Ποια βιβλία δεν αντέξατε να τελειώσετε και για ποιο λόγο;

Λίλιθ

Όμορφο Νιάτο
Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας. Τρεις απόπειρες έχω κάνει και δεν τα κατάφερα. Θα με βλέπει από το ράφι με τα αδιάβαστα πολλά χρόνια ακόμα. Δεν μου αρέσει και ο μαγικός ρεαλισμός σαν είδος.
 

Τσίου

Μύστης
Δεν τα θυμάμαι όλα, αλλά κάποια τα βρήκα ζόρικα και δεν μπορούσα να διαβάσω τις πρώτες 10-20 σελίδες (όπως: εργοστάσιο εφιαλτών, το άλικο γράμμα), κάποια καρκινοβατούσαν και δεν μπορούσα να τα τελειώσω, όπως το Catch-22. Κρίμα, το συγκεκριμένο ήταν γραμμένο για μένα, αλλά δεν άντεξα, από κάποιο σημείο και μετά βαρέθηκα.
 

Λούνα

Κοινωνός
"Το Σμήνος" του Schatzing Frank. Ενώ σαν υπόθεση μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον πρέπει να διάβασα το πολύ 100 σελίδες. Και να σκεφτεί κανείς πως το είδος του μετ αποκαλυπτικού θρίλερ μου αρέσει πολύ. Επίσης άφησα αδιάβαστο 'Το άρωμα του ονείρου" του Τόμ Ρόμπινς. Για το συγκεκριμένο εντωμεταξύ είχα διαβάσει πολύ καλές κριτικές αλλά προφανώς δεν μου ταιριάζει ο τρόπος γραφής του. Με κούρασε πολύ..:ουχ:
 

Λένκοβιτς

Κοινωνός
'Το άρωμα του ονείρου" του Τόμ Ρόμπινς. Για το συγκεκριμένο εντωμεταξύ είχα διαβάσει πολύ καλές κριτικές αλλά προφανώς δεν μου ταιριάζει ο τρόπος γραφής του.

Συμφωνώ απόλυτα για τον Τομ Ρόμπινς. Δεν έχω διαβάσει το 'Αρωμα του ονείρου αλλά έχω διαβάσει άλλα βιβλία του, όπως Ο Τρυποκάρυδος και Ο Χορός των επτά πέπλων (δεν θυμάμαι ποια άλλα) και διαπίστωσα ότι δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος γραφής. Οπότε, για μένα ο Τομ Ρόμπινς είναι ένα μεγάλο 'Οχι. Είναι από τους συγγραφείς που είτε θα τον λατρέψεις είτε δεν θα σου αρέσει καθόλου.
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
@Λούνα και @Λένκοβιτς συντασσομαι μαζί σας οσον αφορά τον Τομ Ρομπινς. Δεν μου ταιριάζει καθολου αυτος ο συγγραφέας. Ειχα διαβάσει τους Αγριεμενους αναπηρους και αγκομαχωντας καταφερα να το τελειωσω. Οταν ξαναδοκιμασα να διαβασω κατι δικό του επιασα το Αρωμα του ονειρου και εν τελει το παρατησα. Ουτε μεχρι την μέση δεν εφτασα.
 

Λένκοβιτς

Κοινωνός
Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Αργύρη Χιόνη "'Εχων σώας τας φρένας". ΄Είναι ένα βιβλίο 200 σελίδων που το μισό είναι διηγήματα και το μισό σχόλια, σημειώσεις και επίμετρο και αυτό με ενόχλησε, στο τέλος βαρέθηκα να τελειώσω το επίμετρο και το άφησα. Τα διηγήματα μου άρεσαν σε γενικές γραμμές, είναι αυτοαναφορικά με λίγη δόση μύθου. Ομολογώ ωστόσο ότι δεν είμαι ιδιαίτερα φαν των διηγημάτων, προτιμώ τα μυθιστορήματα και γι'αυτό το λόγο, ίσως δεν έπρεπε να το διαβάσω τελικά. Δεν είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό του γιατί γράφει περισσότερο ποίηση και δεν πολυδιαβάζω ποίηση, δεν είναι το φόρτε μου μάλλον. Αυτό που με έκανε να αγοράσω αυτό το βιβλίο ήταν οι αναφορές του για το παράλογο της ύπαρξης αλλά αν περιμένετε να διαβάσετε κάτι συγκεκριμένο περί αυτού μέσα στο βιβλίο, χάσατε. Θα πρέπει να το αλιεύσετε μέσα από τα διηγήματα. Good luck with that. Αυτή είναι η προσωπική, υποκειμενική μου άποψη. Από τις κριτικές που είδα, στους περισσότερους άρεσε πολύ.
 

Μαρινέττα

Όμορφο Νιάτο
Δεν κατάφερα να τελειώσω το Χαμογέλα ρε... τι σου ζητάνε; του Χρόνη Μίσσιου γιατί με κούρασε το γεγονός ότι μέχρι τη μέση συνάντησα κάνα δυο τελείες όλες κι όλες. Να κάτι που θα είχα αποφύγει αν είχα αγοράσει το βιβλίο εκ του σύνεγγυς!
 
Top