Μίλο Μανάρα (Milo Manara)

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Λίγοι σχεδιαστές ζωγραφίζουν την γυναίκα τόσο όμορφη όσο ο Μίλο Μανάρα (Milo Manara). Ιδανικά πρόσωπα και τέλεια σώματα δεμένα με μια ερωτική πνοή. Το σχέδιό του είναι πραγματικά αριστοτεχνικό: απλές και καθαρές γραμμές, συνήθως δίχως σκιάσεις, άλλες φορές σε ασπρόμαυρα κι άλλες φορές σε έγχρωμα καρέ. Οι ιστορίες σχεδόν πάντα ερωτικές, ενδεχομένως πορνογραφικές.



Ο Μανάρα είναι ένας επιτυχημένος, διεθνούς φήμης κομίστας και έχει πολλά επιτυχημένα βιβλία στο ενεργητικό του. Πιστεύω πως το αδύνατό του σημείο είναι το σενάριο το οποίο στέκεται σχεδόν πάντα αδύναμο δίπλα στο κορυφαίο σχέδιο. Βέβαια συχνά καταπιάνεται με πιασάρικα θέματα που υποστηρίζουν το απλοϊκό σενάριο όπως στην περίπτωση τής ιστορίας "Κάμα Σούτρα" (Kamasutra, 1998) ή ακόμη και αρχετυπικές ιδέες όπως στις δύο μεγάλες επιτυχίες του:

Το Κουμπί της (Il gioco 1, 2, 3, 4, 1983, 1991, 1994, 2001)
Σε αυτήν την ιστορία ο Μανάρα μάς παρουσιάζει μια απίθανη συσκευή, ένα τηλεχειριστήριο μ’ ένα κουμπί όλη κι όλη, η οποία ελέγχει τον ερωτισμό τής πανέμορφης, και κατά τ’ άλλα πουριτανής, Κλαούντιας. Η συσκευή βρίσκεται στα χέρια ενός άντρα κι όταν αυτός ενεργοποιεί το κουμπί απελευθερώνεται στην Κλαούντια μια πανίσχυρη ερωτική ορμή, μια λίμπιντο δίχως αιδώ, με αποτέλεσμα αυτή να επιδεικνύεται και να δίνεται με τον πιο ανεπαίσχυντο τρόπο σε όποιον (και όποια) τυχαίνει να βρίσκεται εκείνη την στιγμή δίπλα της.

Το Κουμπί της γνώρισε διεθνή επιτυχία με αποτέλεσμα να συμπληρώσει τέσσερις στο σύνολο συνέχειες.

Το Άρωμα του Αοράτου (Il profuno dell'invisbile 1, 2, 1986, 2001)
Εμπνευσμένο από τον "Αόρατο Άνθρωπο" τού Ουέλς, μας παρουσιάζει τις περιπέτειες ενός ανθρώπου που κατάφερε με μια αλοιφή να γίνει αόρατος και που τελικά καταλήγει να εκμεταλλεύεται αυτήν την ιδιότητα στο έπακρο για την ξεδιάντροπή του τέρψη ;)

Κι αυτό είναι ένα έργο που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και μετράει δύο συνέχειες.



Ας αναφέρω εδώ και την Γκιουλιβεριάνα (Gulliveriana, 1996), την θηλυκή εκδοχή τού γνωστού Γκιούλιβερ σε ένα βιβλίο που δεν απευθύνεται σε παιδιά. Διότι στα έργα τού Μανάρα κυριαρχεί ο ερωτισμός, η πορνογραφία και το χιούμορ και τα περισσότερα είναι αυστηρώς ακατάλληλα για ανηλίκους

Πριν δύο χρόνια η εφημερίδα Espresso πρόσφερε μαζί με το φύλλο για μερικές Κυριακές βιβλία τού Μανάρα και φυσικά φρόντισα να μην χάσω κανένα. Τα βιβλία ήταν τα εξής:
  • Το Κουμπί της 1 & 2
  • Το Κουμπί της 3 & 4
  • Το Άρωμα του Αοράτου 1 & 2
  • Ο Χ.Π. & ο Τζουζέπε Μπέργκμαν - μέρος πρώτο
  • Ο Χ.Π. & ο Τζουζέπε Μπέργκμαν - μέρος δεύτερο
  • Ο Χάρτινος Άνθρωπος
  • Ο Άνθρωπος από Χιόνι
Πιστεύω πως είχαν σκοπό να προσφέρουν περισσότερα καθώς στην τελευταία σελίδα απαριθμούταν περισσότερα έργα "σ’ αυτήν την σειρά..." μα ποιος ξέρει γιατί, τελικά δεν την ολοκλήρωσαν.

Όπως έγραψα πιο πάνω, οι ιστορίες του Μανάρα είναι τόσο καλότεχνες και συνάμα ξεδιάντροπες που δεν είσαι βέβαιος αν θα τις χαρακτηρίσεις τελικά ερωτικές ή πορνογραφικές. Σε αυτό το δίλημμα απαντά πολύ εύστοχα ο ίδιος ο Μανάρα:

«Από πλευράς μου δεν κάνω μεγάλες διακρίσεις μεταξύ ερωτισμού και πορνογραφίας. Ίσως η αληθινή διαφορά βρίσκεται στα όρια της καλαισθησίας, αρκεί να μπορεί να δοθεί ένας ορισμός για την καλαισθησία. Όταν το σκέφτομαι, μου έρχεται στο μυαλό η διάσημη ατάκα του Woody Allen, ότι, δηλαδή, η πορνογραφία είναι ο ερωτισμός των άλλων. Ίσως η πορνογραφία μπορεί να οριστεί ως η βιομηχανική πτυχή του ερωτισμού. Σίγουρα είναι η χρήση ορισμένων εικόνων, η ένταξή τους σε μία συγκεκριμένη ιστορία, που θα μπορούσε να μας πει εάν σε εκείνες τις συγκεκριμένες περιπτώσεις πρόκειται για ερωτισμό ή για πορνογραφία.»​

 

Γλωσσολάγνος

Όμορφο Νιάτο
Πριν δύο χρόνια η εφημερίδα Espresso πρόσφερε μαζί με το φύλλο για μερικές Κυριακές βιβλία τού Μανάρα και φυσικά φρόντισα να μην χάσω κανένα.
Αναρωτιέμαι: εγώ τί έκανα τω καιρώ εκείνω και τα έχασα όλα;! :(

Πραγματικά ο Μανάρα είναι απίστευτος σχεδιαστής. Στις ιστορίες του μπορεί να μη βρίσκω σχεδόν κανένα σεναριακό ενδιαφέρον, αλλά η αριστοτεχνική σκηνοθεσία, η ερωτική ατμόσφαιρα και το εκπληκτικό σχέδιο, είναι καθηλωτικά. Πολύ καλή παρουσίαση, ΦΦ! :)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Βλέπω πως συμφωνείς για το αδύναμο σενάριο, φίλε Γλωσσολάγνε. Πιστεύω πως είναι το γενικό πρόβλημα των περισσότερων ερωτικών κόμιξ.

Βέβαια στον Μανάρα το σενάριο παραμένει σχετικά αδύναμο ακόμη και σε ιστορίες που είναι λιγότερο ή και καθόλου ερωτικές.

Υπάρχει όμως μια ιστορία του βασισμένη σε σενάριο τού Φεντερίκο Φελίνη. Έχει τίτλο "Trip to Tulum" κι έχω πραγματικά μεγάλη περιέργεια να την διαβάσω...
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Αναρωτιεμαι... γιατι να ειναι τόσο δύσκολο να γράψεις ενα καλο σεναριο σε μια ερωτικη ιστορια! :χμ:
(Ισως γιατι το γραφουν μονο αντρες..; )

Απ' οτι βλεπω, τα σκιτσα ειναι πανεμορφα, αλλά το σεναριο.. πολυ φτωχο και τετριμμενο.

Ενα αρλεκιν να διαβασουν..(που ειναι κατεξοχην γυναικειο) για να παρουν ιδεες, χωρις να μετριασουν το ερωτικο στοιχειο που ηδη εχουν, πιστευω θα ειχε μεγαλη επιτυχια. (Ισως το διαβαζα και εγω..:μαναι:)

Ε.. θελουμε και μια δοση ρομαντισμου πιστευω
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Τα ερωτικα κομικς νομιζω εχουν μικρη εμβέλεια. Ενα καλο σεναριο σε ενα ερωτικο κομικ θα πηγαινε λιγο "χαμενο". Για αλλους δημιουργους δεν ξερω
 

Πολυξενη

Κοινωνός
Καμια αλλη φωτο δεν γινεται να εχουμε;

Μου αρεσε ειδικα η πρωτη.

Εχετε δικιο, το συγκεκριμενο σκιτσο κανει την γυναικα να δειχνει τοσο μα τοσο ομορφη και ερωτικη.
 

Ντόλυ

Όμορφο Νιάτο
Αν και δεν έχει τύχει να διαβάσω ποτέ το συγκεκριμένο κόμιξ μόνο έχω δει κάποια μεμονωμένα σχέδια πιστεύω, ότι αν ήταν λιγότερο ερωτικό ή πορνογραφικό ίσως τελικά να μην ήταν τόσο γνωστό και μοναδικό στο είδος του....:μήπως;:
Πάντως τα σχέδια που έχω δει μέχρι τώρα είναι μοναδικής ομορφιάς, φαντάζομαι βέβαια πως δεν λέω τίποτα καινούργιο ιδιαίτερα στον ανδρικό πληθυσμό του φόρουμ....:)))
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Ο Χάρτινος Άνθρωπος

Χαίρομαι που σας άρεσαν τα σχέδια κι αφού το ζητά η Πολυξένη, ας βάλω εδώ άλλο ένα όμορφο σχέδιο τού Ιταλού κομίστα.



Αυτή λοιπόν είναι η Λευκή Κουνέλα, Ινδιάνα τής φυλής των Σιου. Πρωταγωνιστεί στην ιστορία "ο Χάρτινος Άνθρωπος" (L'Uomo di Carta, 1982). Πρόκειται για ένα ρομαντικό παραμύθι που εκτυλίσσεται στην Άγρια Δύση κι είναι από τις περιπτώσεις που το σενάριο στέκει καλά δίπλα στο αριστοτεχνικό σχέδιο. Οι ήρωες είναι κι αυτοί επαρκώς σκιαγραφημένοι.

Ο ήρωας έχει μαζί του μια φωτογραφία τής αγαπημένης του και δείχνει τόσο ερωτευμένος μ’ αυτήν που η Ινδιάνα τον πειράζει πως αφού είναι ερωτευμένος με ένα κομμάτι χαρτί (την φωτογραφία) τότε είναι κι αυτός ένας "χάρτινος άνθρωπος". Τις περιπέτειες του Χάρτινου Ανθρώπου και της Λευκής Κουνέλας συμπληρώνουν μερικές απίθανες φιγούρες όπως ένας χαμένος Άγγλος λοχίας ταμένος σε μια ανέλπιδη αποστολή, ένας "ανάποδος ινδιάνος" που δηλ. τα κάνει όλα ανάποδα π.χ. καβαλικεύει ανάποδα και για να σου πει ευχαριστώ σε χαστουκίζει, κι ένας καλοκάγαθος αιδεσιμότατος που μετατρέπεται σε μαινόμενο ταύρο όταν τον αγγίξει βροχή!



Είναι ένα γλυκό παραμύθι και πιστεύω πως θα άρεσε και στα κορίτσια καθώς πρόκειται για ιστορία αγάπης και επιπλέον... δεν περιέχει πορνογραφία.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Τα σχεδια ειναι πραγματικά υπερόχα, και στην Λευκή Κουνελα μου αρεσε παρα πολυ η εκφραστικότητα του προσωπου της. (ε.. αυτο μου αρεσε!).
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Τα σχεδια ειναι φανταστικα. Ειδικα στην Γκιουλιβεριανα, θαυμαζεις την ομορφια που εχει το γυναικειο σωμα, και ποσο καλα την αποτυπωνει.

Και στην Λευκή Κουνελα μου αρεσε παρα πολυ η εκφραστικότητα του προσωπου της. (ε.. αυτο μου αρεσε!).

Μια ανασφαλεια ομως την νιωθεις.. ζωγραφισε το τελειο
 

Ντόλυ

Όμορφο Νιάτο
Θα συμφωνήσω με την Λορένα τόσο για το τέλειο όσο και για την ανασφάλεια.. :λυγμ::λυγμ:
 

Δεινομάχη

Όμορφο Νιάτο
Πολύ όμορφα τα κόμιξ αυτά! Οι εικόνες τα λένε όλα! Τι να το κάνεις το σενάριο! :))))

Είχα διαβάσει κ πιο παλιά και είχα θαυμάσει κ τότε τα εξαιρετικά σχέδια, μα δεν έγινα φανατική του είδους!

Η Γκιουλιβεριάνα καταπληκτική, τέλεια!! Τα σχέδια ερωτικά, προκλητικά και εκλεπτυσμένα "πορνογραφικά"! Η ηρωίδα έτσι όπως την βλέπω να κινείται όμως, εκτός απο την σεξουαλικότητα βγάζει κ μια φυσικότητα με αθωότητα μαζί! Έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ!

Πολύ καλή κ η παρουσίαση του χάρτινου ανθρώπου! Περιμένουμε συνέχεια με άλλα. :)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Μπολερό

Εκεί στην αλλαγή τής χιλιετίας ο Μανάρα ζωγράφισε το Μπολερό (Bolero, 1999) το οποίο δεν είναι αφήγηση. Απαλλαγμένο από σενάριο, είναι μια μακριά παρέλαση από ανθρώπους όλων των εποχών όπου περνά από μπροστά σου η ιστορία τού ανθρώπου αρχίζοντας από τον πρωτόγονο ροπαλοφόρο και φτάνοντας μέχρι τον μοντέρνο άνθρωπο.



Θυμίζει πολύ την παρέλαση ιστορίας κατά την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων τής Αθήνας τού 2004, μοναχά που αυτή εδώ η παρέλαση αφορά όλον τον δυτικό κόσμο.

Βλέπουμε πως ο άνθρωπος προχωρά μέσα στην ιστορία με σεξ και βία και... αλλάζοντας μόδιστρους :ρ
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Εγώ θέλω να σας ρωτήσω το εξής : Πώς διακρίνετε αν μία ταινία είναι ερωτική ή πορνό;
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Εμένα με καλύπτει απόλυτα αυτό που είπε ο Μανάρα και το παράθεσα στην πρώτη ανάρτηση (κάτω-κάτω).

Εντέλει, ίσως να μην έχει και τόση σημασία αυτός ο διαχωρισμός (όσο δύσκολο κι αν είναι να το δεχτεί αυτό μία φιλολογος :ρ )
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Φάρε,

έχουμε αρχίσει να καταλαβαινόμαστε χωρίς πολλά - πολλά. Τώρα, αν ποτέ δεν πείθει ο ένας τον άλλο, αυτό είναι άλλη υπόθεση. :ρ
 

Πιούζυ

Κοινωνός
η απαντηση που εδωσε ο μαναρα σχετικα με τη διακριση μεταξυ ερωτισμου και πορνογραφιας ειναι πολυ ενδιαφερουσα!
 

Φένια

Όμορφο Νιάτο
Ποιά η διάκριση μεταξύ ερωτισμού και πορνογραφίας? Λεπτή, έως ανύπαρκτη! Προσωπικά, για να χαρακτηρίσω ένα έργο πορνογραφικό, θα πρέπει να περιλαμβάνει αριθμητικά πολλές και ιδιαίτερα σκληρές σεξουαλικές σκηνές, με μοναδικό σκοπό να σοκάρει ώστε να πουλήσει αντίτυπα, χωρίς οι σκηνές αυτές να προσθέτουν κάτι στην (συνήθως μικρή) λογοτεχνική αξία του. Κάθε γενιά μπορεί να δεχτεί διαφορετική ποσότητα ερωτισμού μέσα σε ένα έργο τέχνης/λογοτέχνημα. Οταν κυκλοφόρησε "Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ" του D.H. Lawrence, το 1928, προκάλεσε τεράστιο σκάνδαλο, στη δε Μεγάλη Βρεττανία η έκδοση του ήταν απαγορευμένη μέχρι το 1960! Σήμερα οι (πράγματι, πανέμορφες) ερωτικές σκηνές του δύσκολα μπορούν να σοκάρουν τον εξοικειωμένο σε απείρως τολμηρότερες περιγραφές σύγχρονο αναγνώστη. Οι ερωτικές σκηνές στην κλασική σειρά βιβλίων του Ian Fleming με ήρωα τον James Bond, δίνονται με απίστευτη κομψότητα, υπαινικτικά, χωρίς να σοκάρουν, δημιουργώντας μία απίστευτα αισθησιακή ατμόσφαιρα. Το ίδιο συμβαίνει με τις ταινίες του Alfred Hitchcock, οι ψυχρές, ξανθές ηρωίδες του υπαινίσσονται τόνους ερωτισμού. Από την δεκαετία του '60 τα περισσότερα λογοτεχνικά έργα περιλαμβάνουν και κάποιον αριθμό ερωτικών σκηνών, προσβλέποντας στο χτίσιμο πιο ρεαλιστικών χαρακτήρων. Τα προγενέστερα λογοτεχνήματα σταματούσαν πάντα στην κρίσιμη στιγμή, σαν να έπεφτε μία κουρτίνα που κάλυπτε την ερωτική ζωή των ηρώων. Αντίθετα, ο σημερινός αναγνώστης/θεατής σοκάρεται περισσότερο από έναν βουλιμικό, ευτραφή ήρωα παρά από έναν λάγνο, ερωτύλο χαρακτήρα.
 

Γλωσσολάγνος

Όμορφο Νιάτο
Τα προγενέστερα λογοτεχνήματα σταματούσαν πάντα στην κρίσιμη στιγμή, σαν να έπεφτε μία κουρτίνα που κάλυπτε την ερωτική ζωή των ηρώων.
Εδώ μου θύμισες ένα αγαπημένο σημείο τής αγαπημένης μου ελληνικής ταινίας, της Κάλπικης λίρας (1955) τού Γιώργου Τζαβέλλα, όπου η κάμερα απομακρύνεται τους ερωτοτροπούντες πρωταγωνιστές και δείχνει το υπόλοιπο δωμάτιο. Πιο πολύ απ' όλα μου αρέσει ο σχολιασμός του αφηγητή (στο 23:12). :))
 
Last edited:
Top