Νταν Σίμμονς (Dan Simmons): ''Η Πτώση του Υπερίωνα'' (Fall of Hyperion)

93

Τίτλος: Η πτώση του Υπερίωνα
Πρωτότυπος τίτλος: Fall of Hyperion
Συγγραφέας: Dan Simmons
Μετάφραση: Βασίλης Αθανασιάδης, Μάριος Πρεφτίτσης
Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Λέτσα
Εκδόσεις: Anubis
Χρονολογία έκδοσης: 2008
Πρώτη έκδοση: 1990 (Αγγλικά)
Αριθμός σελίδων: 565
ISBN: 978-960-306-723-8

Πρόλογος:
Ξεκινώντας και πάλι να ευχαριστήσω τον @Χανκ Μουντυ για την πρόταση και τον @Αλανον που μου διέθεσε το βιβλίο, αλλά και όλους εσάς, τους δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες των παρουσιάσεων μου, που περιμένατε πως και πως την επόμενη αξιολόγησή μου.
Το παρόν βιβλίο είναι η συνέχεια του πρώτου (''Υπερίων'', για το οποίο έγινε η σχετική παρουσίαση εδώ). Προφανώς, η "Πτώση του Υπερίωνα'' δεν μπορεί να αναγνωσθεί χωρίς κάποιος να έχει διαβάσει το πρώτο βιβλίο της σειράς. Υπάρχουν και δύο συνέχειες (βιβλία τα οποία δεν είναι απαραίτητο να διαβασθούν, διότι η ιστορία ολοκληρώνεται εδώ), το ''Endymion'' και ''The Rise of Endymion'', που κινούνται στο ίδιο σύμπαν σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο, με άλλους πρωταγωνιστές. Τα δύο αυτά βιβλία, μπορούν να ευρεθούν στα βιβλιοπωλεία, αλλά μόνον στα αγγλικά. Επικοινώνησα με τον εκδοτικό οίκο Anubis, οι οποίοι μου απάντησαν (εντός λεπτών), ότι το σκέφτονται να τα εκδώσουν, αλλά δεν είναι στα αμέσως επόμενα σχέδια τους.

Υπόθεση ( σπόιλερ - φρι ) :
Η "Πτώση του Υπερίωνα'' ξεκινάει ακριβώς από το σημείο που τελείωσε το πρώτο μέρος. Ενώ, στο πρώτο μέρος ακολουθούσαμε αποκλειστικά την ομάδα των Προσκυνητών, στο δεύτερο παρακολουθούμε την πορεία ενός εκάστου εξ αυτών, αλλά και τι γίνεται στο σύμπαν. Η μάχη με τους εκτοπισμένους μαίνεται, το Αρπακτικό είναι ανεξέλεγκτο και, παράλληλα, το κάθε μέλος της ομάδας μας ακολουθεί την δική του ατζέντα (όπως αυτές ακροθιγώς παρουσιάσθηκαν στο πρώτο βιβλίο). Η Ηγεμονία έχει να αντιμετωπίσει μία γενικευμένη εισβολή στο Δίκτυο, με πιθανούς προδότες ανάμεσα στις τάξεις του Συμβουλίου και το διακύβευμα είναι η επιβίωση της ανθρωπότητας. 'Όλα αυτά οδηγούν σε μία κορύφωση, που ολοκληρώνει το επικό αυτό saga.

Σχόλιο :
Ξεκίνησα τη σειρά αυτή με τρομερές επιφυλάξεις. Ήξερα, ότι θα έπιανα στα χέρια μου ένα βιβλίο, έξω από τα νερά μου (δηλαδή τύπου Κλαρκ και Ασίμωφ). Ένα βιβλίο, το οποίο ήταν μεν επιστημονικής φαντασίας, αλλά περισσότερο μία επική περιπέτεια φαντασίας (@Βάγγυ και @Καστάλια με καταλαβαίνετε θεωρώ). Μάλιστα είχα διαβάσει, ότι στο μείγμα υπήρχε και πολιτική ίντριγκα, αρχαίες και νέες θρησκείες, μπόλικη δόση Παλαιάς Διαθήκης, αιρέσεις, υπαρξιακά / φιλοσοφικά / θρησκευτικά ερωτήματα και αναρωτιόμουν πως θα τα καταφέρει όλα αυτά μαζί ο συγγραφέας. Κι όμως!

Μου θύμισε αρκετά τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά σε Επιστημονική Φαντασία. Δηλαδή, το ''Υπερίων'' λειτούργησε σαν την ''Συντροφιά του Δαχτυλιδιού'', που σου γνωρίζει τα μέλη της ομάδας και η ''Πτώση του Υπερίωνα'' σαν το ''Δύο Πύργοι'' και ''Η επιστροφή του Βασιλιά'', όπου γίνεται ο κακός χαμός, δηλαδή, παρακολουθείς ακόμα τα μέλη, αλλά βλέπεις και τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο.

Το ζήτημα, το οποίο είχε να αντιμετωπίσει ο συγγραφέας, ήταν το πως θα κατάφερνε να παρουσιάσει ένα σύμπαν 150 δισεκατομμυρίων κατοίκων, οι οποίοι έχουν μετοικήσει σε δεκάδες πλανήτες και ο κάθε πλανήτης / πολιτισμός έχει την δική του μοναδικότητα (οι οικολόγοι, οι καπιταλιστές, οι αγρότες, οι ασυμβίβαστοι, οι στρατιωτικοί, οι καθολικοί, οι αιρετικοί, οι εκτοπισμένοι, οι μελλοντικοί, κ.λπ. κ.λπ.). Παράλληλα οι τεχνητές νοημοσύνες έχουν χτίσει τον δικό τους κόσμο. Εκτιμώ ότι τα κατάφερε άψογα και χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη. Ταυτόχρονα, δεν μένουν αναπάντητα ερωτήματα, δηλαδή μαθαίνουμε τι είναι επιτέλους το Αρπακτικό, γιατί μας κυνηγούν οι Εκτοπισμένοι, ποιος ο ρόλος των Τεχνητών Νοημοσυνών. Οι χαρακτήρες και το σύμπαν που σμιλεύτηκαν είναι εξαιρετικά αληθοφανείς και πολύ καλά δομημένοι (εξάλλου παρουσιάζεται το σκέπτεσθαι όλων των πολιτισμών και αυτό είναι άξιο συγχαρητηρίων ). Επιχειρείται - μέσα από σωρεία φιλοσοφικών και θρησκευτικών αναφορών - να περαστεί ένα μήνυμα στον αναγνώστη, το οποίο δεν πρόκειται να αποκαλύψω, διότι θα είναι μέιτζορ σπόιλερ.

Η γραφή του Simmons - αντικειμενικά μιλώντας - δεν είναι επιπέδου Χέμινγουεϊ ή Ντοστογιέφσκι. Δεν θα δείτε πουθενά τρομερές περιγραφές τοπίων ή ψυχοσυνθέσεων των πρωταγωνιστών (πλην λίγων, μόνο, εξαιρέσεων). Δεν ήταν αυτός ο σκοπός του κιόλας. Σκοπός του ήταν να σε ταξιδέψει και το κατάφερε στο έπακρο.

Κι άλλο σχόλιο :
Θα μου λείψει αυτή η ομάδα, να πάρει η οργή. Θα μου λείψουν, όχι γιατί ήταν τέλειοι, αλλά γιατί είχαν ατέλειες και αδυναμίες. Ο Simmons δεν έπλασε χαρακτήρες εξωπραγματικούς, αλλά απλούς και κυρίως φθαρτούς, με κακές επιλογές και ενίοτε αυτοκαταστροφικούς, με τους οποίους μπορούμε να ταυτιστούμε. Θα μου λείψει το ταξίδι τους καθώς και η (εξαιρετικά δύσκολη) μάχη της ανθρωπότητας για επιβίωση, θέματα, τα οποία από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου, αποκτούν έναν φρενήρη ρυθμό, κάτι που σε κάνει να θέλεις να διαβάσεις μία σελίδα ακόμα. Θέλεις να δεις που το πάει, τι θα γίνει παρακάτω και ευτυχώς δεν αποδείχθηκε αμερικανιά το βιβλίο (κάτι που φοβόμουν). Το ταξίδι ολοκληρώθηκε και το παζλ συμπληρώθηκε.

Μέσα στην καθημερινότητα του κορωνοϊού, που μου προσέφερε μπόλικο χρόνο σε άδεια Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αυτά τα δύο βιβλία ήταν ένα ταξίδι, που εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω (ή τουλάχιστον όχι άμεσα, εκτός και αν δηλώσω μετακίνηση με κωδικό 6). Μακάρι να υπήρχε λίγο ακόμα να διαβάσω, αλλά δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν υπάρχει. Εκτιμώ, ότι αν σε κάποιον αρέσει η επική φαντασία (όπως στον γράφοντα), θα προκαλέσει ντελίριο (επίσης όπως στον γράφοντα). Προφανώς και δεν διαβάζει κανείς το 1984 ή Μίλαν Κούντερα, θέλω να είμαι σαφής πάνω σε αυτό. Είναι (όπως ανέφερα) κάτι σαν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά σε επιστημονική φαντασία και νομίζω αυτός ο παραλληλισμός αποδίδει άψογα τι πρόκειται να διαβάσει ο αναγνώστης. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο για μένα να διαβάσω στην συνέχεια (
@Χανκ Μουντυ εδώ μπαίνεις εσύ). Θα δοκιμάσω τους Ομιχλογέννητους (που μου πρότειναν οι @Καστάλια και @Βάγγυ μόλις ολοκληρώσω την μία κενή ημέρα που αφιερώνω στο συλλογισμό του τι διάβασα), αλλά αυτό θα αποτελέσει αντικείμενο ενός νέου νήματος.
(και κάπου εδώ, σηκώνομαι, χαμηλώνουν τα φώτα και βγαίνω από την εικόνα)


Πλοκή 5/5, γραφή 4/5 = 9/10.
 
Last edited by a moderator:
Απίστευτη παρουσίαση! Με ταξίδεψες βρε Νιλς, τι ωραία που τα έγραψες. Αλλά θα μου πεις τι δικηγόρος θα ήσουν αν δεν έπαιζες την γλώσσα στα δάχτυλα...χε χε.
 
Αφού ξέρεις ότι είμαι λυρικός..
Τώρα για την ερώτηση που έκανες (με κίνδυνο να πεταχτεί ο @Σαλάτας) εγώ το ξέρω ως αγγελιαφόρος διότι βγαίνει από το αγγελία. Όπως και το στενοχώρος (αντί του στεναχώρια).
 
Αγγελιαφόρος είναι αυτός που φέρει την αγγελία. Άρα είναι αγγελιαφόρος :Ρ
Edit: Τώρα, εάν κάποιος ρωτήσει "γιατί δέν λέμε "σημαιαφόρος?"...94
 
Last edited:
Γκουγκλάροντας βέβαια φαίνεται πως οι δυο λέξεις δεν χρησιμοποιούνται το ίδιο στΑ ΝΕ. Συντριπτικά κερδίζει ο αγγελιοφόρος με 331,000 αποτελέσματα αναζήτησης έναντι 102,000 του αγγελιαφόρος.
Νομίζω ότι είναι μια όμορφη διάκριση που όμορφα καίγεται.
Μάλλον ο αγγελιοφόρος χρησιμοποιείται ευρέως. Και δεν καταλαβαίνω και το λάθος ή το να το διορθώσει κάποιος. Στα αρχαία κείμενα το συναντάμε σαν "αγγελιαφόρος" βέβαια αλλά όλα αλλάζουν. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία λέξη που αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου/
Το γράμμα άλφα δεν μένει πάντα στο τέλος όταν έχουμε μια σύνθετη λέξη. Το συγκλολλητικό ο το συναντάμε συχνά πυκνά.
πχ θάλλασα + πνιγμένος = θαλασσοπνιγμένος και όχι θαλασσαπνιγμένος
κάρτα + κινητό = καρτοκινητό κι όχι καρτακινητό

Κατά τα παραπάνω παραδείγματα θα μπορούσε να είναι σωστό και το αγγελιοφόρος.
 
@Νικόλας Δε Κιντ και εγώ τα έχω συναντήσει και τα 2. Απλώς επειδή είμαι μιας άλφα ηλικίας, χρησιμοποιώ το αρχαιότερο.
Για την παρουσίαση όμως δεν λες κάτι και με αγχωνεις.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
γγελιαφόρος είναι αυτός που φέρει την αγγελία. Άρα είναι αγγελιαφόρος :Ρ
Edit: Τώρα, εάν κάποιος ρωτήσει "γιατί δέν λέμε "σημαιαφόρος?"...
Το έχω αναρωτηθεί κι εγώ. Νομίζω πως η ιδέα είναι πως η λέξη αγγελιαφόρος υπήρχε από παλιά και άρα είναι η "σωστή" εκδοχή. Διότι κατά τ' άλλα λέμε μέλισσα αλλά μελισσοκόμος, σημαία αλλά σημαιοφόρος κτλ.

Όσον αφορά εμένα, λέω αυτό που μου βγαίνει φυσικά και που νομίζω πως έχει χρήση: αγγελιοφόρος.

Το αγγελιαφόρος μου ακουγόταν πάντοτε άβολο.
 
Λογικό. Φαίνεται, έτσι έχουνε συνηθίσει τα αυτιά μας από τις άλλες λέξεις, καί μάς ακούγεται καλύτερα το "αγγελιοφόρος". Δέν θα πώ ψέμματα. Καί σε εμένα ακούγεται καλύτερα έτσι, αλλά δέν πρόκειται ποτέ να γράψω "αγγελιοφόρος" :Ρ
 
Top