Νήμα για εφήμερα μηνύματα (που όμως θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας)

Είναι όπως λέγανε παλιά ‘Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα’. Απλά σήμερα γείτονας είναι όποιος βλέπει κανείς στην τηλεόραση, στα σοσιαλ, οπουδήποτε.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Ενδιαφερον. Κι εγω ως πολεμιος των σοσιαλ, εκει θα ετεινα να αποδωσω τη σημερινη βία, αλλα οχι στο λογο που το αναγετε. Εγω θα ελεγα οτι η ψηφιακη αποθρασυνση και η αμεσοτητα που κυριαρχει στην ψηφιακη επικοινωνια, απο τοτε που εγινε μερος της καθημερινοτητας*, και πλεον μετα απο τοσα χρονια, δημιουργησε αυτη την κουλτουρα και στον πραγματικο κοσμο.

* Πριν 20-30 χρονια τσαταραμε ως πιτσιρικαδες και ισχυαν διαφορετικοι κανονες απο αυτους της ζωντανης επικονωνιας. Ενιοτε λεγαμε καφριλες, βριζαμε, βγαζαμε τα απωθημενα μας και εκφραζαμε την αντιπαθεια μας σε δημοσια προσωπα, θαβαμε κλπ, αλλα αυτο ηταν σε επιπεδο ελευθερου χρονου και κουβεντας με συνομιλικους, δεν διαπερνουσε ολες τις πτυχες της καθημερινης ζωης
 
Last edited:
* Πριν 20-30 χρονια τσαταραμε ως πιτσιρικαδες και ισχυαν διαφορετικοι κανονες απο αυτους της ζωντανης επικονωνιας.
Λοιπόν θυμάμαι ως φοιτητής που τσάραρα στο erc ή irc ή κάπως έτσι τελος πάντων. Υπήρχαν κανόνες πράγματι; Προσωπικά, θυμάμαι ότι πήγαινα σε ίντερνετ καφέ (τέρμα Αγγελάκη στη Θεσ/νίκη) και τσάταρα απελπισμένα επί ώρες λέγοντας ακριβώς τα ίδια που θα έλεγα και face to face. Ήταν μάλλον πολύ καινούργιο πράγμα τότε το ίντερνετ και το chat...

Να προσθέσω δυο πραγματάκια, αν δεν έχετε αντίρρηση, ένα φιλοσοφικό κι ένα πολιτισμικό.

1) Μήπως οι άνθρωποι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την πολλή ελευθερία; Δηλαδή, στα σόσιαλ ο καθένας γράφει ό,τι θέλει ελεύθερα, κάτι που συχνά έχει αρνητικές, κωμικές ή και τραγικές συνέπειες. Γενικά, δεν υπάρχουν κανόνες. Η γενικότητα "κανόνες καλής συμπεριφοράς" είναι εξαιρετικά υποκειμενική και αόριστη, όπως και ο "σεβασμός απέναντι στους άλλους χρήστες". Κι από τη στιγμή που δεν υπάρχουν κανόνες και επικρατεί κάποια ελευθεριότητα, ξεδιπλώνονται λογιών-λογιών χαρακτήρες που κάποτε μοιάζουν να βγήκαν κατευθείαν απ'τον υπόνομο. Όταν κάποιος είναι ελεύθερος, θέλω να πω, να γράφει ό,τι θέλει και να συμπεριφέρεται όπως θέλει, δεν θα μπει στον πειρασμό ακριβώς εξ αιτίας αυτής της ελευθερίας να υπερβάλλει και να θίξει (έμεσα/άμεσα, εκούσια/ακούσια) τον συνάνθρωπο; Δεν ξέρω αν διατυπώνω σωστά τη σκέψη μου...

2) Έχω την αίσθηση ότι η κουλτούρα μας και ο πολιτισμός μας έχει αμερικανοποιηθεί. Υπάρχει ένα βιβλίο που θέλω να αγοράσω (ανάμεσα στις χιλιάδες των λιστών μου) που εξηγεί μέσες άκρες αυτό που θέλω να πω: κατά το αμερικανικό πρότυπο, καλό και επιτυχημένο ορίζεται ό,τι είναι μεγάλο (=ευμέγεθες) και πολύ πλούσιο. Στην Ευρώπη ποτέ δεν είχαμε τέτοια πρότυπα, το μέγεθος* και ο πλούτος δεν ήταν αξίες. Νομίζω, και βλέπω κι απ΄τους μαθητές μου (όχι όλους), ότι αυτά τα αμερικάνικα θέσφατα έχουν περάσει και σε μας και τα έχουμε αναγάγει σε απόλυτους στόχους ζωής. Μεγάλο σπίτι π.χ., ακριβές διακοπές, ακριβό αυτοκίνητο μεγάλης ιπποδύναμης κλπ κλπ. Προφανώς δεν ισχύει για όλους, απλά είναι παρόντα στην pop κουλτούρα της εποχής μας, στα media, social media και αλλού και μοιραία περνάει και στις επόμενες γενιές.


*έβλεπα ένα μικρό βίντεο, νομίζω του france culture που εξηγούσε γιατί τα πουλάκια στα αγάλματα είναι μικρά και γιατί νομίζουμε ότι το μεγάλο μέγεθος στο πουλάκι είναι σημείο ανδρισμού. Για τους αρχαίους, έλεγε το βίντεο, τα μικρά ήταν θέμα αρμονίας και αναλογίας, ενώ τα μεγάλα ήταν περισσότερο παρωδίες, δυσαρμονικά (οι σάτυροι π.χ.). Το μεγάλο ήρθε έξωθεν, από την αμερικανική πορνογραφική βιομηχανία, και με κάποιο τρόπο έγινε προϋπόθεση για τον έπαινο ή τον εμπαιγμό του ανδρισμού.
 
Νομίζω, και βλέπω κι απ΄τους μαθητές μου (όχι όλους), ότι αυτά τα αμερικάνικα θέσφατα έχουν περάσει και σε μας και τα έχουμε αναγάγει σε απόλυτους στόχους ζωής. Μεγάλο σπίτι π.χ., ακριβές διακοπές, ακριβό αυτοκίνητο μεγάλης ιπποδύναμης κλπ κλπ.
Ακριβώς αυτό! Έρχεται κάθε καλοκαίρι μια Αγγλίδα φίλη με το παιδί της για λίγες μέρες να μας δει. Ο μικρός που τώρα είναι 12 χρονών είναι φοβερός και ασχολείται από πάρα πολύ νωρίς με το θέατρο.
Φέτος είχε κλείσει σε μια παράσταση στο Λονδίνο που μετά έκανε περιοδεία σε όλη την Αγγλία, και είναι πολύ παθιασμένος με αυτό.

Ήμασταν σε μια πισίνα λοιπόν και μου έλεγε για το θέατρο του μικρού και της λέω, Λες όταν μεγαλώσει να θέλει να το συνεχίσει; Τι λέει ότι θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει;
Και μου απάντησε Α δεν τον ενδιαφέρει καθόλου τι θα κανει, θέλει απλά να βγάλει πάρα πολλά χρήματα.

Και απογοητεύτηκα τρομερά. Ενα παιδί τόσο μικρό, τόσο καταπληκτικό και ταλαντούχο να μην έχει κανένα άλλο όνειρο πέρα από το να γίνει πλούσιος; Μου φαίνεται απίστευτο.
 
θέλει απλά να βγάλει πάρα πολλά χρήματα.
Έχω ακούσει αυτή την ατάκα πάρα πολλές φορές...αναρωτιέμαι κάποτε τι τα κάνει κανείς τα πάρα πολλά λεφτά. Η συνήθης απάντηση είναι "να αγοράζω ό, τι θέλω".
Έχω την αίσθηση ότι πάντοτε-τουλάχιστον κατά την μεταπολεμική περίοδο- ζούσαμε σε καταναλωτικές κοινωνίες. Νομίζω όμως ότι ποτέ ατο παρελθόν τα "πράγματα", τα υλικά αντικείμενα δηλαδή, δεν είχαν συνδεθεί τόσο πολύ και τόσο άρρηκτα με την έννοια της προσωπικής πληρότητας και της αυτοπραγμάτωσης. Ακόμα και για τη γενιά μου που μπορούσε να αγγίξει τα πολιτισμικά παράγωγα και αρεσκόταν να αγοράζει δίσκους, CD κλπ, δεν ήμασταν νομίζω τόσο κολλημένοι.
 
δεν είχαν συνδεθεί τόσο πολύ και τόσο άρρηκτα με την έννοια της προσωπικής πληρότητας και της αυτοπραγμάτωσης.
Το θέμα είναι ότι δεν οδηγούν στην προσωπική πληρότητα και την αυτοπραγμάτωση εν τελει. Μόλις εκπληρωθεί η επιθυμία για designer τσάντα, παπούτσια, αυτοκίνητο κλπ η χαρά κρατάει ελάχιστα και μετά υπάρχει πάλι η αναζητηση του επόμενου, φυσικά ακριβού, πράγματος που πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι θα μας οδηγήσει σε αυτήν την ολοκλήρωση επιτέλους. Διάβαζα ότι υπάρχει ένας όρος (που δεν τον θυμάμαι) για την προσμονή που έχει κανείς μέχρι να φτάσει το πακέτο που έχει παραγγείλει και ότι πολλές φορές ο αγοραστής καθυστερεί ακόμα και να το ανοίξει για να κρατήσει το συναίσθημα λίγο παραπάνω καθώς ξέρει ότι μόλις το ανοίξει, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα δεν θα του προσέξει κανένα συναίσθημα και δεν θα του καλύπτει τίποτα πλέον.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μιας και καλυψαμε αυτο το θεμα, να εκφρασω μια αλλη σκεψη για κατι που με ψιλοενοχλει. Στα 90ς οταν καποιος εμφανιζοταν σε πολλες εκπομπες και πανελ χωρις να εχει καποια συγκεκριμενη ιδιοτητα τον λεγανε "μαίντανο". Λοιπον στο ινσταγκραμ μου εμφανιζονται αποσπασματα απο εκπομπες, η μαλλον podcasts, κυριως φιλοσοφικου περιεχομενου η νευροεπιστημης. Σε καποιες φασεις μου εμφανιζεται καποιος Alex O'Connor τον οποιο δεν τον ηξερα αλλα λεει ενδιαφεροντα πραγματα.

Τον γουικαρω λοιπον (κατα το "wiki" και το "γκουγκλάρω") και βλεπω οτι η κυρια ιδιοτητα του ειναι youtuber που ασχολειται με συγκεκριμενα θεματα (αθεϊα, θρησκεια, ηθικη, φιλοσοφια, ακτιβισμο).

Τον συγκεκριμενο τον αναφερω ως παραδειγμα. Εχουν υπαρξει αλλες 2-3 φορες που ειχα απορια για καποια προσωπικοτητα, να δω δηλαδη το σπουδαστικο/επαγγελματικο υποβαθρο καποιου, και η wiki καλως η κακως προβαλει ως κυρια ιδιοτητα το youtuber.

Να υπενθυμισω οτι πριν 20 χρονια λεγαμε youtuber, blogger, instagrammer κλπ, καποιον που απλα ειχε λογαριασμο και δραστηριοτητα, κυριως σαν χομπι. Ειτε παιρνει λεφτα, ειτε ειναι διασημος ειτε οχι, ειναι youtuber. Κι εγω εχω καναλι και ειμαι youtuber, χωρις να πληρωνομαι, και χωρις να ειμαι διασημος.

Οποτε αναρωτιεμαι, ο Alex O'Connor με ποια ιδιοτητα μιλαει για συνειδηση, ηθικη, φιλοσοφια κλπ; Διαβαζω στη wiki οτι σπουδασε θεολογια. Οκ ας πουμε οτι ειναι αθεος θεολογος (εαν και εφοσον εχει ολοκληρωσει τις σπουδες του και εγινε θεολογος με πτυχιο) και εχει τα διαπιστευτηρια του για να μιλαει για θρησκειες, να τις κατακρινει κλπ. Απο κει και περα με τι διαπιστευτηρια ειναι καλεσμενος σε podcasts και λεει τις αποψεις του για τη συνειδηση και αλλα φιλοσοφικα θεματα; Απλα επειδη ειναι διαβασμενος, μεγαλοφυια, και εχει χιλιαδες πολλους followers? Απο κει και περα, οσο εξυπνος κι αν ειναι, οι αποψεις του δεν εχουν παραπανω κυρος απο του Φαρου ή εμενα, που δεν εχουμε σπουδασει φιλοσοφια ή νευροεπιστημη.

Οκ ισως σκεφτομαι με τον παλιο τροπο, ισως σκεφτομαι με ταμπελες κλπ. Ισως τα σοσιαλ ειναι ενα αλλο φιλτρο που δειχνει την αξια καποιου, οχι χαρτια, πτυχια και ταμπελες, αλλα γνωσεις και ευφυια. Και γιατι οχι; χαρισμα και επικοινωνια. Καποιος μπορει να ειναι συνθετης ή συγγραφεας, χωρις να εχει σπουδασει μουσικη ή λογοτεχνια.

Και παλι ομως, βρισκω η ιδιοτητα youtuber μπορει να μην ειναι ταμπελα, αλλα ειναι umbrella, και μαλιστα πολυ γενικη. Τοσο ενας επιστημονας που επιλεγει να μοιραστει τις γνωσεις του ειναι youtuber, οσο και καποιος φανατικος αουγκανος που διασπειρει fake news. Δεν με ικανοποιει σαν ορος.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Δεν έχεις άδικο. Παρότι στην Δημοκρατία όλοι θα πρέπει να μπορούμε να μιλήσουμε και να έχουμε άποψη για όλα, το νέο αυτό φαινόμενο των "influencers" όπου ένα σωρό άσχετος κόσμος μπορεί να επηρεάζεται από την άποψη ενός... άσχετου, φέρνει ένα θέμα στο τραπέζι.

Διάβαζα τελευταία πως στην Κίνα ψηφίστηκε νόμος ο οποίος απαιτεί από τους influencers να αποδεικνύουν τα επίσημα προσόντα τους πριν δημιουργήσουν περιεχόμενο για ευαίσθητα θέματα, όπως η ιατρική, η νομική, η εκπαίδευση και τα οικονομικά.
(πηγή)
 
Διάβαζα τελευταία πως στην Κίνα ψηφίστηκε νόμος ο οποίος απαιτεί από τους influencers να αποδεικνύουν τα επίσημα προσόντα τους πριν δημιουργήσουν περιεχόμενο για ευαίσθητα θέματα, όπως η ιατρική, η νομική, η εκπαίδευση και τα οικονομικά.
Ενδιαφέρον!!
Βέβαια πιστεύω ότι έχει ευθύνη και ο καθένας ως μονάδα να μπορεί να βάλει ένα φίλτρο και να κρίνει ποιον θα εμπιστευτεί ή όχι. Κυρίως σε θέματα υγείας που το influencing με τις συμβουλές ιατρικής έχει γίνει απίστευτο trend, είναι πολύ περίεργο πως τόσος κόσμος εμπιστεύεται τον κάθε άσχετο να του δίνει συμβουλές. Ιδιαίτερα να περιμένει σημαντικές απαντήσεις, για αποφάσεις ζωής, μέσα από ένα q&a που κάνει στα στορυ του ο κάθε influencer.

Ακόμα και τώρα βέβαια και εκτός του influencing, ο καθένας κάνει ένα δίμηνο σεμινάριο ψυχολογίας ή οτιδήποτε και μετά από αυτό βαφτίζεται ‘Psychology expert’ και μπλα μπλα μπλα και δεν έχει ιδέα περί ο λόγος.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Πίνω γύρω στο 1 λίτρο κοκακόλα τον χρόνο.
 
Στέλναμε βιντεάκια με μια φίλη μου και μετά ο αλγόριθμος τα πήγε εξαιρετικά καλά και όλο το υλικό ήταν από τα 90’s. Δεν ξέρω πόση ώρα τα έβλεπα, αλλά με πήγαν εκεί στα 90’s που ήμασταν μικρά και ήταν όλα λίγο πιο αληθινά. Είναι ένας συνδυασμός νοσταλγίας και απέραντης χαράς και αγάπης που μεγαλώσαμε έτσι. Τα είδωλα της μουσικής, στοίχοι που, Ω Θεοί, δεν είχαμε ιδέα τι λένε αλλά τρελαινόμασταν λες και περιγράφει τη ζωή μας ( στα 12 χαχαχ), τα cd μας, οι χορογραφίες Που κάναμε, οι σειρές που βλέπαμε, η επικοινωνία που είχαμε, οι φίλοι και η οικογένεια τότε, όλα! Και όλες αυτές τις στιγμές τις περιτριγυρίζει τόσο γέλιο. Νιώθω ότι δεν προσπαθούμε να είναι τέλειοι, απλά να περνάμε τέλεια.
Ναι κάθε εποχή, κάθε γενιά, έχει τα καλά της και τα κακά της, και όλα καλά με αυτό, αλλά πιστεύω ότι τότε ήταν τα καλύτερα. Μπορεί να είμαι προκατειλημμένη αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, εννοώ ήταν τα 90’s <3
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Βλέπω βιντεάκια στα σόσιαλ από ξένους, π.χ. Αμερικανούς, που ήρθαν και ζουν στην Ελλάδα και παινεύουν διάφορα πράγματα στην χώρα μας (τον τρόπο ζωής, τα φθηνά φάρμακα και γιατρούς, τα δωρεάν νοσκομεία κτλ.) και από την άλλη π.χ. μια Ελληνίδα που ζει σε κάποια σκανδιναβική χώρα και διαμαρτύρεται σταθερά για το εκεί σύστημα υγείας κτλ. και βλέπω από κάτω ένα χαμό οργισμένα σχόλια από συμπατριώτες μας που τους την λένε (!) (μια κοπέλα μάλιστα ζήτησε.. συγνώμη, σε επόμενο βιντεάκι που παίνεψε την χώρας μας :)))) ) και για μένα είναι τόσο φανερό πως δεν έχουν ζήσει εκτός Ελλάδας.

Έχω ζήσει πολλά χρόνια στην Δυτική Ευρώπη, συμπτωματικά για λίγο καί στην Σουηδία, καθώς και σε άλλες χώρες του κόσμου. Και καταλαβαίνω πολύ καλά τί λένε οι βιντεάκηδες και στους κράζοντες αναγνωρίζω ένα από τα πολύ κακά χούγια του έθνους, αυτή την παθολογική γκρίνια, γνωστή και ως μίρλα.

Έχω πάθει τροφική δηλητηρίαση στην Ελλάδα κι έχω πάθει τροφική δηλητηρίαση στην Στοκχόλμη (την πιο σοβαρή που πέρασα ποτέ). Η μέρα με την νύχτα, η εμπειρία μου ανάμεσα στις δύο χώρες, με την Ελλάδα να είναι υποδειγματικά τα πάντα όλα, από την μεριά του συστήματος υγείας, και στο νοσοκομείο στην Σουηδία να είμαι παρατημένος και με εμμετό και εκκένωση να έχω αυτοθεραπευθεί όταν πια αξιώθηκε να με δει μια γιατρός, μετά από πολλές ώρες και πλέον ξημερώματα. (Θυμήθηκα τώρα πως δεν κατάφερνε καν να μου ξυρίσει τα σημεία για να βάλει πάνω τα ηλεκτρόδια για καρδιογράφημα, και πήρα το ξυραφάκια και ξυριζόμουν μόνος μου. :)))) Της λέω: έφαγα τάρανδο με sour cream. Κανείς άλλος στο τραπέζι δεν έφαγε sour cream και υποθέτω πως από εκεί η δηλητηρίαση. Μου λέει: Ναι. Της λέω: όταν ήρθα εδώ έκανα εμμετό και έβγαλα τα πάντα, και έπειτα εκκένωση. Πιστεύω πως από εκεί και πέρα άρχισα να αναρωνω. Μου λέει: Ναι. Της λέω: νομίζω πως μπορώ να επιστρέψω στο σπίτι τώρα. Μου λέει: Ναι. :)))) (Δεν κάνω πλάκα, αυτή ήταν η στιχομυθία.) )

Έχω βγάλει φρονιμίτη στην Ολλανδία και τον ίδιο φρονιμίτη, από την άλλη πλευρά, στην Ελλάδα. Η μέρα με την νύχτα, η εμπειρία μου, με τον Έλληνα οδοντίατρο να είναι υποδειγματικός. Ο Ολλανδός τελείωσε σε λεπτά. Είχα ακατάσχετη αιμοραγία για ώρες, (είχα πάει στο μεταξύ σε άλλη πόλη) και χρειάστηκε να επιστρέψω, έχοντας υποφέρει για ώρες, για να μου το καυτηριάσει ώστε να σταματήσει η αιμοραγία. Διότι, όπως αντιλήφθηκα χρόνια αργότερα στο οδοντιατρείο του Έλληνα, οι δύο ρίζες ήταν σαν δαγκάνα προς τα μέσα. Οπότε απλά το τράβηξε και ξέσκισε τα πάντα. Ο Έλληνας ασχολήθηκε μία ώρα (!) να το κόψει πρώτα στα δύο, ώστε να μην ξεσκίσει τα ούλα κατά την αφαίρεση. Πήρε μία ώρα, αλλά όταν έφυγα ήμουν περδίκι.

Και πολλές άλλες ιστορίες, στις οποίες δεν θέλω να μπω, κάποιες είναι προσωπικές.

Αν θα έλεγα να τα πω αυτά σε κάποιο βιντεάκι, θα έπρεπε με ένα γερό στομάχι να είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω ένα τσουνάμι σχολίων από ανθρώπους που απλά ξέρουν τα μισά εξωραΐζοντας χώρες στις οποίες δεν έχουν ζήσει.

Και μου κάνει εντύπωση αυτό: αφού δεν έχεις ζήσει εκεί, και ενδεχομένως δεν έχεις ζήσει πουθενά εκτός Ελλάδας, και δεν μπορείς ούτε να ξέρεις πραγματικά τί συμβαίνει εκεί, ούτε να συγκρίνεις, γιατί έχεις μια άποψη μεγαλύτερη από το μπόι σου, και τέλος πάντων, γιατί την εκφράζεις τόσο άσχημα;
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Το είχε βγάλει όταν είχε πεθάνει το Μάθιου.

Δικός μου αγαπημένος ήταν ο Ρος. :))))
 
Καλό :))))!! Εγώ δυσκολεύομαι πολύ να διαλέξω αγαπημένο, νομίζω είναι Τσαντλερ και Φοίβη <3

Βέβαια στο επεισόδιο που ο Ρος παντρεύεται την Εμιλυ ήταν ο υπέρτατος!!!

Πολλές φορές σκέφτομαι: Πως στο καλό το σκέφτηκαν;;; Πως;;; Είναι τόσο μα τόσο καλό!
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Συμπτωματικά υπάρχει απάντηση, στην ερώτησή σου, και την ξέρω.

Από όσο θυμάμαι να διαβάζω, σε κάποιο άλλο επεισόδιο όντως ξέφυγε του Ντέιβιντ Σουίμερ και είπε Ρέιτσελ αντί για Έμιλυ κι ο σεναριογράφος είχε την ιδέα πως αυτό θα έπρεπε να γίνει στον γάμο, όπου η ιδέα ήταν από πριν βέβαια να ξετιναχτεί ο γάμος, και να μην προχωρήσει.

Πάντως, σε όλη αυτήν την υπόθεση η Έμιλυ ήταν πολύ ριγμένη, δίχως να φταίει σε τίποτα. Κι ήταν ένα όμορφο, γλυκό κορίτσι.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Έχω ζήσει πολλά χρόνια στην Δυτική Ευρώπη, συμπτωματικά για λίγο καί στην Σουηδία, καθώς και σε άλλες χώρες του κόσμου. Και καταλαβαίνω πολύ καλά τί λένε οι βιντεάκηδες και στους κράζοντες αναγνωρίζω ένα από τα πολύ κακά χούγια του έθνους, αυτή την παθολογική γκρίνια, γνωστή και ως μίρλα.
Μιλουσα για καιρο με μια τουρκαλα που ο αδελφος της ζει καιρο στη Σουηδια. Δεν μου ειπε λεπτομερειες, αλλα ανεφερε ανα καιρους οτι το συστημα υγειας, και αλλα πραγματα, ειναι καλυτερα στην Τουρκια απο τη Σουηδια
 
Top