τραγούδι χωρισμου, που καποτε ολοι το βαζαν στους γαμους τους.
Τι ήταν αυτό μόλις τώρα! Σοκ ενήλικης ζωής! Μόλις είδα τι σημαίνουν οι στίχοι 
Μ' αρέσει… Δεν μ' αρέσει…
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Τι ήταν αυτό μόλις τώρα! Σοκ ενήλικης ζωής! Μόλις είδα τι σημαίνουν οι στίχοι 2005 Βαλένθιαπιστεύω πως τα σκυλιά κι οι γάτες δεν είναι για μέσα σε διαμέρισμα πολυκατοικίας. Όσο ήσυχα και να 'ναι, γαβγίζουν κτλ. κι επιπλέον ο χώρος είναι πολύ περιορισμένος για την κινητική τους φύση. Και από την στιγμή που κάνουν τα κακά τους στο πεζοδρόμιο, γενικότερα δεν είναι για μέσα στην πόλη, ασχέτως αν τα μαζεύεις. (Εάν έκανα εγώ τα δικά μου στο πεζοδρόμιο, αλλά μετά τα έβαζα σε μια σακούλα κι έφευγα, θα ήταν νορμάλ; θα πατούσες εκεί πάνω; )
Κάνω βόλτα στη γειτονιά του ξενοδοχείου, μεγάλα πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομοι, και φτάνω σε ένα παρκάκι με παιδική χαρά από τη μία πλευρά - χωρίς κάγκελα - και στην άλλη πλευρά βλέπω ένα σκάμα σαν αυτά στο άλμα εις μήκος. Παραπλεύρως πινακίδα με σήμα το σκύλο που κάνει την ανάγκη του. Το χώμα πεντακάθαρο. Πάντως να σημειώσουμε πως εδώ παλιότερα δεν τα μάζευε σχεδόν κανείς, βέβαια τα ζώα συντροφιάς ήταν λιγότερα, αλλά είναι μία πρόοδος.
Και εμενααααΜου αρεσουν παρα πολυ τα stationery (κυριως τα στυλο) της legami. Εχουν τα πιο ευφανταστα και καλοσχεδιασμενα στυλο που εχω δει. Καταλαβαίνω παρα πολυ καλα τα παιδάκια που εχουν μανια να τα συλλεξουν ολα.
ειναι τέλεια και μου φτιάχνουν τη διάθεση!
Έλλη Μ
Συντονιστής
@Μαίρη λου τωρα θα στραφω και στις κασετίνες.
Μη σου πω οτι θα ζητήσω απο τον αγιοβασιλη μια κασετινα γεματη στυλο.
Μη σου πω οτι θα ζητήσω απο τον αγιοβασιλη μια κασετινα γεματη στυλο.
Μου αρέσουν οι μικρές πράξης αγάπης!
Οπως τις προάλλες που ήμουν άρρωστη και μια καλή μου φίλη μου έστειλε cinnamon rolls και ζεστή σοκολάτα, όπως πριν από λίγες μέρες που ήξερα ότι μια γειτόνισα περνάει δύσκολα και της πήγα μια ανθοδέσμη, όπως σήμερα που ο γιος μου πήγε στην δασκάλα του το πρωί λουλουδάκια που μάζεψε από τον κήπο, όπως το δέμα με τα λαχανικά που μας στέλνουν οι γονείς μου με το κτελ, όπως το ότι είδα μια πελάτισσα στρεσαρισμένη και της είπα αν οκ να την πάρω μια αγκαλιά και μείναμε αγκαλιά ένα πεντάλεπτο, οπως υπέροχες γλυκιές πελάτισσες που αφού φύγουν μου στέλνουν εμαιλ για να πούμε γλυκουλικα πράγματα άσχετα με την δουλειά, όπως ένας φίλος που γυρνάει μετά από μήνες από ταξίδι και έχει βρει μικρά πραγματάκια που ξέρει ότι λατρεύουμε και μας τα έχει φέρει, όπως να βλέπεις έναν ενήλικα να δείχνει στους γονείς του πόσο τους αγαπάει και τους εκτιμάει, όπως να βλέπεις στον δρόμο έναν μπαμπά να δείχνει στο παιδί του πόσο όμορφος είναι ο κόσμος! Μου αρέσει τόσο πολύ να παρατηρώ μικρές πράξης αγάπης ανάμεσα σε άγνωστους!
Οπως τις προάλλες που ήμουν άρρωστη και μια καλή μου φίλη μου έστειλε cinnamon rolls και ζεστή σοκολάτα, όπως πριν από λίγες μέρες που ήξερα ότι μια γειτόνισα περνάει δύσκολα και της πήγα μια ανθοδέσμη, όπως σήμερα που ο γιος μου πήγε στην δασκάλα του το πρωί λουλουδάκια που μάζεψε από τον κήπο, όπως το δέμα με τα λαχανικά που μας στέλνουν οι γονείς μου με το κτελ, όπως το ότι είδα μια πελάτισσα στρεσαρισμένη και της είπα αν οκ να την πάρω μια αγκαλιά και μείναμε αγκαλιά ένα πεντάλεπτο, οπως υπέροχες γλυκιές πελάτισσες που αφού φύγουν μου στέλνουν εμαιλ για να πούμε γλυκουλικα πράγματα άσχετα με την δουλειά, όπως ένας φίλος που γυρνάει μετά από μήνες από ταξίδι και έχει βρει μικρά πραγματάκια που ξέρει ότι λατρεύουμε και μας τα έχει φέρει, όπως να βλέπεις έναν ενήλικα να δείχνει στους γονείς του πόσο τους αγαπάει και τους εκτιμάει, όπως να βλέπεις στον δρόμο έναν μπαμπά να δείχνει στο παιδί του πόσο όμορφος είναι ο κόσμος! Μου αρέσει τόσο πολύ να παρατηρώ μικρές πράξης αγάπης ανάμεσα σε άγνωστους!
Αχ μαζί σου, @Μαίρη λου. Προχθές περπατούσα σε έναν τρελό δρόμο γεμάτο κόσμο κι ήταν ένας τυφλός που περπατούσε σερνάμενα κρατώντας το μπαστούνι κι ένα κύπελο. Γενικά ρίχνω στα κύπελα από κάτι. Του έριξα κάτι λίγο και του είπα κάτι, δεν θυμάμαι τι. Κατάλαβε πως είμαι ξένος. Ήμουν μαζί με μια φίλη και κάτι της ψιθύρισε. (Γύρω παντού πολυς πολύς χαμός). Γυρίζει η φίλη μου και μου μετραφάζει «λέει πως είναι τυφλός!» Λέω, θε μου. Μα είναι τόσο προφανές. Πιστεύει πως δεν ξέρω; Του έπιασα τα χέρια (που γενικά δεν ακουμπάμε ο ένας τον άλλον στις ασιατικές κουλτούρες). Του λέω στην γλώσσα του «Είσαι όμορφος!»
Κι αυτή είναι μια μικρή πράξη που απολαμβάνω πολύ: να λέω όμορφα πράγματα στους ανθρώπους. Στους υπαλλήλους, όταν μου κάνουν κάτι τους κοιτάζω στα μάτια μ' ένα χαμόγελο και επιβεβαιώνω: "you are the best!". Και μιας και τελευταία μιλάω όλο και πιο συνειρμικά (κι έτσι κάπως ασυνάρτητα) να πω πως οι καθαρίστριες είναι στα μάτια μου ανώτερες υπάρξεις, γιατί μας κρατάνε καθαρούς. Οι οικοδόμοι υπέρτατοι, γιατί χτίζουν τον κόσμο όπου υπάρχουμε. Οι επαίτες που κάθονται με τα πόδια σταυρωτά κι ένα κυπελάκι μπροστά, Άγιοι, που η ζωή τους έκλεψε πράγματα απλά που οι υπόλοιποι τα έχουμε για αυτονόητα και ξάφνου φώτισε ένα φωτοστέφανο για πάντα πάνω από το κεφάλι τους. Οπότε εκεί δείχνω τον μεγαλύτερο σεβασμό. Όταν δίνω χρήματα υποκλίνομαι κατά βάσιν ευχαριστώντας. Εννοείται πως στον δρόμο υποχωρώ πάντα να περάσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Αν δω έναν εργάτη να κουβαλάει κάτι δεν μπορώ να διανοηθώ πως υπάρχει περίπτωση οι υπόλοιποι να μην του ανοίξουμε χώρο να περάσει. Λέω πως είμαι δήθεν πραγματιστής μα εκείνη την στιγμή βλέπω κάτι πολύ περισσότερο, κάποιον να κουβαλάει κάτι από τον μεγάλο μόχθο της ζωής εκεί πέρα.
Κι εντάξει, μου αρέσουν αυτές οι μικρές πράξεις και θα ‘χω κάνει και μεγαλύτερες, αλλά θέλω να κλείσω με μια αμαρτία που κάπως με βάρυνε τελευταία. Είχα καθίσει σ’ ένα πολύ γραφικό καφέ, σ’ένα όμορφο μικρό τραπεζάκι, δίπλα στην βιτρίνα, κι έψαχνα για σπίτι στην μεγάλη πόλη όπου επέστρεφα. Κάποια στιγμή πέρασε ένας άστεγος και με κοίταξε. Τράβηξα τα μάτια κι απορώ πώς το έκανα γιατί γενικά επικοινωνώ πάντα άφοβα. Σε λίγο ξαναγύρισε. Κάθισε ακριβώς μπροστά μου στην βιτρίνα. Είχε φέρει μια πλαστική κορδέλα (σκουπίδι) κι ένα πλατύ φύλλο από ένα φυτό. Τα αράδιασε εκεί μπροστά και όπως μου χαμογέλασε είδα πως του λείπαν τα περισσότερα δόντια ενώ ήταν νέο παιδί. Έκανα ξανά πως δεν τον είδα. Απορώ με τον εαυτό μου πώς το έκανα αυτό. Κι έφυγε.
Όμως αυτά ήταν τα δώρα του. Δεν είχε κάτι άλλο να δωρίσει. Πες μου εσύ γιατί δεν βγήκα να του δώσω ένα χαρτονόμισμα και να του φιλήσω τα χέρια.
Από τότε πολύ με βαραίνει αυτό το πράγμα. Δίνω ακόμη περισσότερο στους ζητιάνους αλλά δεν το έχω ξεπλύνει από πάνω μου. Όμως θα το ξεπλύνω κάποια στιγμή.
Κι αυτή είναι μια μικρή πράξη που απολαμβάνω πολύ: να λέω όμορφα πράγματα στους ανθρώπους. Στους υπαλλήλους, όταν μου κάνουν κάτι τους κοιτάζω στα μάτια μ' ένα χαμόγελο και επιβεβαιώνω: "you are the best!". Και μιας και τελευταία μιλάω όλο και πιο συνειρμικά (κι έτσι κάπως ασυνάρτητα) να πω πως οι καθαρίστριες είναι στα μάτια μου ανώτερες υπάρξεις, γιατί μας κρατάνε καθαρούς. Οι οικοδόμοι υπέρτατοι, γιατί χτίζουν τον κόσμο όπου υπάρχουμε. Οι επαίτες που κάθονται με τα πόδια σταυρωτά κι ένα κυπελάκι μπροστά, Άγιοι, που η ζωή τους έκλεψε πράγματα απλά που οι υπόλοιποι τα έχουμε για αυτονόητα και ξάφνου φώτισε ένα φωτοστέφανο για πάντα πάνω από το κεφάλι τους. Οπότε εκεί δείχνω τον μεγαλύτερο σεβασμό. Όταν δίνω χρήματα υποκλίνομαι κατά βάσιν ευχαριστώντας. Εννοείται πως στον δρόμο υποχωρώ πάντα να περάσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Αν δω έναν εργάτη να κουβαλάει κάτι δεν μπορώ να διανοηθώ πως υπάρχει περίπτωση οι υπόλοιποι να μην του ανοίξουμε χώρο να περάσει. Λέω πως είμαι δήθεν πραγματιστής μα εκείνη την στιγμή βλέπω κάτι πολύ περισσότερο, κάποιον να κουβαλάει κάτι από τον μεγάλο μόχθο της ζωής εκεί πέρα.
Κι εντάξει, μου αρέσουν αυτές οι μικρές πράξεις και θα ‘χω κάνει και μεγαλύτερες, αλλά θέλω να κλείσω με μια αμαρτία που κάπως με βάρυνε τελευταία. Είχα καθίσει σ’ ένα πολύ γραφικό καφέ, σ’ένα όμορφο μικρό τραπεζάκι, δίπλα στην βιτρίνα, κι έψαχνα για σπίτι στην μεγάλη πόλη όπου επέστρεφα. Κάποια στιγμή πέρασε ένας άστεγος και με κοίταξε. Τράβηξα τα μάτια κι απορώ πώς το έκανα γιατί γενικά επικοινωνώ πάντα άφοβα. Σε λίγο ξαναγύρισε. Κάθισε ακριβώς μπροστά μου στην βιτρίνα. Είχε φέρει μια πλαστική κορδέλα (σκουπίδι) κι ένα πλατύ φύλλο από ένα φυτό. Τα αράδιασε εκεί μπροστά και όπως μου χαμογέλασε είδα πως του λείπαν τα περισσότερα δόντια ενώ ήταν νέο παιδί. Έκανα ξανά πως δεν τον είδα. Απορώ με τον εαυτό μου πώς το έκανα αυτό. Κι έφυγε.
Όμως αυτά ήταν τα δώρα του. Δεν είχε κάτι άλλο να δωρίσει. Πες μου εσύ γιατί δεν βγήκα να του δώσω ένα χαρτονόμισμα και να του φιλήσω τα χέρια.
Από τότε πολύ με βαραίνει αυτό το πράγμα. Δίνω ακόμη περισσότερο στους ζητιάνους αλλά δεν το έχω ξεπλύνει από πάνω μου. Όμως θα το ξεπλύνω κάποια στιγμή.
Last edited:
Συμφωνώ με όλα πάρα πάρα πολύ!
Το ότι είπες στον τυφλό ότι είναι όμορφος είναι υπερτελειο! Γενικά μου αρέσει όταν ένας άνθρωπος λέει σε κάποιον ότι είναι όμορφος.
Την τελευταία φορά, πριν από κάτι εβδομάδες, ήμουν σε ένα ασανσέρ και δίπλα μου ήταν μια γυναίκα πολύ ιδιαίτερα όμορφη, και δεν μπορούσα να σταματήσω να την κοιτάζω.
Οταν σταμάτησε το ασανσέρ, της είπα ότι είναι πανέμορφη και την είδα να χαίρεται τόσο πολύ.
Μόλις χαμογέλασε έγινε ακόμα πιο όμορφη.
Έμαθα μετά ότι έχει ρίζες από Μποτσουάνα και Αφγανιστάν, τι καταπληκτικός συνδυασμός.
Σχετικα με τον άστεγο, όμορφη ιστορία αν και λίγο στενάχωρη. Αφού το έχεις στο μυαλό σου, πιστεύω θα επανορθώσεις με άλλους τρόπους.
Το ότι είπες στον τυφλό ότι είναι όμορφος είναι υπερτελειο! Γενικά μου αρέσει όταν ένας άνθρωπος λέει σε κάποιον ότι είναι όμορφος.
Την τελευταία φορά, πριν από κάτι εβδομάδες, ήμουν σε ένα ασανσέρ και δίπλα μου ήταν μια γυναίκα πολύ ιδιαίτερα όμορφη, και δεν μπορούσα να σταματήσω να την κοιτάζω.
Οταν σταμάτησε το ασανσέρ, της είπα ότι είναι πανέμορφη και την είδα να χαίρεται τόσο πολύ.
Μόλις χαμογέλασε έγινε ακόμα πιο όμορφη.
Έμαθα μετά ότι έχει ρίζες από Μποτσουάνα και Αφγανιστάν, τι καταπληκτικός συνδυασμός.
Σχετικα με τον άστεγο, όμορφη ιστορία αν και λίγο στενάχωρη. Αφού το έχεις στο μυαλό σου, πιστεύω θα επανορθώσεις με άλλους τρόπους.
Κάτι άλλο που μου άρεσε πολύ, ήταν εχθές όπως γυρνούςα σπίτι, και σταμάτησα σε ένα φανάρι. Περνάω από αυτούς τους δρόμους με το αυτοκίνητο άπειρες φορές και γνωρίζω απέξω τα μέρη.
Στο φανάρι λοιπόν είδα μια στάση λεωφορείου που ονομαζόταν Φάρος, και κατευθείαν σκέφτηκα την λέσχη εδώ!
Μου αρέσει τόσο πολύ, που τόσο μικρά πράγματα της καθημερινότητας όπως αυτό, αποκτούν καινούργιο νόημα.
Στο φανάρι λοιπόν είδα μια στάση λεωφορείου που ονομαζόταν Φάρος, και κατευθείαν σκέφτηκα την λέσχη εδώ!
Μου αρέσει τόσο πολύ, που τόσο μικρά πράγματα της καθημερινότητας όπως αυτό, αποκτούν καινούργιο νόημα.
Και καλά κάνουν! Έτσι και αλλιώς, των περισσότερων ο γάμος εκεί καταλήγει. Οπότε είναι στο σωστό πνεύμα (και ας μην το καταλαβαίνουν).Ειναι το ακριβες αναλογο του un año de amor, τραγούδι χωρισμου, που καποτε ολοι το βαζαν στους γαμους τους.
Επιπλέον το βρίσκω πολύ πιο καλόγουστο από τα απαίσια νησιώτικα που και δεν κολλάν πουθενά και σου παιδεύουν τα αφτιά σε βαθμό βασανισμού και τα βάζουν όλοι και τα χορεύουν με έξαψη. (Ευτυχώς τα τελευταία 20 χρόνια έχω κόψει γάμους και βαφτίσια, ευτυχώς δεν σε καλεί κανείς στα διαζύγια και ευτυχώς δεν παρεξηγούνται - τουλάχιστον οι πεθαμένοι - στις κηδείες όταν δεν πας). Νομίζω ότι είμαι στο πνεύμα του νήματος - όχι;
Έλλη Μ
Συντονιστής
Φαροφύλακας_ab_imo_pectore. Με συγκινησες, βρε.
Αυτή ειναι κι η δική μου (secret and deeper) σκεψη.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Που λες @Μαίρη λου σκεφτομουν αυτο που εγραψες και καταληγω οτι οι πάντες χαιρονται με αυτα τα αναπαντεχα θετικα σχόλια και φιλοφρονησεις. Δηλαδη, το βλεπεις πώς αιφνιδιαζονται, οταν φτάσουν να εχουν ακουσει ολόκληρη την κουβέντα που τους απευθυνεις (μιας και -συνηθως- στα πρωτα νανοσεκοντς που μας απευθυνεται καποιος αγνωστος, μαλλον μαγκωμενοι ειμαστε) και μετατρεπεται η εκπληξη σε χαμόγελο. Οι κολακειες δεν ειναι του χαρακτηρα μου, αλλά πολύ ευκολα θα σχολιασω θετικά οτιδηποτε που μου κανει εντύπωση και γινεται απο καρδιάς. Και ψοφαω να βλεπω αυτη την εναλλαγη εκπληξης σε χαμόγελο.[ Συνηθως σε γυναικες, μιας και με εκνευριζει απίστευτα το αφοριστικο στερεοτυπο περι γυναικείου ανταγωνισμου. Σε αγνώστους σντρες, θα φτασω να σχολιασω μεχρι sneakers, αντε και αρωμα
]Ειναι ακριβως η αντίδραση κάποιου, οταν του προσφέρεται ενα δωρο, χωρις αφορμή. Και σε ολους αρεσουν τα δωρα, ακομη κι αυτοι που διατείνονται για το αντιθετο.
Μου αρεσουν πολυ οι φωτογραφιες απο αεροδρομια!!!!!
(Εννοω εξω στον αεροδιαδρομο. Δεν εννοω το terminal, τον πινακα, τους γκισεδες, τους θαλαμους κλπ)
Απο παλια που πετυχαινα wallpapers, ή στις γκαλερι του φουμπου με ακυρα τσιτάτα πανω σε ακυρες φωτογραφιες, μεχρι και τωρα στο instagram που κανουν οι ινφλουενσερς hopping απο ηπειρο σε ηπειρο και τραβανε και φωτο της επιβιβασης.
Οι φωτογραφιες απο το αεροδρομιο εχουν παντα κατι επικ ρε παιδι μου, δεν ξερω γιατι. Κατι που ειναι γενικως αποκοσμος ολος αυτος ο αδειος χωρος? κατι που τυχαινει να ειναι παντα αυγη ή ηλιοβασιλεμα και να εχει γαματα συννεφα και να γυαλιζει το αεροπλανο κατω απο ολο αυτο? κατι τη νυχτα που ειναι οι προβολεις και φτιαχνουν ενα αποκοσμο/φουτουριστικο σκηνικο?? Ειτε ειναι "επαγγελματικη" φωτο, είτε ειναι ετσι στα πεταχτα για το στορι καποιου ινφλουεσερ, η φωτο θα κρυβει καποια μαγεια.
Χασιμο!
(Εννοω εξω στον αεροδιαδρομο. Δεν εννοω το terminal, τον πινακα, τους γκισεδες, τους θαλαμους κλπ)
Απο παλια που πετυχαινα wallpapers, ή στις γκαλερι του φουμπου με ακυρα τσιτάτα πανω σε ακυρες φωτογραφιες, μεχρι και τωρα στο instagram που κανουν οι ινφλουενσερς hopping απο ηπειρο σε ηπειρο και τραβανε και φωτο της επιβιβασης.
Οι φωτογραφιες απο το αεροδρομιο εχουν παντα κατι επικ ρε παιδι μου, δεν ξερω γιατι. Κατι που ειναι γενικως αποκοσμος ολος αυτος ο αδειος χωρος? κατι που τυχαινει να ειναι παντα αυγη ή ηλιοβασιλεμα και να εχει γαματα συννεφα και να γυαλιζει το αεροπλανο κατω απο ολο αυτο? κατι τη νυχτα που ειναι οι προβολεις και φτιαχνουν ενα αποκοσμο/φουτουριστικο σκηνικο?? Ειτε ειναι "επαγγελματικη" φωτο, είτε ειναι ετσι στα πεταχτα για το στορι καποιου ινφλουεσερ, η φωτο θα κρυβει καποια μαγεια.
Χασιμο!
Last edited:
Μου αρέσει που σήμερα βρέχει τόσο πολύ στην Αθήνα! Μου αρέσει που ο μικρός διαβάζει παραμύθια στο δωμάτιο του με τον μπαμπά του και εγώ έχω κατέβει στο σαλόνι, έχω τυλιχτεί με μια κουβέρτα και ακούω τη βροχή. Με χαμηλή μουσική, και πάνω στο τραπέζι ένα βάζο με φρέσκα λουλούδια που βάλαμε χθες. Αυτές οι στιγμές πριν ξεκινήσει η μέρα με τους γρήγορους ρυθμούς και λίγο-πολύ το χάος, είναι υπέροχες.
Μου αρέσει πάρα πολύ που για να γίνουν υπέροχοι οι κουραμπιέδες, πρέπει πρώτα να κάνουμε το βούτυρο κλαριφιέ! Σε μικρές λεπτομέρειες σαν κι αυτές κρύβεται η μαγεία (και η νοστιμιά).
Λατρεύω που όταν φτιάχνω χριστουγεννιάτικα γλυκά όλο το σπίτι έχει αρώματα από ζεστό βούτυρο και καβουρδισμένα φουντούκια
Λατρεύω που όταν φτιάχνω χριστουγεννιάτικα γλυκά όλο το σπίτι έχει αρώματα από ζεστό βούτυρο και καβουρδισμένα φουντούκια
Έλλη Μ
Συντονιστής
Ωωω σε αγαπω!
Λοιπον, ακου, σε μενα δεν αρεσουν μάλλον, κι ούτε ειχα φτιάξει ποτε αλλά περυσι μου ζητησε ο γιος μου να φτιάξουμε μαζι (και μελομακάρονα) (στα μισα, με παρατησε κι εφυγε, μονη μου παλευα
). Κι εγώ ετσι το έκανα. Το λεγα κιολας με καμάρι. Κανεις δεν πρόσεξε τη διαφορά, πες!!! πόσο πανασχετοι! Μου αρέσει όταν άνθρωποι με διαφορετικές θρησκείες συζητούν για αυτές.
Μου αρέσει να γίνονται τέτοιες συζητήσεις όπου κανείς δεν είναι προσκολλημένος αλλά αντίθετα έχει διάθεση να μοιραστεί στοιχεία και λεπτομέρειες χωρίς να έχει διάθεση να πείσει ή να δείξει αλλά μόνο να αναπτύξει το θέμα όμορφα και εποικοδομητικά.
Είναι πολύ προσωπικό θέμα και έχει άλλη δυναμική για τον καθένα, για αυτό και οι ουσιαστικές συζητήσεις πάνω στο θέμα είναι τόσο σημαντικές.
Καταλαβαίνω απόλυτα το να μην θέλει κανείς να το συζητήσει, αλλά το απολαμβάνω πολύ όταν θέλει.
Προσωπικά δεν είμαι πολύ της θρησκείας, παρότι υπάρχει στο πατρικό μου κλασσικά δίπλα στο τζάκι το εικονοστάσι, αλλά όχι κάτι υπερβολικό, η γιαγιά μετά το χειρουργείο ευχαριστούσε τον θεό αντί για να τον γιατρό κλπ. Ακόμη και ως ενήλικας έχω φίλη που είναι από οικογένεια της εκκλησίας, με πατέρα παπά και γνωρίζει ότι δεν ασχολούμαι πολύ με τον Χριστιανισμό ή κάποια άλλη θρησκεία, ότι με τον Δημήτρη δεν έχουμε κάνει θρησκευτικό γάμο κλπ, τα συζητάμε πολύ άνετα.
Τις προάλλες συζητούσα με ένα ζευγάρι από το Ομάν (οι οποίοι ακολουθούν το Ισλαμ αυστηρά) για τις θρησκείες και πραγματικά ήταν τόσο ωραία η συζήτηση και οι ίδιοι τόσο ανοιχτοί να το συζητήσουμε πολύπλευρα.
Ένα υπέροχο βιβλίο που είχα διαβάσει πριν χρόνια το οποίο αναφέρεται πολύ σε διαφορετικές θρησκείες και ακόμη το έχω στο μυαλό μου είναι Η Ανάσα Των Θεών από την Βανα Βερούτη.
Μου αρέσει να γίνονται τέτοιες συζητήσεις όπου κανείς δεν είναι προσκολλημένος αλλά αντίθετα έχει διάθεση να μοιραστεί στοιχεία και λεπτομέρειες χωρίς να έχει διάθεση να πείσει ή να δείξει αλλά μόνο να αναπτύξει το θέμα όμορφα και εποικοδομητικά.
Είναι πολύ προσωπικό θέμα και έχει άλλη δυναμική για τον καθένα, για αυτό και οι ουσιαστικές συζητήσεις πάνω στο θέμα είναι τόσο σημαντικές.
Καταλαβαίνω απόλυτα το να μην θέλει κανείς να το συζητήσει, αλλά το απολαμβάνω πολύ όταν θέλει.
Προσωπικά δεν είμαι πολύ της θρησκείας, παρότι υπάρχει στο πατρικό μου κλασσικά δίπλα στο τζάκι το εικονοστάσι, αλλά όχι κάτι υπερβολικό, η γιαγιά μετά το χειρουργείο ευχαριστούσε τον θεό αντί για να τον γιατρό κλπ. Ακόμη και ως ενήλικας έχω φίλη που είναι από οικογένεια της εκκλησίας, με πατέρα παπά και γνωρίζει ότι δεν ασχολούμαι πολύ με τον Χριστιανισμό ή κάποια άλλη θρησκεία, ότι με τον Δημήτρη δεν έχουμε κάνει θρησκευτικό γάμο κλπ, τα συζητάμε πολύ άνετα.
Τις προάλλες συζητούσα με ένα ζευγάρι από το Ομάν (οι οποίοι ακολουθούν το Ισλαμ αυστηρά) για τις θρησκείες και πραγματικά ήταν τόσο ωραία η συζήτηση και οι ίδιοι τόσο ανοιχτοί να το συζητήσουμε πολύπλευρα.
Ένα υπέροχο βιβλίο που είχα διαβάσει πριν χρόνια το οποίο αναφέρεται πολύ σε διαφορετικές θρησκείες και ακόμη το έχω στο μυαλό μου είναι Η Ανάσα Των Θεών από την Βανα Βερούτη.