"Πηδάτε" όταν διαβάζετε;

[Χρυσηίδα]

Είμαι σίγουρη ότι το κάνουμε όλοι. Όταν σε κάποια βιβλία αρχίζουν εκείνες οι ατέλειωτες περιγραφές, πηδάμε μια - δυο παραγράφους, καμιά φορά και σελίδες, μέχρι να ξαναφτάσουμε στη δράση.

Προσωπικά, το έκανα πολύ αυτό με τα βιβλία του Βερν. Αυτός ο συγγραφέας μπορεί να σταματήσει το ξετύλιγμα της πλοκής και να αρχίσει να περιγράφει πράγματα άσχετα για πολλές σελίδες. Θυμάμαι στον Δεκαπενταετή Πλοίαρχο σελίδες ολόκληρες αφιερωμένες στο πώς διπλώνονται και ξεδιπλώνονται τα πανιά σε ένα πλοίο, εξειδιεκευμένη ορολογία για κάθε ιστίο, κατάρτι, πανί, πανάκι, κανονικό σεμινάριο.

Στους σύγχρονους συγγραφείς, πάλι, παρατηρώ ότι τέτοιου είδους περιγραφές τείνουν να εκλείψουν.

 

[Γλωσσολάγνος]

Χρυσηίδα το ξέρω ότι θα με πεις σεξοπορνοδιαστροφικό, αλλά ο τίτλος του νηματίου μόνο σε πήδημα σελίδων δεν με παρέπεμψε...

 

[Λορένα]

Γλωσσολαγνε.. εχεις πονηρο μυαλο

Στο θεμα μας τωρα.. εγω να δεις πως "πηδαω" Χρυς.

Και για να εξηγησω : την πρωτη φορά που διαβαζω ενα βιβλιο, συνηθιζω να προσπερνω πολλα κομματια που μου φαινονται πως αργουν.
Η καλη αναγνωση ενος βιβλιου για μενα, ολοκληρωνεται συνηθως με μια δευτερη φορα, όπου και απολαμβανω πλεον αργα (και με βασανιστικη ηδονη) το διαβασμα του

 

[Εσκιβέλ]

Συνήθως αυτό το κάνω με βιβλία που με κουράζουν ας πούμε αυτά που είναι γραμμένα στη καθαρεύσουσα αλλά και σε αυτά που έχουν ατελείωτες περιγραφές, όπως λες. Αλλά δεν έχει τελικά τόση σημασία γιατί αν μου αρέσουν τα διαβάζω σίγουρα και δεύτερη φορά και τότε δεν παραλείπω τίποτα. Γιατί αν είναι πραγματικά από αυτά που με γοητεύουν πολύ μόλις τελειώσουν κάθομαι και διαβάζω πάλι ακόμα και τη περίληψη ή τον πρόλογο προσπαθώντας να μη χάσω τίποτα απ'τη μαγεία τους.

 

[Φαροφύλακας]

Γενικώς δεν πηδάω όταν διαβάζω. Αν διαπιστώσω πως το βιβλίο δεν μου αρέσει το παρατάω και δεν το τυρανάω.

Το μόνο βιβλίο όπου θυμάμαι να πηδάω δύο ολόκληρα κεφάλαια ήταν η "Παναγία των Παρισίων". Έχει ένα βασανιστικό κεφάλαιο που παρουσιάζει με κάθε λεπτομέρεια το Παρίσι μιας εποχής κάπως σαν απαρχαιωμένος τουριστικός οδηγός. Το άλλο κουραστικό κεφάλαιο μήτε που θυμάμαι πια τί ήταν.

Πεισμωμένος λοιπόν να διαβάσω το κλασικό έργο προτίμησα να μην το πετάξω στην άκρη παρά πήδηξα τα κεφάλαια που με ταλαιπωρούσαν. Τι τα θες όμως, ακόμη μισοδιαβασμένο στέκει στο ράφι.

 

[Ντόλυ]

Στους σύγχρονους συγγραφείς, πάλι, παρατηρώ ότι τέτοιου είδους περιγραφές τείνουν να εκλείψουν.

Λοιπόν Χρυσηίδα θα συμφωνήσω μαζί σου, ότι με τους σύγχρονους συγγραφείς τείνουν να εκλείψουν οι μακροσκελείς περιγραφές...
Τώρα για είμαι ειλικρινής και εγώ το κάνω....είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να αποφεύγεις να μην παρατήσεις το βιβλίο όταν αυτό αρχίζει να κάνει μικρή κοιλιά... και να μην αποκοιμηθείς αν διαβάζεις μεταμεσονύκτιες ώρες....))

 

[Γλωσσολάγνος]

Ο μεταβλητός χρόνος της γραπτής λογοτεχνίας

Αχά! Με εξαίρεση τον Φαροφύλακα, όλες οι υπόλοιπες με εκπλήσσετε! Δεν περίμενα καθόλου να πηδάτε αποσπάσματα βιβλίων. Μιλώντας πάντα για λογοτεχνία, είμαι υπέρ της συνεχούς ανάγνωσης, χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία, όπως π.χ. ότι ο συγγραφέας μακρηγορεί, ή ότι εγώ νυστάζω. Αν η μακρηγορία του συγκεκριμένου βιβλίου με κουράζει, πάει να πει πως δεν μου ταιριάζει το στυλ του (ή το στυλ του συγκεκριμένου συγγραφέα) και το παρατάω. Αν πάλι εγώ νυστάζω, θα πιάσω να διαβάζω κάτι άλλο πιο εύληπτο, όπως κανένα περιοδικό ή κόμιξ. Θεωρώ ότι τη δομή ενός έργου τέχνης δεν πρέπει να την αλλοιώνει ο δέκτης (κι εδώ εννοώ τον αναγνώστη), εφόσον ο συγγραφέας αυτήν τη δομή έχει επιλέξει, και έχει κοπιάσει για να πραγματοποιήσει το έργο του σ' αυτή τη μορφή.*

Η λογοτεχνία δεν είναι τέχνη του χώρου (όπως η ζωγραφική, η γλυπτική, η αρχιτεκτονική), κι έτσι δεν μπορείς να την απολαύσεις ξεκινώντας από όποιο σημείο θέλεις και να μετατοπίσεις την προσοχή σου κατά βούληση. Ούτε μπορείς να έχεις τη γενική εποπτεία ενός έργου, πράγμα που μπορείς να κάνεις μ' έναν πίνακα, ένα γλυπτό, ή ένα κτήριο. Η λογοτεχνία, αν και εξελίσσεται γραμμικά, δεν είναι ακριβώς τέχνη του χρόνου όταν την προσεγγίζουμε ως αναγνώστες. Κι αυτό διότι δεν χρειάζεται να την παρακολουθούμε σε πραγματικό χρόνο, όπως θα κάνουμε μ' ένα θεατρικό έργο, μία ταινία στον κινηματογράφο, ή μία συναυλία. Θα έλεγα ότι είναι κάπου στη μέση: έχεις το κείμενο τυπωμένο (ο χώρος λοιπόν), και κανονίζεις να το διαβάζεις όποτε εσύ επιλέγεις (ο χρόνος, και μάλιστα χωρίς όρια). Αφού λοιπόν η λογοτεχνία μάς προσφέρει αυτήν την «πολυτέλεια», να την απολαμβάνουμε δηλαδή σε δόσεις της αρεσκείας μας, γιατί πρέπει να επεμβαίνουμε και στη δομή του έργου;

Παράδειγμα από τον κινηματογράφο: είναι χαρακτηριστική η μεγάλη μου δυσαρέσκεια όταν βλέπω μία ταινία στο σινεμά, και ο διπλανός μου αρχίζει να χαζολογά ή να σχολιάζει όταν π.χ. σταματά ο διάλογος των πρωταγωνιστών και ο σκηνοθέτης δείχνει έναν ήσυχο δρόμο με μουσική ν' ακούγεται στο υπόβαθρο. Πολλοί αυτό δεν το βλέπουν σαν στοιχείο της ατμόσφαιρας ή της αφήγησης σε μια ταινία, αλλά σαν περιττό ή ανούσιο «γέμισμα» ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες σκηνές.

Δεν θέλω να φανώ ο σωστός και να σας βγάλω όλες λάθος. Αλίμονο, επιλογή σας είναι να διαβάζετε όπως σας ταιριάζει. Αλλά ελάτε λίγο στη θέση των συγγραφέων. Γιατί να έκαναν τον κόπο να γράψουν αυτές τις λεπτομέρεις που εσάς σας κούρασαν, αν δεν είχαν κάποιον λόγο ύπαρξης; Φυσικά δεν μιλάω για κακή λογοτεχνία, όπου μπορεί να είναι άχρηστο όχι μόνο ένα απόσπασμα, αλλά και ολόκληρο το έργο. Μιλάω για μεγάλα έργα όπως την Παναγία των Παρισίων που αναφέρθηκε παραπάνω: όπως καταλαβαίνεις φίλε Φαροφύλακα, εγώ δεν θα προσπερνούσα τα κεφάλαια με τον «τουριστικό οδηγό» του μεσαιωνικού Παρισιού. [Άλλωστε μ' ενδιαφέρει πολύ η καθημερινή ζωή σε περασμένες εποχές]

Πραγματικά, αν άφηνα πίσω μου αδιάβαστο κάποιο απόσπασμα ενός λογοτεχνικού βιβλίου, θα το είχα βάρος στην αναγνωστική μου συνείδηση και θα με κυνηγούσε σαν τις Ερινύες μέχρι το τέλος του βιβλίου... Επομένως όχι, δεν «πηδάω» όταν διαβάζω... με καμία έννοια.

* Μιλάω φυσικά για τη συμβατική λογοτεχνία. Όχι για αλεατορική γραφή, ή για μυθιστορήματα στα οποία ο αναγνώστης καλείται κάθε λίγο να επιλέγει ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες συνέχειες.

 

[Χρυσηίδα]

Είμαι σίγουρη ότι το κάνουμε όλοι.

Τελικά, ποτέ δεν πρέπει να είσαι σίγουρος για τίποτα.

Πρώτα - πρώτα, Λάγνε, να σου πω ότι μου άρεσε πολύ η απάντησή σου, δεν πήδηξα ούτε μια λέξη και οι εικόνες που μου δημιούργησε στο μυαλό ήταν πραγματικά απολαυστικές. ))

Στο θέμα μας, τώρα. Νομίζω ότι τελικά έχει να κάνει με το τι παίρνει ο καθένας από το κάθε βιβλίο, πού εστιάζει την προσοχή του και τελικά τι αποκομίζει απ' αυτό.

Είμαι σίγουρη (α, δε βάζω μυαλό) ότι αν κάτσουμε και σχολιάσουμε ένα βιβλίο που το έχουμε διαβάσει όλοι, ο καθένας θα πει εντελώς διαφορετικά πράγματα. Γιατί, ακριβώς, ο καθένας δίνει βάρος σ' αυτό που του ταιριάζει, που τον συγκινεί περισσότερο κλπ.

Κι εγώ, άλλωστε, όταν λέω ότι πηδάω μια - δυο παραγράφους, δεν εννοώ ότι τις αφήνω άθικτες, μα, ξέρετε πώς γίνεται. Αυτή η αίσθηση, έλα άσε την πολυλογία και μπες στο ζουμί.

Όσο για το σεβασμό στον καλλιτέχνη, πολλές φορές, Λάγνε, το προιόν που φτάνει στον αναγνώστη δεν είναι ακριβώς αυτό που φανταζόταν ο δημιουργός του. Είναι γνωστές οι τακτικές των εκδοτικών οίκων που παραγγέλνουν στην ουσία το κάθε επόμενο μυθιστόρημα, το οποίο πρέπει να είναι συγκεκριμένων προδιαγραφών. Οπότε κάποιες φορές, οι μακροσκελείς περιγραφές μπορεί να είναι απλώς παραγεμίσματα.

 

[Πιούζυ]

εγώ πάλι έχω μια τάση να κυκλώνομαι από ένα τρομακτικό αίσθημα τελειομανίας και φιλότιμου κ επίσης δε μπορώ να "πηδήξω" σελίδες.. έπειτα σκέφτομαι ότι δε μπορώ να αφήσω κάτι μισοτελειωμένο - πράγμα που κάνω όταν "πηδάω σελίδες".
μάλιστα πολλές φορές και ειδικά όταν διαβάζω ποίηση, διάβαζω δύο φορές την κάθε σελίδα για να είμαι σίγουρη ότι το "κατάλαβα".. εκεί είναι που η τελειομανίαμου φτάνει τα όρια της αρρώστιας..

 

[Φαροφύλακας]

Λογικό να διαβάζεις και να ξαναδιαβάζεις την ποίηση πάντως.

Έχω προσθέσει μια δημοσκόπηση στο νημάτιο. Μπορείτε να ψηφίσετε!

 

[Χρυσηίδα]

Φυσικά και με την ποίηση είναι αλλιώς. Εντελώς διαφορετική ανάγνωση.

Έπρεπε απ' την αρχή να προσδιορίσω ότι αναφέρομαι σε μυθιστορήματα και μάλιστα πολυσέλιδα.

 

[Δεινομάχη]

Γενικά θα έλεγα πως το πήδημα δεν βολεύει όταν διαβάζει κάποιος! Θέλω να πω, πως χάνεις κάτι από τη συνέχεια του έργου. Τελικά όμως για μένα, είναι το μόνο που ισχύει τώρα!!

Να λοιπόν πως ήταν η πορεία του διαβάσματός μου σε όλα αυτά τα χρόνια:

Παλιότερα, δεν προσπερνούσα καμία σελίδα είτε διάβαζα για το σχολείο τα μαθήματά μου, είτε διάβαζα λογοτεχνία. Δεν προχωρούσα παρακάτω αν δεν είχα μάθει καλά αυτό που διάβαζα, αν δεν το είχα εξαντλήσει. Καταλαβαίνετε ότι σε μερικές περιπτώσεις χρειαζόταν αρκετός χρόνος για να διεκπεραιώσω το διάβασμα των μαθημάτων! Η λογοτεχνία όμως μου ήταν εύκολη, ευχάριστη στο διάβασμα, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, χωρίς βαρετές σελίδες που να έπρεπε να προσπεράσω.

Αργότερα όταν οι ρυθμοί γίναν πιο απαιτητικοί κ ο χρόνος δεν περίσσευε άρχισα να προσπερνώ σελίδες! Όταν κάτι δεν το καταλάβαινα ή με κούραζε προτιμούσα να το προσπεράσω! Όταν αυτό μάλιστα γινόταν πάνω από κάποιο όριο, το φυσικό επακόλουθο ήταν να εγκαταλείψω αυτό που διάβαζα!!!

Τώρα, δεν διαβάζω τίποτα συνεχόμενα!!! Διαβάζω αποσπάσματα και μόνο! Αυτό που θα μου κάνει εντύπωση ή αυτό που θα έχει την πληροφορία που θέλω. Δεν μιλάω για λογοτεχνία την οποία δεν διαβάζω πια (ελπίζω σύνταμα να ξαναρχίσω καθώς έχω μια λίστα με πολύ ενδιαφέροντα βιβλία). Μιλάω για οποιουδήποτε άλλου είδους βιβλία και για άρθρα-θέματα στο Διαδίκτυο. Θα έλεγα μάλιστα πως στο Διαδίκτυο επιβάλλεται να μην διαβάζουμε "σειριακά" και συνεχόμενα! Το κλειδί στο Διαδίκτυο είναι η γρήγορη ανάγνωση κ ο εντοπισμός της πληροφορίας που ζητάς σε σύντομο διάστημα και αυτό πετυχαίνεται με το "δημιουργικό" διάβασμα των σελίδων!

 

[Χρυσηίδα]

"δημιουργικό" διάβασμα των σελίδων!

Έθεσες μια πολύ ενδιαφέρουσα παράμετρο της ανάγνωσης και μου θύμησες τα φοιτητικά μου χρόνια. Reading for the gist, έτσι μας το έλεγαν.

 

[Παραμυθού]

Διαβάζουμε για να πληροφορηθούμε, οπότε νομιμοποιήται το προσπέρασμα αλλά διαβάζουμε για να απολαύσουμε, οπότε απλά, δεν συνεχίζουμε κάτι που δεν μας ευχαριστεί.
Υπάρχει και μια άλλη περίπτωση: Διαβάζεις κείμενα που από την αρχή τα βαριέσαι ή που δεν σου αρέσουν αλλά δεν μπορείς να παρακάμψεις ούτε αράδα. Αυτό συμβαίνει όταν μια επιτροπή κρίνει τη δουλειά άλλων. Τότε έχεις ευθύνη να προσέξεις την κάθε λεπτομέρεια, και για να είσαι δίκαιος αλλά και για να ξέρεις τί θα σχολιάσεις.

 

[Πιούζυ]

συμφωνω με τη Δεινομαχη... ετσι ακριβως διαβαζω για τη σχολη.. αλλωστε δεν προλαβαινω να βγαζω τοση πολλη υλη σε μικρο χρονικο διαστημα.. ομως οσον αφορα στη λογοτεχνια δε θελω με τιποτα να προσπερναω!

 

[Ανάγνωση]

Παλαιότερα δεν άφηνα σελίδα που να μην τη διαβάσω, παράγραφο να μην την σκεφτώ και παράλληλα δύσκολα άφηνα το βιβλίο από τα τα χέρια μου χωρίς να το έχω τελειώσει.

Δεν έκλεινα μάτι σχεδόν μέχρι να κλείσω και το πίσω εξώφυλλο.

Τα τελευταία δύο χρόνια ... δύσκολα τελειώνω ένα βιβλίο, και πάλι αποφεύγω να 'πηδήσω' σελίδες.
Είμαι ... παραδοσιακή ) τι να κάνουμε...

 

[Λυκαιος]

Θα συμφωνήσω με τον Φαροφύλακα. Δεν κάθομαι να το παιδεύω. Προτιμώ να παρατήσω το βιβλίο. Η μόνη περίπτωση ήταν στην τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Εκεί όχι παραγράφους αλλά ολόκληρα κεφάλαια προσπερνούσα!!!

 

[Οκτάνα]

Μόλις τώρα πήρα είδηση το παρόν νημάτιο!

Ποτέ δεν προσπερνάω σελίδες, παραγράφους ή λέξεις. Διαβάζω το βιβλίο απο την αρχή μέχρι το τέλος. Το ίδιο έκανα και ως φοιτήτρια ακόμα και με τα πιό χοντρά και βαρετά βιβλία. Τώρα που το σκέφτομαι είναι μάλλον κάτι σαν άσκηση επιμονής και υπομονής...και ας σπάνε τα νεύρα μου φορές-φορές!

 

[Εσκιβέλ]

Τελευταία παρατήρησα οτι αυτό που κάνω στην ουσία είναι να προσπερνάω για λίγο την αφήγηση με σκοπό να φτάσω στα ενδιαφέροντα διαλογικά μέρη και στη συνέχεια γυρνάω πίσω για να διαβάσω και το αφηγηματικό μέρος ώστε να μη μου ξεφύγει κάποιο σημείο της αφηγησης που να δίνει ενδιαφέροντα στοιχεια. Τελικά δεν πηδάω.. Κάνω στιγμιαία προσπέραση και επιστρέφω πάλι πίσω...

 

[Ιωάννα]

χαχαχα προσπεραση καλο!!! εγώ πάντως ''πηδαω'' αλλά οχι πολύ μωρε όσο πατάει η γατα...απλα βαριεμαι τους μακροσκελεις λογους μου αρεσει περισσοτερο η δραση...