Μπόμπιρες μολογάν και λένε...

Λέανδρος

Όμορφο Νιάτο
Πολύ ωραίο νήμα, αξίζει να το ξαναζεστάνουμε...



Λοιπόν, είχα κι εγώ δυο εμπειρίες με παιδικά μαργαριτάρια που δεν πρέπει να λείψουν από εδώ.



Είχα βγάλει βόλτα με το αυτοκίνητο το βαφτιστικό μου ( 3 χρονών ) και τον κατά ένα χρόνο μεγαλύτερο αδερφό του τον Περικλή. Τα δυο ζουζούνια ήταν κατενθουσιασμένα με την αυτοκινητάδα γιατί οι γονείς τους δεν είχαν αυτοκίνητο ( δεκαετία του 80' ήταν ) και μάλλον ήταν η πρώτη τους φορά που ανέβαιναν σε αμάξι.

Καθώς πηγαίναμε, διέσχισε τον δρόμο μια γάτα.

''ΝΟΝΕ ΠΑΤΑ ΤΗΝ!'' φώναξε γεμάτος έξαψη ο Περικλής. ( Με αποκαλούσε κι αυτός νονέ το πουλάκι μου, καθώς δεν τα ξεχώριζα ποτέ, κι ο δικός του νονός έδειχνε παντελώς αδιαφορία ).

'' Γιατί να το πατήσουμε το καημένο το γατάκι Περικλή; Δεν το λυπάσαι ;''

Εν τω μεταξύ είχαμε προσπεράσει το ζωάκι, και ο Περικλής κοιτώντας πίσω φώναζε '' ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΠΑΤΗΣΕΙΣ''!

“ Μα είναι κρίμα!''

''Δεν είναι κρίμα, άμα το αφήσεις θα μεγαλώσει και θα γίνει...λιοντάρι!''

Παιδική λογική τετράχρονου λέμε...
 

Λέανδρος

Όμορφο Νιάτο
Κάναμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές σε ένα ξενοδοχείο στην Χαλκιδική. Καθώς μια μέρα παίρναμε το βραδινό μας στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και συνεχίσαμε μ' ένα μπουκάλι κρασί, χωρίς να το επιδιώξω άκουσα την συζήτηση στο διπλανό τραπέζι. Ήταν όλοι εκπαιδευτικοί απ' ότι κατάλαβα και εξιστορούσαν διάφορα αστεία περιστατικά με μαθητές τους.

Μια κυρία, δασκάλα της πρώτης τάξης είπε μια ιστορία που μου προκάλεσε πολύ γέλιο. Έκανε λέει στα παιδιά μάθημα για τους μεταξοσκώληκες και την χρησιμότητα τους. Τα ρώτησε με τι τρέφονται, αλλά τα παιδάκια δεν ήξεραν να απαντήσουν. Τους είπε για την μουριά και τα φύλλα της που έτρεφαν τις κάμπιες.

'' Ξέρει κάποιο παιδάκι το δέντρο μουριά;'' τα ρώτησε.

Σιωπή...

'' Τι φρούτο παράγουν αυτά τα δέντρα;''

Και πάλι σιωπή...

''Μούρα, γνωρίζει κάποιος τα μούρα;

Ένα παιδάκι σήκωσε δειλά δειλά το χεράκι του.

'' Τι ξέρεις για τα μούρα Κωστάκη;''

''ΑΣΠΡΑ ΜΟΥΡΑ, ΜΑΥΡΑ ΜΟΥΡΑ, ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΟΧΑΜΟΥΡΑ κυρία''.



Χα χα, τι φταίει το παιδάκι, αυτά ακούει στο σπίτι του, αυτά λέει...!
 
Last edited:

Τσίου

Κοινωνός
Που και που, κρατάω παρέα σε ενα κοριτσάκι. Την Ν. που πολύ την χαίρομαι, για λόγους που βαριέμαι να γράψω, όπως βαριέται η ίδια να κάνει μπάνιο. Ένα βράδυ, εκεί που τονιζα την αναγκαιότητα της καθαριότητας μπας και μπει στην μπανιερα, της λεω αγανακτισμενη, "Αν βρωμαμε, ούτε κατσαρίδες δεν θα μας πλησιάζουν."
Απαντηση: Ε, αυτό είναι καλό!
Πηρα ανάσα με ανοιχτό στόμα για να απαντήσω, επεξεργάστηκα αυτό που είπα κι αυτό που μου απάντησε, (εβαλα τα χέρια μου κι έβγαλα τα μάτια μου, ξεκάθαρα) και το βούλωσα.
 
Top