Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Μια χαρα εισαι!:πάνω: Εγω εχω ενα βιβλιο στο αμαξι , ενα στον καναπε ενα στο κρεβατι και ενα ..στην τουαλετα!:))))Οταν περναω περιοδους που δεν μου ερχεται να διαβασω η κολαω σε ενα βιβλιο αλλαζω το ειδος του βιβλιου που διαβαζω. Το εχεις προσπαθησει; Αναλογα το συνασθηματικο μας κοσμο καμια φορα αλλαζουν και οι προτιμησεις μας στην αναγνωση.:Σαίξπηρ: Πιασε αλλη θεματολογια ασχετη με τα 5 που διαβαζεις..
 
Τελείωσα με το "Παλάτι των Ονείρων" του Ισμαήλ Κανταρέ, το οποίο ήταν ένας συνδυασμός Κάφκα και Όργουελ και συνεχίζω με τον πολυαγαπημένο Κασάρες

"Το όνειρο των ηρώων"!!:)
 
Καλημερα! Πιστευω σημερα να τελειωσω του Μεριτ ..Ωραια γραφη αλλα βαρια για μενα τωρα..."..ψυχες αλυσοδεμενες μια αιωνιοτητα στην ερημια ,σε παντοτινη απελπισια." Και μιλαει για κατι θαμνους..:ωιμέ:
Ξεκινησα ταυτοχρονα του Campbell το " Ερωτας και Θανατος":πάνω::κάτω:
 
Τελείωσα το 'Νάνο' του Λάγκερκβιστ-είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο- και αρχίζω το 'Μαουτχάουζεν' του Καμπανέλλη
 
Τελείωσα το υπεροχότατο Μαγικό Βουνό και ξέρω οτι θα κατέχει απο δω και περα μια πολύ σημαντική θέση μέσα μου, γιατί το ένιωσα πολύ κοντά μου (και αισθητικά και πνευματικά). Και ας υποκλιθώ κιόλας :προσκυνώ::προσκυνώ::προσκυνώ:

Συνεχίζω με το γεράκι της Μάλτας του Χάμετ, πιο σκληροπυρηνικά.
 

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Αχ,το «Μαουτχάουζεν» θα σε κάνει να κλαις όλη μέρα και να λες τι άτιμη φάρα είμαστε εμείς οι άνθρωποι.

Τελείωσα προχθές το «Ταξίδι μέλιτος» του Ανδρουλάκη και από τότε νιώθω ξανά γοητευμένος από το μεγάλο άντρα (Βενιζέλος) και ψάχνω διάφορα ιστορικά στοιχεία για τη ζωή και την παρακαταθήκη του.

Λέω να συνεχίσω με τη «Βιρτζίνια Γουλφ» που συνδέεται κάπως με το προηγούμενο-όποιος το διάβασε θα καταλάβει!
 
Last edited:
Δυστυχώς πολλές φορές το έχουμε πεί και σκεφτεί αυτό , τόσο με τα βιβλία –μαρτυρίες που διαβάσαμε, όσο και μ’αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο από αρχαιοτάτων χρόνων ως και σήμερα.
Αυτό που πάντα με εντυπωσιάζει είναι που δεν αλλάξαμε καθόλου στην πορεία τόσων ετών
 
@Νικόλα, ναι κι εγώ αυτό έχω διαβάσει από διάφορες κριτικές, αλλά λέω αφού έχουμε τα μέσα κάτσε να ρωτήσω. ;)
 

Φιλιπ

Δαγεροτύπης
έπεσαν στα χέρια μου και ξεκίνησα τα "αλλαγμενα κεφάλια" του Τόμας Μαν που είναι εξαντλημένο πολύ καιρό αλλά που κ που είμαι τυχερός :)
 
Νικόλα, το Σχέδιο διαφυγής το έχεις διαβάσει; Κι αν ναι, καλό;
Πάντως ο Κόρτο έδωσε καλή βαθμολογία.
Εμένα μου άρεσε, αλλά ξέρεις αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικό. Δεν φτάνει την Εφεύρεση του Μορέλ (όπως λέει κι ο Νικόλας) αλλά βασικά και αυτό ασχολείται με την αίσθηση της ελευθερίας και την έννοια της πραγματικότητας και της φαντασίας. Ένα καλό που έχουν τα βιβλία του Μπιόι Κασάρες (ανεξάρτητα από το αν σου αρέσουν ή όχι) είναι το ότι είναι μικρά. Οπότε μπορείς εύκολα (και σε λίγο χρόνο) να τα διαβάσεις και να τα κρίνεις βάσει του προσωπικού σου κριτηρίου (που στην τελική, αυτό είναι που μετράει)
 
Rayuela

Σήμερα τελείωσα το Κουτσό (κατά το: "Σημερα πέθανε η μαμα") και δεν έχω να πω πολλά πέραν του ότι δε με απασχόλεισαι ούτε λεπτό ποιο βιβλίο θα διαβασω μετά απο αυτό μιας και, όσο πλησιάζα στο τελος, (κοινοτοπια alert) αληθινά δεν ήθελα να τελειωσει, πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατι γίνεται τόσος λόγος για τη δυσκολία του μιας και ο βαθμός αυτής της περιώνυμης δυσκολίας τελικά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικοτητα, ειναι απο κεινα τα βιβλία που θα ήθελα να ειχα μαζί μου σε περιπτωση που ναυαγούσα ως άλλος Τομ Χανκς για ν χρόνια (να θυμηθώ να ανοιξω ένα θεμα γι' αυτό το θέμα), όσοι το έχετε διαβάσει και σας άρεσε, να σηκώσετε το χερι σας ή καντε ένα βήμα μπροστά και όσοι το μισησαν, ας κρατησουν για πάντα τη σιωπή τους μιας και, αυτό που θέλω ειναι μια κουβέντα τύπου: "Ναι, ρε συ κι εκει που έγραφε αυτό; Τι γέλιο;!;!" ή "Μα τι ωραία που τα λέει ο άτιμος!!" ή "Πόσο χώσιμο έριξε στους σύγχρονούς του συγγραφείς;!;!" κι άλλα τέτοια, μπορεί ο Κορτάσαρ να εχει γράψει περισσότερα διηγήματα και πραγματικα ήταν πολύ καλος σε αυτό το είδος, το Κουτσό, όμως, ειναι σπουδαίο μυθιστόρημα και θα επιδιωξω και τη μη γραμμικη ανάγνωση, Νικόλα,τώρα που το τελειωσα, θελω ακόμη περισσότερο να το βρώ, για να με ευγνωμονεις αιωνίως. :))))

Ειχε και τις μικρες, δύσκολες στιγμές του οι οποίες ωχριούν μπροστά βιβλίο ως συνολο.
 
Ωραία και το πάμπλικ το έχει πολύ φθηνά οπότε και να μη μου αρέσει δε θα κλαίω τα λεφτά μου :ρ
 
Τελείωσα το γεράκι της Μάλτας και παρα την απλή του πρόζα ήταν καθηλωτικό, γεμάτο ανατροπές. Εθιστικό απλά.
Και γεμάτο Σαμ Σπέιντ :αγαπώ:

Συνεχίζω με Irvin Yalom και το βιβλίο του ''Όταν έκλαψε ο Νίτσε''.
 
Top