Πάτρικ Ζίσκιντ (Patrick Suskind) : "Το άρωμα"

Ραψωδός

Όμορφο Νιάτο


Τίτλος:Το άρωμα
Πρωτότυπος τίτλος:Das Parfum
Συγγραφέας: Πάτρικ Ζίσκιντ (Patrick Suskind)
Γλώσσα: Γερμανικά
Μετάφραση:Μαρία Αγγελίδου
Εκδόσεις:Ψυχογιός
Έτος έκδοσης:1986
Έτος πρώτης έκδοσης: 1985 ( Γερμανικά )
Αριθμός σελίδων:256
ISBN: 978-960-702-103-8



Ποια είναι η μυρωδιά του γυαλιού; Της βροχής; Της στεναχώριας;
Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες έδειξαν πως η όσφρηση, μια από τις πέντε αισθήσεις με τις οποίες ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του, ήταν και η πρώτη που αναπτύχθηκε στους ζωντανούς οργανισμούς. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος καταχωρεί και αναγνωρίζει δύο με τέσσερις χιλιάδες μυρωδιές, όταν σε ορισμένα άλλα είδη όπως ο σκύλος, ο αριθμός αυτός αγγίζει το ένα εκατομμύριο.

Τι θα γινόταν εαν κάποτε ένας από μας είχε την ικανότητα να διακρίνει όλες τις μυρωδιές του κόσμου; Ε, λοιπόν, αυτός ο κάποιος γεννήθηκε, στην Γαλλία του 18ου αιώνα ή στις σελίδες του μυθιστορήματος του Πάτρικ Ζίσκιντ, αν προτιμάτε.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί τα πρώτα αρώματα παρασκευάστηκαν και κυκλοφόρησαν στην Γαλλία; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Το Παρίσι κατά τον 17ο και 18ο αιώνα υπήρξε η πολυπληθέστερη πόλη του κόσμου.
Φανταστείτε ένα κόσμο όπου οι δρόμοι έζεχναν κοπριά, οι σκάλες σάπιο ξύλο, οι κουζίνες μύριζαν κάρβουνο και αρνίσιο λίπος, οι κρεβατοκάμαρες ανέδιδαν τη βαριά μυρωδιά των υγρών σεντονιών ενώ κάποιες φορές οι άνθρωποι μύριζαν χειρότερα από καθετί άλλο. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις μυρωδιές από τα ταμπάκικα, τα καμίνια και τους πάγκους με τα ψάρια, σε μια υπαίθρια αγορά του Παρισιού, μία γυναίκα έφερνε στον κόσμο τον Ζαν Μπατίστ Γκρένουιγ, τον άνθρωπο που ενώ μπορούσε να μυρίσει τα πάντα, δε διέθετε την ανθρώπινη ή οποιαδήποτε άλλη μυρωδιά στο δικό του κορμί.
Μέσα στις κακουχίες ο μικρός Γκρένουιγ μεγαλώνει και σκληραίνει όπως ο μίσχος της τριανταφυλλιάς. Από το ορφανοτροφείο στο βυρσοδεψείο και τέλος στην πιο μεγάλη του αγάπη, το αρωματοποιείο. Μπορεί να φτιάξει τα πιο μεθυστικά αρώματα, μπορεί να κλονίσει την πιο αχαλίνωτη φαντασία, μα κάποτε όλα αυτά δεν θα αρκούν για να ικανοποιήσουν τις πιο σκοτεινές του ορέξεις. Οι αναζητήσεις του θα τον οδηγήσουν μακριά, στη νότια Γαλλία, σε μια ύστατη απόπειρα να πραγματώσει το ασύλληπτο όνειρο. Και κει που συναντιούνται ο βαθύτερος πόθος και η τρέλα, το πιο νοσηρό μυαλό σ’ ένα εκκωφαντικό φινάλε θα χορτάσει με αγάπη τον κόσμο.

Το αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα του Πάτρικ Ζίσκιντ πούλησε περισσότερα από 15 εκατομμύρια αντίτυπα από την πρώτη του έκδοσή το 1985. Ζητήθηκε επανελλειμένα να μεταφερθεί στον κινηματογράφο από μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Μάρτιν Σκορτσέζε ή ο Στήβεν Σπήλμπεργκ ενώ άλλοι όπως ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ δήλωσαν πως κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθεί. Το αδύνατο έγινε δυνατό το 2006 από τον Τομ Τάικβερ και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
(από παλιότερο άρθρο μου)

Προς αποκατάσταση της αλήθειας, και προσωπικής εξιλέωσης, η ταινία μου φάνηκε τραγικά κατώτερη του βιβλίου, θα συμφωνήσω με το Σταν.
 
Last edited by a moderator:

Ανναμου

Όμορφο Νιάτο
η αληθεια ειναι οτι την ταινια δεν την εχω δει,αλλα εχω ακουσει καλα λογια για αυτη.το βιβλιο πριν καποια χρονια το διαβασα και μπορω να πω σαν γενικη εντυπωση οτι μου αρεσε αρκετα.

ιδιως στην αρχη, που περιγραφει με τετοια λεπτομερεια ορισμενες μυρωδιες,ηταν πραγματικα εκπληξη και αποκαλυψη μαζι,διοτι αλλο να τα μυριζεις και αλλο να γραφεις πως μυριζει κατι με τετοια αναλυση και τετοια αληθοφανεια!!

αυτο που δε μου αρεσε ηταν ο χαρακτηρας του Γκρενουιγ επειδη ηταν κακοψυχος και εβγαζε τετοι κακια για τους ανρθωπους.βεβαια να μου πειτε,αυτα ηταν τα βιωματα του αυτο και εκανε.τελοσπαντων.
 

Αλίκη

Κοινωνός
Παρα πολυ ωραια παρουσιαση. Εμενα αυτο το βιβλιο μου αρεσε αρκετα. Θυμαμαι πως οταν το διαβαζα ειχα αμυδρα την εντυπωση πως μυριζαν οι σελιδες (που μπορει κ να ηταν αληθεια στην τελικη). Αλλα ακομη περισσοτερο μου αρεσε που ο πρωταγωνιστης του βιβλιου ηταν ο κακος ψυχακιας της υποθεσης, και ενω οντως οπως λεει κ η Ανναμου ηταν κακοψυχος κ αντιπαθητικος, νομιζω δικαιολογειται, οταν, λογω της ελλειψης δικης του μυρωδιας, ηταν αντιπαθης σε ολους τους ανθρωπους κ τους προκαλουσε αποστροφη. Οταν ζεις ολη σου τη ζωη ετσι, αποκομενος, χωρις φιλους, χωρις ιχνος αγαπης, ειναι επομενο να τρελαθεις κ να γινεις δολοφονος. :ρ Και κατι τετοιες ιστοριες, που βλεπουν τα πραγματα απο την σκοπια του κακου, βοηθουν να καταλαβεις τα κινητρα κ την ψυχολογια τετοιων ανθρωπων. Μου αρεσε σαν ιστορια γτ μου φανηκε πολυ πρωτοτυπη. Στην ταινια αν θυμαμαι καλα τον εκαναν πονοψυχο; Ναι, οχι.!! Ο Γκρενουιγ ηταν ενας στιγνος δολοφονος κι επρεπε να το σεβαστουν αυτο! Παρολα αυτα στην ταινια αν θυμαμαι καλα επαιζε ο Αλαν Ρικμαν. Οποτε παιρνει κ η ταινια μπονους :))))
 

Ραψωδός

Όμορφο Νιάτο
Θα συμφωνήσω ως προς την απανθρωπιά του πρωταγωνιστή, καμία αντίρρηση σε αυτό. Στο τρελλάθηκε μόνο να πω κάτι.
Νομίζω τον αδικούμε όταν τον κρίνουμε με βάση τον άνθρωπο. Από το πρώτο δευτερόλεπτο και από την παιδική ηλικία του παλεύει να παραμείνει ζωντανός βιώνοντας μια μανιώδη απόρριψη. Δεν είναι απλά αντιπαθής, τον αντιλαμβάνονται ως ξένο σώμα. Δε νομίζω ότι τρελαίνεται, σίγουρα η συμπεριφορά των άλλων τον απομακρύνει ακόμη περισσότερο από τους ανθρώπους αλλά ο ίδιος με αυτό το ιδιέταιρο χαρακτηριστικό του δεν ανήκει σε αυτούς. Ζει σε έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο από τον δικό μας. Και αυτή είναι η μαγεία του βιβλίου. Δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει, πλήρωσε μια ιερόδουλη για κάνει τη δουλειά του, αλλά ο φόνος γι' αυτόν δεν είναι ότι είναι για μας. Μπορείς να κατηγορήσεις ένα λιοντάρι όταν σκοτώνει μια γαζέλα;
Ευτυχώς που δεν είμαστε αναγκασμένοι να διαβάζουμε μυθιστορήματα μόνο με καθωσπρέπει πρωταγωνιστές.
Το άρωμα έχει αδιαμφησβήτητο φιλοσοφικό ενδιαφέρον.
Η ταινία για μένα είναι αποτυχία, με κοντινά στις μύτες και λίγο πιο φωτεινά χρώματα στα λουλούδια δε μου μεταδίδει την μαγεία. Δε καταφέρνει να μου δώσει τα κίνητρα, να με βάλει στο μυαλό του. Μου δείχνει μονάχα το ανθρώπινο περίβλημα και με υποχρεώνει να τον κρίνω με βάση τον άνθρωπο. Για να μην πω για τον υποτιτλο: Η ιστορία ενός δολοφόνου. Απαράδεκτο. Το διαμάντι της ταινίας είναι ο Ντάστιν Χόφμαν στο ρόλο του Μπαλτίνι
 

Μαργαριτα

Κοινωνός
Το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες γιατί έχει σίγουρα 3 χρόνια που το διάβασα πάντως μου κρατούσε το ενδιαφέρον σε όλη την διάρκεια,φυσικά και η ταινία δεν είναι καλύτερη του βιβλίου όμως προσωπικά την βρήκα εξαιρετική.Όσο για τον υπότιτλο που λες Ραψωδέ εμένα δεν με πείραξε καθόλου ούτε μου χτύπησε άσχημα στο μάτι,αφού ουσιαστικά ο ήρωας του βιβλίου ήταν ένας δολοφόνος.
 

Φένια

Κοινωνός
Πολύ ωραία παρουσίαση, πρόκειται πράγματι για εξαιρετικό βιβλίο. Μου έχει μείνει αξέχαστο το πρώτο κεφάλαιο, όπου παρουσιάζεται η σκηνή της γέννησής του, μέσα στην ψαραγορά, όπου η μητέρα του τον παρατάει ανάμεσα στα ψάρια. "Ηταν 25 ετών, είχε αποκτήσει άλλα δύο παιδιά, είχε ακόμα όλα της τα δόντια και ήλπιζε να επιζήσει μέχρι τα 30 της, εάν ήταν τυχερή. Οταν ήρθε η ώρα, κάθησε ανακούρκουδα πίσω από τον πάγκο και γέννησε. Εκοψε τον ομφάλιο λώρο με το μαχαίρι που καθάριζε τα ψάρια, και πέταξε το μωρό εκεί...". Μου είχε αρέσει τόσο πολύ, που το γράφω από μνήμης (φαντάζομαι ότι δεν είναι ακριβώς έτσι), αν και έχω πάνω από 20 χρόνια που το διάβασα!
 

Ρεγινόρα

Κοινωνός
Είχα δει μονάχα την ταινία, η οποία μου είχε φανεί υπέροχη, ως προς το περιεχόμενό της. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, οπότε δεν μπορώ να τα συγκρίνω. Η ατμόσφαιρα πάντως και ο διαταραγμένος νους του Γκρένουιγ ήταν καταπληκτικά μέσα στη σύλληψή τους.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Κι εγώ το διάβασα αυτό το βιβλίο πριν καμιά εικοσαριά χρόνια. Ήμουν κάπως επιφυλακτικός λόγω τής συρμικής του επιτυχίας όμως τελικά το έπιασα στα χέρια μου και διαπίστωσα πως πράγματι, το βιβλίο αυτό ήταν εξαιρετικό κι είχε όλα τα φόντα να γίνει και να μείνει κλασικό.

Το κακό, βέβαια, ήταν πως ένας φίλος —που δεν είχε διαβάσει, μάλιστα, άλλο βιβλίο πέρα από αυτό— μου ξεφούρνισε το τέλος πριν διαβάσω το βιβλίο. :ανέκφραστος:

Προσωπικά, το διάβασα σαν μια ιστορία γύρω από μια φανταστική, υπερηρωική αν το θέλετε, ιδιότητα και δεν έκανα κάποια αλληγορική αναγωγή (που γενικώς, δύσκολα κάνω). Ο Γκρενουίγ σε εμένα υπήρξε πολύ αντιπαθής. Κυρίως για την έλλειψη ανθρώπινων συναισθημάτων, πόσο μάλλον την παντελή έλλειψη ενσυναισθησίας.

Όπως και να έχει, ένα καταπληκτικό βιβλίο. Ευχαριστώ τον Ραψωδό που μας το θύμισε. :μπράβο:
 

Πολυξενη

Κοινωνός
Το άρωμα δοκίμασα να το διαβάσω πριν πολλά χρόνια, θυμάμαι πως δε μου άρεσε καθόλου. Το αντιπάθησα τόσο που δεν ήθελα ούτε να το βλέπω κι έτσι το χάρισα στην δανειστική βιβλιοθήκη.
 

Μελουζίνα

Κοινωνός
Έχω το βιβλίο κι έχω δει την ταινία. Δεν ενθουσιάστηκα γενικώς. Το βιβλίο ήταν δώρο φίλου και το παράτησα στην μέση γιατί για κάποιον λόγο με κούρασε. Δεν ξέρω, ίσως να το ξαναπιάσω σε κάποια φάση...
 

Μαργαριτα

Κοινωνός
Εμένα αυτό που με τράβηξε σε αυτή την ιστορία νομίζω ήταν πως διάβαζα κάτι έξω από τα συνηθισμένα,το άρωμα ήταν μια απο τις πιο περίεργες ιστορίες που έχω διαβάσει.
 

Μπίλος

Κοινωνός
Έχω διαβάσει το βιβλίο και μου άρεσε πολύ!Ήταν κάτι το διαφορετικό, μια ιστορία όμορφη και προσεγμένη ,ακόμα και οι φόνοι γίνονταν με ποιητικό τρόπο αν μπορώ να δώσω αυτόν τον όρο γιατί δεν επικεντρώνονταν στον φόνο εκείνη την ώρα αλλά στην ανάγκη του Γκρένουιγ να κατακτήσει το ομορφότερο άρωμα που δεν είχε στην συλλογή του!Εξάλλου κανένας δεν του έμαθε τρόπους,τι είναι νόμιμο και τι όχι.Έτσι ο Γκρένουιγ όταν πράττει φόνο κατά την γνώμη μου δεν ξέρει ότι κάνει έγκλημα(όπως το λιοντάρι με την γαζέλα)απλά ακολουθεί το ένστικτό του.
Την ταινία δεν την έχω δει γιατί η αίσθηση που μου άφησε αυτό το βιβλίο δεν με πείθει ακόμα να την δώ..(αν και τη έχω στην κατοχή μου και θα την δώ κάποια στιγμή στο μέλλον).
 
Last edited:

Ρίο

Όμορφο Νιάτο
Εκπληκτικό βιβλίο! Τίποτα, ποτέ δε μύριζε πια το ίδιο μετά το "Das parfum". Η ψυχολογία του πρωταγωνιστή δίνεται μ' εξαιρετικό τρόπο, καθώς και η ανικανότητά του να συλλάβει οποιαδήποτε έννοια δεν εμπεριείχε οσμή. Όταν είχα διαπιστώσει ότι η γυναίκα μου ήταν φυσική κοκκινομάλλα (the carpet matched the curtains), προσπαθούσα, όσο πιο διακριτικά γινόταν, να διαπιστώσω αν όντως μυρίζει διαφορετικά. Προφανώς δεν αντιλήφθηκα καμία απολύτως διαφορά, αλλά αν η κόρη μου κληρονομήσει τα χρώματα της γυναίκας, θα έχω ένα μάτι ανοιχτό για επίδοξους Jean-Baptiste Grenouille.

Y.Γ. Η ταινία πλησιάζει σε ικανοποιητικό βαθμό την ατμόσφαιρα του βιβλίου.
 

Φένια

Κοινωνός
Σκωτζέζα η σύζυγος, Ρίο? Είναι κοκκινομάλες και θερμόαιμες, έχεις διαβάσει το "Μη θυμώνεις, Ιμογένη"? Οσο για την κόρη σου, θα έχεις αυτή την τάση κατά των επίδοξων μνηστήρων, ανεξαρτήτως χρωμάτων της.
 

Νηρηιδα

Κοινωνός
Το διάβασα πρώτη φορά πριν πολλά χρόνια και πολλές φορές μετέπειτα. Η γραφή του Ζίσκιντ σε μεταφέρει κατευθείαν στην Γαλλία και την εποχή της ιστορίας.

Η ταινία μου φάνηκε αποτυχία γιατί θεωρώ πως παρουσίασε διαφορετικό τον χαρακτήρα του Γκρενούιγ (όπως κι αν είναι ο σωστός τονισμός έτσι μου έχει μέινει το όνομα από την πρώτη φορά που το διάβασα:)))) ) Ενώ στο βιβλίο είναι τόσο αντιπαθής που εκνευρίζεσαι αν σε κάποια σημεία τον συμπονάς ή έστω καταλαβαίνεις γιατί ενεργεί έτσι.
 

Ανδρομάχη

Κοινωνός
Για μένα αυτό το βιβλίο είναι απλά ένα έργο τέχνης! :προσκυνώ: Ευτυχώς από την αρχή για κάποιο λόγο δεν έψαξα χαρακτήρες, συναισθήματα και ταύτιση, οπότε και μπόρεσα να εκτιμήσω το μεγαλείο του βιβλίου. Μου φάνηκε μεγαλοφυής η δημιουργία ενός ήρωα με τεράστεια ικανότητα όσφρησης, αλλά χωρίς καμία μυρωδιά ο ίδιος, δεδομένου μάλιστα ότι η όσφρηση είναι σημαντικότατη λειτουργία των ανθρώπων. Και όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα μου φάνηκαν απλά πιόνια στην ιστορία του,
ακόμα και οι αλήτες και οι πόρνες που στο τέλος τον κατασπαράζουν.
Αγαπημένη μου σκηνή αυτή στην σπηλιά, που νομίζω ότι και στην ταινία αποδίδεται πολύ όμορφα. Ευτυχώς είδα την ταινία μετά το βιβλίο.
 

Ιαβερης

Μύστης
Η ταινια ειναι ωραια. Το βιβιλιο δεν μου αρεσε και πολυ, το βρηκα πολυ συντομο για το θεμα που πραγματευεται.
 

Αλίκη

Κοινωνός
Νομίζω πως η ταινία ήταν πιο... λογική από το βιβλίο. Γιατί ο πως-τον-λενε στο βιβλίο ήταν τέρμα ψυχάκιας, δεν είχε ίχνος ανθρώπινου αισθήματος μέσα του, ενώ στην ταινία τον έκαναν απλά παρεξηγημένο και απόβλητο της κοινωνίας επειδή είχε μια διαφορετική ιδιότητα. Στην ταινία τον συμπονάς και λίγο. Εμένα το βιβλίο μου άρεσε περισσότερο..
 
Top