Παραπλανητικές λέξεις

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Υπάρχουν κάποιες λέξεις στη γλώσσα μας οι οποίες, δεν ξέω πώς να το περιγράψω ακριβώς, ακούγονται παράξενες εξωτικές ή πολύπλοκες. Εκτός αυτού φαντάζομαι οτι όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποια συναισθησία: σχηματίζουν μια εικόνα με μια λέξη, έστω κι αν την ακούν πρώτη φορά. Με τις συγκεκριμένες λέξεις όμως είναι αλλιώς. Έχουν τόσο παράξενη μορφή που φαίνεται σαν να περιγράφουν κάτι άλλο απο αυτό που στν πραγματικότητα περιγράφουν.

Και αν σας μπέρδεψα, θα γίνω πιο συγκεκριμένος. Αφορμή μου ήταν η συζήτηση πάνω στη λέξη "γενόσημα" για τα φάρμακα, μια λέξη που δεν μου καθόταν καλά. Μου έκανε εντύπωση που ο Μπαμπινιώτης εξέφρασε κι αυτός την αντίθεσή του σε μια μάλλον αποτυχημένη ονομασία η οποία είναι ασύμβατη με το γλωσσικό μας ένστικτο. Εντύπωση μου έκανε και ότι όσοι απάντησαν στο νήμα, θεωρούσαν οτι θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερη ονομασία.

Εγώ για να είμαι ειλικρινής, νόμιζα οτι το γενόσημο είναι το φακελλάκι που δίνουμε στους μαιευτήρες με κάθε γέννηση, κατά το χαρτόσημο και το γρηγορόσημο :χαχαχα:

Άλλη λέξη που δεν μπόρεσα να καταπιώ εύκολα ήταν το αζιμούθιο στο στρατό. Η μορφή της λέξης με παραπέμπει σε χημική ουσία (ίσως κατα το βισμούθιο) ή σε κάποιο τεχνολογικό εξάρτημα, και όχι σε κάτι τόσο αφηρημένο όπως γεωμετρία. Ειναι αραβικής προέλευσης, και το παραπλανητικό είναι η κατάληξη -ιο. Αλλωστε λέμε ζενίθ και όχι ζενίθιο.

Άλλη λέξη είναι ο θεοδόλιχος, μια λέξη που ίσως παραπέμπει σε εναν άνθρωπο που έχει να κάνει με το θεό. Είναι όμως το όνομα ενός οργάνου που χρησιμοποιούν οι τοπογράφοι. Είναι αινιγματικό όνομα, άγνωστης ετυμολογίας. Προέρχεται απο τα Λατινικά theodolitus με επιρροή απο το δολιχός που σημαίνει "μακρυνός".

Τέλος, κάτι που δεν μου πήγαινε καλά ήταν το επίθετο Λογοθέτης. Ναι μεν πολλά επίθετα προέρχονται απο επαγγέλματα και ιδιότητες, αλλά το συγκεκριμένο μου φαινόταν πολύ περίπλοκο και σπουδαίο για επίθετο. Και μάλιστα όταν το πρωτοάκουσα γύρω στα 7-8 μου χρόνια όταν είδα στην τηλεόραση τον Ηλία Λογοθέτη και αναρωτιόμουν αν ήταν ηθοποιός ή αν είχε κάποιο αξίωμα :)))) αν δεν κάνω λάθος ο Λογοθέτης πρέπει να ήταν όντως κάποιο αξίωμα στα Οθωμανικά χρόνια.
 
Last edited:

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Το παθαίνω πολύ συχνά, κυρίως με λέξεις λόγιες. Θυμάμαι ότι μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση όταν έμαθα ότι "πολίχνη" σημαίνει "μικρή πόλη". Με τίποτα δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι η κατάληξη -ίχνη παίζει εδώ το ρόλο της κατάληξης υποκοριστικού. Πριν το τσεκάρω, η λέξη αυτή με παρέπεμπε σε κάτι απροσδιόριστο και αφηρημένο, σίγουρα όμως θαμπό και νεφελώδες :ρ

Επίσης, εντύπωση μου προκάλεσε το ρήμα "επιδαψιλεύω" που νόμιζα ότι θα σημαίνει κάτι σαν "ψηλαφίζω". Η πραγματική του σημασία όμως είναι "προσφέρω σε αφθονία" :ουχ:
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Χρυσα, μου κανει εντυπωση ενα πραγμα: πραγματι οι δυο λεξεις που ανεφερες σχηματιζουν κι εμενα τις ιδιες εικονες με σενα. Οτι δηλαδή η πολίχνη πρεπει να είναι ένα ομιχλώδες πράμα, και επιδαψιλευω σημαινει κάτι σαν ψηλαφίζω.

Τωρα δεν ξερω ποιος "ατυχήσε". Το γλωσσικο μας ένστικτο; ή ο γλωσσοπλάστης; Νομιζω ομως οτι ειμαστε 2-1
 

Ρεγινόρα

Όμορφο Νιάτο
Εγώ θα αναφέρω μία λέξη που εδώ και χρόνια προσπαθώ να πείσω τον άντρα μου ότι έχει διαφορετική σημασία, και δεν παύει να την μπερδεύει...

Η λέξη "σκορβούτο", η οποία φυσικά αναφέρεται σε συγκεκριμένη ασθένεια, πάντα του φέρνει στο μυαλό κάποιο είδος μπαχαρικού! :))))
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Ασχετο, θυμηθηκα στο τηλεπαιχνιδι "Ομιλείτε Ελληνικά" οπου σε ενα σταδιο 4 ηθοποιοι χρησιμοποιουσαν μια παραξενη λεξη με παραπλανητικο τροπο. Και οι παικτες επρεπε να καταλαβουν ποιος τη χρησιμοποιουσε σωστα.

"Προσθέστε λίγο σκορβούτο στην κατσαρόλα για να αρωματίσει το φαγητό" :ρ
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Έπεσα πολύ πρόσφατα πάνω σε μία άλλη λέξη, που δε με παρέπεμψε απολύτως πουθενά αλλά που αρχικά μου φάνηκε εντελώς "εκτός τόπου και χρόνου".

Η φράση ήταν από το διήγημα της Βιρτζίνιας Γουλφ Η Κυρία στον Καθρέφτη (μτφρ. Βάνια Σύρμου - Βεκρή) και ήταν η εξής: "...φαίνονταν να έχουν γίνει όχι απλά ένα μάτσο από συνηθισμένες επιστολές, αλλά σαν δέλτοι χαραγμένες με αιώνιες αλήθειες..."

Στο "δέλτοι χαραγμένες" έπαθα μια μικρή πλάκα, γιατί ουδέποτε είχα ακούσει τη λέξη "η δέλτος". Ανακαλύπτω ότι σημαίνει "πινακίδα για γράψιμο" και κατ' επέκταση "επιστολή".

Έψαξα να βρω πώς ήταν η λέξη στο πρωτότυπο και διαβάζω: "they seemed to have become not merely a handful of casual letters but to be tablets graven with eternal truth"

Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται η μετάφραση της λέξης, πάντως αν η μεταφράστρια είχε διαλέξει άλλη λέξη (πχ. πίνακας, πινακίδα κλπ) θα είχα μάθει τώρα τη "δέλτο"; Όχι, βέβαια!

Επίσης, τώρα που το σκέφτομαι από τη "δέλτο" μάλλον προέρχεται και το νεοελληνικό "δελτίο".
 

Ελένιον

Κοινωνός
Νομίζω ταχυδρομικά δελτάρια έλεγαν παλιά τις κάρτες, καρτ-ποστάλ.
Κι εγώ στο γκρουπ της πολίχνης, αν και ...γκρούπι πλέον των υποκοριστικών: πολίχνη, γραΐδιο, θυγάτριο κλπ
Μου θυμίσατε τη φίλη μου τη Χριστίνα, που όταν ήταν μικρή είχε πάει με τους γονείς της σε ένα γάμο και της ζήτησε ο πατέρας να αφήσει το δώρο στο νεωκόρο. Εκείνη κοίταζε γύρω-γύρω να δει ποιο έπιπλο εννοούσε.
Συχνά λέξεις με παραπλανούν, αλλά η μόνη που θυμήθηκα τώρα είναι "παντάνασσα"

Εγώ για να είμαι ειλικρινής, νόμιζα οτι το γενόσημο είναι το φακελλάκι που δίνουμε στους μαιευτήρες με κάθε γέννηση, κατά το χαρτόσημο και το γρηγορόσημο
:χαχαχα: :μαναι: :χαχαχα:
 

Δροσούλα

Κοινωνός
Το παθαίνω πολύ συχνά, κυρίως με λέξεις λόγιες. Θυμάμαι ότι μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση όταν έμαθα ότι "πολίχνη" σημαίνει "μικρή πόλη". Με τίποτα δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι η κατάληξη -ίχνη παίζει εδώ το ρόλο της κατάληξης υποκοριστικού. Πριν το τσεκάρω, η λέξη αυτή με παρέπεμπε σε κάτι απροσδιόριστο και αφηρημένο, σίγουρα όμως θαμπό και νεφελώδες :ρ

Επίσης, εντύπωση μου προκάλεσε το ρήμα "επιδαψιλεύω" που νόμιζα ότι θα σημαίνει κάτι σαν "ψηλαφίζω". Η πραγματική του σημασία όμως είναι "προσφέρω σε αφθονία" :ουχ:
Βλέπω με πολύ ενδιαφέρον ότι κάποιες λέξεις δημιουργούν παρόμοιους συνειρμούς και σε άλλους εκτός από μένα!! Ίσως θα πρέπει να ανοίξουμε άλλο νημάτιο γι' αυτό, ωστόσο εγώ θα πω προς το παρόν από εδώ τι συμβαίνει στο δικό μου μυαλό.
Η λέξη "πολίχνη" φέρνει και στον δικό μου νου κάτι το ομιχλώδες! Ίσως οι φθόγγοι της που περιέχονται στις λέξεις "αχνός" και "ομίχλη" λειτουργούν με έναν δικό τους τρόπο στους συνειρμούς μας!
Η λέξη "σκορβούτο" φέρνει στο μυαλό μου ένα μαύρο σκαθάρι! Εδώ μάλλον λειτουργούν οι λέξεις "σκούρος" και "σκαραβαίος".
Για το "επιδαψιλεύω" έρχονται και στη δική μου φαντασία τα δάχτυλα, και μάλιστα κινούμενα, όπως ένα "ψαλίδι".
Πιθανότατα ένας ψυχαναλυτής θα μπορούσε να γράψει ολόκληρη διατριβή με αφορμή αυτές τις γραμμές.
Έχει πολύ πλάκα, καθώς πάρα πολλές λέξεις, ακόμα και αφηρημένες, πλάθονται με ένα τρόπο απρόβλεπτο, που δεν έχει αλλάξει ακόμα και από την παιδική μου ηλικία!
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Α πως μου διεφυγε; :) μια αλλη παραξενη λεξη που στραβοχύθηκε στην μετάφραση είναι η Κυβερνητικη. Ειναι αντιδάνειο, αποδοση του Cybernetics. Στη γλωσσα μας ομως ριζα κυβερν- σχετιζεται κυριως με την εξουσια, και κατ' επεκταση με την πολιτικη.

Εδω εχω γραψει περισσοτερα για τη λεξη
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Λέξεις με… παραπλανητική μορφολογία

Υπάρχουν λέξεις που μορφολογικά είναι κάπως… παραπλανητικές ως προς την σημασία τους.

Έτσι, για παράδειγμα, το ψαρονέφρι που προδιαθέτει για… νεφρό ψαριού, είναι στην πραγματικότητα χοιρινό από την περιοχή της πλάτης.

Όταν πρώτη φορά ακούσεις για Καρπενήσι φαντάζεσαι άλλο ένα νησί ριγμένο στο Αιγαίο ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μικρή κωμόπολη όσο πιο κέντρο γίνεται στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Όταν πρωτακούσεις για το κρεμεζί χρώμα ("Με κρεμεζί πουκάμισο, παιδί απ' την Ανάβυσσο", τραγουδούσε η Μαρινέλα) φαντάζεσαι κάποια λεπτή απόχρωση του κρεμ, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για κόκκινο.

Αυτό το φαινόμενο ισχύει για κάμποσες λέξεις αν και οι περισσότερες αφορούν πράγματα πολύ γνωστά και δεν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτεί κανείς. Έτσι π.χ. το μελομακάρονο ξέρεις πως δεν αποτελείται από μελομένα μακαρόνια, αν και σε κάνει να απορείς τί είχε κατά νου (ή τί είχε πιει) αυτός που το βάφτισε έτσι.

Ομοίως, απαντά πολύ και στο ζωικό βασίλειο, όπου κι εκεί τα ζώα είναι γνωστά και δεν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτούμε. Έχω σημειώσει μερικές περιπτώσεις σε άλλο νήμα:

  • καμηλοπάρδαλη, η οποία είναι μεν παρδαλή αλλά δεν είναι καμήλα
  • στρουθοκάμηλος, που κι αυτήν δεν είναι καμήλα
  • λεοπάρδαλη, η οποία είναι κι αυτή παρδαλή αλλά δεν είναι λιοντάρι
  • χαμαιλέοντας, ο οποίος, φουκαράς, κι αυτός δεν είναι λιοντάρι
  • δεινόσαυρος, καθώς οι δεινόσαυροι ήταν μεν ερπετά αλλά όχι σαύρες
  • ιπποπόταμος, ο οποίος δεν είναι άλογο (ίππος), παρότι όντως ζει σε ποτάμια
  • ιππόκαμπος, ο οποίος επίσης δεν είναι άλογο, αν και μπορεί να ισχυριστεί κάποιος πως σουλατσάρει στους "κάμπους" του βυθού της θάλασσας
Κι ας ρίξω εδώ, με την κεκτημένη ταχύτητα, και μερικές φραστικές περιπτώσεις:

  • αλογάκι της Παναγίας, το οποίο δεν είναι, βέβαια, αλογάκι (και μάλλον ούτε της Παναγίας :)))) )
  • θαλάσσιος ελέφαντας, ο οποίος ζει στην θάλασσα και τις ακτές της αλλά φυσικά δεν είναι ελέφαντας
  • θαλάσσιος ίππος, ο οποίος ούτε καν μοιάζει με άλογο
  • θαλάσσια αγελάδα, η οποία ούτε καν μοιάζει με αγελάδα
  • θαλάσσιος λέοντας, ο οποίος, ομοίως, καμιά σχέση με λιοντάρι
Σε όλα αυτά, βέβαια, υπάρχει μια μεταφορική διάθεση, η οποία ενδεχομένως έχει και κάποια αρχή έμπνευσης, και π.χ. ο θαλάσσιος ελέφαντας έχει δυο μακρουλούς χαυλιόδοντες, όμως νομίζω πως όταν πρωτοδείς π.χ., μικρός, θαλάσσιο λέοντα, σε κάποιο βιβλίο, αναρωτιέσαι γιατί διάολο τον βάφτισαν έτσι.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Καποια παραξενα ονοματα ζωων εχουν να κανουν καμια φορα με ημι-μυθικες διαστασεις, οταν οι ταξιδιωτες ή λόγιοι πιστευαν οτι ειναι τερατα ή υβρίδια. Οπως εχω διαβασει στην καμηλοπαρδαλη το καμηλο- αναφερεται στο μακρυ λαιμο.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
O ιππόκαμπος μοιάζει πολύ με αλογάκι! :)

Για μένα η χειρότερη παρεξήγηση έχει γίνει με τη λέξη "κρυολόγημα" που χρησιμοποιείται για να δηλώσει την προσβολή με κάποιον απ' τους πολλούς ιούς που προκαλούν τα γνωστά συμπτώματα του κοινού κρυολογήματος (συνάχι, βήχας, κ.λπ.). Όμως ακριβώς επειδή λέγεται έτσι, πολύς κόσμος μπερδεύει αυτή την ελαφριά λοίμωξη με συμπτώματα που προκαλούνται από το κρύο. Κι έτσι λέμε "βγήκα στη βροχή και κρυολόγησα" ή "την άρπαξα" πιστεύοντας ότι η μύτη μας τρέχει κι έχουμε πυρετό επειδή μας πείραξε το κρύο ή μας φύσηξε ο αέρας και μας έβρεξε η βροχή, κι όχι επειδή κολλήσαμε κάποιον ιό (πιθανότατα σε κλειστό χώρο, από κάποιον άλλον άνθρωπο). Και δώσε να φωνάζουν οι μανάδες "πάρε ζακέτα, θα κρυολογήσεις"!

Μακρυγιάννη τα λέω καλά ή τα 'χω μπλέξει κι εγώ; :))))

Κι αυτό δεν είναι μόνο πρόβλημα της γλώσσας μας. Και στα αγγλικά "common cold" λέγεται αυτή η ομάδα ασθενειών του ανώτερου αναπνευστικού, όμως έχω την αίσθηση ότι μόνο στην Ελλάδα οι άνθρωποι μπερδεύονται τόσο.
 
Last edited:
η λέξη που με παραπλάνησε ήταν ευτελής αλλά και πολύ - πολύ ''τρίκκυ'' : το ''μακεδονί(ή)σι'' (που είχα ακούσει σε κάποιο δημοτικό τραγούδι). Τελικά, για να μήν πολυλογώ πρίν την ερμηνεία, η λέξη είναι ο ''μαϊντανός'' - αλλά πώς ; γουέλλ, οι ρωμαίοι το παρέλαβαν απο την ελλάδα, και, για κάθε λόγο που δέν μπορούμε να ξέρουμε, το ονόμασαν ''μακεδονικό'' (macedonensis). Απο το ''ματσεντονένσις'' αυτό (που εξηγεί γιατί είναι ορθότερο να αποδίδεται σήμερα η λέξη σάν ''μακεδονΗσι, άν και δέν έχει καμμιά σχέση με τη ''νήσο''), παρήχθησαν το σημερινό λατινικό, αλλά και το αραβικό 'μαγκντανούς'', το οποίο παρέλαβαν οι τούρκοι και μας ξαπέστειλαν σάν ''μαϊντανό''. Μιά άλλη γοητευτική αλλ' αναληθής παρετυμολογία, θέλει, κατ' αναλογίαν προς το άλλο ελληνικό όνομα του ταπεινού φυτού, ''πετροσέλινο'' (εξ ού πχ το αγγλικό parsley) να σχετίζεται με το (λιθόστρωτο και συχνά με πόες ανάμεσα στις πέτρες) ''μεϊντάνι''. Οι επισκέπτες της Λευκωσίας θα είχαν ασφαλώς επισκεφθεί το ιστορικό και παλιό μοναστήρι της ''παναγίας της μακεδονίτισσας'', και θα είχαν διερωτηθεί πώς σ' εκείνες τις εποχές μια παναγία της κύπρου θα μπορούσε να είναι μακεδονίτισσα. Τελικά, είναι ''παναγία των μαϊντανών'', πουίσως θα ήσαν αυτοφυείς στο σημείο εκείνο.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Νομιζω μια παραπλανητική λεξη ειναι η φρικτή "εκλογολογία".

Μια φορα τσαταρα με ενα γνωστο μου ξενο που μαθαινε ελληνικα. Αρχισαμε και συζητουσαμε για τις "διεθνεις" λεξεις που τελειωνουν σε -λογία, και για πλακα του ανεφερα αυτη τη λεξη. Μου λεει "ειναι καποια επιστημη που ασχολειται με τη διαδικασια και τα στατιστικα αποτελεσματα των εκλογων;". Και τοτε του εξηγησα τη μαγεια της ελληνικης πολιτικης :))))
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Σε τι αναφερεσαι Μαυρο;




Μια αλλη λεξη ειναι μαλλον η βιβλιογραφια. Αληθεια, γιατι δε σημαινει "συγγραφη βιβλιου" αλλα "λιστα πηγων για ενα θεμα"; :χμ:
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Λεξη που ακουγεται ποτε-ποτε στις ειδησεις, αλλα και προσφατα, ειναι ο αλυτρωτισμός. Παραξενη λεξη, που απο την ετυμολογια της ειναι αδυνατο να καταλαβει κανεις σε τι αναφερεται. Εμενα πχ. μου κανει για "αρνηση λυτρωσης" :))))

Βεβαια κοιταζοντας την προελευση της λεξης, αποκταει αλλο νοημα: Στα Ιταλικα ειναι irredentismo (απο τον ορο Italia Irredenta) και μαλλον ο "αλυτρωτισμος" ειναι ατυχές μεταφραστικό δάνειο της ιταλικης λεξης. Ο "αλυτρωτισμός" λοιπον ειναι η πεποιθηση οτι καποιες περιοχες ειναι υπο κατοχη, αρα "αλύτρωτες" (irredente), και αυτη οδηγει στον επεκτατισμό.

Αρα οταν μιλαμε πχ. για αλβανικο αλυτρωτισμο, εννοουμε την πεποιθηση οτι περιοχες της ΒΔ Ελλαδας, και η πρωην Τσαμουρια, ειναι "υπο Ελληνικη κατοχη", και πρεπει να "λυτρωθουν".
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Δεν ξερω κατα ποσο εχει σχεση με το θεμα, αλλα μικρος ειχα παρανοησει τις συγκεκριμενες λεξεις

Αποκρυφισμός: νόμιζα οτι βασίζεται σε πεποιθήσεις που προκύπτουν απο τα απόκρυφα βιβλία της Αγιας Γραφης και ευαγγελια, τα οποια (ελεγα) περιλαμβανουν επικλησεις πλενυματων, μαγικες πρακτικες, προβλεψεις του μελλοντος, ονοματα πνευματων και αγγελων που δεν αποδεχεται η επισημη θρησκεια, οπως και τα συγκεκριμενα βιβλια αλλα χρησιμποιουν ως πηγες οι "αποκρυφιστες". Δεν απεχει πολυ απ την πραγματικοτητα καθοτι οι αποκρυφιστικες παραδοσεις του μεσαιωνα κλπ εκαναν μνεια σε εβραικες παραδοσεις που δεν υπαρχουν στην επισημη θρησκεια (πχ. Σολωμονικη, Ενωχ), αλλα δεν ειναι αυτη η προελευση της λεξης.

Πλαστική χειρουργική: νόμιζα οτι ειναι χειρουργικη που περιλαμβανει χρηση πλαστικου για εμφυτευματα κλπ, το οποιο δεν απεχει και πολυ απο την πραγματικοτητα, αλλα ειχα την εντυπωση οτι για να σχηματισουν ενα προσωπο διαφορετικα, αντικαθιστουν καποιες σαρκες με πλαστικο. Φυσικά η λεξη προερχεται απο την αρχαια ελληνική λέξη της πλαστικής, που εχει την εννοια του σχηματισμού, του πλασίματος. Νομιζω δεν ειμαι ο μονος που νομιζε ετσι καθως για διαφρες διασημες που εχουν κανει πλαστικες εχω ακουσει να λενε οτι εχει "πολυ πλαστικο πανω της".
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Απο το 2002 ακουω για την κακια "παγκοσμιοποιηση" και για το κινημα της αντι-"παγκοσμιοποιησης". Με ειχε παραξενεψει η λεξη, η εννοια και το γιατι ειναι κακο πραγμα.

Οταν ακουω για αντι-παγκοσμιοποιηση το μυαλο μου πηγαινει σε απομονωτισμο, ελλειψη διεθνων και διπλωματικων σχεσεων, κλειστα συνορα κλπ. :χμ:

Η λεξη "παγκοσμιοποιηση" απο μονη της, ειναι μια πολυ γενικη εννοια. Οπως ομως χρησιμοποιειται στην πραξη ο ορος, αναφερεται σε συγκεκριμενες τασεις του διεθνους εμποριου, στο οτι οι αγορες και οι πολυεθνικες εταιρειες ειναι πανω και εξω απο τα εθνικα συνορα.

Αυτο ομως ειναι μια απειροελαχιστη πτυχη της γενικοτερης εννοιας "παγκοσμιοποιηση" οπως οριζεται ετυμολογικα, και ως εκ τουτου θεωρω τον ορο παραπλανητικο.
 
Top