Ομοφυλόφιλοι και Υιοθεσία

Δεν ξέρω αν το θέμα έχει ξανασυζητηθεί στην Λέσχη, αλλά μέσα στο κλίμα των ημερών θα ήθελα να γράψω 2-3 σκέψεις μου σχετικά με το την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια του ιδίου φύλου...

- Αλήθεια, παίζει ρόλο στην ανατροφή του παιδιού το φύλο των γονιών; Δλδ κατά πόσο ένα παιδί θα επηρεαστεί από το ότι οι γονείς του είναι άνθρωποι του ιδίου φύλου;Θα έχει παραβατική συμπεριφορά λόγω αυτού κάθε αυτού του οικογενειακού του περιβάλλοντος ή λόγω της ανώριμης να το δεχτεί κοινωνίας;

- Μπορεί το παράδειγμα των γονιών του να οδηγήσει το ίδιο το παιδί στην ομοφυλοφιλία; Γενικά, αυτό δεν το πιστεύω, μιας και θεωρώ πως οι σεξουαλικές προτιμήσεις δεν έχουν σχέση με το περιβάλλον και είναι έμφυτες... Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπα ακόμα και σεξουαλικά...

- Είναι καλύτερα αν ένα παιδί μεγαλώσει σε ίδρυμα ή αν μεγαλώσει σε ένα ευτυχισμένο περιβάλλον, που θα το δημιουργούν 2 άτομα που αγαπιούνται και ενδιαφέρονται για αυτό;

-Η βάση για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί είναι το φύλο των γονέων, η οικογενειακή κατάσταση ή κάτι άλλο;

Η ομοφυλοφιλία, αν και στις μέρες μας αποτελεί ένα φαινόμενο με το οποίο η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτισμένων κοινωνιών είναι ιδιαιτέρως εξοικειωμένη, καθώς αντιμετωπίζεται πλέον εκλογικευμένα και χωρίς την μεσαιωνική προκατάληψη των περασμένων δεκαετιών, δεν τυγχάνει εξίσου δικαιικής αναγνώρισης και προστασίας.

Τα άρθρα 1542-1544 του Αστικού Κώδικα θέτουν τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί υιοθεσία ανήλικου από ενήλικο. Πιο συγκεκριμένα, οι περιορισμοί που τίθενται ως προς τις ιδιότητες του υιοθετούντος αφορούν τη δικαιοπρακτική του ικανότητα και την διαφορά ηλικίας που θα πρέπει να έχει σε σχέση με τον υιοθετούμενο και εκτιμάται από τον νομοθέτη ως ικανοποιητική.

Περαιτέρω, δεν γίνεται καμία αναφορά στους εν λόγω περιορισμούς για το φύλο ή, πολλώ δε μάλλον, για τον σεξουαλικό προσανατολισμό του υιοθετούντος. Συνεπώς καθίσταται σαφές ότι ένας ομοφυλόφιλος μπορεί κατ΄αρχήν να προβεί σε υιοθεσία ανηλίκου κατά μόνας και ως προς το δικαίωμα του αυτό γνωρίζει ίσης μεταχείρισης με τους ετεροφυλόφιλους από τον συντακτικό νομοθέτη.

Εσείς τι λέτε;;;

ΥΓ: Αφήνω εκτός τελείως την γνώμη της Εκκλησίας γιατί απλά την βρίσκω ανούσια πάνω σε τέτοια θέματα...
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Μεγάλωσα με τη μαμά μου μόνο...δεν είχα τον μπαμπά μου...μπαμπάς μου έγινε ο αδελφός της μαμάς μου και χωρίς να φέρνει το ρόλο ή τον τίτλο από καθήκον, ως θείος υπήρξε θαυμάσιος μπαμπάς...κι αυτό έγινε από βαθιά αγάπη, που δεν ξεχνώ και δεν θα ξεχάσω ποτέ...Υπέροχος άνθρωπος, αν κι έφυγε απ’ τη ζωή χρόνια τώρα, είναι εδώ μέσα μου, ζεστός, αγαπημένος...Πήρα απ’ όλους τόνους αγάπης που με κρατάνε όλη μου τη ζωή σαν ένα προικισμένο μ’ αγάπη άτομο, που έχει κάμποση και να μοιράζει...

Η μαμά χώρισε μια εποχή που όλοι οι χωρισμένοι ήταν κάτι σαν καταραμένο...δύσκολο...μια φορά χτύπησα τη γροθιά μου στο γραφείο του γυμνασιάρχη γιατί είχα λείψει λόγω γρίπης κι απαιτούσε να έρθει ο πατέρας μου να δικαιολογήσει τις απουσίες μου κι όχι η μαμά μου, φρίκη ήταν, αλλά ο τύπος πάγωσε με τη χειρονομία μου, αντί να θυμώσει...ίσως κατάλαβε πόσο σιχαμένος και ρατσιστής ήταν...

η θεωρία λέει πως παιδιά σαν και μένα καταλήγουν κάπου άσχημα...εγώ πάλι λέω πως όχι... το παιδί έχει μηχανισμούς αμυντικούς απέναντι σε όλα και ξέρει να υιοθετεί απ’ τον περίγυρό του εκείνα που του χρειάζονται για να σταθεί όρθιο...Πληθώρα προτύπων...Όρεξη να’χει κανείς...να μην πω πως είναι υπέροχο να μην υπάρχει αυτό που λέμε οικογενειακή καθοδήγηση των παιδικών επιλογών...δεν μιλώ για αγωγή, από τέτοια έχουμε μπόλικη όλα τα παιδιά, μιλώ για καθοδήγηση...

Κατά συνέπεια αυτή η ψυχαναλυτική φόρμουλα για το ποιός και γιατί είναι πετυχημένος, τι αρέσκεται στον ερωτισμό του και τι ρόλους έπαιξαν ο χ, ο ψ, ο ω κι όλα αυτά είναι αφόρητα straightjackets...Ας τα ρίξουμε στην πυρά!

Ναι στα 15 μου με θώπευσε ένας κύριος, στα 19 μου με θώπευσε μια κυρία...ναι ο μπαμπάς ήταν ο αρχηγός στο σπίτι, όχι η μαμά ήταν ο αρχηγός στο σπίτι, ναι ο μπαμπάς και η μαμά αγαπιόντουσαν πολύ, όχι ο μπαμπάς κι η μαμά τσακώνονταν νύχτα μέρα σαν το σκύλο με τη γάτα...η μαμά κοιμάται με την θεία Ρόζα, ενώ ο μπαμπάς είναι ερωτευμένος με τον Φρίξο που κι ο Φρίξος αγαπά την Έλλη... Δεν είναι τα προσωπικά μου βιώματα, αλλά μερικά σενάρια κάπως έξω απ’ το κοινωνικά αποδεκτό...
Αυτά θαρρείτε πως μπλέκουν τη παιδική ψυχή; Εγώ λέω πως την μπλέκουν όσοι συζητούν γι’ αυτά ως κάτι τρομακτικό κι ασύνηθες...

Όσες ερωτήσεις έκανες Νικόλα στο κείμενό σου σαν έναυσμα συζήτησης για μένα συμπυκνώνονται σε μια μόνο φράση: αληθινή αγάπη!

Ποιός θα τη δώσει και σε ποιόν και με ποιό τρόπο εξαρτάται απ’ τις συνθήκες και την συνείδηση αυτού που την δίνει αλλά και αυτού που την παίρνει...

Χωρίς αγάπη τίποτα...καλύτερα μόνοι τους οι άνθρωποι...Πολύ δε περισσότερο τα παιδιά που το θέμα δεν είναι η αθωότητά τους που δεν πρέπει να χειραγωγηθεί, αλλά το πώς να νιώθουν πλήρη συναισθηματικά, για να αποκτήσουν διαχρονικά πια την ικανότητα να ανιχνεύουν τη θέση τους σε κάθε περίσταση...

Το παιδί των ομοφυλόφιλων, αν γίνει ομοφυλόφιλο δεν σημαίνει πως έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι κάποιου...Για να γίνει, έτσι έπρεπε να γίνει κι αν είναι ευτυχές, καλώς έγινε...αν πάλι δεν γίνει επίσης θαυμάσια θα είναι...Ποιά η διαφορά; Ποιό το θέμα; Ποιό σώμα ερωτεύεται με ποιό; Δεν είναι! Στην ουσία άλλο είναι το θέμα...μεγάλη κουβέντα με ένα σωρό παραμέτρους...πώς να την συμπυκνώσει κανείς εδώ; Και ναι! Η εκκλησία για μια φορά ακόμα αρνείται την πραγματικότητα...

Η αγάπη των “δικών” μας δεν είναι παρά ένα γερό εφαλτήριο για την ανίχνευση της προσωπικής μας θέσης στον κόσμο...
 
Last edited:
Η αγάπη που θα πάρει και θα δώσει ένα παιδί από και προς τους γονείς του είναι κάτι το οποίο δεν μπορει κανείς να αμφοσβητήσει... Από την άλλη όμως υπάρχει και η κοινωνία και το πως αυτή θα δεχτεί ένα παιδί... Ξεκινόντας από τον στενό οικογενειακό κύκλο και προχωρόντας προς το σχολείο κλπ, θεωρώ πως το παιδί ενος ομόφυλου ζευγαριού θα δεχτεί ομοφοβικές και ρατσιστικές επιθέσεις..

Αυτό δεν θα επηρεάσει την όλη του συμπεριφορά;;

Ειδικά στην Ελλάδα πολύ φοβάμαι πως θα δεχτεί άπειρο bulling!!!
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Φυσικά και θα δεχτεί το ο,τιδήποτε...εύχομαι να μην τελειώσει ενός τέτοιου παιδιού η ζωή στην αθλιότητα που δείχνουν άνθρωποι ακοινώνητοι αν μη τι άλλο...ας σταθεί η ζωή του δίπλα σε ανθρώπους με ανοιχτό μυαλό και ουσία στην συμπεριφορά τους...

Θέλουμε κοινωνία με παρείες ή κοινωνία με υγιή μέλη;

Το ότι χωριζόμαστε σ’ αυτούς που θέλουν να είναι όλοι σαν κι αυτούς και σ’ αυτούς που θέλουν να υπάρχουν όλοι ως έχουν είναι γνωστό...το θέμα είναι ποιός θα νικήσει τελικά;
 
Last edited:
Το ότι δεν γίνεται καμία αναφορά στον νόμο για το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό του υιοθετούντος, δυστυχώς έχει ελάχιστη σημασία στην πράξη. Εξάλλου, και για το υποστατό του γάμου δεν τίθεται ρητά σαν προϋπόθεση να είναι διαφορετικού φύλου το ζευγάρι, αλλά δεν αναγνωρίζεται στην πράξη ο γάμος ομοφυλόφιλων. Ούτε καν σύμφωνο συμβίωσης δεν έχουν δικαίωμα να συνάψουν.

Περισσότερο βαραίνει η ερμηνεία του νόμου (που γίνεται μέσα από δικαστικές αποφάσεις ή/και αξιολόγηση του υπό το φως άλλων νόμων ή αρχών του δικαίου) όχι το γράμμα του. Δεν είναι εφικτό, έτσι κι αλλιώς, πάντα μια διάταξη νόμου να είναι εξαντλητική ούτε να αντανακλά τις πλήρεις απόψεις του συντακτικού νομοθέτη και αυτό είναι κάτι που ούτε ο τελευταίος το βάζει σαν στόχο.

Εν προκειμένω, η υιοθεσία από ομοφυλόφιλο θα κολλήσει πιθανότατα στην βασική αρχή του συμφέροντος του προς υιοθεσία ανηλίκου. Καμία υπηρεσία, τουλάχιστον σήμερα, δεν θα δεχόταν ότι αυτό δεν τίθεται σε κίνδυνο από μια τέτοια υιοθεσία.

Προσωπικά, πιστεύω ότι δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου μπορεί να είναι ικανότατοι γονείς όπως ακριβώς και δυο ετεροφυλόφιλοι. Αν δεν είναι, φταίνε άλλα πράγματα και όχι το τι κάνουν στο κρεβάτι τους. Είμαι υπέρ δηλαδή του να υιοθετούν και όχι μόνο αν η εναλλακτική είναι το μεγάλωμα σε ένα ίδρυμα. Σύμφωνα με έρευνες, δεν επηρεάζει τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός παιδιού το αν θα μεγαλώσει σε ομοφυλοφιλικό περιβάλλον. Εξάλλου, οι ομοφυλόφιλοι από ετεροφυλόφιλους γονείς ανατράφηκαν.

Από που με κάνει να έχω έστω και λίγες επιφυλάξεις είναι η αντιμετώπιση ενός τέτοιου παιδιού από την κοινωνία, που κάθε άλλο παρά έτοιμη είναι να δεχτεί κάτι τόσο διαφορετικό και έξω από τα παραδοσιακά οικογενειακά πρότυπα. Σίγουρα, θα το επηρεάσει και τις περισσότερες φορές όχι θετικά. Εδώ, το ζήτημα είναι κατά πόσο όσοι είμαστε υπέρ αυτών των υιοθεσιών είμαστε και οκ με το “τίμημα” που ενδέχεται αυτή να επιφέρει και το οποίο θα βαρύνει πρωτίστως το παιδί, το οποίο δεν το επέλεξε. Βέβαια, πιστεύω ότι αν δεν γίνει και ποτέ η αρχή σε αυτό το κομμάτι δεν πρόκειται και ποτέ να ξεκινήσει και η αλλαγή της νοοτροπίας αυτής στην κοινωνία.

Είχα διαβάσει και ένα άρθρο που προέβαλλε δύο πολύ ενδιαφέροντα επιχειρήματα υπέρ των υιοθεσιών από άτομα του ίδιου φύλου. Το πρώτο ήταν ότι ένα παιδί που μεγαλώνει με γονείς του ίδιου φύλου είναι πολύ πιθανό ότι θα αποκτήσει σεβασμό στην διαφορετικότητα σαν ανθρώπινο δικαίωμα και το δεύτερο ότι θα αισθάνεται πολύ πιο έντονα ότι οι θετοί γονείς του το αγαπούν αφού πέρασαν πολλά εμπόδια για να το υιοθετήσουν.
 
Last edited:
Ενα παιδι δεν ειναι κατοικιδιο, ουτε πεδιο κοινωνικων πειραματισμων κι επιδειξης προοδευτικης σκεψης...

Η υγιης προσωπικοτητα χτιζεται με την αγαπη, αλλα απαραιτητο ειναι και με το μοτιβο του Αρσενικου και του Θηλυκου στα ματια του παιδιου,διοτι αυτο ειναι το αρχετυπο που ορισε η Φυση...
Η διαφορα Αρσενικου-Θηλυκου ειναι η πρωτη εικονα συνειδητοποιησης της ατομικης μας "ταυτοτητας"...

...Γι αυτο ακομη κ στις μονογονεικες οικογενειες οι ειδικοι συνιστουν να ερθει το παιδι κοντα με ατομο ιδιου φυλου με τον αποντα γονεα ,ωστε να υποκαταστησει ως ενα βαθμο το προτυπο του "αλλου φυλου"...
Κατα τη γνωμη μου, μιλωντας με την επιστημονικη γνωση που μου επετρεψαν οι σπουδες μου να εχω,
η εικονα ατομων του Ιδιου φυλου(πατερας και..πατερας???) σε δυο ρολους που θα επρεπε να ειναι συμπληρωματικοι

(Μανα -Πατερας συμφωνα με το μοτιβο της φυσης) αποτελει σοβαρη ψυχικη στρεβλωση του ειδωλου της πραγματικοτητας
και της ισορροπιας του ιδιου του παιδιου...
Ο,τι κι αν βλεπεις γυρω σου η μαθαινεις σε θεωρητικη βαση,εκεινο που σε διαμορφωνει και σε χαρασσει, ειναι αυτο που βιωνεις στο σπιτι σου, οταν "η πορτα κλεινει"!!!


Κατι τετοιο θα ηταν εγκληματικο αν λαβει κανεις υποψη, ποσα καταλληλα ατεκνα ζευγαρια ετεροφυλοφιλων ηδη περιμενουν και τυραννιουνται χρονια ολοκληρα μεσα απο τα γραναζια της τερατωδους γραφειοκρατιας , προκειμενου να υιοθετησουν ενα παιδακι.

Θα βοηθουσε καλυτερα, αν απλοποιουνταν οι διαδικασιες υιοθεσιας για τα ετεροφυλοφιλα ζευγαρια
και αν γινονταν πιο ανθρωπινες οι συνθηκες στα Ιδρυματα...
Αν οι εργαζομενοι επιλεγονταν με πολυ-πολυ αυστηρα κριτηρια ,τεστ προσωπικοτητας και με γνωμονα ποσο στοργικα κ συγκροτημενα ατομα ειναι.

Αγαπη χρειαζονται αυτα τα παιδια κ την ασφαλεια του ανηκειν καπου, σ εενα ζεστο ,αλληλεγγυο συνολο,οπου ειναι αποδεκτα...
Δυστυχως λιγοι ειναι οι ευσυνειδητοι και ικανοι λειτουργοι για να επιτελεσουν τετοιον ιερο και δυσκολο ρολο...
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μοιράζομαι την ιδια αποψη με τη Φαντινα, οτι δηλαδη το αρσενικο-θηλυκο ειναι το "ιδανικο" προτυπο που ωρισε η φυση, και αρα το "φυσιολογικο". Απο κει και περα ομως αυτο δε σημαινει οτι ειναι και το μονο που πρεπει να υπαρχει υποχρεωτικά ή οτι πρεπει να απαγορεύνται τα υπόλοιπα.

Αν οι ειδικοι κανουν καποιες συστασεις στις μονογονεικες οικογενειες περι προτυπου του αποντος φυλου, το ιδιο θα ισχυει σε μια γκει οικογενεια.

Απο τις γενικες εγκυκλοπαιδικες γνωσεις που εχω, ξερω οτι στις πιο "εξελιγμενες" χωρες οπου υπαρχουν γκει οικογενειες, αυτες μπορουν να ειναι και υγιείς. Στη χωρα μας ομως, τουλαχιστον προς το παρον, δε θεωρω οτι ολοι οι γκει αποτελουν ακομα υγιή μεριδα του πληθυσμου, ως αποτελεσμα της περιθωριοποιησης που υπεστησαν τα προηγουμενα χρονια. Θα ημουν πιο θετικος οσον αφορα τους γκει αυτης της γενιας, δεδομενου οτι μεγαλωσαν σε καλυτερο περιβαλλον, οποτε εχουν υποστει λιγοτερη κακοποιηση/περιθωριοποιηση και εχουν λιγοτερα απωθημενα/παραπονα/ανασφαλειες/μισος για την κοινωνια.

Τωρα ενα παιδι που εχει διαφορετικα ερεθισματα απο ολα τα υπολοιπα που μεγαλωσαν σε παραδοσιακη οικογενεια, σιγουρα (θεωρητικα τουλαχιστον) θα μεγαλωσει με καποια διαφορετικη αντιληψη. Τωρα αν αυτο το "διαφορετικό" ειναι "κακο" ή λιγοτερο "υγιές" δεν νομιζω οτι μπορουμε να το πουμε χωρις στοιχεια.

Οσον αφορα το "κενο" της νομοθεσιας, φανταζομαι αυτο υπαρχει επειδη προϋποθετει ως αυτονοητο το αρσενικο-θηλυκο. Αυτο δηλ. ειναι το "πνευμα του νομου" πανω στο οποιο νομοθετησε ο νομοθετης και δε νομιζω να αποτελει παραθυρακι. Αν δεν κανω λαθος αυτο ειπε και η Μεταλλαγμενη αλλα πολυ πιο ευγλωττα ;)

ΥΓ. Σε ποιο "κλιμα των ημερων" αναφερεσαι; :)
 
Last edited:
Είμαι κατηγορηματική στο συγκεκριμένο ζήτημα. Θεωρώ την ομοφυλοφιλία φυσιολογική και πιστεύω ότι ο γάμος και η υιοθεσία παιδιών θα έπρεπε να αποτελούν κατοχυρωμένα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών. Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι στον μελλοντικό δυτικό πολιτισμό η συζήτηση αυτή θα φαντάζει αντίστοιχα γραφική με τον παλιότερο προβληματισμό για το δικαίωμα των γυναικών στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι (για παράδειγμα).
 
Δικαιωμα στην αυτοδιαθεση εχει ο καθενας...
Και θεωρω αυτονοητα, περα απο καθε συζητηση, τα κοινωνικα/περιουσιακα κλπ δικαιωματα των ομοφυλοφιλων που τα θεωρω αυτονοητα οπως ακριβως των ετεροφυλοφιλων...
Οι σεξουαλκες προτιμησεις που δεν καταπατουν τη βουληση του αλλου "μελους", δεν αφορουν κανεναν κ δεν αποτελουν κριτηριο αξιας, αποδοχης κλπ,
Η υιοθεσια και η ανατροφη ενος παιδιου ομως,ειναι αλλη ιστορια...
Δε χωρουν πειραματισμοι, και ασφαλως σε καμια περιπτωση δε θεωρω ευστοχο τον παραλληλισμο με τα κοινωνικα δικαιωματα των γυναικων ή την αντιπαραβολη με το μοντελο της μονογονεικης οικογενειας, που εγινε παραπανω.

Και η μονογονεικη οικογενεια αλλωστε δεν ειναι μια απολυτως αρμονικη κατασταση για το παιδι.
Ειναι μια απαιτητικη κατασταση,μια σκληρη συνθηκη, θελει αγωνα μεγαλο, διοτι εκει το παιδι ερχεται αντιμετωπο με το τραυμα της "αναγκαστικης" απουσιας κι ασφαλως μονο ανεφελη κατασταση δεν ειναι...
Και παλι εκει,ομως το παιδι βιωνει την εννοια της συμπληρωσης Αρσενικου- Θηλυκου, εστω ως "απουσια" του ενος πολου του.Δε βιωνει την "ανατροπη" του.
Γι αυτο, ενα ομοφυλοφιλο ζευγαρι ειναι μια κατασταση, που στερειται κανονικοτητας, εξαρχης.
Διοτι υπαρξιακα ο ανθρωπος αποκτα υποσταση απο ενα Αρσενικο κ ενα Θηλυκο κι αυτο δεν αλλαζει.
Ειναι το μοντελο της φυσικης νομοτελειας.

Αυτο διαταρασσεται στην ψυχη του παιδιου οταν -ξαναρωτω θα βιωνει τι? "εναν πατερα κι εναν...πατερα?"Τι ακριβως?
Εξαιρω απο τον προβληματισμο μου, την περιπτωση που μια ομοφυλοφιλη γυναικα ΓΕΝΝΗΣΕΙ δικο της μωρο, οπου πια υπεισερχονται αλλοι παραγοντες ,διοτι κανεις δεν εχει δικαιωμα να απομακρυνει ενα μωρο απο τη μανα του...

Γενικα ομως δε θεωρω και τοσο χρησιμη τη συζητηση για υιοθεσια απο τους ομοφυλοφιλους , οσο εξαιατιας της παραλογης νομοθεσιας, ετεροφυλοφιλα ζευγαρια που μπορει ως ανθρωποι να ειναι καταλληλα για γονεις σε μια αρμονικη οικογενεια, περνουν "γολγοθα", μια ψυχικη κολαση μεχρι να αποκτησουν παιδι.
Δε νοειται να παιξουμε αβασανιστα με τις ζωες παιδιων ανυπερασπιστων.
Τελοσπαντων...
Νομιζω οτι απαιτειται σοβαρος κοινωνικος κ επιστημονικος διαλογος ,γιατι νομιζω οτι με παντιερα μια ταχα προοδευτικη σκεψη και τα "δικαιωματα", φτασαμε στο αλλο ακρο, να ισοπεδωσουμε τα παντα και να μην εχουμε φραγμους.

Θα κλεισω επισημαινοντας οτι ανεξαρτητα του τι ισχυει, μεγαλυτερη εκτροπη απο ολες ειναι η απουσια αγαπης απο τη ζωη ενος παιδιου κ γενικα του καθε ανθρωπου ,κι ας παλεψουμε πρωτιστως αυτο ως κοινωνια...
Τα αλλα θα τα βρουμε...
 
Last edited:
Συμφωνώ κι εγώ με την Ίζι. Για μένα το δίλημμα είναι ανύπαρκτο.
Τα παιδιά για να μεγαλώσουν χρειάζονται ένα υγιή δεσμό. Χρειάζονται έστω έναν άνθρωπο που να τα φροντίζει και να τα αγαπά. Τίποτε άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι σε διάφορες κοινωνίες ανά τους αιώνες, τα παιδιά ανατρέφονταν από τη μητέρα μόνο, από την τροφό ή την νταντά, από το σύνολο της κοινότητας, από το σύνολο των γυναικών κτλ. κτλ. Η πυρηνική οικογένεια είναι ένας σύγχρονος θεσμός της δυτικής κοινωνίας και δεν νομίζω πως μπορεί να θεωρηθεί ο "φυσικός/φυσιολογικός" τρόπος ανατροφής των παιδιών. Απλά έχουμε την τάση να θεωρούμε "φυσιολογικό" αυτό στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι.
Πέραν τούτου, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ιδρύματα έχουν πάρα πολλά προβλήματα, ακριβώς γιατί εκ των πραγμάτων δεν γίνεται να δημιουργήσουν ισχυρό δεσμό με κανέναν. Λέω εκ των πραγμάτων, γιατί όσο πρόθυμος κι αν είναι ο εργαζόμενος σε ένα ίδρυμα να προσφέρει στοργή και αγάπη σε κάθε παιδί, δεν μπορεί να γίνει ο γονιός του. Δεν μπορεί να συνδεθεί τόσο στενά με όλα τα παιδιά που θα περάσουν από τα χέρια του. Αυτό θα του προκαλούσε τρομερά προβλήματα στη δουλειά του.
Όσο για τα προβλήματα που τα παιδιά αυτά θα αντιμετωπίσουν λόγω των κοινωνικών στερεοτύπων και του ρατσισμού, σαφώς και θα υπάρξουν. Αν όμως ένα παιδί έχει πάρει αγάπη από το σπίτι του, πιστεύω πως είναι σε θέση να αντιμετωπίσει οτιδήποτε.
 
Ερώτηση a la Heidegger: Γιατί να υπάρχει άρσεν και θήλυ και όχι ένα μόνο φύλο; Στο ίδιο πνεύμα: Γιατί οι άγγελοι, καθώς λέγεται, δεν έχουν φύλο;

Στο «κλίμα των ημερών», για να χρησιμοποιήσω την αρχική φράση του Νικόλα, έχουμε μπερδέψει την Εκκλησία του Χριστού και των αγίων, με τον κληρικαλισμό. Εξεγειρόμεθα, και δικαίως, στο δεύτερο, χτυπώντας, εν αγνοία, το πρώτο.

Το να πω ότι η ομοφυλοφιλία είναι διαστροφή, ότι αγαπώ τον ομοφυλόφιλο ως συνάνθρωπο και ότι θεωρώ την επιλογή του ως κάτι επιζήμιο για τον ίδιο, κλπ, είναι εύκολο και, στην περίπτωσή μου, ειλικρινές. Το να επιχειρηματολογήσω πάνω σ΄ αυτό, βλέπω ότι ισοδυναμεί με απόπειρα συγγραφής φιλοσοφικής πραγματείας!
Περιορίζομαι να σας πω ότι είναι κοντά δυο ώρες τώρα που μου πήρε να γράψω αυτές τις έξι σειρές.

Α, μάλιστα, βλέπω ότι το θέμα έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον! Η τελευταία ανάρτηση που διάβασα πριν γράψω τα παραπάνω, ήταν του Αντέρωτα. Τις υπόλοιπες τις είδα εκ των υστέρων, μόλις τώρα δηλαδή.
 
Last edited by a moderator:
Οι περισσοτεροι προλαλησαντες με καλυψαν με τις τοποθετησεις τους, οποτε δεν εχω να συμπληρωσω κατι καινουριο. Συμφωνω οτι η ομοφυλοφυλια ειναι μαλλον εμφυτη, οποτε εαν το παιδι εχει ετεροσεξουαλικο προσανατολισμο, πιθανοτατα θα παραμεινει σ' αυτον. Συμφωνω οτι το παιδι μπορει να δεχτει πολλη περισσοτερη αγαπη και φροντιδα, λογω της δυσκολιας υιοθεσιας του, απο τους ομοφυλοφιλους γονεις του. Και συμφωνω, κι αυτη ειναι η μοναδικη παραμετρος που με εμποδιζει να ταθω εντελως υπερ των υιοθεσιων απο ομοφυλα ζευγαρια, οτι το παιδι θα εχει να αντιμετωπισει εναν απανθρωπο ρατσισμο απο την κοινωνια. Αντε,οι μεγαλοι απο τακτ, απο ευπρεπεια ή οτιδηποτε αλλο, θα κανουν τα στραβα ματια και θα προσποιηθουν οτι δεν συμβαινει τιποτα. Τα παιδια, ομως, οι συνομηλικοι του; Εκεινα, λογω του μικρου της ηλικιας τους, δεν εχουν ανεπτυγμενη την αισθηση του σεβασμου απεναντι στο διαφορετικο, ποσο δουλεμα και χλευασμο θα εχει να αντιμετωπισει το αμοιρο παιδι; Και οπως ξερετε, τα παιδια αθελα τους μπορει να γινουν πολυ κακα, δεν αντιλαμβανονται τις συνεπειες των πραξεων και των λογων τους. Αυτο με φοβιζει μονο, τις επιπτωσεις που θα εχει στον ψυχισμο του παιδιου το bulling που θα αντιμετωπισει σε αυτη την ευαισθητη ηλικια.
Στην τελικη, ομως, η αρχη πρεπει να γινει. Το πειραμα πρεπει να προχωρησει, να δουμε αν θα δουλεψει και αν θα μπορεσει να εδραιωθει στην κοινωνια.

Κι εσυ, ρε Νικολα, θεμα για πανελληνιες ανοιξες! :))))
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Υπάρχουν όρια στη δικαιοδοσία της επιστήμης.

Η ίδια η επιστήμη είναι υποθέσεις που πρέπει να αποδεικνύονται ακατάπαυστα και μέσα σ’ αυτό το προσές ανατροπές και διαφοροποιήσεις συμβαίνουν και πρέπει να συμβαίνουν. Είναι υγιές.

Ας ελπίσουμε πως αν αυτό το πολύπλευρα ανθρωπιστικό θέμα, διαννοηθεί κάποιος να το αντιμετωπίσει ¨επιστημονικά”, πράγμα που εγώ σαν άνθρωπος δεν θα το ήθελα από καμία θέση, το “επιστημονικά" θα έχει λάβει υπ’ όψιν του την τρέχουσα ζωή και τα δεδομένα της.

Έτσι υπάρχει ελπίδα, υπάρχει πιθανότητα ίσως, να μην καταδικάσουν έναν σημαντικό πληθυσμό με ευαισθησία κι αρκετή ευφυία να εγκλωβιστεί στον κοινωνικό οχετό που διοχετεύει τα κοινωνικά “άχρηστα” κάπου απόκεντρα, εκεί που ένας μεσαίωνας επιμένει να θέλει να τον εγκλωβίζει!

Αυτή την ευχή την κάνω για όλους μας κι όχι μόνο για τους ομοφιλόφυλους...απλά γιατί μια κοινωνία που δεν βλέπει ραιβόποδους στις μειονότητές της, θα είναι μια ανθρωποκεντρικά δίκαιη κοινωνία...

Κι αυτό θεωρώ σαν απώτερο ζητούμενο.



Κάτι ακόμα...δεν μπορώ να διανοηθώ πώς αποκαλούμε μια τόσο σοβαρή επιλογή όπως να υιοθετήσει κάποιος ένα παιδί, να πάρει δηλαδή την υπέρτατη ευθύνη να αναθρέψει έναν άνθρωπο, σαν κοινωνικό πειραματισμό και επίδειξη προοδευτικότητας. Είναι λεπτές οι γραμμές σε τέτοια ζητήματα για να χρησιμοποιούμε εκφράσεις που υποβιβάζουν το σθένος μιας τέτοιας επιλογής.
 
Last edited:
Πολύ ενδιαφέρον το θέμα που άνοιξε ο Νικόλας, καθώς και οι απόψεις που έχουν παρατεθεί μέχρι τώρα. Προσωπικά στο συγκεκριμένο θέμα είμαι μάλλον κάπου στη μέση (πράγμα σπάνιο για μένα) με μια ελαφριά κλίση προς την προσέγγιση της Φαντίνα.

Γενικά διαφωνώ με την άποψη ότι η ομοφυλοφιλία είναι πάντα έμφυτη. Εχω παραδείγματα που καταδεικνύουν ότι μπορεί να προέλθει από ψυχική αστάθεια/δυσλειτουργία όπως ανασφάλειες, κόμπλεξ κλπ. Δυστυχώς δεν μπορούμε να ξέρουμε πότε ισχύει η μια περίπτωση και πότε η άλλη, παρά μόνο εάν είμαστε κοντά στο εν λόγω άτομο και το γνωρίζουμε καλά. Σκεφτείτε λοιπόν ένα άτομο τόσο ασταθές ψυχολογικά που καταφεύγει στην ομοφυλοφιλία για να καλύψει τα κενά του, να είναι υπεύθυνο για την ανατροφή ενός παιδιού. Εγώ δεν θα το εμπιστευόμουν.

Τώρα, δεν διαφωνώ ότι μπορεί κάποιος να είναι υγιής ψυχικά και να είναι ομοφυλόφιλος από έμφυτη τάση. Εδώ όμως υπεισέρχεται το ερώτημα περί του αν είναι υγιές για ένα παιδί να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον μακριά από το πρότυπο αρσενικού-θηλυκού. Εδώ μάλλον θα συμφωνήσω με την Φαντίνα. Γενικά είμαι υπέρμαχος μιας ανθρωποκεντρικής κοινωνίας, με βασικότερο συστατικό της την ατομική ελευθερία, όμως στο θέμα της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών πιστεύω δεν χωράνε πειραματισμοί ούτε νεωτερισμοί. Από την άλλη, μακάρι να αποδειχτεί εμπειρικά ότι ένα παιδί μπορεί να μεγαλώσει το ίδιο υγειώς με ένα ομόφυλο ζευγάρι. Εχω τις αμφιβολίες μου όμως.
 

Δε χωρουν πειραματισμοι, και ασφαλως σε καμια περιπτωση δε θεωρω ευστοχο τον παραλληλισμο με τα κοινωνικα δικαιωματα των γυναικων ή την αντιπαραβολη με το μοντελο της μονογονεικης οικογενειας, που εγινε παραπανω.


Έχω την εντύπωση πως ούτε ένα ετερόφυλο ζευγάρι γνωρίζει πως να μεγαλώσει ένα παιδί... Κι αυτό ένα πείραμα είναι για αυτούς. Το παιδί δεν θα μεγαλώσει σωστά μόνο και μόνο επειδή οι γονείς του είναι άντρας-γυναίκα... Χρειάζεται πολλά παραπάνω για μια σωστή ανατροφή. Επίσης μια μονογονεική οικογένεια μπορεί να μην είναι επιλογή... Απλά να προκύψει.

Γενικά είμαι υπέρμαχος μιας ανθρωποκεντρικής κοινωνίας, με βασικότερο συστατικό της την ατομική ελευθερία, όμως στο θέμα της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών πιστεύω δεν χωράνε πειραματισμοί ούτε νεωτερισμοί. Από την άλλη, μακάρι να αποδειχτεί εμπειρικά ότι ένα παιδί μπορεί να μεγαλώσει το ίδιο υγειώς με ένα ομόφυλο ζευγάρι
Χρήστο να σου πω ένα παράδειγμα. Μια γυναίκα χάνει τον σύζυγο της και μένει με ένα μικρό κοριτσάκι 10 χρονών χήρα. Αυτή η γυναίκα έχει δικαίωμα να ξαναπαντρευτεί; να βάλει άλλο άντρα μέσα στο σπίτι της; Να αφήσει το κοριτσάκι της μόνο με έναν άλλο άντρα; Να "πειραματιστεί" με το ίδιο της το παιδί με άλλους συντρόφους;
Τι ακριβώς πρέπει να κάνει;;

Μοιράζομαι την ιδια αποψη με τη Φαντινα, οτι δηλαδη το αρσενικο-θηλυκο ειναι το "ιδανικο" προτυπο που ωρισε η φυση, και αρα το "φυσιολογικο". Απο κει και περα ομως αυτο δε σημαινει οτι ειναι και το μονο που πρεπει να υπαρχει υποχρεωτικά ή οτι πρεπει να απαγορεύνται τα υπόλοιπα.
Αντέρωτα, τουλάχιστο από επιστημονικής πλευράς η φύση δεν ακολουθεί κανόνες αλλά κατευθύνσεις... Η αναπαραγωγή που γίνεται με με ένα αρσενικό και ένα θηλυκό στον άνθρωπο διαφοροποιείται σε άλλα είδη του ζωικού βασιλείου και βέβαια δεν γνωρίζουμε και την εξέλιξη της διαδικασίας. Επίσης η αναπαραγωγή είναι κάτι φυσιολογικό (σε συνάρτηση πάντα με την διαιώνιση των ειδών), η οικογένεια όμως και η μονογαμία όχι... Τουλάχιστο όχι όπως την αντιλαμβάνεται η κάθε κοινωνία... Το πρότυπο μπαμπάς-μαμά -παιδιά υπάρχει, αλλά δεν είναι το μόνο...
Οπότε καλό είναι να μην μπλέκουμε την φύση μόνο εκεί που μας συμφέρει...:)
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Θεωρώ αλαζονική και αυταρχική τη στάση που λέει, πως το “υγιές" κομάτι της κοινωνίας θα λάβει αποφάσεις για το "μη υγιές"...

Ποιός και πώς καθορίζει τι είναι υγιές;

Μιλάμε για την απόλυτη εξιδανίκευση του ζεύγους Θήλυ+Άρρεν στη βάση της αναπαραγωγής του είδους;

Αυτό το προϊστορικό μοντέλο αξιολόγησης των κοινωνιών, που συμπυκνώνει βασανιστικά την λειτουργία των μελών τους στις βασικές ανάγκες της διατροφικής επιβίωσης και της αναπαραγωγής του είδους;

Αυτό το μοντέλο που έχει ρημάξει ζωές κι ανθρώπους χρόνια κι αιώνες;

Και το ξέρουμε και το έχουμε καυτηριάσει κατά το δοκούν, αφού έχουν υπάρξει τραγικά οφθαλμοφανή τα αποτελέσματά του κι αν δεν το καυτηριάζαμε, θα είμασταν το ίδιο απάνθρωποι μ’ αυτό;

Αυτό όμως που στη δεδομένη στιγμή που πρέπει να διαλέξουμε τι κρατάμε και τι αφήνουμε με κριτικό και υπεύθυνο τρόπο...Ε...διαλέγουμε αυτό που ξέρουμε και είναι το κυρίαρχο, για να μη διασαλευθεί μια “τάξη” που ξέρουμε πως χωλαίνει;

Ταυτίζομαι με τη στάση που λέει, πως έτσι δεν θ’ αλλάξει ποτέ τίποτα...

Μιλάμε δηλαδή εξιδανικευμένα για μια σχέση στην οποία, από κάθε άποψη, η σύγχρονη πραγματικότητα του σαθρού αστικού κοινωνικού υπόβαθρου έχει καταφέρει τρομακτικά πλήγματα...

Πατεράδες που τρέχουν και δεν φτάνουν ή είναι άνεργοι, μανάδες που φεύγουν κι αφήνουν τα παιδιά στην κοπέλα που θα τα “κρατάει”. Φοβερή έκφραση που καταδεικνύει τις σχέσεις...”η κοπέλα που μου κρατάει το παιδί!”. Βία συχνά απροκάλυπτη και κεκαλυμμένη κάτω απ’ την πίεση των συνθηκών ξένωσης που συνεπάγονται φυσικά κι αβασάνιστα. Ή και μια αγάπη υπό όρους στην καλύτερη περίσταση, όπου αν οι όροι διαταραχθούν διαλύονται όλα...

Είναι υποκρισία να μη βλέπουμε την τεράστια κρίση στις σχέσεις αυτού του “ιδανικού” ζεύγους που πάνω του στηρίζεται η αναπαραγωγή του είδους και η οικοδόμηση μιας “υγιούς” κατά τα άλλα κοινωνίας...Είναι όχι μόνο υποκρισία αλλά και τεράστια ευθύνη να επιλέγουμε τη συντήρηση μιας τέτοιας αλυσίδας με τόσο σαθρούς δεσμούς...

Και για να μη μακρυγορώ με κοινοτυπίες...θα γράψω και ένα επιστέγασμα στο τέλος της γραφής, με φαρδιά και κεφαλαία γράμματα:

Π Ο Ι Ο Ι - Ε Ι Μ Α Σ Τ Ε - Ε Μ Ε Ι Σ
Π Ο Υ - Θ Α - Α Π Ο Φ Α Σ Ι Σ Ο Υ Μ Ε
Ν Α - Π Ρ Ο Δ Ι Κ Α Σ Ο Υ Μ Ε - Κ Α Ι - Ν Α - Σ Τ Ε Ρ Η Σ Ο Υ Μ Ε
Τ Η Ν - Υ Π Α Ρ Ξ Η - Η - Ο Χ Ι
Ε Σ Τ Ω - Κ Ι - Ε Ν Ο Σ - Ψ Η Γ Μ Α Τ Ο Σ
Ε Υ Τ Υ Χ Ι Α Σ - Χ Α Ρ Α Σ - Κ Ι - Ο Μ Ο Ρ Φ Ι Α Σ
Α Π Ο - Τ Η - Ζ Ω Η - Τ Ω Ν - Α Λ Λ Ω Ν;
 
Last edited:
Χρήστο να σου πω ένα παράδειγμα. Μια γυναίκα χάνει τον σύζυγο της και μένει με ένα μικρό κοριτσάκι 10 χρονών χήρα. Αυτή η γυναίκα έχει δικαίωμα να ξαναπαντρευτεί; να βάλει άλλο άντρα μέσα στο σπίτι της; Να αφήσει το κοριτσάκι της μόνο με έναν άλλο άντρα; Να "πειραματιστεί" με το ίδιο της το παιδί με άλλους συντρόφους;
Τι ακριβώς πρέπει να κάνει;;
Είναι λίγο περίεργο που με ρωτάς αυτό, καθώς πρόσφατα ένα πολύ δικό μου άτομο βρέθηκε σε μια ανάλογη θέση (χωρισμού, όχι χηρίας). Αυτό που πρέπει να κάνει είναι πρώτα απ'όλα να προστατεύσει την ψυχολογία του παιδιού. Αρκετό σοκ είναι ένας χωρισμός ή μια απώλεια από μόνη της. Δεν χρειάζεται το παιδί να υποβάλλεται στη διαδικασία να βλέπει κάθε λίγο και άλλον δίπλα στην μητέρα του. Γι' αυτό και πολύ συχνά κάποιος γονιός σε αυτή την θέση είναι επιφυλακτικός και πολύ προσεκτικός σχετικά με τους τυχόν νέους συντρόφους. Κατά τα άλλα σίγουρα πρέπει το άτομο να συνεχίσει τη ζωή του και σαφώς όταν νιώσει έτοιμο, να βρει καινούριο σύντροφο. Πάντα όμως με προσεκτικά και υπεύθυνα βήματα και με γνώμονα πρώτα το παιδί. Αν γίνει έτσι, τότε το παιδί δεν πιστεύω ότι θα έχει κάποιο πρόβλημα.

Διατσέντα, νιώθω ότι είναι πολύ κοντά οι κοσμοθεωρίες μας και αν ήταν άλλο το ζήτημα, κάπως έτσι θα μιλούσα κι εγώ. Απλά εδω, είναι πολλά που πρέπει να ληφθούν υπόψιν. Και πίστεψέ με, ξέρω πολύ καλά πώς είναι να καταδικάζουν οι (ετερόφυλοι) γονείς τα παιδιά τους με πράξεις κατα τ'άλλα πολιτικά ορθές. Κανείς δεν λέει ότι τα ομόφυλα ζευγάρια δεν είναι κατάλληλοι γονείς, ενώ τα ετερόφυλα είναι. Επίσης πιστεύω ότι σε μια ελεύθερη κοινωνία (το μόνο είδος κοινωνίας που θα πρεπε να υπάρχει, αν ρωτάς εμένα), τέτοιου είδους ταμπού δεν θα υπήρχαν. Πρέπει όμως να επέλθει ριζική αλλαγή σε όλο το κοινωνικό σύστημα (την οποία θα καλωσορίσω) πριν γίνει καθόλα υγιές για ένα παιδί να μεγαλώνει σε μια οικογένεια με γονείς του ίδιου φύλου. Υπό τις υπάρχουσες συνθήκες και με τη νοοτροπία που διακρίνει πολλούς ομοφυλόφιλους, πιστεύω ότι είμαστε μακριά από κάτι τέτοιο.
 
Last edited:
Ωραία, σωστή και νηφάλια η άποψη του Χρήστου. Όταν πάψουν οι ομοφυλόφιλοι να είναι κομπλεξικές αδερφές για να τους αποδεχτεί η κοινωνία, τότε να μπορούν να υιοθετούν. Ως τότε ας αφήσουμε τα παιδιά να τα προσέχει ο Άνθιμος. :μπράβο:
 
δεν μπορώ να διανοηθώ πώς αποκαλούμε μια τόσο σοβαρή επιλογή όπως να υιοθετήσει κάποιος ένα παιδί, να πάρει δηλαδή την υπέρτατη ευθύνη να αναθρέψει έναν άνθρωπο, σαν κοινωνικό πειραματισμό και επίδειξη προοδευτικότητας. Είναι λεπτές οι γραμμές σε τέτοια ζητήματα για να χρησιμοποιούμε εκφράσεις που υποβιβάζουν το σθένος μιας τέτοιας επιλογής.
:πάνω: :πάνω: :πάνω: (και γενικά, υπέροχες οι αναρτήσεις σου εδώ Διατσέντα)

Πάντως δεν είναι η υιοθεσία ο μόνος δρόμος για να αποκτήσει παιδί ένα ομόφυλο ζευγάρι. Ένα ζευγάρι λεσβιών ή μια λεσβία μόνη της μπορεί απλούστατα να πάρει σπέρμα από δότη, κανείς δεν θα της το απαγορεύσει. Για τους άντρες δεν είναι τόσο απλό, όχι όμως και ακατόρθωτο. Δόξα τω... ιατρώ :)))) οι άνθρωποι έχουν πια αυτές τις επιλογές, και δεν χρειάζεται να περιμένουν να τους επιτρέψει το κράτος και η εκκλησία να κάνουν οικογένεια. Όσο για την υιοθεσία, είναι γεγονός ότι ακόμα κι ένα ετερόφυλο ζευγάρι δύσκολα θα πάρει με νόμιμο τρόπο ένα υγιές βρέφος ή νήπιο. Όμως ανάγκη από οικογένεια δεν έχουν μόνο τα υγιή ούτε μόνο τα μικρά παιδιά. Θα αρνηθούμε σ' έναν ομοφυλόφιλο, ας πούμε, να υιοθετήσει ένα παιδάκι με σύνδρομο ντάουν που δεν πρόκειται να υιοθετηθεί ποτέ από ένα ετερόφυλο ζευγάρι; Ένα κωφάλαλο παιδί; Ένα μεγαλύτερης ηλικίας παιδί γεμάτο ψυχολογικά τραύματα; Ένα παιδί με HIV; Ή θα πούμε ότι σ' αυτή την περίπτωση "το μη χείρον βέλτιστον, ας το πάρουν οι γκέι αυτό"; Οι ενστάσεις μας για την υιοθεσία μήπως αφορούν μόνο παιδιά που θα μπορούσαν να υιοθετηθούν από "μια μαμά κι έναν μπαμπά"; Τι γίνεται με τα παιδιά που είναι στα αζήτητα;
 
Last edited:
Top