Ποια βιβλία δεν αντέξατε να τελειώσετε και για ποιο λόγο;

Λένκοβιτς

Κοινωνός
Πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε κάποια βιβλία που για διάφορους λόγους δεν αντέξαμε ή δεν θελήσαμε να τελειώσουμε. Βιβλία που ήταν υπερβολικά περίπλοκα και μας κούρασαν, που ήταν τεράστια σε μέγεθος και θελήσαμε να κάνουμε μια αλλαγή και να διαβάσουμε κάτι άλλο, που η γραφή τους δεν μας ταίριαζε καθόλου, που ήταν πολύ φλύαρα ή επαναλαμβανόμενα ή βαρετά ή αργά, που μας θύμωσαν και δεν συμφωνούσαμε με αυτά που γράφουν, που ήταν πολύ απλοϊκά για το δικό μας αναγνωστικό επίπεδο και πάει λέγοντας. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτά τα βιβλία δεν αξίζουν ή δεν είναι καλά. Εξαρτάται από το υποκειμενικό γούστο του κάθε αναγνώστη. Για άλλους μπορεί να είναι και αριστουργήματα. Ο σκοπός αυτού του νήματος λοιπόν είναι να γράψουμε ελεύθερα τη γνώμη μας άφοβα αλλά και να διαβάσουμε και την αντίθετη άποψη χωρίς να κρίνει ο ένας τον άλλον σε προσωπικό επίπεδο. 'Ετσι μπορεί να γίνει ένας γόνιμος διάλογος για τα βιβλία και να ωφεληθούμε όλοι.

Κάποια από τα βιβλία που δεν άντεξα εγώ να τελειώσω είναι τα ακόλουθα:

1. Αφανισμός, του Τόμας Μπέρνχαρντ. Η επανάληψη, της επανάληψης, ω επανάληψη! 'Ηταν το πρώτο βιβλίο που δοκίμασα να διαβάσω από αυτόν τον συγγραφέα. Κάποιος μου είπε ότι έτσι γράφει, αυτό είναι το στυλ του γενικότερα. Τόσο το χειρότερο. Δεν νομίζω να αναζητήσω ξανά δικό του βιβλίο.

2. Middlemarch, της Τζορτ 'Ελιοτ. Τεράστιο βιβλίο σε μέγεθος αλλά και εξαιρετικά κουραστική η γραφή της με τεράστιες προτάσεις που μέχρι να φτάσεις στο τέλος τους έχεις ξεχάσει την αρχή. 'Οσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι η ιστορία, το χάνει με αυτό το ύφος γραφής. Το άφησα στη μέση. 'Ισως κάποτε το συνεχίσω.

3. 'Απαντα τα πεζά, του Μπρούνο Σουλτς. Παίζει να είμαι μόνο εγώ που το άφησα στη μέση. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο κατάλαβα ότι δεν είναι για μένα ο εξπρεσιονισμός. Κάθε του πρόταση είναι τίγκα στα κοσμητικά επίθετα και, για μένα τουλάχιστον, το κάνει εξαιρετικά μπαρόκ, βαρυφορτωμένο και δεν μπορώ να το απολαύσω. Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν είναι άξιο θαυμασμού. Θα το ξαναπιάσω κάποια στιγμή. 'Οταν θα μου έχουν τελειώσει όλα τα βιβλία. :))))

4. Δέντρο από καπνό, του Denis Johnson. Το είχα ξεκινήσει πριν αρκετά χρόνια. Δεν θυμάμαι καν την υπόθεση. Για κάποιο λόγο το βαρέθηκα. Είναι και μεγάλο βιβλίο.

5. Κάτω από το ηφαίστειο, του Μάλκολμ Λόουρυ. Κι αυτό το είχα ξεκινήσει πριν πολλά χρόνια και δεν θυμάμαι πια λεπτομέρειες. Αυτό που μου έχει μείνει στη μνήμη είναι ότι είχα πήξει από περιγραφές τοπίων και το άφησα στη μέση.

Εν τω μεταξύ, τα βιβλία που ανέφερα είναι συνήθως αγαπημένα αριστουργήματα άλλων αναγνωστών. Κουράγιο παιδιά. Δεν γράφω άλλα μη μου πάθετε και τίποτα. :χαχα:

Γράψτε κι εσείς τα δικά σας. Βγάλτε τα απωθημένα σας. :κατάρα:
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Δεν χρειάζεται να διαγραφεί το νήμα. Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό έχουν ανοιχτεί διάφορα νήματα παρόμοιου περιεχόμενου (που προϋπήρχε), πράγμα λογικό στα τόσα χρόνια της λέσχης.
Ειδικά αν είναι πολύ παλιά τα νήματα ή και έχουν καιρό να απαντήσουν σε αυτά, δεν τα ενώνουμε. Φρεσκάρονται λίγο τα θέματα και με την ύπαρξη πλέον νέων μελών.
Μια χαρά είναι και το λινκ που έβαλε ο Νικόλας (ή όποιος άλλος βάλει και σε άλλα νήματα) για να υπάρχει έτσι μια σύνδεση με τα πιο παλιά και όσον αφορά εδώ να δούμε τι πλούτο βιβλίων έχουν παρατήσει άλλα μέλη στη μέση.

:)
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Για να απαντήσω στο νήμα, το πιο πρόσφατο βιβλίο που θυμάμαι να άφησα στην μέση είναι το "Επικίνδυνος Οίκτος" του Τσβάιχ. Το είχα αναφέρει στην προηγούμενη βέρσιον του παιχνιδιού Διάβασε ένα αγαπημένο μου βιβλίο, μιας και με αυτή την αφορμή το ξεκίνησα (είχα βγάλει ήδη την "υποχρέωση" του παιχνιδιού με άλλο βιβλίο).
Με κούρασε η αναλυτική περιγραφή των συναισθημάτων και των καταστάσεων, χωρίς αντίστοιχα τα τεκτενόμενα να δικαιολογούν (όπως το έβλεπα εγώ) αυτή την ανάλυση. Μου ερχόταν να πιάσω τον ήρωα από τους ώμους, να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω: "φτάνει πια, προχώρα, δεν θα βγάλεις άκρη αναλύοντας τόσο πολύ!" :χαχα: Άλλοι λατρεύουν αυτή την γραφή, για το προσωπικό μου γούστο όμως μου φάνηκε φλύαρο. Είναι και μεγάλο, το προσπάθησα λίγο πηδώντας σελίδες, αλλά δεν και τότε. :μαναι:

5. Κάτω από το ηφαίστειο, του Μάλκολμ Λόουρυ. Κι αυτό το είχα ξεκινήσει πριν πολλά χρόνια και δεν θυμάμαι πια λεπτομέρειες. Αυτό που μου έχει μείνει στη μνήμη είναι ότι είχα πήξει από περιγραφές τοπίων και το άφησα στη μέση.
Το βιβλίο αυτό το είχαμε κάνει πρόσφατα συνανάγνωση και μπήκε τότε στα αγαπημένα μου. Οι περιγραφές που λες ήταν στα πρώτα κεφάλαια και εμένα με είχαν συνεπάρει πολύ. 'Αβυσσος τελικά η ψυχή των αναγνωστών!
Επειδή είχες αναφέρει σε κάποιο άλλο νήμα ότι δεν σου αρέσει η σουρεάλ γραφή, ίσως έκανες καλά που το άφησες γιατί παρακάτω θα έπεφτες σε κάποια κεφάλαια που είναι λίγο "φεύγα". :))))
 

Τσίου

Μύστης
Μου ερχόταν να πιάσω τον ήρωα από τους ώμους, να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω: "φτάνει πια, προχώρα, δεν θα βγάλεις άκρη αναλύοντας τόσο πολύ!"
Και που να διάβαζες το Αμόκ και άλλες νουβέλες :μουάχαχα:

Ειδικά το Αμόκ, ανυπόφορα δραματικό, χωρίς λόγο.
 

Λήδα

Κοινωνός
Tο Ταξίδι στην Ακρη της Νύχτας του Louis Ferdinand Celine. Δύο φορές εχω επιχειρήσει να το διαβάσω, και τις δύο το παρατήσα. :( Μετά απο τόσα χρόνια, ακόμη παραμένει στα ράφια με τα αδιαβαστα. Οπως το βλέπω εκεί θα παραμείνει στον αιώνα στον άπαντα.

. Κάτω από το ηφαίστειο, του Μάλκολμ Λόουρυ.
Από την συνανάγνωση έγινε ενα απο τα αγαπημένα μου.
 

Λένκοβιτς

Κοινωνός
Μου ερχόταν να πιάσω τον ήρωα από τους ώμους, να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω: "φτάνει πια, προχώρα, δεν θα βγάλεις άκρη αναλύοντας τόσο πολύ!"

χα χα χα! Πολύ γέλασα με αυτό. Να'σαι καλά! Νομίζω ότι δεν έχω διαβάσει τον Επικίνδυνο οίκτο. 'Εχω διαβάσει αρκετά δικά του αλλά αυτό δεν το θυμάμαι να σου πω την αλήθεια.

'Οσο για το "Κάτω από το Ηφαίστειο", κάτι ήξερα εγώ που το άφησα στη μέση. Προαισθάνθηκα ότι θα συνέχιζε σε σουρεάλ. :χαχα: Ευτυχώς που μου το είπες και τη γλύτωσα από δεύτερη προσπάθεια. 'Οχι, εντάξει, αν κάποτε ξεμείνω από βιβλία θα αναγκαστώ να το διαβάσω και ίσως ανακαλύψω ότι τελικά μου άρεσε κιόλας. Πού ξέρεις;
 

Λένκοβιτς

Κοινωνός
@Τσίου πράγματι, τα βιβλία του Τσβάϊχ έχουν δραματικό ύφος. Δεν είναι για χόρταση παρόλο που εμένα μου αρέσουν. 'Οταν διαβάζω ένα βιβλίο τόσο δραματικό, συνήθως διαλέγω το επόμενο βιβλίο να είναι είτε χιουμοριστικό είτε κάτι πιο ανάλαφρο. Για παράδειγμα, το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ όσο συγκλονιστικό κι αν είναι δεν μπορώ να το βγάλω με τη μία. Είναι και δύο τόμοι. 'Οταν το έφτασα στη μέση το άφησα και έπιασα να διαβάζω άλλα βιβλία μέχρι να συνέλθω από τη φρίκη. Μετά το ξαναπιάνω και το ξαναφήνω. Κάπως έτσι.

@Λήδα εμένα μου άρεσε το βιβλίο του Σελίν. Και εσένα σου άρεσε το Κάτω από το ηφαίστειο. Τελικά αναρωτιέμαι αν πρέπει να ζητάμε γνώμες για βιβλία που σκεφτόμαστε να διαβάσουμε όταν αυτές μπορεί να είναι τόσο διαφορετικές. Ομολογώ ότι εγώ επηρεάζομαι κάποιες φορές από θετικές ή αρνητικές κριτικές και τελικά, όταν διαβάσω το εν λόγω βιβλίο ανακαλύπτω το αντίθετο.
 

ΚρίτωνΓ

Κοινωνός
Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω τη λογοτεχνική τους αξία (ποιος είμαι άλλωστε), απλά δεν μου ταίριαξαν, απλά δεν μου κράτησαν το ενδιαφέρον:
1. Ιμρε Κερτες "Εγώ, ένας άλλος" (δεν θυμάμαι τι εκδόσεις)
2. Ορχαν Παμουκ "Καινούρια ζωή" (Ωκεανίδα)


Εκτός λογοτεχνίας:
Επίσης, ενώ είναι ένα εξαιρετικό πόνημα με πάρα πολύ μεθοδική δουλειά, για το λόγο ότι είναι ακριβώς πολύ αναλυτικό και πολύ εξειδικευμένο (με νούμερα και στατιστικά εξαντλητικά), το. "Κακομαθημένα Παιδιά της Ιστορίας" του Κώστα Κωστή εκδ. Πατάκη. Εξηγεί πολλά για το πως είναι και το πως λειτουργεί η σύγχρονη Ελλάδα (με κοινωνικό-οικοομική ανάλυση ενδελεχή), αλλά σε εξαντλεί (εκτός από δυσκολοδιάβαστο είναι και 946 σελίδες). Παρέδωσα το πνεύμα.
 
Last edited by a moderator:

Σωτηρία

Κοινωνός
Στο παρελθόν έχω αφήσει κάμποσα βιβλία στη μέση, αλλά αυτά που θυμάμαι πιο έντονα είναι :

1. Η κυρία Νταλογουει: Διάβασα περίπου μέχρι τη μέση αλλά αυτός ο τρόπος γραφής ( stream of conciousness, δεν είμαι σίγουρη πως μεταφράζεται στα ελληνικά) με κούρασε αφάνταστα. Για κάμποσο καιρό πίστευα ότι γενικά δεν μ αρέσει, από οποιονδήποτε συγγραφέα και αν χρησιμοποιείται, αλλά έχοντας διαβάσει και άλλα βιβλία που το χρησιμοποιούν αριστουργηματικά, κατέληξα ότι απλά αντιπαθώ το συγκεκριμένο βιβλίο της Βιρτζίνια Γουλφ. Θα θελα να δοκιμάσω άλλα δικά της, όπως το Ορλάντο, αλλά η τόσο αρνητική αντίδραση που είχα με την Κυρία Ντάλογουει με κάνει να διστάζω.

2. Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ : και σε αυτή την περίπτωση, η γραφή είναι αυτή που με... αποξένωσε από το περιεχόμενο. Και σε κάποιο βαθμό ο ρυθμός της αφήγησης... Το βρήκα τόσο κουραστικό και αργό που ούτε 50 σελίδες δεν διάβασα!
 

Τσίου

Μύστης
@Τσίου πράγματι, τα βιβλία του Τσβάϊχ έχουν δραματικό ύφος. Δεν είναι για χόρταση παρόλο που εμένα μου αρέσουν
Η υπερβολή με απωθεί. Με βάζει σε διαδικασία αποδόμησης και γελοιοποίησης. Και εμένα μου αρέσει ο Τσβάιχ, (εγώ ευθύνομαι για το κάψιμο της @Πεταλούδα με τον επικίνδυνο οίκτο--Πεταλούδα, συγγνώμη :αγκαλιά:) απλώς σύμφωνα με τα δικά μου γούστα είναι hit or miss.
(Συνηθίζω να "το σπάω" κι εγώ με κάτι πιο ανάλαφρο ενδιάμεσα)

Τελικά αναρωτιέμαι αν πρέπει να ζητάμε γνώμες για βιβλία που σκεφτόμαστε να διαβάσουμε όταν αυτές μπορεί να είναι τόσο διαφορετικές. Ομολογώ ότι εγώ επηρεάζομαι κάποιες φορές από θετικές ή αρνητικές κριτικές και τελικά, όταν διαβάσω το εν λόγω βιβλίο ανακαλύπτω το αντίθετο.
Προσωπικά σπάνια ζητάω γνώμες για βιβλία που θέλω να διαβάσω--θα πρέπει να είναι τελείως άγνωστο το "πεδίο", αλλά και πάλι ό,τι ακούω δεν τα παίρνω τοις μετρητοίς, καθώς και σπάνια προτείνω βιβλία. Δυστυχώς (μάλλον ευτυχώς) αυθεντίες στα γούστα δεν υπάρχουν, εκτός αν η άλλη πλευρά δεν έχει δική του σκέψη. Το μόνο λάθος που έκανα παλιά ήταν πως αν έβλεπα πως με κάποιον-α είχαμε αντίθετη άποψη σε πολλά βιβλία, νόμιζα πως αν κάτι δεν του/της άρεσε, θα άρεσε σε εμένα. Όχι.
 

Λήδα

Κοινωνός
Ομολογώ ότι εγώ επηρεάζομαι κάποιες φορές από θετικές ή αρνητικές κριτικές
Εχω σταματήσει εδω και χρόνια να διαβάζω κριτικές , αν και πολύ συχνά γράφω για τα βιβλία που διαβαζω :) Ακουω δυο-τρια podcasts για βιβλία και παρακολουθώ και δυο-τρεις bloggers, αλλά τα περισσότερα βιβλια που διαβάζω τα ανακαλύπτω μόνη μου.
 

Λένκοβιτς

Κοινωνός
@Λήδα @Τσίου Ούτε κι εγώ ζητάω γνώμες για τα βιβλία που πρόκειται να διαβάσω. Ζητάω όμως προτάσεις κάποιες φορές, δίνοντας τα στοιχεία που με ενδιαφέρουν και μετά τα ψάχνω για να δω αν ανταποκρίνονται σε αυτό που θέλω. Δεν συνηθίζω δηλαδή να διαβάζω τυφλά ότι μου προτείνουν. Μου αρέσει όμως να γίνεται κουβέντα για βιβλία.
 

Σελεφά

Κοινωνός
1. The Last Wish, prequel της σειράς The Witcher Series, του Andrzej Sapkowski. Δεν μου αρέσουν οι συλλογές διηγημάτων, ακόμα και αν αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης ιστορίας, όπως συμβαίνει με το συγκεκριμένο.. Δεν με τράβηξε καθόλου το γεγονός ότι χωρίς να ξέρω τον ήρωα τον ακολουθούσα στο ταξίδι του για το επόμενο τέρας. Ίσως το διαβάσω (και το Season of Storms, που είναι και αυτό prequel) όταν τελειώσω όλη την 5λογία.

2. Η πτώση, βιβλίο 2 της σειράς The Strain trilogy των Guillermo del Toro και Chuck Hogan. Αν θυμάμαι καλά γιατί βαρέθηκα την πλοκή.

3. Ο πόλεμος των θεών του Neil Gaiman. Ήταν λίγο μπουκωτικό και μπερδεμένο και δεν ενδιαφερόμουν να γνωρίσω κανέναν από τους ήρωες.

4. We Have Always Lived in the Castle της Shirley Jackson. Δεν μου άρεσε το καταθλιπτικό στυλ γραφής και παρόλο που είναι νουβέλα ήταν τρομέρα αργό. Έτσι είδα την ταινία... ήταν καλύτερη για το μόνο λόγο ότι ήταν ταινία και κρατούσε 1'30 ώρα.

5. Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε του Anthony Doerr. Δε μου άρεσε το στυλ γραφής, ο αργός ρυθμός, τα μικρά κεφάλαια και ο μαγικός ρεαλισμός δεν είναι το φόρτε μου. Παρόλα αυτά ίσως το ξαναπροσπαθήσω στο μέλλον.

6. Οι Αρετές του Πολέμου του Steven Pressfield. Αν θυμάμαι καλά δε μου άρεσε η πλοκή και η ιδέα ότι ο Μέγας Αλέξανδρος γράφει ημερολόγιο.

7. If we were Villains της M.L. Rio. Στοιχεία του βιβλίου; μυστήριο, δολοφονία, dark academia κτλ. που φυσικά με τράβηξαν. Οι ήρωες είναι φοιτητές θεάτρου, όποτε υπάρχει ίντριγκα, αλλά μετά με έχασε όταν για πόσες σελίδες οι ήρωες σκηνοθέτησαν και ανέβασαν το Μάκμπεθ του Σεξπηρ. Αν είναι βλέπω πώς γυρίστηκε η αντίστοιχή ταινία. Μετά από αυτό μας πετάει 10 χρόνια μετά για αφηγηθεί τα γεγονότα του παρελθόντος.

Honorable Mention Ο Χορός των Δράκων, βιβλίο 5 από το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου, του George RR Martin. Έχουν περάσει 3 χρόνια που τελείωσα το Βορά Ορνίων, το οποίο μου πήρε 2 χρόνια να το τελειώσω. Ήταν μια τραγική απογοήτευση το βιβλίο αυτό και όσες φορές έχω επιχειρήσει να πιάσω το 5ο βιβλίο, διαβάσω 5 σελίδες και αλλάζω γνώμη. Χρειάζομαι μάλλον και άλλη αποθεραπεία. Όταν περάσω αυτό το στάδιο θα το διαβάσω.
 
Εμένα πάλι μου αρέσει να παίρνω γνώμες και ιδέες για βιβλία από φίλους (διαδικτυακούς και μη) που οι προτιμήσεις μας ταιριάζουν. Έχω εμπιστοσύνη στο γούστο και την κρίση μου μετά από τόσα χρόνια διαβάσματος αλλά μου αρέσει να παίρνω καινούργιες ιδέες. Μου αρέσουν γενικότερα οι βιβλιοκουβέντες, και γιατί όχι πολλές φορές να εμπιστεύομαι και τυφλά κάποιες προτάσεις φίλων κι ας μη μου ταίριαξαν εν τέλει! Γενικώς δε μου αρέσει να περιχαρακώνομαι πίσω από τα δικά μου γούστα διότι νομίζω πως μένω στάσιμος! :)
 

Τσίου

Μύστης
@Λένκοβιτς Οποια μέθοδος πιάνει, αυτή είναι και η καλύτερη λύση, απλώς επειδή έχουμε δει πολλες κωμικοτραγικες καταστάσεις (μια από αυτες: να αυξάνονται τα αστέρια & να σβήνονται αρνητικά σχόλια, σε μια νύχτα, μετά από 5στερη κριτική του τάδε "ινφλουενσερ". Αναθεώρηση εξπρές, έτσι; :χαχα:) θεωρώ αστείο, στα όρια του προβληματικού, το μεγαλύτερο μέρος των βιβλίων σου—για να μην πω σχεδόν ολα—να είναι μόνο από προτάσεις, και όχι μετά από δικό σου ψάξιμο. Για να μην γίνει παρεξήγηση, οι προτάσεις, αν και έχουν μεγαλύτερο ρίσκο, είναι πάντα ευπρόσδεκτες. Άλλωστε κάποιες από αυτές, μαζί με τις δικές μου κακές επιλογές, με βοήθησαν να συγκεκριμενοποιησω τι δεν μου αρέσει.
 

Σωτηρία

Κοινωνός
@Σωτηρία κι εγώ δεν τα πήγα καλά με την κυρία Ντάλογουεϊ. Και από τότε διστάζω να διαβάσω άλλο βιβλίο της Γουλφ.
Ετσι ακριβώς νιώθω και γω!!


Εμένα πάλι μου αρέσει να παίρνω γνώμες και ιδέες για βιβλία από φίλους (διαδικτυακούς και μη) που οι προτιμήσεις μας ταιριάζουν. Έχω εμπιστοσύνη στο γούστο και την κρίση μου μετά από τόσα χρόνια διαβάσματος αλλά μου αρέσει να παίρνω καινούργιες ιδέες. Μου αρέσουν γενικότερα οι βιβλιοκουβέντες, και γιατί όχι πολλές φορές να εμπιστεύομαι και τυφλά κάποιες προτάσεις φίλων κι ας μη μου ταίριαξαν εν τέλει! Γενικώς δε μου αρέσει να περιχαρακώνομαι πίσω από τα δικά μου γούστα διότι νομίζω πως μένω στάσιμος! :)
Συμφωνώ και γω πολύ! Εγώ προτιμώ μάλιστα να βρίσκω βιβλία μέσω προτάσεων και με βάση το αισθητήριο που έχω αναπτυξει σχετικά με τα βιβλιοφιλικά γούστα μου να διαλέξω αν θα το διαβάσω ή οχι... Πολλες φορές βέβαια, προκειμένου να διευρύνω το αναγνωστικό μου πεδίο, διαβάζω και βιβλία που κανονικά ούτε θα άνοιγα! Έχω βρει αρκετά διαμάντια έτσι και είναι ελάχιστες οι φορές που "μετανιωσα" το χρόνο ή τα χρήματα που αφιέρωσα.
Βέβαια πρέπει να κάνει κανείς και σοφή επιλογή των ανθρώπων από τους οποίους θα δέχεται προτάσεις... εκεί νομίζω είναι το μυστικό!
 
Top