Ωραία, σωστή και νηφάλια η άποψη του Χρήστου. Όταν πάψουν οι ομοφυλόφιλοι να είναι κομπλεξικές αδερφές για να τους αποδεχτεί η κοινωνία, τότε να μπορούν να υιοθετούν. Ως τότε ας αφήσουμε τα παιδιά να τα προσέχει ο Άνθιμος.
Αυτή είναι η άποψή μου απ'ότι φαίνεται. Τι μαθαίνει κανείς, ε;
Λυπάμαι πραγματικά όσους καταφεύγουν στην διαστρέβλωση των λεγομένων του συνομιλητή τους αντί να καταλάβουν αυτό που πραγματικά λέει και να απαντήσουν σε αυτό. Παρ' όλα αυτά, λόγω του ότι ο γραπτός λόγος παρεξηγείται εύκολα, θα θεωρήσω ότι απλά δεν έγινε κατανοητό αυτό που εννοούσα.
Ναι, υπάρχουν οι ομοφυλόφιλοι που είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι και ώριμοι. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που αντί να κοιτάνε τη ζωή τους, προτιμούν να προκαλούν τους άλλους και να περιθωριοποιούν τους εαυτούς τους ακόμα περισσότερο. Πες τους κομπλεξικές αδερφές αν θες. Εγώ προτιμώ να τους αποκαλώ μη σοβαρούς ανθρώπους. Το ίδιο και τους straight που δίνουν περισσότερη σημασία στο πώς ντύνονται απ'ότι στο πώς σκέφτονται. Που παρκάρουν τα παιδιά τους μπροστά σε τηλεοράσεις για να έχουν "λίγο-χρόνο-για-τον-εαυτό-τους" και όταν το μυαλό του πιτσιρικά θα χει γίνει ομελέτα, να ναι καλά οι ψυχολόγοι που έχουν τη λύση. Κατά τη γνώμη μου, όλες αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων είναι επικίνδυνες όσον αφορά την ανατροφή παιδιών.
Ωραίο να φαινόμαστε αντιρατσιστές και φιλελεύθεροι, είναι και της μόδας στις μέρες μας, αλλά ακόμα πιο ωραίο να είμαστε επί της ουσίας.
Είναι λίγο περίεργο που με ρωτάς αυτό, καθώς πρόσφατα ένα πολύ δικό μου άτομο βρέθηκε σε μια ανάλογη θέση (χωρισμού, όχι χηρίας). Αυτό που πρέπει να κάνει είναι πρώτα απ'όλα να προστατεύσει την ψυχολογία του παιδιού. Αρκετό σοκ είναι ένας χωρισμός ή μια απώλεια από μόνη της. Δεν χρειάζεται το παιδί να υποβάλλεται στη διαδικασία να βλέπει κάθε λίγο και άλλον δίπλα στην μητέρα του. Γι' αυτό και πολύ συχνά κάποιος γονιός σε αυτή την θέση είναι επιφυλακτικός και πολύ προσεκτικός σχετικά με τους τυχόν νέους συντρόφους. Κατά τα άλλα σίγουρα πρέπει το άτομο να συνεχίσει τη ζωή του και σαφώς όταν νιώσει έτοιμο, να βρει καινούριο σύντροφο. Πάντα όμως με προσεκτικά και υπεύθυνα βήματα και με γνώμονα πρώτα το παιδί. Αν γίνει έτσι, τότε το παιδί δεν πιστεύω ότι θα έχει κάποιο πρόβλημα.
Χρήστο χαίρομαι για την απάντησή σου, γιατί κάτι τέτοιο περίμενα να ακούσω!!
Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και προσεκτικών επιλογών το κάθε παιδί μπορεί να μεγαλώσει σωστά σε οποιοδήποτε περιβάλλον, που σαφώς δεν το ορίζει το φύλο των κηδεμόνων...
Από την άλλη, στην τελευταία σου ανάρτηση καταλαβαίνω πως θες να πεις ένα ζευγάρι μπορεί να είναι ανώριμο να μεγαλώσει παιδιά είτε είναι ομόφυλο είτε ετερόφυλο. Σωστά κατάλαβα;;;
Τέλος ο Μπρεχτ λέει στον "Κύκλο με την Κιμωλία", πως τα παιδιά ανήκουν σε αυτούς που τα αγαπάνε και όχι σε αυτούς που τα γεννάνε, κάτι το ποίο με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.
Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και προσεκτικών επιλογών το κάθε παιδί μπορεί να μεγαλώσει σωστά σε οποιοδήποτε περιβάλλον, που σαφώς δεν το ορίζει το φύλο των κηδεμόνων...
Συμφωνώ! Και σίγουρα είναι άλλα πράγματα που παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από το φύλο των κηδεμόνων. Η όποια αντίθεσή μου στην υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους έγκειται στο γεγονός ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο. Οπως είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση, μακάρι να εξυγιανθεί η κοινωνία έτσι, ώστε να μην είναι επιζήμιο για το παιδί το να έχει ομόφυλους γονείς. Πιστεύω ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες είναι σίγουρα επιζήμιο κάτι τέτοιο; Οχι! Απλά γνώμη μου είναι ότι μάλλον δεν είναι ότι καλύτερο. Δεν είμαι ειδικός. Απλά έτσι το κρίνω εγώ.
Από την άλλη, στην τελευταία σου ανάρτηση καταλαβαίνω πως θες να πεις ένα ζευγάρι μπορεί να είναι ανώριμο να μεγαλώσει παιδιά είτε είναι ομόφυλο είτε ετερόφυλο. Σωστά κατάλαβα;;;
Σαφώς! Και γενικά έχω συγκρουστεί πολλές φορές για την άποψή μου ότι δεν κάνουν όλοι για γονείς. Είμαι πολύ αυστηρός στο θέμα αυτό. Παρ' όλα αυτά δεν είμαι τόσο κάθετος στο θέμα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών.
Οσο για τον "Κύκλο με την κιμωλία" και το δίδαγμά του, το θεωρώ από τα καλύτερα διδάγματα που θα μπορούσε να πάρει ένας άνθρωπος.
απλώς να αναφέρω πως μπορούν 2 ατομα του ίδιου φύλου να υιοθετήσουν παιδί, απλά η υιοθεσία πάει αποκλειστικά στον έναν απο τους 2. Ο άλλος δεν έχει κανένα ''δικαίωμα'' και καμία ευθύνη προς το παιδί. Δεν υπαρχεί αυτο το ''από κοινου''. Ακόμη και σε περίπτωση θανάτου του ατόμου που έχει υιοθετήσει, το παιδί δεν πάει αυτόματα στον/στην σύζυγο, αλλά αναλαμβάνει και πάλι η κοινωνική υπηρεσία, μέχρι να δοθεί και πάλι έγκριση για υιοθεσία.
(συγχωρέστε τα ελληνικά μου, δεν εχω ζήσει πολλα χρόνια εδω)
Καλημέρα μας. Αφού έφτιαξα τον καφέ μου και άναψα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, θέλω και εγώ να καταθέσω την άποψη μου πάνω στο θέμα, χωρίς να έχω να δώσω κάτι διαφορετικό από αυτά που έχουν ήδη ειπωθεί, το ομολογώ.
Πολλές φορές σε συζητήσεις στον χώρο εργασίας, για καφέ ή για ποτό, το θέμα της ομοφυλοφιλίας έχει έρθει στο προσκήνιο της συζήτησης με αρνητική και περιπαικτική διάθεση από την πλειοψηφία, αυτό είναι αλήθεια. Όλες τις φορές προσπαθούσα να υπερασπισθώ, γιατί έτσι ένιωθα και πίστευα, το δικαίωμα αυτών των ανθρώπων να διαφέρουν ως προς τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, χωρίς να στιγματίζονται.Στην τελική, μέσα στο πλαίσιο της ιδιωτικής ζωής του καθένα μας, ανάμεσα σε ενήλικες, είναι μια επιλογή ζωής-όπως και να έχει προκύψει-που δε μας πέφτει λόγος και δεν μπορούμε να είμαστε Κριτές των πάντων διεκδικώντας για τον εαυτούλη μας το φωτοστέφανο του ηθικού και άμεμπτου βίου. Η αγάπη, η καλοσύνη, η ηθική και η υπευθυνότητα, μπορούν να ευδοκιμήσουν παντού και δεν είναι προνόμιο ορισμένων. Ας κοιτάξουμε τα μούτρα μας στον καθρέφτη, πρώτα.
Στο τεράστιο και ευαίσθητο ζήτημα της ανατροφής των παιδιών από ζευγάρια ομοφυλόφιλων, εδώ θέλω να είμαι συγκρατημένος και επιφυλακτικός. Αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι θεωρώ εξ ορισμού τα ετερόφυλα ζευγάρια καταλληλότερα για να το πράξουν και να αναλάβουν την ευθύνη, τα αρνητικά παραδείγματα γύρω μας είναι πάρα πολλά άλλωστε. Το βλέπω στα πλαίσια του κοινωνικού περιβάλλοντος που ζούμε και της αλληλεπίδρασης με αυτό. Ένα περιβάλλον που δεν είναι έτοιμο για να δεχτεί με ευαισθησία, αγάπη, κατανόηση και ευθύνη μια τέτοια απόφαση ζωής.
Ω, Θεέ μου, τι φοβισμένοι όλοι που είμαστε! Πόσο ο φόβος μας κάνει να μην εμπιστευόμαστε τίποτα πραγματικά! Ο φόβος! Το χειρότερο πράγμα στην ανθρώπινη φύση! Στερεί απ’ τον άνθρωπο την πραγματική ζωή!
Έχω την εντύπωση πως ούτε ένα ετερόφυλο ζευγάρι γνωρίζει πως να μεγαλώσει ένα παιδί... Κι αυτό ένα πείραμα είναι για αυτούς. Το παιδί δεν θα μεγαλώσει σωστά μόνο και μόνο επειδή οι γονείς του είναι άντρας-γυναίκα... Χρειάζεται πολλά παραπάνω για μια σωστή ανατροφή. Επίσης μια μονογονεική οικογένεια μπορεί να μην είναι επιλογή... Απλά να προκύψει.
Φοβαμαι πως αυτες οι επισημανσεις πανω στην αναρτηση μου ειναι πολυ μακρυα απο ο,τι ξεκαθαρα ειπα και τεινουν να παραποιουν τα λογια μου.
Λυπαμαι γι αυτο ,Νικολα...Πουθενα δεν εγραψα οτι η παρουσια Πατρα -Μητερας ειναι ικανη συνθηκη για να μεγαλωσει με υγιη τροπο ενα παιδι...
Αυτα ειναι δικες σου εικασιες, και δεν εχουν σχεση με ο,τι εγω εγραψα, ουτε με ο,τι τοσο αναλυτικα και τεκμηριωμενα εξηγησα...
Αντιθετως εγω επεσημανα πως ειναι ετσι κι αλλιως μια σοβαρη υποθεση.
Επισης απορω που βρηκες στα λογια μου οτι η "μονογονεικη οικογενεια ειναι παντα επιλογη"...
Δεν ειναι φυσικα...Αντιθετως τις περισσοτερες φορες πηγαζει απο αντιξοες συνθηκεςκ δεν αποτελει επιλογη!
Εγω εφερα τη μονογονεικη ως παραδειγμα απλως για να υπερτονισω πως η σπουδαιοτητα κι η αρχετυπικη υποσταση του μοτιβου Αρρεν-Θηλυ ειναι ΤΟΣΟ επιτακτικη ωστε ακοοομη και σε απουσια ενος γονιου, οι ειδικοι συνιστουν υποκατασταση του αποντος γονεα με καποιο ατομο του ιδιου φυλου,μεσα απο εναν σταθερο δεσμο με το παιδι(πχ νονος,θειος/νονα,θεια κλπ).
Η ομοφυλοφιλια ειναι μια συνθηκη μη κανονικοτητας.Τι μοτιβο οικογενειας δινει ακριβως,ξαναρωτω?Πατερας κ πατερας????
Οποτε, οταν καταλληλα ετεροφυλοφιλα ζευγαρια περνουν τοσα για να υιοθετησουν παιδια ,σιγουρα σε αυτα υπαρχει απολυτη προτεραιοτητα κατα τη γνωμη μου...
Αντέρωτα, τουλάχιστο από επιστημονικής πλευράς η φύση δεν ακολουθεί κανόνες αλλά κατευθύνσεις... Η αναπαραγωγή που γίνεται με με ένα αρσενικό και ένα θηλυκό στον άνθρωπο διαφοροποιείται σε άλλα είδη του ζωικού βασιλείου και βέβαια δεν γνωρίζουμε και την εξέλιξη της διαδικασίας.
Επίσης η αναπαραγωγή είναι κάτι φυσιολογικό (σε συνάρτηση πάντα με την διαιώνιση των ειδών), η οικογένεια όμως και η μονογαμία όχι...
Τουλάχιστο όχι όπως την αντιλαμβάνεται η κάθε κοινωνία... Το πρότυπο μπαμπάς-μαμά -παιδιά υπάρχει, αλλά δεν είναι το μόνο...
Οπότε καλό είναι να μην μπλέκουμε την φύση μόνο εκεί που μας συμφέρει...
Δεν ειναι ζητημα συμφεροντος...Το μοτιβο Αρρεν -Θηλυ ειναι αρχετυπικο στη φυση!
Για τα θηλαστικα σαν τον ανθρωπο, ο μονος τροπος αναπαραγωγης ειναι ενωση του θηλυκου με το αρσενικο εστω κ σε επιπεδο...κυτταρων, δεν ειναι η ομοφυλοφιλια -ειτε μας αρεσει ειτε οχι...
Επισης η οικογενεια υφισταται και παραυφισταται στην ανωτατη ζωικη βαθμιδα-δηλαδη τα θηλαστικα-ειτε σε επιπεδο αγελης ,ειτε σε πιο μικρους "πυρηνες".
Τελος, η μονογαμια υφισταται κι αυτη σε απειρες περιπτωσεις...Τελευταιο παραδειγμα που διαβασα ειναι η περιπτωση της μικροσωμης αντιλοπης "Ντικ-Ντικ", που ζει με το ταιρι της για παντα κ μονο με τον θανατο του ενος μπορει το αλλο "στελεχος"να ζευγαρωσει με αλλο ζωο.
Στον ανθρωπο, η η εκουσια μονογαμια-δηλαδη η μονογαμια που συνιστα επιλογη συναισθηματικης σταθεροτητας και διαρκους παρουσιας στο πλευρο του ανθωπου που συνδημιουργεις οικογενεια βιολογικως ισως δεν ειναι απολυτα επιθυμητη., ωστοσο συνιστα την ανωτερη μορφη σχεσης και την πιο εξευγενισμενη εκδοχη της προσεγγισης δυο ατομων προς αναπαραγωγη...
Στο βαθμο που επιλεγουμε να ζησουμε ως ανθρωποι συναισθηματικα κ πολιτισμικα ανεπτυγμενοι κι οχι ως σκυλια για παραδειγμα...
Οι ισχυροι συναισθηματικοι δεσμοι ειναι γενικοτερα δειγμα ευφυιας για ολο το ζωικο βασιλειο(πχ δελφινια)
Γι αυτο κ ολα τα παγκοσμια αριστουργηματα εξαρουν την ερωτικη αφοσιωση προς ενα αγαπημενο προσωπο κι οχι εναν "κοκορα"που κανονιζει 5-6 "κοτες" ταυτοχρονα...
Κατα τη γνωμη μου σημερα μονο οπισθοδορμικες κοινωνιες θεσμοθετουν την πολυγαμια κ συνηθως -εις βαρος της γυναικας.
Τελος,αν κ δε συμφωνω μαζι της ,προσυπογραφω την τελευταια της επισημανση της Διατσεντας μεχρι τελειας.
Κάτι ακόμα...δεν μπορώ να διανοηθώ πώς αποκαλούμε μια τόσο σοβαρή επιλογή όπως να υιοθετήσει κάποιος ένα παιδί, να πάρει δηλαδή την υπέρτατη ευθύνη να αναθρέψει έναν άνθρωπο, σαν κοινωνικό πειραματισμό και επίδειξη προοδευτικότητας. Είναι λεπτές οι γραμμές σε τέτοια ζητήματα για να χρησιμοποιούμε εκφράσεις που υποβιβάζουν το σθένος μιας τέτοιας επιλογής.
Και τελος, βλεπω πολλους να απαξιωνουν αβασανιστα την επιστημη..Καποιοι ανθρωποι ξοδεψαν τη ζωη τους για να ανακαλυψουν ορισμενες αληθειες που βοηθησαν ολη την ανθρωποτητα να ανοιξει τους οριζοντες της.Ισως θα αξιζε να τους λαμβανουμε υποψη...
Φαντίνα δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς με τις εικασίες που μου λες, αλλά ναι όταν μιλάμε για υποθετικές καταστάσεις όλοι κάνουμε εικασίες... Επίσης δεν βρήκα στα λόγια σου κάτι, απλά το συμπλήρωσα για να ανοίξω το πεδίο της συζήτησης
Δεν παραποίησα τίποτε από αυτά που είπες... Αντιθέτως τα διάβασα με μεγάλη προσοχή...Απλά έθεσα κάποιες άλλες παραμέτρους που έχουν σχέση με το όλο θέμα. Λυπάμαι και γω αν το παρανόησες...
Τώρα όσο αφορά την επιστημονική πλευρά του ζητήματος νομίζω πως κάπου μπλέκεις την αναπαραγωγή με την οικογένεια... Αυτά τα 2 δεν έχουν καμια μα καμία σχέση. Η αναπαραγωγή αρσενικού-θηλυκού είναι μια τυχαία κατεύθυνση μέσα στους αιώνες της εξέλιξης ενώ αντίθετα ο θεσμός της οικογένειας διαφέρει από κοινωνία σε κοινωνία. Τώρα, αν κάποιος θεωρεί ιδανικό το μοντέλο "μπαμπάς-μαμά -παιδί" είναι δικαίωμα τους. Αυτό όμως δεν του δίνει το δικαίωμα να λέει άλλου τύπου οικογένειες "μη φυσιολογικές".
Τα παραδείγματα που έφερες είναι εύστοχα αλλά υπάρχουν εκατονταπλάσια που αναιρούν την μονογαμία ακόμα και σε οργανωμένες κοινωνίες. Πχ σε μια κυψέλη (όπου σαν μορφή κοινωνίας θεωρείται ανώτερη ακόμα και από την δική μας) νομίζεις η σχέση κηφήνα - βασίλισσας είναι τύπου τα μελισσάκια στο κρεβάτι από τις 10 και εμείς βολτούλες από λουλουδάκι σε λουλουδάκι;;;))
Και για να στο πάω και ένα βήμα ακόμα πιο πέρα, ο άνθρωπος πηγαίνει κόντρα στην φύση του από την στιγμή που περιορίζει εφόρου ζωής τον ερωτικό του σύντροφο... Οι συναισθηματικοί δεσμοί δεν έχουν καμια σχέση με τα ένστικτα που είναι τυπωμένα στον γενότυπό μας!!! Έτσι είναι και το ένστικτο της αναπαραγωγής.
Τέλος στην κλασική λογοτεχνία όλοι οι μεγάλοι έρωτες έχουν άσχημη κατάληξη, γιατί πολύ απλά είναι θυελλώδεις και δεν μπορούν να διαρκέσουν στον χρόνο... Δεν θυμάμαι κανένα λογοτεχνικό ζευγάρι να καταλήγει παντρεμένο, βαριεστημένο και με 5-6 πιτσιρίκια...
Τώρα όσο αφορά την επιστημονική πλευρά του ζητήματος νομίζω πως κάπου μπλέκεις την αναπαραγωγή με την οικογένεια... Αυτά τα 2 δεν έχουν καμια μα καμία σχέση. Τώρα, αν κάποιος θεωρεί ιδανικό το μοντέλο "μπαμπάς-μαμά -παιδί" είναι δικαίωμα τους. Αυτό όμως δεν του δίνει το δικαίωμα να λέει άλλου τύπου οικογένειες "μη φυσιολογικές".
Nikολα μου εγω δεν μπλεκω τιποτα...Τα εξηγησα ολα τοσο καθαρα...Εξηγησα πως περιπου λειτουργει κ δομειται ο ψυχισμος του ανθρωπου και γιατι ειναι σημαντικοι οι διαχωρισμοι αυτοι...Το μοντελο Αρρεν Θηλυ- μιλωντας για τον ανθρωπο- ειναι ενα ερεθισμα που οδηγει το παιδι να συνειδητοποιησει την ταυτοτητα του, την σεξουαλικοτητα και τη θεση του σε σχεση με το "αλλο φυλο" κ γενικα τις σχεσεις.
Το μοντελο Πατερας-Μητερα -Παιδι δεν το επιλεγει καποιος "επειδη ειναι δικαιωματα του", οπως ας πουμε προτιμα τη βανιλια εναντι της φραουλας...Δεν ειναι θεμα "επιλογης"...Υπαρχει ενα επιστημονικο υποβαθρο απο πισω, μια τεκμηριωση, πολυ βαθυτερη απο απλοικες κ εκλαικευμενες θεωριες.
Εγω δε μιλαω στον αερα...Μιλαω απο την πλευρα της δικης μου επιστημης, αλλα κ προσωπικης γνωσης, οπως εσυ ας πουμε θα μας μιλουσες για τη χημεια κ αλλα θεματα της δικης σου ειδικοτητας...Να ερθω εγω να σου πω πως αυτα που λες σχετικα με το αντικειμενο σου, ειναι απλα προσωπικες σου προτιμησεις???
Μα θα ηταν σα να καταργουσα την επιστημονικη σου υποσταση κ σα να απαξιουσα τις σπουδες κ τη διαδρομη σου...
Τα παραδείγματα που έφερες είναι εύστοχα αλλά υπάρχουν εκατονταπλάσια που αναιρούν την μονογαμία ακόμα και σε οργανωμένες κοινωνίες. Πχ σε μια κυψέλη (όπου σαν μορφή κοινωνίας θεωρείται ανώτερη ακόμα και από την δική μας) νομίζεις η σχέση κηφήνα - βασίλισσας είναι τύπου τα μελισσάκια στο κρεβάτι από τις 10 και εμείς βολτούλες από λουλουδάκι σε λουλουδάκι;;;))
Συζητω για τα θηλαστικα , που εχουν μια ευθεια αναφορα προς τον ανθρωπο...
Και για να στο πάω και ένα βήμα ακόμα πιο πέρα, ο άνθρωπος πηγαίνει κόντρα στην φύση του από την στιγμή που περιορίζει εφόρου ζωής τον ερωτικό του σύντροφο... Οι συναισθηματικοί δεσμοί δεν έχουν καμια σχέση με τα ένστικτα που είναι τυπωμένα στον γενότυπό μας!!! Έτσι είναι και το ένστικτο της αναπαραγωγής.
Σου εξηγησα οτι απο τη στιγμη που ο ανθρωπος πηγε μπροστα συνειδητοποιησε πως η υπαρξη του επεκτεινεται περα απο τα ενστικτα...Και το συναισθηματικο δεσιμο ειναι δειμα ευφυιας...Η δυνατοτητα συναψης σταθερων συναισθηματικων δεσμων εκ μερους του ατομου, ειναι δειγμα ψυχικης ευεξιας και ισορροπιας.Κια η ομαλη σχεση των δυο γονεων-ειναι πηγη ευτυχιας και ασφαλειας για ενα παιδι και καθοριζει σε μεγαλο βαθμο τη σταση απεναντι στη ζωη κ την εμπιστοσυνη του στις σχεσεις κ τους ανθρωπους
Τέλος στην κλασική λογοτεχνία όλοι οι μεγάλοι έρωτες έχουν άσχημη κατάληξη, γιατί πολύ απλά είναι θυελλώδεις και δεν μπορούν να διαρκέσουν στον χρόνο... Δεν θυμάμαι κανένα λογοτεχνικό ζευγάρι να καταλήγει παντρεμένο, βαριεστημένο και με 5-6 πιτσιρίκια...
Περα απο την κλασσικη λογοτεχνια, η ποιηση,η μυθιστοριογραφια, τα τραγουδια ,εξυμνουν το αποκλειστικο αισθημα,τον αποκλειστικο ερωτα-ειτε τελεσφορει,ειτε οχι- , οχι εκεινον που καθε βραδυ τη βρισκει με αλλη.
Και το κλασσικο ευτυχισμενο τελος-ακομη κ σε μεγαλα εργα- αυτην την καταληξη υπαινισσεται.Αυτη που δε σου...αρεσει, με τα 4-5 κουτσουβελα κ το επιδομα πολυτεκνου!
Φαντίνα, φοβάμαι ότι η λογική σου μας οδηγεί σε ένα είδος απαλοιφής κοινωνικών φαινομένων, κυρίαρχων αυτή τη στιγμή στις αστικές κοινωνίες, απανταχού της γης...
Αντιλαμβάνομαι, όπως το θέτεις, πως υπάρχει ένα μοντέλο που διακηρύσσεται από ποιά ψυχολογική ή παιδαγωγική θεωρία (υποθέτω αυτό είναι το αντικείμενό σου το επιστημονικό) δεν γνωρίζω και ίσως θα έπρεπε να μας μυήσεις σ’ αυτό, γιατί συνεχώς επικαλείσαι την γνώση σου, που εμείς δεν έχουμε και αυτό είναι γεγονός και εγώ θα έλεγα να μας διδάξεις, ποιάς επιστημονικής σχολής ψυχολογίας και παιδαγωγικής υιοθετείς τις αρχές και δεοντολογίες, που ανακηρύσσουν σε ιδανικό μοντέλο κοινωνικού πυρήνα το “άρρεν+θήλυ+παιδί” και ποιά είναι η άποψη αυτών των σχολών ψυχολογίας και παιδαγωγικής για τις περιπτώσεις, που εκτρέπονται αυτού του ιδανικού μοντέλου, που κατά κοινή ομολογία αν ήταν επιτυχημένο δεν θα μιλούσαμε εδώ τώρα έτσι...
Οι σχολές αυτές τι άποψη έχουν για τα παιδιά που δεν εντάσσονται σε τέτοια μοντέλα κοινωνικού πυρήνα; Πώς τα αντιμετωπίζουν; Σε τι τα οδηγούν; Πού τα τοποθετούν; Ποιά μοίρα θέλουν γι’ αυτά τα παιδιά;
Μια ερώτηση ακόμα. Κατά την άποψή σου ποιά τα γενεσιουργά αίτια της άνθισης αυτών των εξαιρέσεων; Και τι θεωρούν οι επιστημονικές θεωρίες που επικαλείσαι σχετικά με όλα αυτά;
Και στην άλλη παρατήρησή σου περί υποτίμησης της αξίας της επιστήμης, μπορώ να μιλήσω για τη δική μου άποψη. Καθόλου δεν υποβιβάζω την αξία της επιστήμης. Απλά αρνούμαι έναν στρεβλωτικό ρόλο Προκρούστη, που της προσδίδουν κάποιοι που την χρησιμοποιούν για να αιτιολογήσουν τα αναιτιολόγητα...
Φαντίνα, φοβάμαι ότι η λογική σου μας οδηγεί σε ένα είδος απαλοιφής κοινωνικών φαινομένων, κυρίαρχων αυτή τη στιγμή στις αστικές κοινωνίες, απανταχού της γης...
Αντιλαμβάνομαι, όπως το θέτεις, πως υπάρχει ένα μοντέλο που διακηρύσσεται από ποιά ψυχολογική ή παιδαγωγική θεωρία (υποθέτω αυτό είναι το αντικείμενό σου το επιστημονικό) δεν γνωρίζω και ίσως θα έπρεπε να μας μυήσεις σ’ αυτό, γιατί συνεχώς επικαλείσαι την γνώση σου, που εμείς δεν έχουμε και αυτό είναι γεγονός και εγώ θα έλεγα να μας διδάξεις, ποιάς επιστημονικής σχολής ψυχολογίας και παιδαγωγικής υιοθετείς τις αρχές και δεοντολογίες, που ανακηρύσσουν σε ιδανικό μοντέλο κοινωνικού πυρήνα το “άρρεν+θήλυ+παιδί” και ποιά είναι η άποψη αυτών των σχολών ψυχολογίας και παιδαγωγικής για τις περιπτώσεις, που εκτρέπονται αυτού του ιδανικού μοντέλου, που κατά κοινή ομολογία αν ήταν επιτυχημένο δεν θα μιλούσαμε εδώ τώρα έτσι...
Οι σχολές αυτές τι άποψη έχουν για τα παιδιά που δεν εντάσσονται σε τέτοια μοντέλα κοινωνικού πυρήνα; Πώς τα αντιμετωπίζουν; Σε τι τα οδηγούν; Πού τα τοποθετούν; Ποιά μοίρα θέλουν γι’ αυτά τα παιδιά;
Μια ερώτηση ακόμα. Κατά την άποψή σου ποιά τα γενεσιουργά αίτια της άνθισης αυτών των εξαιρέσεων; Και τι θεωρούν οι επιστημονικές θεωρίες που επικαλείσαι σχετικά με όλα αυτά;
Και στην άλλη παρατήρησή σου περί υποτίμησης της αξίας της επιστήμης, μπορώ να μιλήσω για τη δική μου άποψη. Καθόλου δεν υποβιβάζω την αξία της επιστήμης. Απλά αρνούμαι έναν στρεβλωτικό ρόλο Προκρούστη, που της προσδίδουν κάποιοι που την χρησιμοποιούν για να αιτιολογήσουν τα αναιτιολόγητα...
Πανελληνιες δινω?Ειναι δυνατον να σου εξηγησω τωρα την ψυχολογια σε λιγες σειρες?Τιο ακριβως περιμενεις?Το αντρικο κ το γυναικειο σημειο αναφορας ειναι σημαντικο για το παιδι γιατι σε συγκριση με αυτα συνειδητοποιει το ειναι του.Πως να το πω...?Δεν εχει να κανει με χαρτια γαμου κλπ...Εχει να κανει με προτυπα κ βιωση μιας σχεσης...
Παραδειγμα, ερασιτεχνικα δοσμενο:H απουσια ενος πατερα μπορει να χτισει στο κοριτσακι μια χαμηλη αυτοεκτιμηση-καθως βιωνει ως απορριψη απο το αλλο φλο την απορριψη ή απουσια του πατερα,αντιθετως η οιδιποδειακη προσκολληση του πατερα πανω του μπορει να χτισει εναν ενοχικο ψυχισμο...
Η ισορροπημενη θηλυκοτητα της μητερας βοηθα το κοριτσι να ταυτιστει στις επιταγες του φυλου του, να αποδεχθει την εικονα του ως θηλυκου , ενω βοηθα το γιο το αγορι να συνειδητοποιησει τη γυναικεια εικονα αλλα κ να συνειδητοποιησει βιωματικα τη διαφοροποιηση του σε σχεση με το αλλο φυλο...
Επισης η ομοφυλοφιλία δεν ειναι παντοτε εκ γενετης...
Παραδειγματακια -σταγονα στον ωκεανο των περιπτωσεων...
Ετσι τοποθετουμαστε απεναντι στο Υπερεγω κ ισορροπουμε το Εγω μας απεναντι κ στις παρορμησεις του Id.
Και αμετρητες αλλες παραμετροι, που δε γινεται να σου αναλυσω εδω ασφαλως...
Δεν εχω καταλαβει ομως περι ποιας μυησης μιλας και τι εννοεις...Τι οροι ειναι αυτοι?Στοιχειωδεις αρχες της Ψυχολογιας ειναι...Αναζητησε τα στα Αναλυτικα Προγραμματα των παιδαγωγικων Σχολων , του ΦΠΨ κ επιφανων συγγραμματων.λπ...
Δε μιλαω για καμια γνωση που απαραιτητα δεν εχετε "εσεις"(ποιοι εσεις ακριβως?Ειμαι εγω απεναντι σε καποιο εσεις???)...
Πολλοι τα γνωριζουν απειρως καλυτερα απο εμενα!
Εγω μιλαω ΜΟΝΟ για μενα- ο καθενας μιλαει για τον εαυτο του...Εγω ειπα οτι τα επιχειρηματα μου τα στηριζω στις σπουδες μου, οχι μονο στο αξιακο μου συστημα, κ δεν ειναι δυνατον φυσικα να περιμενεις να σου μεταφερω 4 χρονια σπουδων κ την εμπειρια μιας ζωης σε μια αναρτηση...Παντογνωστης δεν ειναι κανεις κ ολοι διαρκως μαθαινουμε...Αλλα ο καθενας πορευεται στην προσωπικη του διαδρομη κ απο αυτην διαμορφωνεται.Τι περιμενετε ακριβως?Να απολογηθω εγω για την προσωπικη μου διαδρομη κ τις γνωσεις μου?Σε ενα φορουμ?Δε γινεται αυτο,αγαπητη.
Καμια λογικη μου δεν οδηγει σε καμια απαλοιφη, ειναι απλα η δικη μου οπτικη με βαση πως τα εζησα κ τα εμαθα εγω...
Επισης δεν καταλαβα τι εννοεις ..."ανθηση εξαιρεσεων"!
Ημουν ξεκαθαρη σε ο,τι ειπα και δεν προκειται να απολογηθω γι αυτο.Εγω εξηγησα οσο ειναι δυνατον σε αυτον τον χωρο γιατι δεν ειμαι υπερ της υιοθεσιας απο ομοφυλοφιλα ζευγαρια...
Δεν προσβαλα κανεναν ,δεν υποτιμησα κανεναν , δε μιλησα εναντιον καμιας κατηγοριας ανθρωπων- αλλα δε γινεται να μην εκφραζουμε και τη γνωμη μας για τις αιτιασεις που καθενας εγειρει...
Εγω ετσι τα βιωσα,ετσι τα σπουδασα και ετσι σκεφτομαι...Δεν το επιβαλλω σε κανεναν αλλα κ κανεις δε θα μου επιβαλει τον δικο του τροπο ζωης ή σκεψης.
Πιστεύω πως ένα τέτοιο μεγάλο ζήτημα δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα ΝΑΙ ή ΌΧΙ κατηγορηματικό 100%. Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης, όλα σεβαστά. Σίγουρα όμως σε περίπτωση που ένα ομοφυλοφιλικό ζευγάρι υιοθετήσει απαραίτητο θα ήταν να υπάρχει στο πολύ στενό περιβάλλον τους ένα αγαπητό πρόσωπο του άλλου φύλου ως σημείο αναφοράς για το μικρό παιδί. Κάθε άνθρωπος μεγαλώνοντας για να αναπτύξει υγιή προσωπικότητα πρέπει να έχει ανθρώπινη επαφή κι οικειότητα ΚΑΙ με τα δύο φύλα
Εν τω μεταξύ, είναι πολύ μικρό το χρονικό διάστημα που έχουμε υιοθεσίες από ομοφυλόφιλους, άρα ακόμη τα παιδιά αυτά δεν έχουν μεγαλώσει για να μελετήσουμε τυχόν κοινωνικές δυσλειτουργίες. Πάντως επειδή οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι, είναι λογικό οι ομοφυλόφιλοι να θέλουν να επηρεάσουν τα παιδιά τους να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, όπως άλλωστε πράττουν και οι ετεροφυλόφιλοι.
Τέλος θεωρώ πως στις δυτικές κοινωνίες δίνεται μεγάλη έκταση στο θέμα εν μέρει για να επικαλύπτονται άλλα σοβαρότερα κατά τη γνώμη μου προβλήματα όπως η σημερινή οικονομική πολιτική ισοπέδωσης του λαού σε Ελλάδα και αλλού. Μοιάζει λίγο πολυτέλεια να ασχολούμαστε μ'αυτό λες και ζούμε στον παράδεισο κι έχουμε λύσει όλα τα άλλα. Τη στιγμή που ο υπόλοιπος κόσμος γυρίζει αργά ωστόσο σταθερά στο Μεσαίωνα, τα πάσης φύσης δικαιώματα των ομοφυλόφιλων είναι μία χαμένη μάχη οπισθοφυλακής, γιατί δεν μπορούν αυτά ποτέ να υπάρξουν και να διατηρηθούν όταν απωλεσθούν οι βασικές ελευθερίες....
Καλησπέρα!
Φαντίνα μου, κανείς δεν θα σου επιβάλλει κάτι που δεν σου ταιριάζει, όλη η κουβέντα εδώ εξ άλλου περί αυτού γίνεται, στο πώς δεν θα επιβληθεί σε κάποιους ανθρώπους η άποψη των άλλων...όμως δεν έθεσες έτσι την άποψή σου εξ αρχής και γι’ αυτό και τα δικά μου σχόλια.
Ο λόγος που σου ζήτησα να μοιραστείς τη γνώση σου μαζί μας είναι γιατί πιο πάνω επεσήμανες στον Νικόλα πως όπως εκείνος ξέρει τα της επιστήμης του κι εσύ αντίστοιχα γνωρίζεις όσα γνωρίζεις που αφορούν στη δική σου...
Φαντάστηκα πως θα μας έλεγες πώς η τάδε σχολή δέχεται αυτό ή εκείνο και τα σχετικά...Και με πολύ διακριτικό τρόπο επίσης ζήτησα πληροφορίες για το τι κάνουν αυτοί οι ψυχολόγοι όταν έρχονται αντιμέτωποι με παιδιά εκτός του μοντέλου που θεωρούν “υγιές”.
Αλλά εντάξει, νομίζω δεν έχει και πολύ νόημα να επεκταθούμε στο πώς αντιμετωπίζονται αυτές οι "μη υγιείς" περιπτώσεις...
Εγώ πάλι πιστεύω ότι η πραγματικότητα συνοψίζεται στην απλή, λιτή ανάρτηση του Μπου. Δεν είναι ένα θέμα που μπορεί έτσι απλά να απαντηθεί με ένα ναι ή όχι. Οταν το θέμα είναι η ανθρώπινη ψυχολογία και μάλιστα η παιδική, οι παράμετροι είναι τόσο πολλές, που δεν είναι λογικό να υπάρχει φανατισμός ούτε για τη μια θέση ούτε για την άλλη.
Τώρα, ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι η ύπαρξη και των δύο φύλων είναι απαραίτητη στο στενό οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού, καθώς παίζει καθοριστικό ρόλο στη συνειδητοποίηση της ταυτότητας; Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ακαδημαϊκή εκπαίδευση για αυτό. Ειναι η μόνη προϋπόθεση για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού; Σαφώς όχι! Αν το παιδί μεγαλώσει χωρίς πατέρα ή χωρίς μάνα ή με δυο πατεράδες ή με δυο μανάδες σημαίνει την καταστροφή του; Επίσης σαφέστατα όχι! Είναι το σημαντικό να κάνουμε ότι μπορούμε για να μεγαλώνει υγιώς ένα παιδί; Αυτονόητα. Πού ακριβώς είναι η διαφωνία;
Η δική μου διαφωνία: όροι όπως “υγιές” και “μη υγιές” προϋποθέτουν μια καθαρότητα στον όρο “υγιές” που δεν ισχύει και γι’ αυτό δεν με πείθει κανείς και με τίποτα. Επίσης όροι όπως πρότυπο φύλλου είναι τώρα πια εξαιρετικά αμφιλεγόμενος όρος και σ’ αυτό επίσης δεν με πείθει τίποτα. Επίσης, δεν με πείθει καμιά θεωρία που θέλει να περιορίσει την ευτυχία των ανθρώπων σε ένα μοντέλο ζωής που μπορεί να θεωρούν κυρίαρχο και δεν ισχύει.
Η δική μου διαφωνία έχει να κάνει με την θέσφατη θέση σε θέματα που δεν είναι θέσφατα, απλά γιατί αν θεωρηθούν θέσφατα δημιουργούν δυστυχισμένους και παρείες.
Η δική μου διαφωνία έγκειται στο να επιθυμώ κάποτε η κοινωνία μας να παίρνει υπ’ όψιν της όλα τα μέλη της. Να μην ακρωτηριάζει το ίδιο της το σώμα.
Η δική μου διαφωνία είναι πως δεν θεωρώ τίποτα “μη υγιές” όσο υπάρχει και μέσα στο φόρεμά του οι άνθρωποι βρίσκουν κάποιου είδους ολοκλήρωση της προσωπικότητάς τους.
Η δική μου διαφωνία είναι πως μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα για μένα είναι υγεία. Αρρώστεια είναι η στρέβλωση της προσωπικότητα μέσα σε μοντέλα και πρότυπα και όλα αυτά που χωρίζουν τους ανθρώπους σε όντα πρώτης, δεύτερης και τρίτης κατηγορίας...
Η δική μου διαφωνία λοιπόν θέλει ν’αφουγκραστούμε τα σημάδια των καιρών. Δεν είναι δουλειά μου να αναλύσω επιστημονικά το φαινόμενο ένας άντρας να ερωτεύεται έναν άντρα και μια γυναίκα να ερωτεύεται μια γυναίκα...Δουλειά μου σαν ανθρώπου είναι να σκέφτομαι πώς αυτή τους η επιλογή δεν θα τους καταντήσει νεκρούς, αλλά ζώντες και συνυπάρχοντες μαζί μ’ εμένα που είμαι αλλιώτικη απ’ αυτούς...
Ω, θα μπορούσα να γράφω τα χίλια όσα...Σταματώ εδώ. Ό,τι είχα να πω το είπα. Και δεν είναι φανατισμός η αληθινή ζωή...
Ο έρωτας δεν είναι φανατισμός. Τα παιδιά είναι έργα μιας μόνο μορφής έρωτα...Ο έρωτας έχει πολλά πρόσωπα...Ας μη φοβηθούμε τα παιδιά να γνωρίσουν όλα αυτά τα πρόσωπα...Οι ορίζοντες ενός ανθρώπου φτιάχνουν έναν ανοιχτό κι ελεύθερο άνθρωπο κι αυτή είναι η ουσία για μένα πίσω απ’ όλα αυτά.
Επιστέγααμα: γνωρίζω όλες τις θεωρίες που αναπτύσσονται στα γραφόμενα της Φαντίνας κι όλων που ταλαντεύονται. Απλά πάω πέρα απ’ αυτές. Για να λυτρωθώ κι εγώ η ίδια από υποκρισίες και “αλήθειες” που προκαλούν δυστυχία. Κι ευτυχία είναι στη φάση που όλα τίθενται σε ένα κρεβάτι Προκρούστη, ν’ αρχίσουμε να αφήνουμε τις συνειδήσεις κάποτε να βρουν τους δικούς τους δρόμους, μέσα σ’ αυτό το καζάνι μιζέριας.
Έχω υπ’ όψιν μου παιδιά οικογένειας “άρτιας” πού δεν ξέρουν πώς ν’ αγαπήσουν στ’ αλήθεια...φοβούνταιι ν’ αγαπήσουν στ’ αλήθεια...δεν μπορούν, δεν ξέρουν, δεν θέλουν να βγουν απ’ το κουκούλι που τους έβαλαν, γιατί δεν βρίσκουν τις ίδιες συνθήκες με το κουκούλι που εκπαιδεύτηκαν κι έμαθαν να υπάρχουν να επιβιώνουν...
Θεέ μου δηλαδή...ας κοιτάξουμε ο καθένας τον ίδιο τον εαυτό του και την δική μας “καθαρότητα” και πόσο έχουμε καταφέρει να την διατηρήσουμε και διαφυλάξουμε...
Όπως βλέπετε χρειάζεται μπόλικη αυτοκριτική σαν βάση όλων μας των επιλογών...
[Άγριος βήχας με ξύπνησε και σας διάβασα...όταν κάποιος υποφέρει...προσπαθεί να βγει απ’ το δικό του πάθος και να γίνει καλός ώμος για όσους υποφέρουν...]
Το οξύμωρο είναι ότι συμφωνώ με τις διαφωνίες σου. Ομως πολλά από αυτά που λες θα ταίριαζαν περισσότερο αν ο τίτλος του θέματος ήταν "Ομοφυλόφιλοι και κρεμάλα". Δικαίωμα στην ευτυχία θα έπρεπε να έχουν όλοι ανεξαιρέτως. Δεν χωράει αμφιβολία. Είναι ένα δικαίωμα αυτό, που καταπατάται καθημερινά. Επίσης δεν υπαινίχθηκα ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος νομίζω ότι όντας straight, είσαι πιο καθαρός. Από την άλλη, πρέπει να μας νοιάζει κιόλας τι επιπτώσεις έχει σε άλλες ψυχές κάτι που εμάς μας κάνει ευτυχισμένους.
Φυσικά και δεν το υπαινιχθήκατε, αλλά ο όρος “υγιές” εμπεριέχει την προϋπόθεση της καθαρότητας, για να δικαιώνεται. Είναι αυτονόητο νομίζω. Άμα χρησιμοποιούμε τόσο οριακούς όρους όπως “υγιές” και “μη υγιές”, ε, τότε αυτοί εκ των πραγμάτων προϋποθέτουν καθαρότητα.
Και για να γίνω σαφής. Δεν κάνω πολεμική σε απόψεις διαφορετικές. Προσπαθώ να τις καταλάβω, διαβλέπω ένα αδιέξοδο, που αναπαράγουν αυτές οι απόψεις, που γίνονται στάσεις-θέσεις και αδυνατώ να καταλάβω. Το αδιέξοδο που κανείς σας ίσως δεν διαβλέπει; Ή κι αν το διαβλέπει δεν έχει διάθεση να το θέσει σαν παράμετρο κρίσιμη;
Αυτό είναι όλο...
Επίσης οι ευτυχισμένοι άνθρωποι, είναι άνθρωποι που λατρεύουν να μοιράζονται αυτό που νιώθουν, είναι απόλυτα βέβαιο πως θέλουν την θετική ενέργεια της ευτυχίας τους να τη μοιραστούν. Ένα παιδί αυτό το καταλαβαίνει καλύτερα απ’ τον καθένα μας, ακριβώς γιατί δεν έχει τους φραγμούς που έχουμε εμείς...ένα παρατημένο παιδί δε ακόμα πιο πολύ!
Αν ένας αρτηριοσκληρωτικός περίγυρος, με τις προκαταλήψεις και τις δισειδαιμονίες του καταφέρει να αλλοιώσει αυτή την αμφίδρομη σχέση ευτυχίας και ισορροπίας, περιθωριοποιώντας ένα τέτοιο παιδί, απομονώνοντάς το ή προσβάλλοντάς το με κάποιο τρόπο...θα γίνω κάπως ειρωνική για χάρη της διαλεκτικής...ε...ναι, ας του κάνουμε τη χάρη...ας τον αφήσουμε να κερδίσει αυτόν τον κακόβουλο κόσμο!
Παιδιά σας αγαπώ, σας εκτιμώ...διαφωνώ μαζί σας...με σεβασμό και ευχές για μιαν υπέροχη μέρα...δεν έχω άλλο να πω...η δική μου παρέμβαση στο θέμα κι επειδή έχω σκεφτεί αρκετά, έχοντας εγώ υπάρξει παιδί που δέχτηκε αρκετή προκατάληψη για την οικογενειακή του κατάσταση...αφήνω την κουβέντα να κυλήσει όπως εσείς την κυλήσετε...Ίσως καταλάβετε πως στα 62 μου χρόνια πια, όχι μόνο να διαφωνώ πρέπει, αλλά οφείλω να υπερασπίζομαι αλλαγές σε όσα κακά συνέβαιναν στον τόπο μου την δεκαετία του ’60, εν έτει 2015...
Σαν πολύ δεν επιτρέπουμε να κρατάει η ανωριμότητα αυτής της κοινωνίας;
Διατσ, εδω δεν προσπαθουμε να βγαλουμε ενα πορισμα, ουτε το μελλον των γκει οικογενειων εξαρταται απο μας. Απλα παραθετουμε τις κοσμοθεωριες μας σε συναρτηση με αυτο το θεμα. Κατα τα αλλα, αν καποιος εδω περα μιλησε "εναντιον" της ιδεας των γκει οικογενειων βασει της κοσμοθεωριας του, δε νομιζω να απομονώσει ή να περιθωριοποιήσει μια τέτοια, ή το παιδι της, οταν αυτο προκυψει.
Αν δεν κανω λαθος, εγω ειμαι ο πρωτος που ανεφερε τη λεξη "υγιες" σε αυτη τη συζητηση. Αν σε ενοχλει την παιρνω πισω.
Αντέρωτα, καλημέρα, θα σε παρακαλέσω να μην πάρεις τίποτα πίσω...ποιά είμαι που θα σου επιβάλω κάτι τέτοιο...δεν είπα πως πρόσωπα εδώ έχουν τη δύναμη να καταφερθούν μεμονωμένα ενάντια των γκέϊ οικογενειών...παιδιά είμαστε; Μιλώ για τις απόψεις που εκφράζονται και τη δυναμική τους. Η κυριαρχία τέτοιων απόψεων πιστεύω πως έχει αυτή τη δυναμική...
)
