Κ.Π. Καβάφης: Απόψεις για το έργο του

[Φιλόσοφος]

Ο Καβάφης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής γιατί καταφέρνει το εξής εντυπωσιακό: ενώ γράφει απλά και ανεπιτήδευτα, τα λόγια του σε αγγίζουν.
Οι περισσότεροι ποιητές προσπαθούν μέσα από βαρύγδουπες λέξεις ή ακαταλαβίστικες για τους πολλούς υπερρεαλιστικές εκφράσεις να εντυπωσιάσουν τον αναγνώστη ενώ ο Αλεξανδρινός τα καταφέρνει με λιτότητα στην έκφραση.
Περιμένω σχόλια.

 

[Χρυσηίδα]

Σίγουρα, ο Καβάφης είναι ένα κεφάλαιο μόνος του στην ποίησή μας. Δεν κατατάσσεται πουθενά και μας έχει αφήσει κάποια μικρά διαμαντάκια, ανυπολόγιστης αξίας.

Η δική μου αίσθηση δεν είναι ότι είναι και τόσο απλός ποιητής, Φιλόσοφε. Ιδιόρρυθμο θα τον περιέγραφα και πολύ "εσωτερικό", με μια ολόδική του κοσμοθεωρία.

Για παράδειγμα, κανείς δε μπορεί να διεισδύσει πραγματικά στα ιστορικά του ποιήματα αν δεν ξέρει ιστορία.

Ας πούμε αυτό :

Ο βασιλεύς Δημήτριος

Ώσπερ ου βασιλεύς, αλλ’ υποκριτής, μεταμ-
φιέννυται χλαμύδα φαιάν αντί της τραγικής
εκείνης, και διαλαθών υπεχώρησεν.

Πλούταρχος, Βίος Δημητρίου

Σαν τον παραίτησαν οι Μακεδόνες
κι απέδειξαν πως προτιμούν τον Πύρρο
ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην
είχε ψυχή) καθόλου — έτσι είπαν —
δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς. Επήγε
κ’ έβγαλε τα χρυσά φορέματά του,
και τα ποδήματά του πέταξε
τα ολοπόρφυρα. Με ρούχ’ απλά
ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.
Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός
που όταν η παράστασις τελειώσει,
αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται. ​

Νομίζω ότι αν δεν ξέρεις κάτι για το βασιλιά Δημήτριο, δε μπορείς να προσεγγίσεις το ποίημα σε ικανοποιητικό βαθμό.

 

[Φιλόσοφος]

Όταν είπα ότι γράφει απλά, εννοούσα ότι γράφει με απλές καθημερινές λέξεις χωρίς κοσμιτικά επίθετα ή προσπάθεια εντυπωσιασμού, όχι ότι γράφει χωρίς βάθος. Και όμως κατορθώνει να σε υποβάλει και να σε κάνει να νιώσεις όλο τον ψυχικό του κόσμο ή όσο θέλει αυτός να δείξει.
Το ωραιότατο ποίημα που παραθέτεις ουσιαστικά είναι μια ποιητική απόδοση του αποσπάσματος του Πλουτάρχου πράγμα που το συνηθίζει με εξαιρετικό τρόπο (π.χ. Απιστία)

Aπιστία

Πολλά άρα Ομήρου επαινούντες, αλλά τούτο
ουκ επαινεσόμεθα .... ουδέ Aισχύλου, όταν φη η
Θέτις τον Aπόλλω εν τοις αυτής γάμοις άδοντα

“ενδατείσθαι τας εάς ευπαιδίας,
νόσων τ’ απείρους και μακραίωνας βίους.
Ξύμπαντα τ’ ειπών θεοφιλείς εμάς τύχας
παιών’ επευφήμησεν, ευθυμών εμέ.
Καγώ το Φοίβου θείον αψευδές στόμα
ήλπιζον είναι, μαντική βρύον τέχνη:
Ο δ’, αυτός υμνών, ............................
...................... αυτός εστιν ο κτανών
τον παίδα τον εμόν”.
Πλάτων, Πολιτείας Β’

Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα
σηκώθηκε ο Aπόλλων στο λαμπρό τραπέζι
του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους
για τον βλαστό που θάβγαινε απ’ την ένωσί των.
Είπε• Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θαγγίξει
και θάχει μακρυνή ζωή.— Aυτά σαν είπε,
η Θέτις χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια
του Aπόλλωνος που γνώριζε από προφητείες
την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.
Κι όταν μεγάλωνεν ο Aχιλλεύς, και ήταν
της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,
η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.
Aλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,
κ’ είπαν τον σκοτωμό του Aχιλλέως στην Τροία.
Κ’ η Θέτις ξέσχιζε τα πορφυρά της ρούχα,
κ’ έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε
στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.
Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη•
και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Aπόλλων,
πού γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια
έξοχα ομιλεί, πού γύριζε ο προφήτης
όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.
Κ’ οι γέροι την απήντησαν πως ο Aπόλλων
αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,
και με τους Τρώας σκότωσε τον Aχιλλέα.

 

[Δεινομάχη]

Ο Καβάφης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής γιατί καταφέρνει το εξής εντυπωσιακό: ενώ γράφει απλά και ανεπιτήδευτα, τα λόγια του σε αγγίζουν.
Οι περισσότεροι ποιητές προσπαθούν μέσα από βαρύγδουπες λέξεις ή ακαταλαβίστικες για τους πολλούς υπερρεαλιστικές εκφράσεις να εντυπωσιάσουν τον αναγνώστη ενώ ο Αλεξανδρινός τα καταφέρνει με λιτότητα στην έκφραση.
Περιμένω σχόλια.

Έτσι όπως το λες! Η λιτότητα, η σαφήνεια και η πληρότητα του λόγου του με έχει εντυπωσιάσει! Καταφέρνει να εκφέρει ένα λόγο που ρέει απλά κ αβίαστα! Καταφέρνει να στήνει εικόνες ολοζώντανες μπροστά μας και ταυτόχρονα αυτό να έχει απίστευτο βάθος!
Σε μένα είναι ο ορισμός της ποίησης, του ποιητή! Εκφράζει αυτό που πίστευα για το πως λειτουργεί η ποίηση. Δηλαδή, μου δίνει την εντύπωση πως η έμπνευση, η σύλληψη του θέματος του γίνεται στιγμιαία, ακαριαία! Κατά ή μετά την καταγραφή του ποιήματος γίνεται και η επιλογή λέξεων με τις οποίες κεντάει!! Τέλειος! Δεν λείπει η λεπτή ειρωνία, ο σαρκασμός κ ο αυτοσαρκασμός για να δώσουν και άλλη διάσταση στα ποιήματά του.

Ποια κομμάτια να πρωτοπάρω!

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες."


"Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν."


"Διότι πράγματα πολλά
έξω να κάμω είχον

Ά! όταν έκτιζαν τα τείχη
πως να μην προσέξω...
Αλλά δεν άκουσα ποτέ
κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν
από τον κόσμον έξω. "


"θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα."

 

[Ιωάννα]

Και εμένα μου αρέσει ο Καβάφης αρκετά κυρίως για τα διδάγματα που περνάει μέσα απ τα ποιήματα του... Η διαχρονικότητα του είναι αναλλοίωτη και η αξία του τεράστια.. Να λοιπόν και ένα απ' τα αγαπημένα μου ποιήματα:

Αδύνατα
Μια χαρά υπάρχει πλην ευλογητή
μια παρηγοριά εν τούτη την λύπη.
Από το τέλος τούτο πόσοι συρφετοί λείπουν χυδαίων ημερών,
πόση ανία λείπει!
Είπεν εις ποιητής:<< ειναι αγαπητή η μουσική που δεν δύναται να ηχήσει>>.
Και εγώ θαρρώ ότι η πλέον εκλεκτή είν' η ζωή εκείνη που δεν δύναται να ζήσει.

 

[Ιωάννα]

προσφατα στην πρόβα για την γιορτή του σχολείου ετοιμαζόμασταν να πούμε τα ποιήματα μας και μας ρώτησε η φιλόλογος ειστε ετοιμοι? και λεω εγω εντελως αυθόρμητα ''σαν έτοιμος απο καιρό σα θαρραλέος''(φαντάσου τι σκεφτόμουν πάλι!!). Εκείνη ξαφνιάστηκε(με την καλή εννοια) και συνέχισε το ποιήμα του Καβάφη. Υστερα συζητούσα και με τις άλλες φιλολόγους(τις παλαιότερες) και σε ολες ο αγαπημένος ποιητής είναι ο Καβάφης! Μου έκανε εντύπωση, γιατι ενώ έχουν διαβάσει τόσο πολλούς συγγραφείς επιμένουν στον Καβάφη και μου αρέσει η κουβέντα μαζί τους εχει ενδιαφερον...τελος πάντων μιας και τον θυμήθηκα ας παραθέσω και ενα ποιήμα του που κάναμε και πέρσι με τον τζούμι μου<3

Η σατραπεία

Τι συμφορά,ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδική αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνση κι επιτυχία να σε αρνείται
να σ'εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις
(η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πιαίνεις στον μονάρχη Αρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δνε τα θέλεις,
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι'άλλα κλαίει
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ'ανεκτίμητα εύγε.
την αγορά,το θέατρο, και τους Στεφάνους.
Αυτά που θα σ'τα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά που θα τα βρείς στη σατραπεία
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις!​

 

[Γαία]

Κι ένα εξαιρετικό πεζό του (Τα Πλοία)

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.
Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.
Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ' όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.
Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.
Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ' αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.​

 

[Μήτις]

Συμφωνώ με τη Χρυς, ο Καβάφης απαιτεί από τον αναγνώστη του να έχει γνώσεις ιστορικές. Είναι ένας γνήσιος απόγονος της αλεξανδρινής ποιητικής παράδοσης, ένας poeta doctus που συνδυάζει πλήθος τέτοιων στοιχείων ενώ πολλές φορές απλά τα υπαινίσσεται. Προσωπικά τον κατατάσσω πολύ ψηλά, είναι διαχρονικός, ιδιαίτερος, εσωτερικός και βγάζει μια θλιμμένη αναπόληση, μια αγάπη για κάθε τι που σταδιάκά παρακμάζει και φθείρεται.. Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματά του, αν και σχετικά άγνωστο: Επήγα(1913)

Δεν εδεσμεύθηκα.Τελείως αφέθηκα κ΄επήγα...
Στες απολαύσεις,που μισο πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ΄ήπια από δυνατά κρασιά,καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής...

 

[Αριάδνη]

Παιδια, υπήρχε ενα πεζό του στην Αλεξάνδρεια διαδραματιζονταν , με ενα φάντασμα που ηταν λεει αληθινή ιστορία, αυτο παρουσιαζοτανε σε εναν εκεί Αλεξανδρινό και του φανερωνε ενα σχέδιο για ενα θησαυρό, εκεινος τρομοκρατημένος το αψηφούσε...μηπως θυμάται κανεις τίτλο, γιατι χρονια το είχα διαβάσει!!!

 

[Γλωσσολάγνος]

Παιδια, υπήρχε ενα πεζό του στην Αλεξάνδρεια διαδραματιζονταν , με ενα φάντασμα που ηταν λεει αληθινή ιστορία, αυτο παρουσιαζοτανε σε εναν εκεί Αλεξανδρινό και του φανερωνε ενα σχέδιο για ενα θησαυρό, εκεινος τρομοκρατημένος το αψηφούσε...μηπως θυμάται κανεις τίτλο, γιατι χρονια το είχα διαβάσει!!!

Μάλλον ενοείς το Εἰς τὸ φῶς τῆς ἡμέρας.

 

[Αριάδνη]

Μάλλον ενοείς το Εἰς τὸ φῶς τῆς ἡμέρας.

αυτο ακριβως η μαυρη σκια που εμφανιζονταν σαν ονειρο σε εναν Αλεξανδρινό και μετα τον εβλεπε και στον ξυπνιο του με μαυρα ρούχα πάντα, ανατριχίλα..οπως το φαντασμα του Ξενοπουλου, δυο λογοτεχνικά φαντασματα που καθόλου δεν εμοιαζαν μεταξυ τους, αλλες ιστοριες ειχαν πολυ διαφορετικές, αλλα σου προκαλουσαν συγκρυο και τα δυο..

ασε που καπου εμπλέκονταν και η πραγματικοτητα..

 

[Φένια]

ΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

του Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ


Περίληψη του έργου.

Spoiler

Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, άνοιξη του 1910.Ο Κωνσταντίνος Καβάφης και ο φίλος του Περικλής Αναστασιάδης είναι προσκεκλημένοι του Αλέξανδρου Σεγκόπουλου για δείπνο στο καζίνο του Αγίου Στεφάνου στο Ράμλιο. Κατά τη διάρκεια του φαγητού η συζήτηση στρέφεται στο χρήμα και τα αγαθά που προσφέρει στον κάτοχό του. Ο Αλέξανδρος τους διηγείται μία παράξενη ιστορία, περιγράφοντας πως παρά λίγο θα είχε γίνει πλούσιος.

Μία νύχτα ξύπνησε ξαφνικά και είδε στο δωμάτιό του έναν παράξενο, μαυροντυμένο ανθρωπάκο με μαύρο μούσι, ψάθινο καπέλο και σμαραγδένιο δαχτυλίδι να τον καρφώνει με το βλέμμα. Ο άγνωστος του ζήτησε να τον βοηθήσει να βρει έναν κρυμμένο θησαυρό μεγάλης αξίας, αποτελούμενο από πολύτιμους λίθους, χρυσά νομίσματα και ένα μεταλλικό κουτί. Σε αντάλλαγμα για τη βοήθειά του, ο Αλέξανδρος θα κρατούσε το θησαυρό και ο παράξενος επισκέπτης μόνο το κουτί. Του έδωσε δε ραντεβού την επόμενη μέρα στο καφενείο της μικρής πλατείας. Υστερα εξαφανίστηκε.
Ο Αλέξανδρος ξανακοιμήθηκε και το ερχόμενο πρωί δε θυμόταν τίποτα. Το βράδυ ο άγνωστος ήρθε ξανά στο δωμάτιό του, θυμωμένος και επανέλαβε τα ίδια. Ο Αλέξανδρος ταράχτηκε με την επανάληψη του ονείρου, αλλά πάλι το αγνόησε. Τελείως τυχαία όμως, βρέθηκε το επόμενο μεσημέρι στη μικρή πλατεία και είδε τον άγνωστο επισκέπτη της νύχτας να κάθεται στο καφενείο...

Κατόπιν, ο Καβάφης καταφεύγει στο γνωστό τέχνασμα της ασθένειας του ήρωα, αποφεύγοντας να δώσει υπερφυσική εξήγηση (ή οποιαδήποτε άλλη εξήγηση), οπότε το διήγημα λήγει άδοξα και οι απαιτητικοί αναγνώστες (όπως εγώ) μένουν παραπονεμένοι. Ετσι, πήρα το θάρρος να διασκευάσω και να ολοκληρώσω το διήγημα. Η συνέχειά μου, για όποιον ενδιαφέρεται, θα σας αναρτηθεί σε άλλο νήμα (αλλά όχι αυτή τη στιγμή).

 

[Αριάδνη]

φενια μου εγω το θελω πολυ..να μας δωσεις την δικη σου μεταφυσικη συνεχεια..

 

[Ιαβερης]

δεν ειμαι ιδιαιτερος γνωστης της ποιησης του Καβαφη,παντως στο σχολειο θυμαμαι μονο οτι οταν καναμε αναλυση στα δικα του ποιηματα δεν βαριομουν,προσεχα παντα...καμια σχεση με τον Ριτσο του οποιου ¨Η σονατα του σεληνοφωτος" μας ειχε βγαλει την πιστη!

 

[Χρυσηίδα]

δεν ειμαι ιδιαιτερος γνωστης της ποιησης του Καβαφη,παντως στο σχολειο θυμαμαι μονο οτι οταν καναμε αναλυση στα δικα του ποιηματα δεν βαριομουν,προσεχα παντα...καμια σχεση με τον Ριτσο του οποιου ¨Η σονατα του σεληνοφωτος" μας ειχε βγαλει την πιστη!

Η "Σονάτα του Σεληνόφωτος" δεν γίνεται να "βγάλει την πίστη" σε κάποιον. Δεν είναι δύσκολο ποίημα, μοιάζει με θεατρικό έργο, και είναι πανέμορφο, γεμάτο όμορφες σκέψεις, εικόνες, προβληματισμούς, αισθήματα. Και κρίμα στον καθηγητή που δεν μπορεί να αναδείξει αυτά τα στοιχεία του ποιήματος.

Από την άλλη, Ιαβέρη, ο Καβάφης είναι στα ποιήματά του από μόνος του διδακτικός, μοιάζει ας πούμε σα να κάνει μαθήματα ζωής μέσα από τους στίχους του. Αυτό το γεγονός από μόνο του καθιστά τα ποιήματά του ιδανικά για διδασκαλία.

 

[Ιαβερης]

μπορει να'χεις δικιο,Χρυς,αλλα οπως ειπα δεν ειμαι γνωστης του αντικειμενου...μπορει οντως ο Ριτσος να μην ειναι δυσκολος,παντως μες στην ταξη ειχαμε σκυλοβαρεθει ολοι...

 

[Μαργαριτα]

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι-
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλο μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

το συγκεκριμενο το διαβασα πρωτη φορα στο γυμνασιο και με κερδισε απο την πρωτη στιγμη...δεν εχει κι αδικο,πλεον καπως ετσι μονοτονη ειναι η ζωη μας ωρες ωρες..

 

[Πιούζυ]

μπορει να'χεις δικιο,Χρυς,αλλα οπως ειπα δεν ειμαι γνωστης του αντικειμενου...μπορει οντως ο Ριτσος να μην ειναι δυσκολος,παντως μες στην ταξη ειχαμε σκυλοβαρεθει ολοι...

αυτο συμβαινει ως επι το πλειστον με τα αγορια ! το μελετησαμε εξονυχιστικα στην τριτη λυκειου μιας και ηταν στην υλη για τις εξετασεις και η καθηγητρια μας εβαλε να ακουσουμε το ολο κειμενο με αφηγηση του ριτσου. τα κοριτσια ενθουσιαστηκαν ενω τα αγορια ηταν λιγο πιο ουδετερα.εχω ακουσει πολλες διαφορετικες αποψεις για τη σονατα. απο τεραστια λατρεια μεχρι αδιαφορια. διχογνωμιες λοιπον.

 

[Φαροφύλακας]

Ο Ρίτσος, πράγματι, έχει κάτι γυναικείο και το έχω ξαναπεί αυτό, στο παρελθόν και μπορώ να καταλάβω απόλυτα τα 17χρονα αγόρια που δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για την παρακμή τής ηλικωμένης γυναίκας. Κατά μιαν άποψη, από εκπαιδευτική σκοπιά, ίσως δεν είναι και τόσο πετυχημένη επιλογή για σχολικό βιβλίο.

 

[Εύμορφος]

Οι εικόνες όμως του έργου (Σονάτα του Σεληνόφωτος) και όλα τα νοήματα πέρα από την παρακμή μιας ηλικιωμένης γυναίκας - η κοινωνική αποξένωση, η κριτική στις συνήθειες μιας επίσης, παρηκμασμένης τάξης, το χάσμα των γενεών, η ατολμία για τη ριζική αναμόρφωση της ζωής είναι μηνύματα που όσοι διδάχθηκαν αυτό το έργο δεν μπορούν να παραβλέψουν. Ίσως; είναι και ένα πρόσχημα η όλη ιστορία της ηλικιωμένης κυρίας. Αγάπησα πάντως το κείμενο και την απαγγελία του Ρίτσου, όντας έφηβος αλλά και μαθητής στην θεωρητική κατεύθυνση...