Νεοελληνικά διηγήματα μετά το 1950

Οπερα

Κοινωνός
εχω αδυναμια στα διηγηματα...θα με ενδιεφερε πολυ να ακουσω προτασεις των μελων της Λεσχης για διηγηματα/συλλογες διηγηματων που σάς μιλησαν ιδιαιτερα...λεω,μετα το 1950,για να απομακρυνθουμε λιγακι απο τους κλασσικους

για τωρα,εχω να προτεινω την συλλογη "Επι ψύλλου κρεμάμενος" του Γιωργου Σκαμπαρδωνη(Κεδρος 2003)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Πάνε πολλά πολλά χρόνια που έχω να διαβάσω Σαμαράκη αλλά όλα τα κλασικά του διηγήματα μού αρέσαν πολύ (δυστυχώς "η Κόντρα" που έγραψε αργότερα δεν μου άρεσε). Μέσα από έναν απλό και άμεσο τρόπο γραφής σκιαγραφεί κάποια πολύ ανθρώπινα πράγματα, πολύ συχνά την μοναξιά. Διηγήματα που φτάνουν βαθειά μέσ’ στην καρδιά.

Αγαπημένα διηγήματα έχει κι ο Καββαδίας, ειδικά η Λι και το Στο Άλογό μου, με συγκινήσαν πολύ.
 

Οπερα

Κοινωνός
ο Γιωργος Σκαμπαρδωνης δεν με εχει απογοητευσει ποτέ...το αντιθετο,μαλιστα,παει απο το καλο στο καλυτερο....εξαιρετικα απο αποψη και πλοκης και γλωσσας τα τελευταια του διηγηματα

"Περιπολών περι πολλών τυρβάζω"
εκδ. Πατακης, 2011
 

Οπερα

Κοινωνός
μια ζουμεροτατη συλλογη διηγηματων του Σακη Σερέφα,στο πολυ πετυχημενο προσωπικο του στυλ,με αρκετη δοση ερωτισμου,σε σκηνικο Θεσσσαλονικης,ετος 1996

Το σπιτι υποδεχεται
 

Αθηνάααα

Κοινωνός
Μ' αρέσουν τα διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου. Είναι ρεαλιστικά, ωμά, ερωτικά πολύ. Από τις συλλογές του θα πρότεινα τη "Φλέβα του λαιμού". Βέβαια, το έργο του είναι κάπως άνισο. Το ίδιο εύκολα μπορεί να σε ενθουσιάσει ή να σε απογοητεύσει. Έχει και μια ιδιαιτερότητα ως προς τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί πολλά στοιχεία της ηπειρώτικης ντοπιολαλιάς. Το κάνει πολύ καλά, αλλά είναι θέμα γούστου αν θα σ' αρέσει. Εμένα με συγκινεί πολύ.
 

Οπερα

Κοινωνός

Τίτλος: Βολτα με πιτζαμες
Συγγραφέας: Ηλιας Κουτσούκος
Εκδόσεις: Νεα Συνορα
Έτος έκδοσης: οχι προσφατο
Αριθμός σελίδων: 94
ISBN:960-236-117-4


γραμμενα σε πρωτο προσωπο,σαν απο αυτοβιογραφια....πολυ χιουμορ,πολυ στυλ,πολυ πραμα

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Τίτλος: Υμνοι εναντιον γυναικων
Συγγραφέας: Πανος Θεοδωριδης
Εκδόσεις: Ιανος
Έτος έκδοσης: 2011 (παρτε το πριν εξαντληθει,το αξιζει)
Αριθμός σελίδων: 315, μικρο σχημα


καταπληκτικα ελληνικα,καυστικο χιουμορ,σουρρεαλιστικο μεγαλειο
 

Θοδωρής

Όμορφο Νιάτο
Πρόσφατα διάβασα τους "Χάρτες" του Θόδωρου Γρηγοριάδη. Δεν μπορεί να τα πει κάποιος διηγήματα, μόλις 3 σελίδες περίπου το καθένα, ακολουθούν τη μικρή φόρμα που θα είχε, για παράδειγμα, μια επιφυλλίδα ή ένα σύντομο χρονογράφημα. Δεν παύουν όμως να είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα.


ο Γιωργος Σκαμπαρδωνης δεν με εχει απογοητευσει ποτέ...το αντιθετο,μαλιστα,παει απο το καλο στο καλυτερο....εξαιρετικα απο αποψη και πλοκης και γλωσσας τα τελευταια του διηγηματα

"Περιπολών περι πολλών τυρβάζω"
εκδ. Πατακης, 2011
Συμφώνω. Εξαίρετική συλλογή και η προηγούμενη: "Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος"


Μ' αρέσουν τα διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου. Είναι ρεαλιστικά, ωμά, ερωτικά πολύ. Από τις συλλογές του θα πρότεινα τη "Φλέβα του λαιμού". Βέβαια, το έργο του είναι κάπως άνισο. Το ίδιο εύκολα μπορεί να σε ενθουσιάσει ή να σε απογοητεύσει. Έχει και μια ιδιαιτερότητα ως προς τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί πολλά στοιχεία της ηπειρώτικης ντοπιολαλιάς. Το κάνει πολύ καλά, αλλά είναι θέμα γούστου αν θα σ' αρέσει. Εμένα με συγκινεί πολύ.
Έχεις απόλυτο δίκιο, όπως και η συλλογή "Τα ζύγια του προσώπου". Αν και μικρά σε έκταση χαρακτηρίζονται από ένα βασικό στοιχείο που, κατά τη γνώμη μου, οφείλει να διαθέτει η μικρή φόρμα: αυτό της ανατροπής και του αναπάντεχου.
 
Last edited by a moderator:

Τζίλντα

Όμορφο Νιάτο
«Δεκατρείς φωνές της σιωπής», είναι μια σειρά διηγημάτων της Ακακίας Κορδόση. Η Λογοτεχνία είναι παρούσα με εύστοχη γλώσσα, δυνατά συναισθήματα, απρόοπτο τέλος. Οι ήρωες, απλοί, μα σκεπτόμενοι και συναισθανόμενοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, στροβιλίζονται στα προβλήματά τους, τα πάθη τους, τις ανασφάλειές τους. Δοσμένο το κάθε ένα διήγημα με τον δικό του, διαφορετικό τρόπο, αφήνει τον αναγνώστη στο τέλος να το σκέφτεται για πολλή ώρα. Πήρε βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας και θαυμάζω τον μεταφραστή που μπόρεσε να αποδώσει την ιδιαιτερότητα της γλώσσας της τόσο καλά στα Γαλλικά..
 

Οπερα

Κοινωνός




Τίτλος: Επιβολή
Συγγραφέας: Νικος Κάσδαγλης
Εκδόσεις: Σοκόλης
Έτος έκδοσης: 2005
Αριθμός σελίδων: 250
ISBN:9608264618


Αντιγραφω από τον Προλογο(του Γ Παγανου):
Στον τομο της ανθολογιας"Επιβολή"ο αναγνωστης μπορει να παρακολουθησει τη διερευνηση του φαινομενου της βιας από τον συγγραφεα σε μερικα από τα πιο αντιπροσωπευτικα λογοτεχνικα του κειμενα που χρονολογουνται από το 1952 ως το 1998…..

"Ο Μηχανικος"(1952),αν και είναι το πρωτο διηγημα που δημοσιευσε ο Ν.Κ. σε νεανικη ηλικια,δεν εχει τιποτα να ζηλεψει από τα καλυτερα θαλασσινα διηγηματα του Καρκαβιτσα…η εκ πρωτης οψεως νησιωτικη ηθογραφια εξελισσεται σε τραγωδια με θυμα και θυτη τον βασικο ηρωα…

ενα αποσπασμα από το μυθιστορημα για τον εμφυλιο «Τα δοντια της μυλοπετρας»(1955)

στο διηγημα "Μακαριοι οι ελεημονες ότι αυτοι ελεηθησονται"(1971)ο αφηγητης,ενας χωρικος στρατιωτης στη Μακρονησο,αποκαλυπτει τους μηχανισμους της βιας και τα βασανιστηρια του στην απομονωση για να υπογραψει την γνωστη δηλωση…

στο διηγημα "Αγος"(1977)εχουμε την συναντηση της βιας με την τραγωδια…ο μυθος μεταφερεται σε μια οικογενεια εφοπλιστων σημαδεμενη από το στιγμα της καταρας…

ενα αποσπασμα από το μυθιστορημα "Η Μαρια περιηγειται τη Μητροπολη των νερων"…

η νουβελα "Το Θολάμι"(1987)…οπου ο τραυματισμενος τρομοκρατης ,για να ξεφυγει από τους διωκτες του διαπραττει απανωτα εγκληματα..

και η νουβελα "Αλλαχ Ακμπαρ"(1998) ανηκει στον "κουρδικο κυκλο" του Ν.Κ.,βασιζεται σε πραγματικες μαρτυριες του αγωνα των Κουρδων για την δημιουργια ανεξαρτητου κρατους


(και από το Επιμετρο): ο τιτλος"Επιβολή"που επελεξε ο συγγραφεας για τη συλλογη των παραπανω κειμενων συνοψιζει με θαυμαστο τροπο το κινητρο των βιαιων πραξεων:την εξουθενωση και την υποταγη του αντιπαλου
 
Πριν κανά δίμηνο διάβασα το "Γαλάζιο Βιβλίο" του Στράτη Μυριβήλη.

Υπέροχος συγγραφέας, δίχως δόση υπερβολής. Δεν είχα ξαναδιαβάσει Μυριβήλη -ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά γιατί να πω ψέματα;- και μέσα από αυτήν τη συλλογή διηγημάτων καταγοητεύτηκα. Με τα περισσότερα διηγήματα δάκρυσα ("Ο Καπιτάνιος", "Το χρονικό μιας γριάς τριανταφυλλιάς", "Η κεροδοσιά", "Εύα" και ιδίως το τόσο ανθρώπινο και συνάμα συγκλονιστικό "Δυο παιδιά μπροστά σ' έναν τάφο"), σε άλλα όμως υπήρχε ένα λεπτεπίλεπτο χιουμορ που μ' έκανε να χαμογελάσω ("Η ιστορία της Γιουγιούσας", "Νικημένος Ήρωας"). Κι όλα αυτά με μια γραφή τόσο προσιτή, αλλά και τόσο προσεγμένη.

Σύντομα θα πιάσω και το "Πράσινο Βιβλίο", την άλλη συλλογή διηγημάτων του Μυριβήλη που έχω αγορασμένη. Προς το παρόν, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα το "Γαλάζιο Βιβλίο", αν τυχόν δεν έχετε ασχοληθεί με τον συγγραφέα.
 
Top