Κ.Π. Καβάφης: Απόψεις για το έργο του

[Μπου Ραντλι]

Ο Καβάφης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής,από τα σχολικά χρόνια με τραβούσε αυτή η ιδιόμορφη ποίηση,λόγω πιστεύω και της λατρείας μου για το μάθημα της Ιστορίας.Από την άλλη,τα ερωτικά του με αφήνουν παντελώς αδιάφορο,η δύναμη του βρίσκεται λοιπόν σε συγκεκριμένο πεδίο.Το μεγάλο όπλο αυτής της δημιουργίας είναι η διαχρονικότητα του έργου του,τα περισσότερα ποιήματα νομίζεις ότι γράφτηκαν για σημερινές καταστάσεις,Παρακάτω ένα καλό παράδειγμα:

ΗΓΕΜΩΝ ΕΚ ΔΥΤΙΚΗΣ ΛΙΒΥΗΣ

Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,
τις δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Αριστομένης,υιός του Μενελάου.
Ως τ'όνομα του,κ'η περιβολή,κοσμίως,ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές,αλλά
δεν τες επιζητούσεν,ήταν μετριόφρων.
Αγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στις σκέψεις ,διεδίδετο,
κ'οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στις σκέψεις ήταν,μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος,αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό,ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ' επάνω,κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται
κ'έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ'οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους οι απαίσιοι.

Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά
κ'έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του

Δηλαδή πέστε μου δεν είναι γραμμένο για τους κενούς ουσίας σύγχρονους Έλληνες πολιτικούς;

Εδώ έχουμε ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό για συγγραφέα στον τόπο που έζησε

[video=youtube;BPZ4HVkcoYU]https://www.youtube.com/watch?v=BPZ4HVkcoYU[/video]

Και ένα απόσπασμα από την ταινία "Καβάφης" -1996 του Γιάννη Σμαραγδή με το Δημήτρη Καταλειφό, μουσ.Βαγγέλης Παπαθανασίου

[video=youtube;459cUBAySU8]https://www.youtube.com/watch?v=459cUBAySU8[/video]

 

[Αμφισβητίας]

Τι να πει κανεις για τον Καβαφη;
Απλα απαραδεκτος!

Spoiler

χαχαχαχαχα το πιστεψατε; ...φυσικα και αστειευομαι
Κατ' εμε ειναι ο μεγαλυτερος ελληνας ποιητης γιατι δεν ειναι μονο το τι λεει αλλα και το πως το λεει και αυτο το πως κρυβει μεσα την αμεσοτητα του Καβαφη να μιλαει κατ ευθειαν στην ψυχη σου!

 

[Δρακος]

Νομίζω πως το έργο του είναι αρκετά σημαντικό. Δεν θα πω τεράστιο αλλά σημαντικό. Μ' αρέσει ιδιαίτερα και δη τα ποιήματά τους που αναφέρονται στο πέρασμα του χρόνου π.χ. Τα Κεριά.

 

[Μακρυγιάννης]

Μύρης· Αλεξάνδρεια του 340 μ.Χ.

Αυτό που μου αρέσει στη ποίηση του Καβάφη είναι η πάλη μεταξύ Χριστιανισμού και Αρχαίας Θρησκείας, που είναι παρούσα σε πολλά ποιήματα του. Να μην ξεχνάμε ότι η αντιπαράθεση αυτή στην Αίγυπτο ήταν έντονη και αιματηρή. Παραθέτω εδώ ένα ποίημα που μου αρέσει πολύ.

Μύρης· Αλεξάνδρεια του 340 μ.Χ.

Την συμφορά όταν έμαθα, που ο Μύρης πέθανε,
πήγα στο σπίτι του, μ'όλο που το αποφεύγω
να εισέρχομαι στων Χριστιανών τα σπίτια,
προ πάντων όταν έχουν θλίψεις ή γιορτές.

Στάθηκα σε διάδρομο. Δεν θέλησα
να προχωρήσω πιο εντός, γιατί αντελήφθην
που οι συγγενείς του πεθαμένου μ' έβλεπαν
με προφανή απορίαν και με δυσαρέσκεια.

Τον είχανε σε μια μεγάλη κάμαρη
που από την άκρην όπου στάθηκα
είδα κομμάτι· όλο τάπητες πολύτιμοι,
και σκεύη εξ αργύρου και χρυσού.

Στέκομουν κ' έκλαια σε μια άκρη του διαδρόμου.
Και σκέπτομουν που η συγκεντρώσεις μας κ' η εκδρομές
χωρίς τον Μύρη δεν θ' αξίζουν πια·
και σκέπτομουν που πια δεν θα τον δω
στα ωραία κι άσεμνα ξενύχτια μας
να χαίρεται, και να γελά, και ν' απαγγέλλει στίχους
με την τελεία του αίσθησι του ελληνικού ρυθμού·
και σκέπτομουν που έχασα για πάντα
την εμορφιά του, που έχασα για πάντα
τον νέον που λάτρευα παράφορα.

Κάτι γρηές, κοντά μου, χαμηλά μιλούσαν για
την τελευταία μέρα που έζησε -
στα χείλη του διαρκώς τ' όνομα του Χριστού,
στα χέρια του βαστούσ' έναν σταυρό. -
Μπήκαν κατόπι μες στην κάμαρη
τέσσαρες Χριστιανοί ιερείς, κ' έλεγαν προσευχές
ενθέρμως και δεήσεις στον Ιησούν,
ή στην Μαρίαν (δεν ξέρω την θρησκεία του καλά).

Γνωρίζαμε, βεβαίως, που ο Μύρης ήταν Χριστιανός.
Από την πρώτην ώρα το γνωρίζαμε, όταν
πρόπερσι στην παρέα μας είχε μπει.
Μα ζούσεν απολύτως σαν κ' εμάς.
Απ' όλους μας πιο έκδοτος στες ηδονές·
σκορπώντας αφειδώς το χρήμα του στες διασκεδάσεις.
Για την υπόληψι του κόσμου ξένοιαστος,
ρίχνονταν πρόθυμα σε νύχτιες ρήξεις στες οδούς
όταν ετύχαινε η παρέα μας
να συναντήσει αντίθετη παρέα.
Ποτέ για την θρησκεία του δεν μιλούσε.
Μάλιστα μια φορά τον είπαμε
πως θα τον πάρουμε μαζύ μας στο Σεράπιον.
Όμως σαν να δυσαρεστήθηκε
μ' αυτόν μας τον αστεϊσμό: θυμούμαι τώρα.
Α κι άλλες δυο φορές τώρα στον νου μου έρχονται.
Όταν στον Ποσειδώνα κάμναμε σπονδές,
τραβήχθηκε απ' τον κύκλο μας, κ' έστρεψε αλλού το βλέμμα.
Όταν ενθουσιασμένος ένας μας
είπεν, Η συντροφιά μας νάναι υπό
την εύνοιαν και την προστασίαν του μεγάλου,
του πανωραίου Απόλλωνος - ψιθύρισεν ο Μύρης
(οι άλλοι δεν άκουσαν) «τη εξαιρέσει εμού».

Οι Χριστιανοί ιερείς μεγαλοφώνως
για την ψυχή του νέου δέονταν. -
Παρατηρούσα με πόση επιμέλεια,
και με τι προσοχήν εντατική
στους τύπους της θρησκείας τους, ετοιμάζονταν
όλα για την χριστιανική κηδεία.
Κ' εξαίφνης με κυρίευσε μια αλλόκοτη
εντύπωσις. Αόριστα, αισθανόμουν
σαν νάφευγεν από κοντά μου ο Μύρης·
αισθανόμουν που ενώθη, Χριστιανός,
με τους δικούς του, και που γένομουν
ξένος εγώ, ξένος πολύ· ένοιωθα κιόλα
μια αμφιβολία να με σιμώνει: μήπως κ' είχα γελασθεί
από το πάθος μου, και πάντα του ήμουν ξένος. -
Πετάχθηκα έξω απ' το φρικτό τους σπίτι,
έφυγα γρήγορα πριν αρπαχθεί, πριν αλλοιωθεί
απ' την χριστιανοσύνη τους η θύμηση του Μύρη.