Ντον Ρόσα (Don Rosa): Ο αγαπημένος σχεδιαστής των Ελλήνων!

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ο Κένο Ντον Ρόσα είναι ένας απ’ τους πιο αγαπημένους κομίστες στη χώρα μας, ιδιαίτερα γνωστός για τις ιστορίες του με την οικογένεια Ντακ που δημοσιεύονταν από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 μέχρι και πρόσφατα στα κόμιξ της Ντίσνεϊ. Παρότι Αμερικανός, έχει αγαπηθεί περισσότερο στην Ευρώπη, ενώ είναι ιδιαίτερα αγαπητός στο ελληνικό κοινό που τον γνώρισε απ’ το περιοδικό ΚΟΜΙΞ.



Ο Ρόσα ξεχωρίζει και για το εξαιρετικά λεπτομερές σχέδιό του, (τα καρέ του κρύβουν πολλές μικρές κωμικές ή συμβολικές λεπτομέρειες, όπως και μικρές αφιερώσεις) και το ευφυές, λεπτό του χιούμορ. Τα σενάρια των πιο μεγάλων του ιστοριών πολλές φορές στηρίζονται σε μελετημένα ιστορικά γεγονότα και περιέχουν πληθώρα ιστορικών και αρχαιολογικών λεπτομερειών που εντυπωσιάζουν τον αναγνώστη (π.χ. Οι Φύλακες της Χαμένης Βιβλιοθήκης, Οι Χαμένοι Χάρτες του Κολόμβου). Εξίσου ευφυείς και εντυπωσιακές οπτικά είναι οι ιστορίες του που παίζουν με τους φυσικούς νόμους, όπως για παράδειγμα ο Κλεμμένος Χρόνος ή το Ζήτημα Βαρύτητας. Διάσπαρτες είναι, επίσης, στο έργο του οι κινηματογραφικές αναφορές.



Γνώμη μου είναι ότι ο Ρόσα απευθύνεται περισσότερο στο ενήλικο κοινό. Ήταν ο πρώτος που τόλμησε να εισάγει στο σύμπαν των παπιών ενήλικα θέματα, όπως η γέννηση και ο θάνατος, ο έρωτας, ο χωρισμός και η σεξουαλικότητα (όλα με μεγάλη διακριτικότητα βέβαια).

Κάτι άλλο που ξεχωρίζει στον Ρόσα είναι η προσπάθειά του να διατηρεί τη συνέχεια και τη συνοχή ανάμεσα στις ιστορίες του, μια συνοχή ανύπαρκτη σχεδόν μέχρι τότε στον κόσμο των παπιών, καθώς κάθε δημιουργός χειριζόταν τους χαρακτήρες, το παρελθόν τους, τις μεταξύ τους σχέσεις κατά το δοκούν και εξυπηρετώντας την πλοκή της εκάστοτε ιστορίας. Για να το κάνει αυτό, ο Ρόσα πάτησε επάνω στο έργο του Καρλ Μπαρκς, δημιουργού πολλών από τους χαρακτήρες του σύμπαντος των παπιών, όπως του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Ο Ρόσα κράτησε τα στοιχεία που εισήγαγε ο Μπαρκς στον κόσμο των παπιών και απέρριψε όλα τα υπόλοιπα. Για παράδειγμα, στις ιστορίες του Ρόσα το δεύτερο πλουσιότερο παπί του κόσμου είναι ο Σκληρόκαρδος Χρυσοκούκης όπως ήθελε ο Μπαρκς, και όχι ο Τζον Ρόμπαξ, όπως επικράτησε στα ιταλικά κόμιξ. Δημιουργία του Ρόσα είναι το περίφημο γενεαλογικό δέντρο των Ντακ, που ξεκαθαρίζει τις περίπλοκες οικογενειακές σχέσεις των κατοίκων της Λιμνούπολης.

Αγαπημένος του Ρόσα δεν ήταν ποτέ ο Ντόναλντ, αλλά ο Σκρουτζ, ένας χαρακτήρας στον οποίο έδωσε μυθιστορηματική αίγλη, μετατρέποντάς τον από καρικατούρα σε ήρωα γεμάτο συναισθήματα, βάθος και αντιθέσεις. Ο Ρόσα κατάφερε να συγκεντρώσει όλες τις πληροφορίες για το παρελθόν του αγαπημένου του ήρωα που περιλαμβάνονταν στο έργο του Καρλ Μπαρκς, και να στήσει με βάση αυτές το αριστούργημά του: τον Βίο και την Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Το 200ων σελίδων έργο κυκλοφορεί σε έναν καλαίσθητο τόμο 12 κεφαλαίων, ενώ σε έναν δεύτερο τόμο, με τίτλο Τα Χαμένα Επεισόδια, υπάρχουν οι συμπληρωματικές ιστορίες που έγραψε ο Ρόσα μετά την ολοκλήρωση του βασικού κορμού του έργου του.



Μια καθαρά προσωπική γνώμη: Νομίζω ότι ο Ρόσα ενηλικίωσε τα κόμιξ με τα παπιά, δίνοντας βάθος και συναισθήματα στους χαρακτήρες του, αποτελώντας έτσι τον κορυφαίο σχεδιαστή Ντίσνεϋ όλων των εποχών. Βάδισε με σεβασμό και αγάπη επάνω στο έργο του Καρλ Μπαρκς, καταφέρνοντας όμως να το ξεπεράσει και φτάνοντας σε επίπεδα που πολύ δύσκολα θα προσεγγιστούν από άλλους.
Θα τολμήσω να προτείνω τις δέκα αγαπημένες μου ιστορίες του Ντον Ρόσα, ξεχνώντας σίγουρα πολλές και εξαιρώντας βέβαια τον Βίο και Πολιτεία και τα Χαμένα Επεισόδια:

  • Ο Παγκόσμιος Διαλυτής (The Universal Solvent)
  • Ζήτημα Βαρύτητας (A Matter of Some Gravity)
  • Ο Μικροσκοπικός Τσιγγούνης (The Incredible Shrinking Tightwad)
  • Τελευταίο Έλκηθρο για το Ντώσον (Last Sled for Dawson)
  • Η Αυτού Μεγαλειότης Σκρουτζ Μακ Ντακ (His Majesty McDuck)
  • Επιστροφή στην Ζαναντού (Return to Xanadu)
  • Ο Μαύρος Ιππότης (The Black Knight)
  • Το Νόμισμα (The Coin)
  • Μυθολογική Ζωολογία (Mythological Menagerie)
  • Η Επιστροφή του Σούπερ Σνούπερ (Super Snooper Strikes Again)
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Σαν παιδι κι εγω ειχα ποστιστει σε υπερβολικο βαθμό με μικιμάου. Ηδη απο το Γυμνασιο και μετα τα μπουχτισα και εχω διαβασει ελαχιστα απο τοτε. Ομως τα ευφυέστατα στοιχεια που εβαζε ο Ροσα (και ο Μπαρκς) μου γαργαλουσαν το μυαλο. Μου εδιναν διακριτικές εγκυκλοπαιδικες γνωσεις και σχηματισαν τη φαντασια μου και το πως σκεφτομουν. Μικρος πχ ειχα φαντασιωσεις του στυλ "τι θα γινοταν αν για μενα η βαρυτητα ασκουταν απο τα πλαγια;" :))))) Οπως και να χει ομως, δεν μου κανει πλεον αισθηση, και εχω ξαναδιαβασει περιστασιακά ή απο περιεργεια.

Οσον αφορα τον Ροσα ειδικα, εκτιμω οποιονδηποτε δημιουργο που θελει να σχηματισει μια μυθολογια και συνοχή πίσω απο τις ιστοριες του.

Αντικειμενικα το σχεδιο του Ροσα ειναι εξαιρετικο, αλλα υποκειμενικα ομολογω οτι το βρισκω καπως λερωμένο και στο στυλ μου θυμιζει καπως παρακμιακα underground comics.
 
Καλημέρα υπέροχη Ίζι.
Αγαπημένες ιστορίες και μαγικές εικόνες που μας μεγάλωσαν (και κλασικά, ό,τι είχα έχουν χαθεί-πεταχτεί, ποτέ δεν είχα δώσει παραπάνω σημασία). Αν έχεις διάθεση, γράψε κι άλλα.

Διαβάζω παραπάνω τον αγαπητό Αντέρωτα και συμφωνώ σε όλα· κι εγώ σταμάτησα νωρίς να τα διαβάζω (μόνο ελάχιστες φορές και στο άσχετο, ίσως διάβαζα κανένα) / αν ο Αντέρωτας ήταν του θεωρητικού, εγώ έκανα κατασκευές (μικρό πλανητάριο με λαμπάκια και χρωματιστά περιτυλίγματα από καραμέλες και κουτιά από βιξ, καπελάκια από χαρτοπολτό, καρέκλες τούρμπο... με μοτέρ και ροδάκια, τι να πρωτοθυμηθώ).
Υποκειμενικά θα μιλήσω κι εγώ, σήμερα το βρίσκω ξένο και απόμακρο (χοντρά γεράματα λέμε...).
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Καλημέρα Στράτη :) Εσύ μιλάς μάλλον για όλα τα κόμιξ της Ντίσνεϊ, όχι συγκεκριμένα για τις ιστορίες του Ρόσα. Προσωπικά δεν μπορώ να διαβάσω πλέον Μίκι Μάους, Κλασσικά κι όλα αυτά, τα βρίσκω πια πολύ παιδικά :) Ακόμα και με τον Μπαρκς το παθαίνω αυτό, και ώρες ώρες βαριέμαι (αν και οι ιστορίες του είναι πολύ ευφάνταστες και το σχέδιο πολύ ευχάριστο).

Από την άλλη, τον Ρόσα τον διαβάζω με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση. Καταρχήν δεν με μεγάλωσαν οι ιστορίες του. Τον ξεχώρισα πολύ αργότερα, μετά τα 16-17, άρχισα να μαζεύω ό,τι έβρισκα απ' αυτόν μετά τα 19 και τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο σήμερα (στα 33). :)
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ λάτρης των κόμιξ της/του Ντίζνεϊ. Όμως όσες ιστορίες του Ρόσα έχω διαβάσει με έχουν εντυπωσιάσει και με το σκίτσο (που το θεωρώ από το πιο καλοδουλεμένα της Ντίζνεϊ) αλλά και οι ιστορίες που δεν είναι οι τυπικές επίπεδες παιδικές ιστορίες της εταιρείας
 
Καλησπέρα Ίζι.
Ναι έχεις δίκιο, άλλες εικόνες είχα στο μυαλό.
Να μία καλή ευκαιρία για να συνεχίσεις το υπέροχο θέμα· εσύ αναφέρεσαι σε Ρόσα κι εγώ έλεγα για Μπαρκς.
Αν μπορούσες, να βάλεις 2 εικόνες -ενδεικτικά- από έργα των σχεδιαστών, για να έχουμε μια πρώτη ιδέα όσοι δεν ξέρουμε και πολλά πολλά.
Ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, και δεν σου κρύβω πως τώρα διαβάζω για πρώτη φορά αρκετά πράγματα από σένα.

Σημ. Αν συνεχίσεις το θέμα θα σε διαβάσω το βραδάκι, τώρα τρέχω.
 

Αλίκη

Κοινωνός
Λατρεύω τον Ρόσα, είναι ο πρώτος σχεδιαστής που ξεχώρισα σε μια ηλικία που καρφάκι δε μου καιγόταν ποιος έγραφε τις ιστορίες που διάβαζα (ούτε στα κόμιξ ούτε στα βιβλία). Αγόραζα με ευλάβια το Κόμιξ μόνο και μόνο για να πετύχω κάποια ιστορία του, αλλά από ένα σημείο και μετά τον είχαν κάνει στην άκρη κι έτσι κάποια στιγμή έκανα κι εγώ στην άκρη το Κόμιξ, ένα από τα αγαπημένα μου περιοδικά. Αγαπημένες είναι για μένα όλες οι ιστορίες του, με τοπ τους 2 τόμους με τη ζωή του Σκρουτζ, αλλά η πιο πιο αγαπημένη μου ιστορία του Ρόσα είναι "Ο δρόμος για το Ελ Ντοράντο".

Για μένα σε γενικές γραμμές είναι πέρα από εκπληκτικός παραμυθάς, και πηγή έμπνευσης (σχετικά με το σκίτσο) και ένας κορυφαίος άνθρωπος! Τον έχω στη μικρή μου λίστα με τους πιο αγαπημένους μου δημιουργούς έβερ, δίπλα στη Ρόουλινγκ, τον Τόλκιν και τον Στίβεν Κινγκ.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών

Αν μπορούσες, να βάλεις 2 εικόνες -ενδεικτικά- από έργα των σχεδιαστών, για να έχουμε μια πρώτη ιδέα όσοι δεν ξέρουμε και πολλά πολλά.
Νομίζω διάλεξα χαρακτηριστικά καρέ, ενδεικτικά του στυλ των 2 δημιουργών.

Το λιτό στυλ του Μπαρκς



Το πιο φορτωμένο του Ρόσα



Τον έχω στη μικρή μου λίστα με τους πιο αγαπημένους μου δημιουργούς έβερ
Κι εγώ :ναι:
 
Last edited:

Δρακος

Κοινωνός
Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ λάτρης των κόμιξ της/του Ντίζνεϊ. Όμως όσες ιστορίες του Ρόσα έχω διαβάσει με έχουν εντυπωσιάσει και με το σκίτσο (που το θεωρώ από το πιο καλοδουλεμένα της Ντίζνεϊ) αλλά και οι ιστορίες που δεν είναι οι τυπικές επίπεδες παιδικές ιστορίες της εταιρείας
Αυτό ακριβώς. Και εγώ διαβάζω Ντίσνει μα δε πεθαίνω! Ο Ρόσα όμως έχει ένα απίστευτα όμορφο και καλλιγραφικό σκίτσο, με πολλές λεπτομέρειες. Ειδικά τα φυσικά τοπία τα σχεδιάζει άριστα, τους δίνει ζωή! Αν είχα καλύτερα οικονομικά θα συνέχιζα να αγόραζα το Κόμιξ και γενικότερα τα Κλασικά όμως πια αποτελούν πολυτέλεια και θα προτιμούσα να χαραμίσω αλλού τα χρήματά μου.
 

Δασοφύλακας

Κοινωνός
Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μίκυ μάους που είχα διαβάσει! Σιγά σιγά, διάβασα σε ένα Κόμιξ μια ιστορία του Ντον Ρόσα! Μου έκανε τρομερή εντύπωση η διαφορά σε σχέση με όλους τους άλλους σχεδιαστές! Καθώς άρχισα να αναζητώ περισσότερες ιστορίες του Ντον, ανακάλυπτα κάθε φορά, πόσο με γέμιζαν οι ιστορίες τους! Με πόσο σεβασμό και ευλάβεια προς τον αναγνώστη αλλά και το ίδιο το έργο, έβγαζε μια ιστορία! Αυτή η λεπτομέρεια που πάντα έκανε την διαφορά! Κάθε σκίτσο είναι μια ιστορία, κάθε ιστορία είναι ένα σκίτσο! Πραγματικά πιστεύω ο Ντον είναι ο καλύτερος εκπρόσωπος της Ντίσνει! Οι χαρακτήρες όπως ο Ντόναλντ, η Νταίζυ, τα ανιψάκια, ο θείος Σκρούτζ, απόκτησαν άλλο βάθος, αποκτήσαν προσωπικό χαρακτήρα! Κάθε τι σε κάθε έργο του είναι απόλυτα προσεγμένο (και ένα μεγάλο μπράβο στο περιοδικό Κόμιξ όπου μας έδωσε αυτές τις ιστορίες)! Αγαπημένες μου ιστορίες του Ντον είναι το "Σαραβαλάκι, Αγάπη μου!", "Ο Θησαυρός του Κροίσου" και φυσικά το αριστούργημα "Βιος και πολιτεια του Σκρουτζ Μακ Ντακ"!
 

ΡίταΜαργαρίτα

Όμορφο Νιάτο
Είχα την τύχη να ανταλλάξουμε κάποια emails το 2012 αν δεν απατώμαι, όταν ακόμα απαντούσε, πριν αδυνατίσει η όρασή του, και τον συνάντησα πριν 3 χρόνια όταν είχε έρθει Αθήνα προσκεκλημένος της Λέσχης Φίλων των κόμιξ στο Μοναστηράκι. Πολύ γλυκός άνθρωπος και σίγουρα ο καλύτερος παραμυθάς της εποχής μας, κατά την ταπεινή μου άποψη, βεβαίως, βεβαίως.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Τον είχα δει κι εγώ στο Μοναστηράκι, Ρίτα. Αξιολάτρευτος άνθρωπος! :αγαπώ:
 
η αληθεια ειναι οτι μικρη δε διαβαζα κομιξ (ηταν λιγο απαγορευμενο ειδος για το σπιτι γιατι παντα η μητερα μου πεταγε ολα τα τευχη που αγοραζα οποτε απο ενα σημειο και μετα σταματησα να τα αγοραζω) ετσι λοιπον οταν ημουν φοιτητρια ειχα γεμισει το σπιτι μου με αυτα... Ο αγαπημενος μου ειναι ο Μπαρκς...παντως για οποιον ενδιαφερεται υπαρχει και λεσχη φιλων κομικς στην Αθηνα (τα γραφεια τους βρισκονται αρχες Ιερας Οδου απεναντι σχεδον απο το Γκαζι)
 

Μεφιστοφελής

Όμορφο Νιάτο
Ο Μπαρκς ειναι ο δασκαλος γενικα.... αλλα μπορω να πω την απολαυση του σχεδιου του ροσα την λεπτομερεια και τα ελαφρως πιο ενηλικα στησιματα δεν τα δινει κανεις αλλος και ειναι πραγματικα μοναδικα...
 

Ασάρα

Κοινωνός
Λατρεύω Ντον Ρόσα και τον θεωρώ άξιο επίγονο του Μπαρκς, και μου αρέσει που συνεχίζει τις ιστορίες του Μπαρκς.
'Όταν ήμουν μικρή μου άρεσε να ψάχνω τους κρυμμένους μίκυ στα σκίτσα του, όπως παρακάτω:



Το περιοδικό Κόμιξ είχε κάνει εκτενέστατο αφιέρωμα στους μίκυ και είχε πλάκα να ψάχνεις στις ιστορίες του για τις λεπτομέρειες.

Αγαπημένη μου ιστορία: Ο Γιός του Ήλιου.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Στο συγκεκριμενο φαινεται και η περιφρονηση που εχει ο Ροσα για τον Μικυ, τον οποιο θεωρει υποδεεστερο χαρακτηρα απο τα παπιά :)
 

Ασάρα

Κοινωνός
Να πω την αλήθεια δεν το είχα δει έτσι αλλά από την άλλη οι ιστορίες με τα παπιά είναι πιο ενδιαφέρουσες από τον Μίκυ, αν και κάποτε το Κόμιξ είχε βάλει την μοναδική ιστορία του Μπαρκς με τον Μίκυ που ήταν σε στυλ φιλμ νουάρ.

Ο Ρόσα κάποτε είχε σχεδιάσει τον Μίκυ να τον ποδοπατά ελέφαντας και είχε λογοκριθεί νομίζω.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Είσαι σίγουρη ότι είχε λογοκριθεί; Γιατί θυμάμαι ένα καρέ με τον Μίκυ στην πατούσα ενός ελέφαντα - νομίζω στο επεισόδιο με την Αφρική από τον Βίο & Πολιτεία.
 

Ασάρα

Κοινωνός
Σύμφωνα με την γουϊκι του περιοδικού Κόμιξ, γενικά στις Η.Π.Α. έπαιζε λογοκρισία με κάποια σκίτσα του Ντόν.


Το καρέ όντως πρέπει να είναι από το συγκεκριμένο επεισόδιο του Βίου, αλλά από ότι φαίνεται στις Η.Π.Α. υπήρξε λογοκριμένη εκδοχή.


 
Last edited:
Top