρά και ψυχαγωγικά βιβλία που είναι τα εξής:

Η "Ελληνική Μυθολογία" του Paul Decharme. Έχει πάρει βραβείο της Γαλλική Ακαδημίας και θεωρείται από τα κλασικά βιβλία του είδους του. Περιέχει πληροφορίες με πλήθος εικόνων σχετικά με τους Θεούς του Ολύμπου. Πολύ καλό βιβλίο για όσους θέλουν να κάνουν μια εισαγωγή στην Ελληνική Μυθολογία.


"Το όνομα του Ρόδου" του Ουμπέρτο Έκο θα είναι το λογοτεχνικό βιβλίο που θα με συνοδεύει στο κρεβάτι μου για τις επόμενες βραδιές. Θα την πω την αμαρτία μου, δεν έχω ξαναδιαβάσει Ουμπέρτο Έκο, οπότε το βιβλίο αποτελεί την πρώτη επαφή με το έργο του συγγραφέα. Είναι από τα πλέον κλασικά και δημοφιλή βιβλία του Έκο και μου έχει κεντρίσει πάρα πολύ το ενδιαφέρον, γιατί από κριτικές και σχόλια που έχω διαβάσει, πρόκειται για ένα αριστούργημα στον χώρο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ανυπομονώ να το ξεκινήσω.
 
Εγώ τελείωσα πριν από κάνα δυο μέρες το βιβλίο με τα διηγηματάκια του Χάρντυ, ο παραστρατημένος εφημέριος. Ενδιαφέροντα διηγήματα, εκ πρώτης όψεως απλός βικτωριανός ρεαλισμός/ηθογραφία, αλλά έχουν στοιχεία που τα διαφοροποιούν, όπως η ειρωνία.
Το ομώνυμο διήγημα μου θύμισε αρκετά το πανδοχείο Τζαμάικα της Ντυ Μωριέ. Πάρα πολύ έντονη ειρωνία και έλλειψη μελοδραματισμού. Δεν ανήκει στα ηθικοδιδακτικά, παρόλο που εκ πρώτης όψεως έτσι φαίνεται, καθώς ειρωνεύεται τις αδύναμες προσπάθειες του εφημερίου και έχει κι ένα θεικό υστερόγραφο, που αλλάζει όλο το πρόσημο του διηγήματος.
Μια ευφάνταστη γυναίκα: αρκετά ιδιαίτερο, με άφθονη τραγική ειρωνία. Η θεωρία που χρησιμοποιεί βέβαια για τη γέννηση του παιδιού είναι αρκετά ανόητη/αντιεπιστημονική, αλλά στο κάτω-κάτω λογοτεχνία διαβάζουμε και μάλιστα βικτωριανή. Στο τέλος μου ήρθε να τον μπατσίσω τον πατέρα-φαμίλια. Μ' αυτό που έκανε επιβεβαίωσε τις θεωρίες της γυναίκας του για αυτόν! Θα ήθελα να ξέρω και τη συνέχεια, τι απέγινε το καημένο το παιδάκι. :( Δεν μου πολυάρεσε ότι ο συγγραφέας κοροιδεύει, όπως μου φάνηκε, τις ευαισθησίες της πρωταγωνίστριας ως δείγμα υστερικής γυναίκας.
Το σακατεμένο χέρι: πολύ ωραίο, κάτι ανάμεσα σε ηθογραφία και γοτθικό τρόμο. Στο τέλος βέβαια καταλήγει σε ηθικολογία και επίσης δεν εξηγεί καθόλου τι συνέβαινε με τη μυστηριώδη αρρώστια της νιόπαντρης, πράγμα που δεν μου πολυάρεσε. Όμως, δείχνει τα ήθη και τα έθιμα της εποχής και του τόπου, οπότε μου άρεσε πολύ.
Μια μικρή παρένθεση: :εεε;: Τι στο καλό ήταν αυτό; Τελείως καμένο! Πιο απαθή και αδιάφορο γυναικείο χαρακτήρα δεν έχω ξαναδεί! Λέγοντας αδιάφορο δεν εννοώ ότι περιγράφεται βαρετά, καθώς ο συγγραφέας καταφέρνει να μας τραβήξει το ενδιαφέρον, αντιτάσσοντας τις καταστάσεις στις οποίες μπλέχτηκε η κοπέλα με τον χαρακτήρα της. Υποθέτω ότι το θέμα του διηγήματος είναι στην ουσία ο γάμος και η επιλογή (ή μη) της γυναίκας. Με προβλημάτισε αρκετά το τιμωρητικό τέλος.

1ο έντιτ: Αχ, Σελεφά, τέλειο φαίνεται αυτό που διαβάζεις! :σάλια:Ελπίζω δεν είναι σειρά, ε;

2ο έντιτ: θυμήθηκα επιτέλους πώς λεγόταν το τραγούδι με το οποίο εξέφραζε την επιθυμία του για την Εσμεράλδα ο Κλώντ Φρόλο στην ταινία της Ντίσνευ! Hellfire ήταν ο τίτλος. Προσπαθούσα να το θυμηθώ, επειδή, όσο διάβαζα την Παναγία των Παρισίων, στις σκηνές που ο Κλωντ Φρόλο εκφράζει το βίαιο πόθο του στην Εσμεράλδα όλο μου έρχονταν εικόνες απ' αυτό, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ τον τίτλο.
 
Last edited:
@Σελεφά ως συνεχεια της συζήτησης για το Τραγούδι του Αχιλλέα θα συμφωνήσω λοιπόν σε αυτά που σου είπε η @Διχασμένη όσων αφορά τις μάχες του βιβλίου...Εχει ενδιαφέρον πάντως και έντονα σημεία η εξιστόρηση του πολεμου και της διαμάχης Αχιλλέα-Αγαμέμνονα... Δεν θα έλεγα πως θα απογοητευτείς απλά όπως είπες και εσυ να το πάρεις χωρίς να έχεις στο μυαλό σου ότι θα περιμένεις επικές μάχες... Τουλάχιστον όχι σε μεγάλο μέρος του βιβλίου... :)
 
Top