Νήμα για εφήμερα μηνύματα (που όμως θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας)

[Έλλη Μ]

Η @Έλλη Μ κοιτάει να ειναι προσεκτική με πραγματα που δεν ξέρει και δεν αποφαίνεται για πραγματα που ουτε εχει παρακολουθησει τοσο ωστε να εκφραζει κι αποψη ουτε σε θεση να κανει γεωπολιτική αναλυση ειναι ουτε να κρινει την οποια ιστορια γραφεται. Για τα στατιστικα και για την ταξη, η @Έλλη Μ (αυτη ειμαι εγω, by the way) δεν συνεκρινε πουθενά τον αμερικανο Προεδρο με τον Χιτλερ. Ή τους χειρισμούς του. Συνεκρινε την επηρμενη, ανευ οριων ρητορικη του κι αυτο δεν απαιτει γνωσεις του παρόντος αλλά αναδρομη στο παρελθόν. Αυτο και μονο απαιτει.
Και, κατα τη γνωμη μου, αυτα τα δύο πραγματα δεν είναι ίδια.

Απο κει και περα, οπως επισημαινει κι ο Δημητρης παραπανω, τα εθνικιστικα συνθηματα ειτε εδω ειτε εκει ειτε παραπερα, ο λαϊκισμος με αλλα λογια, συσπειρωνει. Και παντοτε το εδαφος ειναο προσφορο για λαϊκιστες. Ειτε ειναι ακροαριστεροστροφος ειτε ειναι ακροδεξιοστροφος. Προσωπικά, φοβαμαι σαφως περισσοτερο και πιο πραγματικα τα δευτερα για τον πολυ απλο λογο οτι τα άλλα ειναι επεα πτεροεντα, ουδεποτε οι εκφραστες τους θα εχουν ποτε τη δυνατότητα να αποδειξουν ΑΝ μπορεσουν ποτε να εφαρμοσουν.

Επισης, ανακριβής ειναι η διατυπωση παραπάνω, οτι ο κοσμος δεν ξεσηκωθηκε με τον πολεμο και τα θυματα στην Ουκρανία. Εδώ ή στη Ευρωπη γενικα. Και με αφορμη αυτο, σχετικοάσχετο, θυμηθηκα μια ανάρτηση που διαβασα τις προαλλες, πριν απο τη συγκεντρωση των Τεμπων, του Σταθη Καλυβα, η οποια μεσες ακρες μιλουσε για επιλεκτικό θυμο κι οργη οταν, το 2024 "σκοτώθηκαν 75 άνθρωποι σε τροχαία (και τραυματίστηκαν βαριά άλλοι 61) χωρίς να φταίει ούτε το κράτος, ούτε οι πολιτικοί, ούτε το κακό μας ριζικό, αλλά η κακή συμπεριφορά αρκετών ανώνυμων ανθρώπων την οποία συναντούμε καθημερινά αλλά για κάποιο περίεργο λόγο δεν φαίνεται να προκαλούν ούτε συγκίνηση ούτε θυμό", συγκρίνοντας τα ασυγκριτα, ενω απο την αλλη, η επιγευση που αφηνε το αρθρο ηταν πως ειτε επιλεγεις να εμπιστευτεις τη δικαιοσυνη (και δεν παρίστασαι, δεν χρειαζεται μια τετοια εκδηλωση, ειναι περιττη) ειτε εισαι ψεκασμενος και πας, ενισχυοντας ετσι "το σχεδιο πολιτικης εκτροπής και ανωμαλιας". . Δηλαδη, ειτε θα πρέπει να αναθεωρησω τη λογικη μου ή να πηδηχτω απο το παραθυρο με αυτα που υποστηριζει στην ανάρτησή του.

Ακυρωνεται ολοκληρο κινημα κι η προθεση να διαμαρτυρηθεί ο κοσμος, να δηλωσει παρων, εκ των προτερων, επειδη όλοι ξερουμε πώς θα εξελιχθει με τους αναρχικους, τους αντιεξουσιαστες και τους πασης φυσεως παρακρατικους ή για οποιους αλλους λογους βλεπει ο κυριος Καλυβας.

Ειναι σαν να παντρευεται καποιος δικος σου άνθρωπος, να πρεπει να παραστείς και να αντιδρας προς την σωστη του προθεση και διαθεση επειδη εχεις χωρισει ξερω γω ή επειδη θα παίζουν καραγκουνες και κλαρινα, ενω το δικο σου αυτι εχει συνηθισει μονο στον κυματισμο της θαλασσας, το κελαηδισμα του ερωδιου ή το κοντσερτο για βιολι και ορχήστρα σε ρε μειζονα εργο 61.

Τελος, κάπου ανεφερε ο Δημητρης μια στιχομυθία με μια 16χρονη μαθήτρια για την εννοια της δημοκρατίας, αν εχουμε δημοκρατία κλπ κλπ. Σχολιαζω εδω, γιατι βαριέμαι να το αναζητω. Στα δικα μου ματια και αυτιά ειναι το απολύτως αναμενομενο πραγμα που περιμενω να ακουσω απο εναν 16χρονο, αγυμναστο εφηβο. Αναμενομενο και υγιες οπως αναμενομενη και υγιης η απόκρισή σου, Δημητρη. Αλιμονο αν περιμενα απο ενα παιδι να μην αντιδρα, ακομη και ατσαλα, στον κοσμο γυρω του, και να μην αμφισβητει τα παντα. Αυτο, κατα τη γνωμη μου, κινεί τον κοσμο κι ειναι κατι που μονινως λεω στον γιο μου. Να αμφισβητει ακομη κι εμενα. Απι κει και περα, μπορει η δημοκρατία, οπως λες κι εσυ, να ειναι η καλύτερη δυνατη που θα μπορουσαμε να εχουμε, και συμφωνούμε, δεν σημαινει ομως οτι ειναι και καλη. Κι ας διαφωνουμε.

Αυτα. Ελπιζω να ειναι αρκετα ξεκαθαρο οτι δεν κουνω δαχτυλο σε κανεναν, οτι η απάντηση εχει καλή διάθεση και οχι δηκτικοτητα κι οτι απαντω με το καλύτερό μου χαμογελο.

 

[Φαροφύλακας]

Δεν έχεις άδικο, για τους εφήβους. Άλλωστε νομίζω όλοι θυμόμαστε τον εαυτό μας και πολλές φορές μοιάζει περισσότερο σαν να μιλάς στον εαυτό σου, εάν πήγαινες με μια χρονομηχανή πίσω. Και πιστεύω πως όταν μιλάς γλυκά και με επιχειρήματα, μπορεί κάτι λίγο να φτάνει. Αναλόγως, βέβαια, και την δεκτικότητα του δέκτη.

Να προσθέσω, για την απαξίωση της πολιτικής. Ίσως κάποτε, αρκετά νέος, να είχα απαξιώσει την πολιτική με κάποιον τρόπο και τότε η μάνα μου, μου είπε το εξής απλό. Πως εάν δεις την Ελλάδα μέσα στις δεκαετίες, έχει κάνει μια τεράστια πρόοδο. Αυτό έγινε προφανώς και μέσω της πολιτικής και των πολιτικών (με όλα τα ψεγάδια τους). Μου έμεινε γιατί είχε δίκιο.

Θυμάμαι μερικές τέτοιες στιγμές, όπου κάτι απλό που μου είπε η μάνα μου, επηρέασε την σκέψη μου.

 

[Φαροφύλακας]

Εάν ακούσατε την τοποθέτηση του Ρούμπιο ο Ζελένσκι ζήτησε ο ίδιος να πάει εκεί και ήθελε να κάνει ένα σόου μπροστά στον φακό, που όμως του βγήκε ανάποδα, γιατί τον είχανε καταλάβει. Δεν πήγε εκεί για υπογραφή. Η υπογραφή ήταν να μπει εκτός ΗΠΑ. Πήγε για τον φακό και για να ζορίσει τον Τραμπ μπροστά στην κάμερα (έχει συνηθίσει να νιώθει την συμπάθεια του κοινού στην Δύση). Ε, και του λένε, φακό θες, κάτσε να δεις τι θα γράψει ο φακός.

Να το εδώ να το λέει κι ο Μιχάλης Ιγνατίου (καταρτισμένος και επί τόπου).

 

[Φαροφύλακας]

Κι είπε σήμερα ο Τραμπ πως ο Ζελένσκη του απέστειλε επιστολή όπου λέει πως είναι έτοιμος για το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και για Ειρήνη.

Βέβαια, πολύ νωρίς, αλλά αυτό εννοούσα πιο πάνω. Έχει καμιά σημασία ο χοντρός (στημένος μάλλον από τον Τραμπ) καυγάς εάν είναι ένα από τα βήματα που χρειάζονται για την Ειρήνη;

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον έχει η είδηση για πρόταση της Αιγύπτου, για το Παλαινιστιακό. Η οποία έρχεται, βέβαια, μόνον επειδή ο Τραμπ κίνησε τα νερά όπως τα κίνησε. Μπορεί να φανταστεί κανείς πώς θα φαντάζει το νόμπελ του Ομπάμα, που ξετίναξε τον πλανήτη σε πολέμους, εάν ο Τραμπ φέρει ειρήνη σε Ουκρανία και Παλαιστίνη; (Πολύ νωρίς και δύσκολες περιοχές για να προεξοφλήσει κανείς αποτέλεσμα, αλλά... φαντάζεστε; )

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

Μάλιστα, όταν έγραφα πήγα να χρησιμοποιήσω ακριβώς αυτήν την έκφραση "χρήσιμος ηλίθιος" για τον Ζελένσκι. Κι ίσως γι' αυτό ένας κωμικός είναι καλά να μένει στον τομέα του, κι ένας πολιτικός στον δικό του. Πολλές φορές βλέπω μια αντίθεση του κόσμου στις πολιτικές οικογένειες. Για μένα είναι κάτι που μπορεί να είναι και θετικό, καθώς ένα παιδί μεγαλώνει κατανοώντας διπλωματία, γεωπολιτική κτλ. βλέποντάς τα πρώτο χέρι και παρακολουθώντας όλα αυτά που αντιμετωπίζει π.χ. ο πατέρας του. Δίχως να σημαίνει, βέβαια, πως θα βγει εξορισμού ικανός.

Θεωρητικά είναι σωστό αυτό που λες, ή ίσως θα ήταν σε έναν όμορφο κόσμο. Από την άλλη, σε μια χώρα με έντονα τα στοιχεία της κομματικής διαπλοκής, η «διαδοχή» συνήθως ανατροφοδοτεί τις μικροπολιτικές και τα ρουσφέτια, είναι όλα έτοιμα και είναι πολύ δύσκολο ο νέος πολιτικός να αντισταθεί. Επιπλέον είναι συχνό φαινόμενο τα τέκνα των πολιτικών να ζουν σε μια γυάλα, και αρκετά συχνά με δουλειές λόγω ονόματος, πριν εισέλθουν τελικά στην πολιτική. Τρέφω απεριόριστη εκτίμηση σε πολιτικούς όχι δυνατών χωρών που μπορούν να διαβλέπουν όχι μόνο τα στενά όρια των σφαιρών επιρροής αλλά και τη δυναμική των επερχόμενων αλλαγών, να αρπάζουν τις ευκαιρίες και να κερδίζουν τα μέγιστα από την άσκηση της πολιτικής. Είναι σαν μια μορφή τέχνης που κυρίως έχει να κάνει με την προσωπικότητα και σίγουρα με τη μελέτη σε ιστορία, πολιτική, οικονομικά, καθώς και την ικανότητα και θέληση να διαλέγει άξιους συνεργάτες. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό και παρατηρούμε ηγέτες να διαλέγουν ανάξιους στις σημαντικές θέσεις για να τους έχουν του χεριού τους ή για να κάνουν τη «βρώμικη» δουλειά, λαϊκιστές ικανοί μόνο για ψηφοθηρία. Ίσως σε πιο εξελιγμένες κοινωνίες να ισχύει αυτό που λες, ίσως όμως και εκεί αυτή η τάση να οδηγεί σε ελιτίστικες καταστάσεις, που και αυτές ίσως να μην είναι κακές αν δεν υπάρχει διακύβευμα (όλα τα προβλήματα να είναι σχεδόν λυμένα) , ή και όχι γιατί πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος κάποιος ή κάποιοι τελικά να σφετεριστούν την κατάσταση.

Προσωπικά, και σαν διαίσθηση περισσότερο, οτιδήποτε διαρκεί πολύ στην πολιτική το βλέπω σαν εν δυνάμει ελαττωματικό. Από την άλλη μια μεγάλη αλλαγή ενέχει τον κίνδυνο να καταστεί καταστροφική. Ή αναζωογονητική. (Πάλι κατάφερα να διαφωνώ με τον εαυτό μου)

 

[Φαροφύλακας]

Σκέφτομαι πως με τον Τραμπ ίσως βγει κι άλλο ένα καλό. Με τις ΗΠΑ να παρακάμπτουν πολιτικά την Ευρώπη ως αδιάφορο παίκτη και το ΝΑΤΟ να βλέπεται πιο κριτικά από τις ίδιες τις ΗΠΑ, ίσως η ΕΕ προχωρήσει επιτέλους σε συγκρότηση δικού της στρατού. Πράγμα που θα έφερνε περισσότερη ασφάλεια στα σύνορα. Όχι μόνο στις ροές τις λαθρομετανάστευσης αλλά περισσότερο σε επεκτατικούς-αναθεωρητικούς γείτονες, όπως η Τουρκία. Λέτε να δούμε συγκρότηση ουσιαστικού ευρωπαϊκού στρατού ως side-effect, στην νέα τετραετία Τραμπ;

(Πάλι κατάφερα να διαφωνώ με τον εαυτό μου)

Είπαμε, είναι χαρακτηριστικό σου. Το καλό είναι που το βλέπεις.

 

[Διχασμένη]

Σκέφτομαι πως με τον Τραμπ ίσως βγει κι άλλο ένα καλό. Με τις ΗΠΑ να παρακάμπτουν πολιτικά την Ευρώπη ως αδιάφορο παίκτη και το ΝΑΤΟ να βλέπεται πιο κριτικά από τις ίδιες τις ΗΠΑ, ίσως η ΕΕ προχωρήσει επιτέλους σε συγκρότηση δικού της στρατού. Πράγμα που θα έφερνε περισσότερη ασφάλεια στα σύνορα. Όχι μόνο στις ροές τις λαθρομετανάστευσης αλλά περισσότερο σε επεκτατικούς-αναθεωρητικούς γείτονες, όπως η Τουρκία. Λέτε να δούμε συγκρότηση ουσιαστικού ευρωπαϊκού στρατού ως side-effect, στην νέα τετραετία Τραμπ;

Και μετά τι θα ακολουθήσει, Φαροφύλακα; Η νόμιμη οπλοκατοχή, όπως στις ΗΠΑ, όπου συνεχώς γίνονται διάφορα ατυχήματα με θύματα μικρά παιδιά;
Δεν ξέρω πολλά από γεωπολιτική, αλλά αυτό που λες κιόλας μου φαίνεται ότι πάει προς τη συγκρότηση ενός μόνο ευρωπαικού κράτους. Η Ευρωπαική Ένωση έχει πολλά καλά, προφανώς, αλλά δεν μου φαίνεται ευοίωνη η εξάλειψη της "ατομικότητας", ας το πω έτσι, κάθε ευρωπαικού κράτους στο παράδειγμα που δίνεις. Μπορεί προφανώς να είμαι λάθος....

 

[Μίζεραμπλ λάη]

Χθες, έπεσα πάνω σε αυτό

Diversion.—When I have occasionally set myself to consider the different distractions of men, the pains and perils to which they expose themselves at court or in war, whence arise so many quarrels, passions, bold and often bad ventures, etc., I have discovered that all the unhappiness of men arises from one single fact, that they cannot stay quietly in their own chamber. A man who has enough to live on, if he knew how to stay with pleasure at home, would not leave it to go to sea or to besiege a town. A commission in the army would not be bought so dearly, but that it is found insufferable not to budge from the town; and men only seek conversation and entering games, because they cannot remain with pleasure at home.
[...]
Hence it comes that play and the society of women, war, and high posts, are so sought after. Not that there is in fact any happiness in them, or that men imagine true bliss to consist in money won at play, or in the hare which they hunt; we would not take these as a gift. We do not seek that easy and peaceful lot which permits us to think of our unhappy condition, nor the dangers of war, nor the labour of office, but the bustle which averts these thoughts of ours, and amuses us.

Από τις Σκέψεις του Πασκάλ.

Κ θυμήθηκα αυτό

κ συγκεκριμένα τους ακόλουθους στίχους

Now some men like a fishin'
And some men like the fowlin'
And some men like to hear
To hear the cannonball roarin'
Me, I like sleepin'
'Specially in my Molly's chamber

Ο τύπος από τη μία μας λέει ότι μια χαρά είναι όταν μένει σπίτι, όπως απαιτεί ο Πασκάλ, αλλά, συμπληρώνει, όχι στο δικό του, αλλά σε εκείνο της Μόλι (Ρινγκγουολντ;), παραδεχόμενος εν τέλει ότι κ αυτός θέλει το divertissement του, το diversion του.

Ίσως το σημείο τομής είναι το sleepin' βέβαια. Αλλά με τη Μόλι δίπλα, πόσο να κμθείς;

 

[Εστελλ]

Ως Molly δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται σε γυναίκα. Επίσης, η πρώτη εκδοχή του τραγουδιού άλλου συγκροτήματος στα 70s ενισχύει τις υποψίες μου.

 

[Μίζεραμπλ λάη]

Το είχε ψάξει λίγο πριν κάνω την ανάρτηση. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς είχα βάλει, αλλά λογικά έβαλα "Whiskey in the jar lyrics", αφού πρέπει να μου έβγαλε τους στίχους των The Dubliners, όπου το αντικείμενο του πόθου είναι μία Jenny. Ων πεπεισμένος πως για χρόνια άκουγα Molly (τόσο στην εκδοχή των Thin Lizzy, όπου το είχα ακούσει πρώτη φορά, όσο κ στη διασκευή τους σε Lizzy από Metallica) έβαλα "Molly's chamber", κ ω της έκπληξης μου έβγαλε ένα τραγούδι από κάποιους Kings of Leon με τίτλο "Molly's ChamberS", όπου, κοιτάζοντας στο wiki κάπως ανησυχαστικά διαπίστωσα πως "Molly's chambers" is archaic slang for a brothel.

Σχεδόν έντρομος, καθώς δεν μπορούσα να πιστέψω πως το αντικείμενο of affection των Lizzy κ μετέπειτα των Metallica ήταν μία κοινή και όχι κάτι ιδιαίτερο, κάτι που προοριζόταν μόνο γι' αυτούς, πρέπει να έβαλα εν τέλει στη μηχανή αναζήτησης απλώς τον τίτλο "Whiskey in the jar", όπου, αν πιστέψουμε πάλι το wiki, "Whiskey in the Jar" is the tale of a highwayman or footpad who, after robbing a military or government official, is betrayed by a woman; whether she is his wife or sweetheart is not made clear [...] The protagonist's wife or lover is sometimes called Molly, Jenny, Emzy, or Ginny among various other names.

Η αλήθεια είναι πως δεν το μελέτησα περισσότερο, θεωρώντας πως εν τέλει, κατά κάποιον τρόπο βρήκα την Πηνελόπη του πρωταγωνιστή του τραγουδιού, των Lizzy, κ των Metallica, οπωσδήποτε συμπαθέστερη και λιγότερο εγκεφαλική από εκείνη του Τζόυς - σε κάθε περίπτωση πιο ανθρώπινη.

 

[Φαροφύλακας]

Και μετά τι θα ακολουθήσει, Φαροφύλακα; Η νόμιμη οπλοκατοχή, όπως στις ΗΠΑ, όπου συνεχώς γίνονται διάφορα ατυχήματα με θύματα μικρά παιδιά;

Αυτό από πού το συμπεραίνεις; Καταρχήν, κάτι τέτοιο θα ήταν σε επίπεδο αποφάσεων κράτους, δεν υπάρχει καμία διάθεση για κάτι τέτοιο από κανένα κράτος στην Ευρώπη και δεν έχει τίποτα να κάνει με την συγκρότηση Ευρωπαϊκού Στρατού.

Επίσης, σήμερα η Ευρώπη έχει απομακρυνθεί από την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και τα συμφέροντα της Ελλάδας, αυτόν τον καιρό, βρίσκονται περισσότερο στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, οι οποίες, ειδικά με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την διμερή συμφωνία (του 2019), βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά.

Οι Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι προκλήσεων και κυρίως λόγω του Τουρκικού αναθεωρητισμού και των αδιάκοπων αδιάκοπων μεταναστευτικών ροών και λιγότερο της οικονομίας, κατά την γνώμη μου, στην οποία όμως εκ των πραγμάτων πάντα επικεντρωνόμαστε διότι καθημερινά συναλλασσόμαστε με χρήμα.

 

[ΜιΛάμπρος]

@Φαροφύλακας καίρο ήθελα να το γράψω αυτό, διαβάζοντας πολύ προσεκτικά τις αναρτήσεις σου: έχω την εντύπωση ότι βλέπουμε το ίδιο think tank στο youtube....

 

[Φαροφύλακας]

Όλοι όσοι έχουν γεωπολιτική κατάρτιση, στην Ελλάδα, είναι πάνω-κάτω συντονισμένοι. Ίσως διαφορετικό ύφος ο ένας από τον άλλον, κι ίσως απόκλιση στις λεπτομέρειες αλλά στα χοντρά όλοι συμφωνούν. Από τους ανταποκριτές στις πρωτεύουσες (Κωστίδη, Ιγνατίου κτλ.) μέχρι τους αναλυτές (Καιρίδη, Μπαλτζώη, Καλεντερίδη κτλ.)

Και μιας και τον ανέφερα να και μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Μπαλτζώη στην Ναυτεμπορική, για το Ουκρανικό, που λέγαμε.

Όσοι παρακολουθούμε γεωπολιτικά, μάλλον βλέπουμε πάνω-κάτω τα ίδια. Δεν υπάρχει δεύτερη ανάλυση.
Και παρεμπιπτόντως, η Ναυτεμπορική έχει μια ποιοτική δημοσιογραφία.

 

[Νιικος]

αν και κάπως αργοπορημένα
χρόνια πολλά σε όλες τις όμορφες γυναίκες εκεί έξω
σας αγαπάμε πολύ

και φυσικά όπως κάθε χρονιά περάσαμε την 8η Μαρτίου τιμώντας

την πρώτη κυρία της ανθρωπότητας

και

την δεύτερη

 

[Φαροφύλακας]

Νομίζω πως η Ημέρα της Γυναίκας πρέπει να τις χωράει άπασες! δηλ και τις ασχημούλες!

Εκτός βέβαια αν βλέπεις όλες τις γυναίκες όμορφες.

 

[ΜιΛάμπρος]

Το αφήνω εδώ.

 

[Καστάλια]

Και το είδα όλο!

 

[Πεταλούδα]

Δεν έχω δει stand up comedy, αλλά σίγουρα θα ήθελα να δω τον συγκεκριμένο :

 

[Μίζεραμπλ λάη]

Μπράβο που καταφέρνετε να γελάτε με Έλληνες στανταπ κωμικούς

 

[Πεταλούδα]

Δεν έχω παρακολουθήσει ιδιαίτερα, έξω από μερικά σκόρπια βιντεάκια. Υστερούν σε σχέση με του εξωτερικού;