Κι εγώ χρησιμοποίησα την λέξη "υγιής" θέλοντας να προσδιορίσω τις συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί να μεγαλώνει ένα παιδί. Επιμένω ότι ο περίγυρος, οι γονείς κυρίως και πολλοί παράγοντες επηρεάζουν την ψυχική υγεία του παιδιού. Αν βγήκε κάπως ότι καταδίκασα την ομοφυλοφιλία σαν κάτι μη υγιές, μάλλον πρόκειται για παρεξήγηση. Δεν ανήκει καν στα πιστεύω μου κάτι τέτοιο. Σίγουρα πάντως πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί μη υγιείς ομοφυλόφιλοι όπως και ετεροφυλόφιλοι. Είναι έτσι όμως η τάση της εποχής που μπορείς άνετα να πεις για έναν straight ότι έχει ψυχολογικά αλλά όχι για έναν γκέι. Στην δεύτερη περίπτωση είσαι ρατσιστής.
Κατά τ'άλλα εννοείται ότι τέθηκε ένα ερώτημα το οποίο παίρνει άπειρες απαντήσεις σε άπειρους συνδυασμούς. Και σαφέστατα δεν προσέβαλε κανείς κανέναν.
Ίζι σ’ ευχαριστώ για τη συντροφικότητά σου στο θέμα, ήσουν πιο λιτή, εγώ ανοίγομαι γιατί παίρνω εναύσματα συνέχεια...
Νόμιζα πως δεν χρειάζεται να επισημάνουμε πως παντού και σε κάθε κοινότητα υπάρχουν αυτό που συνηθίζεται να λέμε “καλοί” και “κακοί” και πως η κρίση της κοινότητας έχει ένα λόγο σ’ αυτό. Για παράδειγμα γνωρίζω και γνωρίζουμε κάτι “αγίους”, που μόνο άγιοι δεν είναι...παντού υπάρχει το κοινωνικό άτομο και το ακοινώνητο, προσέξτε όχι αντικοινωνικό, το ακοινώνητο...
Παίζουμε με τις λέξεις το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που πίσω τους υπάρχουν σαφείς καταστάσεις;
Το αντικοινωνικό άτομο είναι φύση και θέση έξω απ’ την κοινότητα.
Το ακοινώνητο δεν έχει την παιδεία να σταθεί μέσα στην κοινότητα. Έχει εκπαιδευτεί με τον άλφα ή βήτα τρόπο κι έχει διαμορφωθεί να δυσκολεύεται να αντιληφθεί τις συνθήκες και πώς θα σταθεί μέσα σ’ αυτές. Κι εδώ υπάρχει το ζητούμενο πώς άν έχει επίγνωση αυτής του της δυσχέρειας κάθεται στην άκρη, να μπορέσει να αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει ποιός είναι και τι θα συνεισφέρει σ’ αυτή την κοινότητα που βρέθηκε με τον άλφα ή βήτα τρόπο και δεν πετιέται σαν κομήτης να διασπαρεί βίαια μέσα της...
Υπάρχοντας σε μια κοινότητα κανείς δεν μένει ίδιος...δεν πρέπει να μένει ίδιος...
Στο δια ταύτα τώρα και πώς αυτή η σχέση μπορεί να μεταφερθεί στο θέμα μας ή άπτεται και του θέματός μας...Ας μην το περάσω στο μπλέντερ όμως και γίνω δασκαλίτσα...σταματώ εδώ...νουνεχείς είμαστε όλοι...
Οι νόμοι της υιοθεσίας όποιον κι αν αφορούν αυτά πρέπει να τα συναισθάνονται και να τα λαβαίνουν υπ’ όψιν. ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΟΣΟΙ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ...αυτό θεωρώ σημαντικό για να μεγαλώνει κάποιος ένα παιδί κι όχι το αν και πόσο φυλετικά υπηρετεί το αντρικό ή γυναικείο πρότυπο.
Μπέιζιλ, τώρα είδα την ανάρτησή σου...ενδιαφέρον το σκηνικό με το ταμπούρωμα...”εμπρός αδέλφια, ποιός είναι με τη Φαντίνα και ποιός με τη Διατσέντα” και μετά πύύύύύρ!!!
Ω Θεέ μου...μ’ έκανες και γέλασα!
πάω να φτιάξω το μεσημεριανοβραδυνό μου γεύμα...τα λέμε...φιλιά...σας αγαπώ όλους κι ας διαφωνούμε! Φαντίνα σε φιλώ! Αντέρωτα κι εσένα κι ας μην γνωριζόμαστε, ελπίζω κάποτε...Χρήστο τα σέβη μου...
Άντε, να ξαναπροσπαθήσω για τρίτη φορά να σχολιάσω σε αυτό το θέμα, μήπως αυτή τη φορά τα καταφέρω και δε μου σβηστεί η απάντηση! Συγνώμη για το αργοπορημένο σχόλιο, αλλά δεν έμπαινα λόγω φόρτου εργασίας με το μεταπτυχιακό. Προσπάθησα επίσης δύο φορές να σχολιάσω, έγραψα ολόκληρο κατεβατό και μου σβήστηκε!
Τέλος πάντων, στο θέμα τώρα:
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολυδιάστατο θέμα, το οποίο δεν μπορεί να απαντηθεί ουσιαστικά παρά μόνο από ειδικούς(παιδοψυχολόγους, παιδαγωγούς). Όσοι από εμάς δεν έχουμε σπουδάσει κάποια από τις δύο επιστήμες έχουμε απλώς γνώμες, οι οποίες προκύπτουν από βιώματα και διαβάσματα, και για αυτό πιστεύω χρειάζεται να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη η επιστημονική ψυχολογική άποψη σε τέτοια ευαίσθητα ζητήματα.
Εγώ προσωπικά, ακριβώς λόγω της πολυπλοκότητας του ζητήματος πάρω ενδιάμεση θέση, επειδή υπάρχουν ενδιαφέροντα και σεβαστά επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές. Είμαι πάντως σχετικά αρνητική στο θέμα και κατά μεγάλο μέρος συμφωνώ με τη Φαντίνα.
Η αρνητική μου άποψη βασίζεται στις αμφιβολίες μου για την ορθή ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού και στην αντιμετώπιση της κοινωνίας.
Είχα διαβάσει ότι τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια περνάνε οιδιπόδειο σύμπλεγμα και σύμπλεγμα της Ηλέκτρας, αντίστοιχα. Αυτές οι φάσεις έχουν να κάνουν με τα φύλα και τη συνειδητοποίησή τους. Σε περιπτώσεις όμως ομόφυλων ζευγαριών, πώς θα βιωθεί αυτή η φάση από το παιδί;
Παραδέχομαι όμως ότι, επειδή δεν ξέρω πολλά από ψυχολογία, απλώς μια εποχή διάβαζα ερασιτεχνικά λίγο ψυχολογία, ότι αυτό που με κάνει αρνητική στην υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια είναι κυρίως ο κοινωνικός ρατσισμός που θα βιώσει το παιδί στη μικροκοινωνία του σχολείου. Εδώ, παιδιά υφίστανται άσχημες κοροϊδίες εξαιτίας μικροζητημάτων, πχ ύψος, επιδόσεις στα μαθήματα, γυαλιά. Ακόμη, στην Ελλάδα υπάρχει άφθονος εθνικός ρατσισμός, με περιστατικά όπως την περίπτωση της μαθήτριας από την Αλβανία που δεν τη βάλανε σημαιοφόρο παρόλο που ήταν πρώτη μαθήτρια. Δεν θεωρώ λοιπόν, με τόσο ρατσισμό που υπάρχει στα σχολεία αλλά και γενικά, σκόπιμο να προστεθεί άλλη μια αιτία ρατσισμού και σκληρότητας για τα παιδιά.
Θεωρώ λοιπόν ότι η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια είναι ένα αρκετά αμφίβολο πείραμα. Εδώ αναφέρθηκε ότι η ανατροφή ενός παιδιού από ετεροφυλόφιλους γονείς στην ουσία είναι κι αυτή πείραμα. Θα συμφωνήσω, αλλά ακριβώς για αυτό δεν θα πρέπει να προστεθεί μια ακόμη αφορμή για ψυχολογικά στα παιδιά: ήδη στις συμβατικές οικογένειες υπάρχουν αρκετές!
Πάντως, δεν είμαι απόλυτα σίγουρη ότι η ατμόσφαιρα ενός ιδρύματος είναι ότι καλύτερο για την ομαλή ψυχολογία ενός παιδιού! Ακόμη και στην περίπτωση που όλοι οι εργαζόμενοι είναι τέλειοι και με τις καλύτερες προθέσεις απέναντι στα παιδιά, δεν είναι το ίδιο με τη γονεική φροντίδα! Άρα, μήπως τα προβλήματα που συνδέονται με την υιοθεσία μπορούν να μειωθούν πολύ με την κατάλληλη μέριμνα(παρακολούθηση από παιδοψυχολόγο, λεπτομερείς ελέγχους, παρουσία συγγενών, δηλαδή παππούδων, γιαγιάδων κτλ); Πάντως, και σε αυτήν την περίπτωση απορρίπτονται οι υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια για την Ελλάδα, καθώς η Ελλάδα μόνο οργανωμένη χώρα δεν είναι!
ΥΓ: Αγαπητή Διατσέντα, με εντυπωσίασαν ευχάριστα οι αναρτήσεις σου! Δεν περίμενα μια κυρία μεσήλικη να έχει τόσο ανοιχτόμυαλες απόψεις,(συγνώμη αν έγινα αγενής) καθώς στον κύκλο μου όλοι οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι είναι ιδιαίτερα αρνητικοί σε τέτοια θέματα! Θα συμφωνούσα απόλυτα με τις απόψεις σου αν το θέμα ήταν για το γάμο/σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλόφιλων.
Τελος, η μονογαμια υφισταται κι αυτη σε απειρες περιπτωσεις...Τελευταιο παραδειγμα που διαβασα ειναι η περιπτωση της μικροσωμης αντιλοπης "Ντικ-Ντικ", που ζει με το ταιρι της για παντα κ μονο με τον θανατο του ενος μπορει το αλλο "στελεχος"να ζευγαρωσει με αλλο ζωο.
Στον ανθρωπο, η η εκουσια μονογαμια-δηλαδη η μονογαμια που συνιστα επιλογη συναισθηματικης σταθεροτητας και διαρκους παρουσιας στο πλευρο του ανθωπου που συνδημιουργεις οικογενεια βιολογικως ισως δεν ειναι απολυτα επιθυμητη., ωστοσο συνιστα την ανωτερη μορφη σχεσης και την πιο εξευγενισμενη εκδοχη της προσεγγισης δυο ατομων προς αναπαραγωγη...
Στο βαθμο που επιλεγουμε να ζησουμε ως ανθρωποι συναισθηματικα κ πολιτισμικα ανεπτυγμενοι κι οχι ως σκυλια για παραδειγμα...
Οι ισχυροι συναισθηματικοι δεσμοι ειναι γενικοτερα δειγμα ευφυιας για ολο το ζωικο βασιλειο(πχ δελφινια)
Γι αυτο κ ολα τα παγκοσμια αριστουργηματα εξαρουν την ερωτικη αφοσιωση προς ενα αγαπημενο προσωπο κι οχι εναν "κοκορα"που κανονιζει 5-6 "κοτες" ταυτοχρονα...
Κατα τη γνωμη μου σημερα μονο οπισθοδορμικες κοινωνιες θεσμοθετουν την πολυγαμια κ συνηθως -εις βαρος της γυναικας.
Παρόλο που, όπως είπα παραπάνω, σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου, αγαπητή Φαντίνα, δεν καταλαβαίνω που κολλάει η αναφορά σου στη μονογαμία! Πιστεύεις ότι ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι δεν μπορεί να έχει μονογαμική σχέση;Σίγουρα τα βιβλία-ταινίες-τραγούδια υμνούν τον αγνό, ρομαντικό έρωτα, αλλά, ενώ η πλειονότητα προφανώς αφορά ετεροφυλόφιλα ρομάντζα, υπάρχουν και βιβλία-ταινίες τραγούδια που μιλάνε για ρομαντικό έρωτα σε ομοερωτικό πλαίσιο. Έτσι πρόχειρα, θα αναφέρω τα εξής παραδείγματα: το ποίημα Lullaby του W.H. Auden, το μελοποιημένο ποιήμα "Ερωτικό", του Λαπαθιώτη και, τέλος, στα 'Δαιμόνια" η υποιστορία με τους Βίκινγκς,
όπου ο νεαρός Σίγκουρντ σώζει τη ζωή του παιδιού του αγαπημένου του
(συγνώμη που το αναφέρω, δεν κάνω την έξυπνη, ξέρω ότι είναι από τα αγαπημένα σου βιβλία, μα ήταν από τα πρώτα που μου ήρθαν στο νου)
Επίσης, δεν νομίζω ότι είναι βάσιμο επιχείρημα η οικογενειακή συμπεριφορά των ζώων όταν μιλάμε για ερωτική-αισθηματική συμπεριφορά των ανθρώπων. Από το ζωικό βασίλειο μπορούν να παρθούν χιλιάδες παραδείγματα, αντικρουόμενα μεταξύ τους. Για παράδειγμα, η περίπτωση των λιονταριών. Παλιότερα, που έβλεπα πολλά ντοκιμαντέρ, είχα δει ένα για τα λιοντάρια, που έλεγε τα εξής: τα θηλυκά και τα αρσενικά λιοντάρια ζουν χωριστά, σε αγέλες τα θηλυκά και τα αρσενικά σε μικρές ομάδες ή και μοναχικά. Τα δυο φύλα αναμειγνύονται μόνο την εποχή του ζευγαρώματος. Μετά τη γέννηση των κουταβιών τα αρσενικά και οι λέαινες χωρίζονται και οι λέαινες μεγαλώνουν τα μωρά σε μικρές ομάδες από 2-3 θηλυκά. Αυτό, με τα ανθρώπινα δεδομένα, τι μπορεί να θεωρηθεί; (Αν λέω λάθος τα περί λιονταριών, παρακαλώ διορθώστε με)
ΥΓ1: Ίζι, νομίζω ότι ξέρω γιατί είσαι υπέρ της υιοθεσίας! Εκείνο τον καιρό είχες διαβάσει μια ιστορία για ένα αρνάκι(όχι, καλέ, αληθινό, λούτρινο!)η οποία μπορεί να σε επηρέασε!(Πλάκα κάνω, φυσικά)
ΥΓ2:
Θα τολμήσω να προτείνω στην αγαπητή Ίζι και στην αγαπητή Διατσέντα μια πολύ χαριτωμένη ιστορία που διαδραματίζεται στα πλαίσια μιας τέτοιας οικογένειας. Η ιστορία λέγεται "Οι ρυτίδες του μπαμπά" και βρίσκεται στη συλλογή "ανάμεσα στο τικ και στο τακ", του συγγραφέα Λύο Καλοβυρνάς. Αν ενδιαφέρεστε και δεν βρίσκετε πουθενά το βιβλίο(το οποίο πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε) στείλτε μου μήνυμα!
Ομολογώ πως δεν το παρακολούθησα αυτό το νήμα. Απλά είδα τις προάλλες κάπου ένα σχετικό σχόλιο συνοδευόμενο από αυτήν την φωτογραφία, αυτού το ετερόφυλου πατέρα:
το φουκαριάρικο το παιδάκι, δεν θα ήταν καλύτερα αν είχε δυο νορμάλ γκέη γονείς;
Ομολογώ πως δεν το παρακολούθησα αυτό το νήμα. Απλά είδα τις προάλλες κάπου ένα σχετικό σχόλιο συνοδευόμενο από αυτήν την φωτογραφία, αυτού το ετερόφυλου πατέρα:
το φουκαριάρικο το παιδάκι, δεν θα ήταν καλύτερα αν είχε δυο νορμάλ γκέη γονείς;
ΥΓ1: Ίζι, νομίζω ότι ξέρω γιατί είσαι υπέρ της υιοθεσίας! Εκείνο τον καιρό είχες διαβάσει μια ιστορία για ένα αρνάκι(όχι, καλέ, αληθινό, λούτρινο!)η οποία μπορεί να σε επηρέασε!(Πλάκα κάνω, φυσικά)
Το συγκεκριμένο σώθηκε από κάποιου σκύλου τα δόντια (μια που βρισκόταν σε πετ σοπ), και συνεπώς είναι σίγουρα πολύ τυχερό με τους αξιολάτρευτους ομοφυλόφιλους γονείς του.
Άκουσα αυτό σήμερα. Νομίζω ότι τα επιχειρήματα της γυναίκας αυτής είναι ακατάρριπτα. Το θέμα της υιοθεσίας είναι σημαντικό, αλλά όχι το μόνο, μια που ούτως ή άλλως ελάχιστα παιδιά δίνονται προς υιοθεσία από τα κρατικά ιδρύματα κάθε χρόνο. Όμως τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια μπορούν να έχουν (και έχουν) βιολογικά παιδιά, των οποίων το κράτος αναγνωρίζει μόνο τον έναν απ' τους δύο ως κηδεμόνα, κι αυτό είναι σοβαρό θέμα που πρέπει να λυθεί.
δεν σας προλαβαίνω η μεσήλικη “γερασμένη”, όπως κάποιος που μας άφησε με αποκάλεσε, χωρίς περιστροφές...και τι θέλω εγώ ανάμεσά σας ίσως...
Αγαπητή Διχασμένη...τι σε εκπλήττει ακριβώς; Το ότι στην ηλικία μου έχω τέτοιες απόψεις...Δεν γνωρίζω την δική σου, αλλά μπορώ να σε πληροφορήσω για λόγους στατιστικής (ναι οι άνθρωποι στην ηλικία μου είναι μαζεμένοι στο καβούκι τους, βαθιά συντηρητικοί που προσεύχονται νύχτα μέρα για μια θέση στον Παράδεισο και ιδού ένα μοντέλο κι εγώ λέω, μα πού ζούμε άραγε; ), πως οι άνθρωποι στην ηλικία μου μπορεί να είναι όπως εγώ κι όχι όπως κάποιοι άλλοι, δεν αποτελώ το παράξενο φρούτο, τον δεινόσαυρο της ηλικίας μου...ήμουν έτσι ξέρεις, δεν έγινα στα ξαφνικά τώρα...και κάτι ακόμα...παιδιά δεν έκανα, αλλά αφουγκράζουμαι τον νέο κόσμο, ζω με νέο κόσμο, αγαπώ νέο κόσμο και μ’ αγαπά...αν εξαιρέσει κανείς ζητήματα που προκύπτουν για ανθρώπους της ηλικίας μου ναι σας βεβαιώ πως ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος πέρα απ’ την εμφάνισή του έχει κι ένα πνεύμα που έχει συσσωρεύσει μια σειρά από εμπειρίες κι αυτή η συσσώρευση εμπειριών δεν τελειώνει ποτέ...ως το θάνατο...κι αυτός μια εμπειρία συγκλονιστική είναι... έχω τη σπουδαία τύχη να τον βιώνων αργό και βασανιστικό μέσω της μητέρας μου...και βλέπω στο βίωμα εκείνης την προέκταση του δικού μου πνεύματος στο μέλλον...έχει άννοια στο ξεκίνημα, επίσης λόγω εμφράκτων στην κυκλοφορία της συχνότατα μπλοκάρει ο ειρμός της και η ομιλία της γίνεται ανερμάτιστη και κατακερματισμένη...μαγικό δε πώς εκείνη τη στιγμή αυτή δεν παραιτείται της προσπάθειας να εκφράσει με ειρμό την σκέψη της...μαγικό επίσης όταν η κυκλοφορία επανέρχεται σιγά-σιγά πώς το ασυνάρτητο που ακούμε εμείς απ’ το στόμα της γίνεται απόλυτα λογικό και συναρτώμενο...και γοητευτικό γιατί εμπεριέχει τις πιο πολλές φορές μια συμπυκνωμένη σοφία που μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό...
Στο δια ταύτα τώρα, συμβουλή μιας που μαθαίνει ακόμα και χαίρεται γι’ αυτό...μην κολλάτε στα στερεότυπα...η ζωή είναι σύντομη, πολύτιμη και η δυνατότητά της πρέπει να δίνεται σε όλους χωρίς καμιά εξαίρεση...
όσον αφορά στους ειδικούς τώρα...αν αυτό που είπα μόλις, δεν το έχουν κατά νου όταν αποφαίνονται ως σοφοί, για μένα είναι άχρηστοι και βλαβεροί...
σήμερα με μετέφερε ένας οδηγός ταξί από το Πακιστάν...μουσουλμάνος...μιλήσαμε για τον Τζελαλεντίν Ρουμί και είπαμε πώς η θρησκεία τους έχει καταφύγει σε απαγορεύσεις μόνο και μόνο για να εμποδίσει την υπερβολή, αφαιρώντας έτσι όμως την σπουδαία διεργασία της συνειδητής ελευθερίας στην επιλογή...τη μαγεία δηλαδή να μπορεί κάποιος να αυτοορίζεται σε σχέση με την υπερβολή, την κατάχρηση, την αδικία, σε σχέση με όλα...σπουδαία κουβέντα κάναμε με το παιδί εκείνο...που με έχει μεταφέρει κοντά δέκα κάτι φορές και πάντα ήταν σιωπηλός και λιτός στην επικοινωνία του μαζί μου...υποθέτω παρενέβαιναν πολλά στερεότυπα στη στάση του...σήμερα τα σπάσαμε...ήταν υπέροχα και αλήθεια αν με ξαναμεταφέρει είμαι σίγουρη πως θα πούμε κι άλλα ωραία...
Εν τέλει κι επειδή κάπου αναφέρθηκες στα Φροϋδικά συμπλέγματα, επίτρεψέ μου, να σου δώσω μια πληροφορία πως πέρα απ’ τις θεωρίες του συμπλέγματος του Οιδίποδα και της Ηλέκτρας, στις οποίες ο Φρόυντ εγκλώβισε την συμπεριφορά ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, υπάρχει κι εκείνο των παιδιών της Ιοκάστης... (Κριστιάν Ολιβιέ, Τα παιδιά της Ιοκάστης, Νέα Σύνορα, Αθήνα 1984.)
Ζούμε το 2016 πια, το θεωρώ τρομακτικό έτσι που έχει αλλάξει ο κόσμος μας να εννοούμε να φτιάχνουμε την καθημερινότητά μας με δεδομένα του 19ου αιώνα...όσο πειστικά κι αν ακούγονται στ’ αυτιά...
Προσθήκη: Ίζι όσο έγραφα έγραφες κι εσύ...σε διάβασα μετά...συγκλονιστική όντως η παρέμβασή της...
Ομολογώ πως δεν το παρακολούθησα αυτό το νήμα. Απλά είδα τις προάλλες κάπου ένα σχετικό σχόλιο συνοδευόμενο από αυτήν την φωτογραφία, αυτού το ετερόφυλου πατέρα:
το φουκαριάρικο το παιδάκι, δεν θα ήταν καλύτερα αν είχε δυο νορμάλ γκέη γονείς;
δεν σας προλαβαίνω η μεσήλικη “γερασμένη”, όπως κάποιος που μας άφησε με αποκάλεσε, χωρίς περιστροφές...και τι θέλω εγώ ανάμεσά σας ίσως...
Αγαπητή Διχασμένη...τι σε εκπλήττει ακριβώς; Το ότι στην ηλικία μου έχω τέτοιες απόψεις...Δεν γνωρίζω την δική σου, αλλά μπορώ να σε πληροφορήσω για λόγους στατιστικής (ναι οι άνθρωποι στην ηλικία μου είναι μαζεμένοι στο καβούκι τους, βαθιά συντηρητικοί που προσεύχονται νύχτα μέρα για μια θέση στον Παράδεισο και ιδού ένα μοντέλο κι εγώ λέω, μα πού ζούμε άραγε; ), πως οι άνθρωποι στην ηλικία μου μπορεί να είναι όπως εγώ κι όχι όπως κάποιοι άλλοι, δεν αποτελώ το παράξενο φρούτο, τον δεινόσαυρο της ηλικίας μου...ήμουν έτσι ξέρεις, δεν έγινα στα ξαφνικά τώρα...και κάτι ακόμα...παιδιά δεν έκανα, αλλά αφουγκράζουμαι τον νέο κόσμο, ζω με νέο κόσμο, αγαπώ νέο κόσμο και μ’ αγαπά...αν εξαιρέσει κανείς ζητήματα που προκύπτουν για ανθρώπους της ηλικίας μου ναι σας βεβαιώ πως ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος πέρα απ’ την εμφάνισή του έχει κι ένα πνεύμα που έχει συσσωρεύσει μια σειρά από εμπειρίες κι αυτή η συσσώρευση εμπειριών δεν τελειώνει ποτέ...ως το θάνατο...κι αυτός μια εμπειρία συγκλονιστική είναι... έχω τη σπουδαία τύχη να τον βιώνων αργό και βασανιστικό μέσω της μητέρας μου...και βλέπω στο βίωμα εκείνης την προέκταση του δικού μου πνεύματος στο μέλλον...έχει άννοια στο ξεκίνημα, επίσης λόγω εμφράκτων στην κυκλοφορία της συχνότατα μπλοκάρει ο ειρμός της και η ομιλία της γίνεται ανερμάτιστη και κατακερματισμένη...μαγικό δε πώς εκείνη τη στιγμή αυτή δεν παραιτείται της προσπάθειας να εκφράσει με ειρμό την σκέψη της...μαγικό επίσης όταν η κυκλοφορία επανέρχεται σιγά-σιγά πώς το ασυνάρτητο που ακούμε εμείς απ’ το στόμα της γίνεται απόλυτα λογικό και συναρτώμενο...και γοητευτικό γιατί εμπεριέχει τις πιο πολλές φορές μια συμπυκνωμένη σοφία που μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό...
Στο δια ταύτα τώρα, συμβουλή μιας που μαθαίνει ακόμα και χαίρεται γι’ αυτό...μην κολλάτε στα στερεότυπα...η ζωή είναι σύντομη, πολύτιμη και η δυνατότητά της πρέπει να δίνεται σε όλους χωρίς καμιά εξαίρεση...
όσον αφορά στους ειδικούς τώρα...αν αυτό που είπα μόλις, δεν το έχουν κατά νου όταν αποφαίνονται ως σοφοί, για μένα είναι άχρηστοι και βλαβεροί...
σήμερα με μετέφερε ένας οδηγός ταξί από το Πακιστάν...μουσουλμάνος...μιλήσαμε για τον Τζελαλεντίν Ρουμί και είπαμε πώς η θρησκεία τους έχει καταφύγει σε απαγορεύσεις μόνο και μόνο για να εμποδίσει την υπερβολή, αφαιρώντας έτσι όμως την σπουδαία διεργασία της συνειδητής ελευθερίας στην επιλογή...τη μαγεία δηλαδή να μπορεί κάποιος να αυτοορίζεται σε σχέση με την υπερβολή, την κατάχρηση, την αδικία, σε σχέση με όλα...σπουδαία κουβέντα κάναμε με το παιδί εκείνο...που με έχει μεταφέρει κοντά δέκα κάτι φορές και πάντα ήταν σιωπηλός και λιτός στην επικοινωνία του μαζί μου...υποθέτω παρενέβαιναν πολλά στερεότυπα στη στάση του...σήμερα τα σπάσαμε...ήταν υπέροχα και αλήθεια αν με ξαναμεταφέρει είμαι σίγουρη πως θα πούμε κι άλλα ωραία...
Αγαπητή Διατσέντα, να είσαι σίγουρη ότι χαιρόμαστε πολύ να σε έχουμε ανάμεσά μας. Εγώ προσωπικά θεωρώ τις αναρτήσεις σου από τις πιο όμορφες και ενδιαφέρουσες σε όλο το φόρουμ! Η έκπληξη μου ήταν, το παραδέχομαι, προκατειλημμένη! Εύχομαι να είσαι καλά και να συνεχίζεις να γράφεις για πολύ καιρό ακόμη, καθώς είναι πολύ όμορφο να συναντάς, έστω διαδικτιακά, τόσο δημιουργικά και ανοιχτόμυαλα άτομα!
Αγαπητή Ίζι, πολύ ενδιαφέρον αυτό που ανάρτησες! Πραγματικά, τα προβλήματα που θέτει είναι πολύ σαφή και τεκμηριωμένα!(Βέβαια, το σημείο του λόγου της που αναφέρεται στα τρανς άτομα με φρίκαρε κάπως, καθώς μου θύμισε μια ταινία
Ενδιαφέρον θέμα πράγματι . Η δική μου άποψη δεν έχει αποκρυσταλλωθεί εισέτι . Το ζήτημα είναι πολύ λεπτό . Διερωτώμαι καταρχάς τι αντίκτυπο θα έχει στην ψυχολογία και τη συμπεριφορά του παιδιού αν έχει 2 μπαμπάδες ή 2 μαμάδες. Νομίζω πως καλό είναι να βελτιωθούν οι συνθήκες στα ιδρύματα , οι δομές της κοινωνικής πρόνοιας και η γραφειοκρατία να διευκολύνει την υιοθεσία από τα άκληρα ετερόφυλα ζευγάρια .
Πλέον τίθεται και το ζήτημα του γάμου , εφόσον ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης , σε λίγα χρόνια θα βλέπουμε ομοφυλόφιλους να ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας . Το σύμφωνο αποτελεί προβαθμίδα του γάμου . Δεν ξέρω κατα πόσο είναι καλό αυτό . Ο καθένας φυσικά μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στα πλαίσια του νομίμου , αλλά στο σπίτι του.( Εν γένει είμαι επιφυλακτικός με τα ευρωπα'ι'κά πρότυπα λχ ολλανδίας δήθεν φιλελεύθερα και προοδευτικά)
Τέλος νομίζω πρέπει να απασχολήσει την κοινωνική υπηρεσία , τις ενώσεις ψυχιάτρων και ψυχαναλυτών κάθε χώρας σε τι οφείλεται η ομοφυλοφιλική <<ανωμαλία>> . Αμφιβάλλω αν αποτελεί σε όλους ορμέμφυτο . Χαρακτηριστικό παράδειγμα που θα το ξέρουν οι μεγαλύτεροι βιβλιόφιλοι ο Ταχτσής .Η ψυχή αυτού του λογοτέχνη, που απαθανατίστηκε από τον τηλεοπτικό φακό στα μέσα της δεκαετίας του '80 να εκδίδεται και που πέθανε έτσι όπως πέθανε , τι τραύματα κουβαλούσε εξαιτίας της συμπεριφοράς της μητέρας του.
Επειδή για την συγκεκριμένη χώρα τυχαίνει να έχω πολύ καλή εικόνα και άποψη, δεν είναι καθόλου "δήθεν" προοδευτική. Υπάρχει μια ουσιαστική δημοκρατία όσον αφορά την έκφραση και την διαφορετικότητα και μακάρι να τους πλησιάσουμε σε αυτό, κάποτε. Η αντιμετώπιση της πορνείας και του χασισιού είναι όχι μόνο προοδευτική και δημοκρατική αλλά και εξυπνότερη.
Τώρα, όσον αφορά το αν η ομοφυλοφιλία είναι επίκτητη ή θέμα γονιδίου, είναι μάλλον μια μεγάλη κουβέντα στην οποία δεν είμαι καθόλου ειδικός. Σε ένα μάλλον αυτοβιογραφικό διήγημα του Ταχτσή στα "Ρέστα", ο συγγραφέας δίνει μια εκδοχή όπου η ομοφυλοφιλία προέκυψε από εμπειρία κι έχω ακούσει και αντίστοιχη μαρτυρία από λεσβία. Από την άλλη, οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι με τους οποίους έχει τύχει να μιλήσω για το θέμα, θεωρούσαν πως είναι θέμα κυρίως γονιδίων.
Όμως ακόμα και επίκτητη να είναι, έτσι δεν είναι όλα τα ανθρώπινα; Όσα εμφυτεύει μέσα μας ο πολιτισμός και η θρησκεία; Γιατί είναι π.χ. "ανωμαλία" το να κάνεις σεξ με το ίδιο φύλο κι όχι το να κάνεις σεξ πασχίζοντας να μην γονιμοποιήσεις;
Το τι καθισταται "ανωμαλία" ειναι εν μερει ηθοπλαστικος ορος. Προϋποθετει μια κοσμοθεωρια μεσα στην οποια οριζει ο καθένας τί ειναι φυσιολογικό και τί όχι. Απο όσο εχω διαβασει, δεν υπαρχει παγκοσμίως αποδεκτος ορισμος της παραφιλιας ή διστροφής, ενω σε καποιες στατιστικες μετρησεις υπαρχουν σημαντικες διαφορες μεταξυ των ομοφυλοφιλων και ατομων που χαρακτηριζονται παραφιλικοι (πχ. παιδεραστες) διαφοροποιωντας ετσι το σεξουαλικο προσανατολισμο απο την παραφιλία.
μια χαρακτηριστικη διαφορα ειναι οτι οι παραφιλικοι ειναι σχεδον παντα αντρες (στις γυναικες απανταται κυριως ο μαζοχισμος) ενω η ομοφυλοφιλια απανταται και στα δυο φυλα.
Θεωρω παντως πιθανο σε καποιες περιπτωσεις η ομοφυλοφιλια να αποτελει παραφιλια και οχι σεξουαλικο προσανατολισμο. Δηλ. καποιος που γενηθηκε ετεροφυλοφιλος να εχει "βιτσια" και μεσα σε αυτα να ειναι και η ομοερωτικη επιθυμια (σε αντιθεση με καποιον που γεννηθηκε ομοφυλοφιλος και νιωθει ερωτικη ελξη, συναισθηματα κλπ για καποιον ομοφυλο)
Φυσικα, απο τις κοσμοθεωριες (βλ. Εκκλησια) που δεν λαμβανοουν υποψη τον σεξουαλικο προσανατολισμο, τσουβαλιαζουν στα "βιτσια" οτιδηποτε το ομοερωτικο εν γενει
Για μενα παντως πρεπει να διαφοροποιηθουν οι δυο στασεις: 1. αποδεχομαι τη διαφορετικοτητα και 2. τα θεωρω ολα κανονικα και φυσιολογικα. Μπορουμε μια χαρα να σεβομαστε την ομοφυλοφιλια χωρις αναγκαστικά να την επαναπροσδιορισουμε ως φυσιολογικη.
Επισης το οτι εμπιπτει σε "μη συμβατικη σεξουαλικη συμπεριφορα" (και αρα "ανωμαλια") δε σημαινει οτι οποιος ειναι ομοφυλοφιλος ειναι και "ανωμαλος" (δηλ. διεστραμμένος, αντικοινωνικος ή δυσλειτουργικος). "Ανωμαλιες" κι εγω εχω κανει στην προσωπικη μου ζωη και υποθετω σχεδον ολοι μας. Θελω να καταληξω στο οτι καλο θα ηταν να αποφορτισουμε λιγο τις λεξεις και να ξεφυγουμε απο το φασισμμο του political correctness.
Διαβάζοντας το νήμα μου ήρθε αυτή η ταινία στο μυαλό και είπα να το ανεβάσω για να αποφορτιστεί λίγο η ατμόσφαιρα.
[video]https://youtu.be/aNfsJuv0bJU[/video]
οποίος είναι μάγκας.. αλλά φοβάστε τους πόνους της γέννας..
Έχω φίλους που είναι ομοφυλόφιλοι, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό και δεν νομίζω ότι έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω κιόλας τι κάνει καθένας στο κρεβάτι του. Όμως, λυπάμαι που το λέω, δεν μου αρέσει να βλέπω άντρες να σαχλαμαρίζουν. Αν ήμουν παιδί και κάποιο κρατικό ίδρυμα με ανάγκαζε να το βλέπω και να το ζω καθημερινά δεν νομίζω ότι θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος.
Πριν με ρίξετε στην πυρά θα ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι μπήκα σε προβληματισμό με τις απαντήσεις στο νήμα, δεν είχα σκεφτεί ποτέ σοβαρά το συγκεκριμένο θέμα και πιθανόν αν το σκεφτώ καλύτερα να αλλάξει η άποψη μου.
Ομολογώ πως δεν το παρακολούθησα αυτό το νήμα. Απλά είδα τις προάλλες κάπου ένα σχετικό σχόλιο συνοδευόμενο από αυτήν την φωτογραφία, αυτού το ετερόφυλου πατέρα:
το φουκαριάρικο το παιδάκι, δεν θα ήταν καλύτερα αν είχε δυο νορμάλ γκέη γονείς;
Τελικά δεν άντεξα και θα γράψω και εγώ τη γνώμη μου.
Είμαι παπαδοπαίδι (ο πατέρας μου ήταν ιερέας), το έχω ξαναπεί αυτό.
Θυμάμαι όταν ήμουν 5-6 χρονών, ένα μικρότερο κοριτσάκι από τη γειτονιά μου να με ρωτάει καθημερινά: Γιατί εσένα ο πατέρας σου φοράει φουστάνια; Ήθελα να ανοίξει η γή να με καταπιεί.
Όταν πήγα στο δημοτικό σχολείο (αδύναμος, λεπτοκαμωμένος και φορούσα γυαλιά) ήμουν θύμα μπούλινγκ πολύ συχνά. Θυμάμαι ότι με κρατούσαν δύο συμμαθητές μου και ένας άλλος μου έριχνε χαστούκια και μου έλεγε: Γύρισε και το άλλο μάγουλο, έτσι δε λέει ο πατέρας σου στην εκκλησία.
Στο Γυμνάσιο θυμάμαι τους συμμαθητές μου, να μου λένε: τα κορίτσια θα φεύγουν μακριά όταν θα μαθαίνουν ότι είσαι παπαδοπαίδι. Αυτό με στεναχωρούσε πολύ, αλλά δεν βγήκε αληθινό τελικά, γιατί τα κορίτσια είχαν περισσότερο μυαλό και ωριμότητα από τους συμμαθητές μου.
Γενικά, μπορώ να πω ότι υπέφερα αρκετά λόγω του ότι ο πατέρας μου διέφερε από τους άλλους πατεράδες στο ντύσιμο και στις καθημερινές ενασχολήσεις του. Αυτά συνέβαιναν στο παιδί του παπά, παρόλο που η ιεροσύνη και αποδεκτή και σεβαστή είναι από τον πολύ κόσμο...
Τώρα πως είσαι Μακρυγιάννη; Πιστεύεις πως θα ήσουν διαφορετικός άνθρωπος σήμερα αν ο πατέρας ήταν ας πούμε γιατρός;
Ήθελες κάποια στιγμή στην ζωή σου να βλάψεις αυτούς που σε χλευάζανε;;
Συγνώμη αν κατάλαβα λάθος, αλλά από αυτά που λες βγαίνει το συμπέρασμα πως ούτε οι ιερωμένοι λοιπόν πρέπει να κάνουν παιδιά, για να γλυτώνουν το ξύλο και τα "μπινελίκια...
