Ποια χώρα θεωρείτε ότι έχει βγάλει την καλύτερη λογοτεχνία;

Ποια χώρα θεωρείτε ότι έχει βγάλει την καλύτερη λογοτεχνία;

  • Ρωσια

    Votes: 45 27,6%
  • Γαλλια

    Votes: 27 16,6%
  • Γερμανια

    Votes: 6 3,7%
  • Αγγλια

    Votes: 35 21,5%
  • Ελλαδα

    Votes: 30 18,4%
  • Η.Π.Α

    Votes: 10 6,1%
  • Ιταλια

    Votes: 1 0,6%
  • Αλλη

    Votes: 9 5,5%

  • Total voters
    163

Μήτις

Κοινωνός
φαροφύλακα ούτε εγώ έχω ψηφίσει! Μου φαίνονται ελάχιστα όσα έχω διαβάσει για να αποφασίσω :διάβασμα8:
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Επιστρέφω, σε αυτό το νήμα, αλλά αληθινά δεν μπορώ να αποφασίσω. Εάν, πάντως, μιλούσαμε για αγγλόφωνη λογοτεχνία δίχως να διαχωρίζουμε Αγγλία με ΗΠΑ, τότε νομίζω πως η ψήφος μου θα πήγαινε εκεί.

Ο λογος που δεν εβαλα γλωσσα ειναι ο εξης,σε καμια περιπτωση δεν γινεται να βαλουμε την λογοτεχνια της αγγλιας στο ιδιο τσουβαλι με αυτο της αμερικης,ή αυτο της λατινικης αμερικης σε αυτο με της ισπανιας.
Είναι τελειως διαφορετικες λογοτεχνικες κουλτουρες και σχολες που αν και επηρεασμενες-οι μεν αποικιες των αλλων-εχουν πολυ διαφορετικο στυλ και υφος και ατμοσφαιρα.

Μα και συγγραφείς τής ίδια χώρας (αν όχι κι από το ίδιο χωριό) γίνεται να μην έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους.
 

Μήτις

Κοινωνός
Λόγω εξεταστικής διαβάζω αρχαία ελληνική λογοτεχνία και τείνω να την ψηφίσω. Συνειδητοποιώ πόσο έχουν επηρεάσει όλους τους μετέπειτα δημιουργούς και εντυπωσιάζομαι... Αλλά δε ρίχνω τη ψήφο μου ακόμα! :διάβασμα8:
 

Ιαβερης

Μύστης
εγω ψηφιζω ρωσικη λογοτεχνια και με τα δυο χερια!οι περισσοτεροι ρωσοι λογοτεχνες ειναι το λιγοτερο σπουδαιοι,εχουν γραψει αθανατα εργα τα οποια πιστευω θα διαβαζονται και σε 1000 χρονια.κι επειδη ειμαι επιρρεπης στην υπερβολη εχω να πω οτι και με τον Ντοστογιεβσκι μονο η ρωσικη λογοτεχνια παιρνει επαξια την πρωτια!βεβαια διαβαζω και βιβλια γαλλων,αμερικανων συγγραφεων αλλα η αδυναμια μου ειναι οι ρωσοι...
 

Μήτις

Κοινωνός
Ξεκίνησα να διαβάζω το Ανατολικά της Εδέμ και με βοήθησε απρόσμενα να αποφασίσω.Ψήφισα λοιπον...την Ελλάδα! Και αυτό λόγω του προλόγου του ίδιου του Στάινμπεκ για την ελληνική έκδοση, τον οποίο και παραθέτω

''To have my work published in Greece is at once a pleasing and a frightening thing. It is like a pigmy visiting at the home of the giants. I hope that Greece will be kind to my efforts remembering that our literature is rather like one of those colonies sent out by the ancient cities to be itself but never to forget its origin. To the literature of the world, Greece is the mother. Perhaps this book is a wandering child come home to visit, hoping ti be welcomed.
Although I am fearful, I am also very proud and I hope to be welcomed.''


και η απόδοση στα ελληνικά (όπως υπάρχει στην παμπάλαια έκδοση του Αυλού που έχω, σε μετάφραση Κοσμά Πολίτη)

''Το να δημοσιευθεί το έργο μου στην Ελλάδα είναι κάτι ευχάριστο και τρομακτικό μαζί. Είναι σαν να επισκέπτεται ένας πυγμαίος την πατρίδα των γιγάντων. Ελπίζω πως η Ελλάδα, θα δει με καλοσύνη τις προσπάθειές μου, αν αναλογιστεί ότι η δική μας λογοτεχνία είναι μάλλον σαν μια από κείνες τις αποικίες που ίδρυαν οι πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, και που γίνονταν αυτόνομες, χωρίς ωστόσο να ξεχνούν την καταγωγή τους.Της παγκόσμιας λογοτεχνίας η Ελλάδα είναι η μητέρα. Ίσως αυτό το βιβλίο να είναι ένα περιπλανημένο παιδί που ξαναγυρίζει να επισκεφθεί τη μητρική γη με την ελπίδα πως θα γίνει καλόδεχτο.
Αν και είμαι φοβισμένος, είμαι όμως και περήφανος και ελπίζω να με καλωσορίσει.''
 

Αστρολόγχη

Όμορφο Νιάτο
Από ελληνική λογοτεχνία μου αρέσει σε μεγάλο βαθμό η λογοτεχνία της εποχής του Μεσοπολέμου.
Ξέχωρα από αυτό, νομίζω πως η καρδιά μου ανήκει στον γαλλικό ρομαντισμό.
Λίγο η Γαλλική Επανάσταση, λίγο η γενικότερη αποδοχή της Γαλλίας ως "Λίκνο των Τεχνών", ποιος ξέρει, όποτε διαβάζω γάλλο συγγραφέα νιώθω ότι ανακαλύπτω πράγματα που ακόμα και τώρα τα βρίσκουν πολλοί ουτοπικά.
Συγκεκριμένα (συγνώμη αν βγαίνω λιγάκι εκτός θέματος) προχθές διάβασα την " Ευγενία Γκραντέ" του Ντε Μπαλζάκ και σε κάποιο σημείο ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας τοποθετεί την άποψη του σχετικά με την κληρονομιά, άποψη που ακόμα και σήμερα δημιουργεί έντονες αντιδράσεις.

- Αληθεύει, κύριε, ότι τα κοράκια τρώνε πεθαμένους?
-Τρώνε ότι και τα άλλα ζώα : ό,τι βρουν μπροστά τους.
- Κι εμείς άλλωστε δεν τρώμε πεθαμένους, κύριε? Σάμπως οι κληρονομιές τι άλλο είναι?


Αχ, κάτι τέτοια λένε οι Γάλλοι και μου παίρνουν το μυαλό :P
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Ευγενικός δε λέω... Αν μη τι άλλο, μας έχει μείνει αυτή η αύρα. Αλλά για τους νεοέλληνες μόνο κομπλιμέντα δεν κάνουν τώρα πια εκεί έξω στη Δύση. Και με το δίκιο τους, μάλλον.
 

Αστρολόγχη

Όμορφο Νιάτο
Ευγενικός δε λέω... Αν μη τι άλλο, μας έχει μείνει αυτή η αύρα. Αλλά για τους νεοέλληνες μόνο κομπλιμέντα δεν κάνουν τώρα πια εκεί έξω στη Δύση. Και με το δίκιο τους, μάλλον.
Πέρα από τη σκληρή πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποια πραγματικα΄η ελληνικη λογοτεχνια έχει ξεφτίσει, αν σκεφτεις ότι οι τελευταιοι μεγαλοι Ελληνες συγγραφεις μεγαλουργησαν την περίοδο του Μεσοπολεμου (προσωπικά όμως πιστεύω ότι αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο) υπάρχει και μια γενικότερη απαξίωση ως προς το "ελληνικό έργο". Έχω ακούσει πάμπολλους να μιλάνε για την "ελληνική μιζέρια", πράγμα που με στεναχωρεί πολύ σκεφτόμενη ότι ως έναν βαθμο αυτό έχει τη ρίζα του στη δουλική ξενολατρεία, με την οποία ο Νεοέλληνας αντιμετωπίζει οτιδήποτε "δυτικό". Παλαιότερα, η Ελλάδα, είχε αυτο το μαγικό στοιχείο του παντρέματος Ανατολής και Δύσης, μα στη μουσική της , μα στη λογοτεχνία της. Πλέον έχουμε γίνει "υποκατάστημα" ξενικής κουλτούρας και μάλιστα οχι με τον σωστό, γόνιμο τρόπο, μα με δουλική υποταγή στο "ξενόφερτο". Δεν ξέρω, ίσως αυτή τη στιγμή να ακούγομαι κάπως συντηρητική, αντιδραστική, μολαταύτα αυτή είναι η εικόνα που έχω για το νεοελληνικό γίγνεσθαι.:ουχ:
 

Νικος

Όμορφο Νιάτο
Όπως συζητούσα με τη Δήμητρα, αναφερθήκαμε στις μεγάλες λογοτεχνικές πατρίδες χωρίς να έχω δει την ψηφοφορία..
Και της είχα πει χωρίς καν να το σκεφτώ: Ρώσοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι :))

Έτσι η ψήφος μου πάει στη Ρωσία (κυρίως λόγω της αγάπης μου για τον Τολστόι), αλλά πως μπορεί κάποιος να αφήσει στην άκρη τους απίστευτους Γάλλους? (κυρίως λόγω της αντίστοιχα μεγάλης αγάπης μου για τον Προυστ :) )
Αν είχα και δεύτερη ψήφο........
 

Άρης

Κοινωνός
Πολύ ωραίο νήμα! Πιστέυω ότι η λογοτεχνία κάθε χώρας έχει το δικό της "ύφος" και όλες οι χώρες έχουν βγάλει αξιόλογους συγγραφείς.
Ξαφνιάστηκα όμως όταν είδα το σκορ Ρωσία-Ελλάδα:6-5 (μετά από την ψήφο μου στην Ελλάδα). Όχι βέβαια ότι η Ρώσικη λογοτεχνία υστερεί αλλά ότι η Ελληνική θα έπρεπε να μας αγγίζει περισσότερο μια και είμαστε Έλληνες. Όχι θα έπρεπε- θα ήταν πιο αναμενόμενο εννοώ. Το πιο "φυσιολογικό". Θα μου άρεσε να υπερασπιστώ την Ελλάδα συγκρίνοντας την χρονολογικά, ποσοτικά και ποιοτικά με την Ρωσία και τις άλλες χώρες αλλά δε θα ήταν σωστό. Εκτός αυτού έχω ελάχιστη εμπειρία από τη Ρωσική λογοτεχνία.
Αλλά ήθελα να τον πώ τον πόνο μου..
 

Μελουζίνα

Κοινωνός
Αν και δύσκολη η επιλογή, εγώ ψήφιζω Αγγλία. Μόνο να σκεφτώ βιβλία των Ντίκενς, Σαίξπηρ και Όστεν μου αρκεί.
 

Δροσούλα

Κοινωνός
Βρήκα εδώ μια σελίδα που παρουσιάζει (κατά τη δική της άποψη, βέβαια) τα αριστουργήματα όλων των εποχών. Διαφαίνεται η κατά καιρούς ακμή των διάφορων πολιτισμών, έμμεσα δηλαδή το πόσο ελεύθερο χρόνο είχε ο λαός να γράψει, μη έχοντας την πίεση για την εξασφάλιση των αναγκαίων.

Είναι δύσκολο να συγκρίνει κανείς τις λογοτεχνίες χωρών με μικρούς πληθυσμούς ή να τις κρίνει μη λαμβάνοντας υπόψη του μερικούς παράγοντες που εμπόδισαν την προβολή τους.

Πιστεύω ότι η σύγχρονη λογοτεχνία (μετά τον 2οΠΠ) έχει υβριδίσει ώς ένα σημείο την ανάγκη έκφρασης με υλικά κίνητρα. (Κάτι ανάλογο υπήρχε όμως και στην αρχαία Ελλάδα με τις χορηγίες των λογοτεχνικών διαγωνισμών).

Καθώς τα βραβεία Nobel είναι μια σύγχρονη (έως και αμφισβητούμενη) υπόθεση, είναι δύσκολο να βγάλει κάποιος από εκεί αξιόπιστα συμπεράσματα. Το ότι όμως η Ελλάδα έχει δύο στη συλλογή της έχει κατά τη γνώμη μου μεγάλη αξία.
 

Νικος

Όμορφο Νιάτο
Καλησπέρα παίδες!!
Μετά από καιρό επιτέλους ξαναβρίσκομαι στον υπολογιστή μου (desktop εν έτει 2011 - φτου μου!!) και μπαίνοντας στο φόρουμ στο "τι νέο" βλέπω να πιάνουμε τις "μεγάλες λογοτεχνικές πατρίδες"..
Ωραία..:διάβασμα7:

Έχω ψηφίσει Ρώσους πριν λίγο καιρό.

Οι Ρώσοι δεν έχουν μόνο το μυθιστόρημα να μας δείξουν. Απλά οι δύο που κουβαλάν το μεγαλύτερο όνομα και τη μεγαλύτερη φήμη -για το μεγαλύτερο μέρος του κοινού-, είναι οι Τολστόι και Ντοστογιέφσκι που ναι, είναι κυρίως μυθιστορηματογράφοι (με τον Τολστόι να έχει γράψει και πολλά αξιόλογα διηγήματα) Αλλά ο Τσέχωφ με τα 4 -κυρίως- πάρα πολύ μεγάλα και σημαντικά θεατρικά του? Και τον πολύ μεγάλο αριθμό διηγημάτων του? Ο Γκογκόλ επίσης με σημαντικά του έργα σε μικρή φόρμα. Η ποίηση του Πούσκιν? Και συνεχίζει η λίστα με άλλους..

Αν έπρεπε να βάλουμε δίπλα στους Ρώσους κάποιους, κατά τη γνώμη μου θα έμπαιναν μόνο οι Γάλλοι. Ουγκώ, Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Μοπασάν, Ζολά, Προύστ κάποιοι από τους μέγιστους αυτών.

Νομίζω πως εάν λέμε για "συνολική" παρουσία και αντίκτυπο στη λογοτεχνία από περισσότερα από 1-2 άτομα σε κάθε χώρα, νομίζω πως σε καμία περίπτωση δε μπαίνει η Ισπανία - δε μπορώ να καταλάβω καν γιατί αναφέρθηκε, πέραν του Θερβάντες - όπως και η Γερμανία. Επίσης παράξενο μου φαίνεται που οι Έλληνες λογοτέχνες βρίσκονται σε ίδιο επίπεδο ψήφων με τους Ρώσους. Δεν ξέρω..

Το Νόμπελ σίγουρα δε μπορεί να θεωρηθεί βασική προϋπόθεση για το πως θα κρίνουμε έναν συγγραφέα. Έχοντας πάρει και διαβάσει τη σειρά που είχε βγάλει ο Καστανιώτης με τη faq, μπορώ να πω απο πρώτο χέρι πως είναι πολλοί οι τουλάχιστον μέτριοι συγγραφείς έχουν πάρει το συγκεκριμένο βραβείο επειδή έκαναν πολιτικές τοποθετήσεις και λόγω θεματολογίας που "βόλευε" τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες εκείνη την περίοδο - και όχι μόνο. Κάποιων τα Νόμπελ λογοτεχνίας, δεν είναι πολύ πιο "άξια" δοσμένα σε σχέση με το Νόμπελ ειρήνης του φίλου μας του Κλίντον (ε ντροπή όμως..........)

Συμφωνώ απόλυτα με το:
" Τέτοιες αξιολογικές κρίσεις είναι μάλλον άτοπες στη λογοτεχνία, γιατί μπαίνει το θέμα της προσωπικής αισθητικής. " της Χρυσηίδας. Αλλά για να κάνω και το δικηγόρο του διαβόλου στον εαυτό μου - στον εαυτό μου και μόνο, δε θέλω να παρεξηγηθεί κανένας σας- , θα πρέπει να προσθέσω το γνωστό και λίγο ακραίο
" Οι γνώμες είναι σαν τις.........όλοι έχουν από μια". Και επειδή δυστυχώς είναι αρκετά "ρατσιστικό" αυτό το σχόλιο, θα το μαλακώσω λέγοντας πως η γνώμη προϋποθέτει γνώση, και μιας και απόλυτη γνώση δεν υπάρχει, τουλάχιστον να αποκτήσει κανείς μια αρκετά μεγάλη συσσώρευση για το εκάστοτε θέμα. Σε εμάς και γενικά στις τέχνες υπάρχει κάτι που λέγεται αισθητικό κριτήριο και σίγουρα αν κάποιος έρθει σε επαφή με μεγάλους καλλιτέχνες και μεγάλα έργα (άλλο ρατσιστικό σχόλιο αυτό) μπορεί να "εκπαιδεύσει" την αισθητική του. Δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνείτε με αυτό, αλλά πιστεύω πως άλλο βάρος έχει η άποψη για ένα βιβλίο ενός ατόμου που έχει διαβάσει 1000 -λέμε τώρα- βιβλία με αυτού που έχει διαβάσει 50. Νομίζω.

Δεν ξέρω...όντας μουσικός τα βλέπω και λίγο πιο διαφορετικά.
Θα πάω να παρακολουθήσω ας πούμε ένα σεμινάριο.. Γιατί? γιατί αναγνωρίζω πως ο τάδε ή ο δείνα άνθρωπος έχει μια πολύ καλύτερη γνώση του - εκάστοτε- αντικειμένου. Η γνώση που έχει συσσωρεύσει σίγουρα τον έχει κάνει να βλέπει διαφορετικά τα πράγματα.

Όπως λέει κι ο Μαρξ: Η ποσοτική συσσώρευση επιφέρει την ποιοτική αλλαγή.

Δεν ξέρω πόσοι, ποιοι και ΑΝ συμφωνείτε.

Δεν ξέρω καν πόσοι θα δείξετε υπομονή να διαβάσετε το άνωθεν παραλήρημα..

Μια γνώμη ήταν κι αυτή όπως και ο αντίστοιχος ..... (μη βγάζω την ουρά μου απ' έξω)


ΥΓ1 Παρακολούθησα τις σειρές του Βήματος με τους λογοτέχνες και το "Γάλλοι" , "Ρώσοι" μου πρόσφερε μια πολύ καλή εικόνα για τους συγγραφείς. Και εκεί κατάλαβα οτι είμαι πιο πολύ Ρωσόφιλος.

ΥΓ2 Μόνο για 18ο-19ο αιώνα αναφέραμε. Το περιορίζουμε λίγο νομίζω. Βέβαια μιας και ανέφερα και τις σειρές απο πάνω, και εκεί, τα βιβλία εκείνης της περιόδου είναι, άρα.....αναγκαστικά μας επηρεάζει λίγο - όλοι έχουμε πάρει έστω κάποιους τόμους..

ΥΓ3 Πρέπει να σταματήσω να γράφω έτσι...?... Παραλήρημα όμως:))))
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Χαχαχα, Νίκο το τρίτο σου υστερόγραφο όλα τα λεφτά :)))

Πάντως, για το αν η ποσότητα οδηγεί τελικά στην ποιότητα δεν είμαι σίγουρη. Δεν έχεις συναντήσει άτομα που διαβάζουν το ένα μετά το άλλο μόνο συγκεκριμένα είδη λογοτεχνίας, πχ γυναικεία τύπου Άρλεκιν ή αντρικά τύπου "πορνοαστυνομικό":χαχα:;;
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Νίκο, εγώ μίλησα για ισπανόφωνη (και όχι ισπανική) και όπως εξήγησα και στην αρχή για εμένα προσωπικά το κριτήριο μπορεί να είναι μοναχά "αγαπημένη" και όχι "καλύτερη".

Επίσης, κι εγώ δεν πιστεύω πως η ποσότητα, ή τέλος πάντων η έκθεση στην ποσότητα, δίνει κάποιο ποιοτικό προβάδισμα. Εγώ θα φέρω παράδειγμα τους κριτικούς τέχνης, όλοι με μεγάλη έκθεση στην τέχνη, που θα τους δεις δίπλα-δίπλα στην ίδια σελίδα περιοδικού να δίνουν π.χ. για κάποια ταινία, ο ένας πολύ χαμηλό βαθμό (ένα αστεράκι) κι ο άλλος πολύ υψηλό (πέντε αστεράκια).. Που ακόμα και όλοι να συμφωνούσαν δεν λέει κάτι, για μένα.

αντρικά τύπου "πορνοαστυνομικό":χαχα:;;
πού, πού;!!!! :τρέλα:
 

Ιαβερης

Μύστης
Τα Νομπελ γενικα τα σνομπαρω κι εγω,αν και δεν εχω εντρυφησει στο θεμα και δεν ξερω ακριβως ποια ειναι τα κριτηρια των μελων της επιτροπης που απονεμει το βραβειο. Παντως εχω σχηματισει την γνωμη οτι ειναι αναξιοπιστοι και δε μπορουν να θεωρηθουν με τιποτα κριτηριο για την σπουδαιοτητα ενος συγγραφεα. Σου πεταω ενα ονομα: Γουόλε Σογίνκα , τον / την ηξερες; δε νομιζω...κι ομως το βραβειο διακοσμει το ραφι της. Καφκα; Τον ξερεις φυσικα , αλλα ο ανθρωπος δεν ''αξιωθηκε'' με Νομπελ. Αρα το συμπερασμα που βγαζουμε ειναι οτι τα Νομπελ δεν μετρανε και πολυ...μετραει περισσοτερο η ανταποκριση των αναγνωστων στα εργα που εχουν γραψει κατα καιρους οι διαφοροι λογοτεχνες. Κι ο Ντοσοτγιεβσκι εχει αυτην την ανταποκριση δε μπορεις να πεις, τα βιβλια του εχουν μεταφραστει σε πολλες γλωσσες, εχουν γυριστει τοσα εργα βασισμενα στα μυθιστορηματα του και χωρια το ποσους μεταγενεστερους συγγραφεις εχει εμπνευσει. Κι αυτο που ειπες με την αναλογια πληθυσμος / βραβεια το θεωρω τελειως ατοπο. Δηλαδη η Ρωσια θα'πρεπε να ειχε μεχρι στιγμης καμια 30-ρια βραβεια ; Kαι τι να πει η Τουρκια που εχει μονο τον Παμουκ ;
Tελος παντων , για να μην το κουραζω το θεμα , θελω να καταληξω στο οτι ο καθενας μπορει να πει ποια λογοτεχνια του αρεσει, αλλα δεν ειναι σωστο να λασπωνεις κατι που εσενα δε σε βρισκει συμφωνο απο τη στιγμη που εκατομμυρια ανθρωποι σε ολο τον κοσμο εχουν αναγνωρισει την αξια και την επιρροη του. Κι εμενα δε μ'αρεσει ο Σαιξπυρ , αλλα δεν μπορω να πω οτι ηταν αναξιος , απλα δεν ειναι του στυλ μου.:)
 

Νικος

Όμορφο Νιάτο
Καλημέρα.:))

Δεν το είπα ως: κάνοντας αυτό αναγκαστικά θα έχουμε εκείνο. Πως αν διαβάσουμε 1000 βιβλία θα γίνουμε οι σούπερ ντούπερ yeah στα βιβλία και η γνώμη μας θα ανάγεται αυτόματα σε απόλυτη "θέση" για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, οι οποίοι δεν έχουν διαβάσει τόσα όσα εμείς.
Αλλά ως ένα βαθμό το βρίσκω λογικό πως όσο φορτώνεις αναγνώσματα, τόσο πιο καλά γνωρίζεις το "αντικείμενό" σου.

Όλοι μπορούν να πιάσουν να γράψουν και να εκδώσουν ένα βιβλίο (τα τελευταία χρόνια ακόμα περισσότερο) και έτσι υπάρχουν χιλιάδες συγγραφείς και μη μιλήσουμε για τον αριθμό των βιβλίων. Γνώμη μου είναι πως αυτό δυστυχώς έχει και επιπτώσεις στην "συνολική ποιότητα" των νέων έργων.

Σίγουρα αν κάποιος πιάσει έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο και γίνει συνδρομητής και πει "παιδιά να μου στέλνετε κάθε νέα έκδοση σπίτι μου" και να τα διαβάζει όλα, δε μου λέει κάτι. Το παράδειγμα με τα άρλεκιν της χρυς, είναι σωστό και χτες ενώ ήθελα και έπρεπε να πω τη γνώμη μου για το λόγο ποσότητας-πΧοιότητας, είπα να μη το σημειώσω καθώς ήδη είχα γράψει ένα ολόκληρο κατεβατό. Αλλά..

Επιτρέψτε μου να γίνω σνομπ...
Πολύ.. Πολύ σνομπ...

Πολύ σημαντικότερη θα είναι για μένα η άποψη ενός φίλου της λογοτεχνίας που έχει διαβάσει -και όχι πασαλείψει επειδή βαριόταν, και το έκανε μόνο και μόνο για να λέει- 20-30 βιβλία από αυτά που λέμε μεγάλα και σημαντικά, από τη γνώμη κάποιου που έχει διαβάσει όλο το χάρυ πότερ και το twilight και κάθε ένα απο αυτά που διαφημίζει το alter. Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Και ξαναλέω...ξέρω πως κάτι τέτοιο ακούγεται σνομπ.

Δε διάβαζα από μικρός. Ο καθηγητής μου της μουσικής με "ανάγκασε" στα 22 μου να σταματήσω να ασχολούμαι μόνο με την τέχνη της μουσικής και να έρθω σε επαφή με τα μεγάλα έργα των άλλων τεχνών. Λογοτεχνία, ζωγραφική, κινηματογράφος κτλ..
Σε συζητήσεις που κάναμε αναπόφευκτα τέθηκε το ζήτημα του χρόνου. Πως μπορεί κανείς να τα διαβάσει όλα? Να δει όλες τις ταινίες? Όλους τους πίνακες? Πότες θα προλάβει? Μα δε γίνεται. Η απάντησή του? "Στόχευε στις κορυφές, αλλιώς θα χαθείς".

Νομίζω σε μεγάλο βαθμό έχει δίκιο.

Στη σειρά των θεατρικών της ελευθεροτυπίας, στον πρόλογο για τα έργα του Τσέχωφ, λέει ο Άγγελος Τερζάκης:
" Υπάρχουν δύο ειδών συγγραφείς καινοτόμοι: Εκείνοι που φέρνουν κάτι καινούργιο. Και το καινούργιο παλιώνει. Και υπάρχουν και εκείνοι που φέρνουν κάτι το ανεπανάληπτο." Τελειώνει λέγοντας "Απ' αυτούς, ο Τσέχοφ."

Για να μη πολυλογώ, μιλάω για συσσώρευση ποιότητας, όχι απλά διαβάζω ό,τι πέφτει στα χέρια μου. Να κυνηγάς τους μεγάλους. Παντού. Να έρχεσαι σε επαφή με ό,τι καλύτερο έχει να δείξει το ανθρώπινο πνεύμα. Σε κάθε τέχνη. Πως έχοντας μια τέτοια προσέγγιση να μην αλλάξεις και "ανεβάσεις" το αισθητικό σου κριτήριο?

Η συζήτηση για τους κριτικούς λογοτεχνίας, κρατάει εδώ και τουλάχιστον 150 χρόνια.
Ας μη την πιάσουμε κι εμείς εδώ.

ΥΓ. Έχω να μπω στη λέσχη κάνα 2μηνο. Γι' αυτό και οι μικρούλες αυτές αναρτήσεις :)))) :)))) :)))) αναπληρώνω το χαμένο χρόνο
 

Μαργαριτα

Κοινωνός
εχω διαβασει πολυ λιγα για να μπορεσω να πω με σιγουρια οποτε ψηφισα αγγλικη λογοτεχνια.μεχρι στιγμης μου αρεσει περισσοτερο και με εκανε να κολλησω καπως μαζι της!!!!
 
Top