Κατά πόσο τα παιδιά σμπρώχνονται στο κακό από τα διάφορα δημοφιλή παιδικά κι εφηβικά αναγνώσματα;

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Δεν έχω διαβάσει ακόμα κάποιο βιβλίο του Χάρυ Πότερ. Έχω μισοδεί δυο-τρεις ταινίες και πιστεύω πως είναι τυχερά τα παιδιά σήμερα (μικρά ή μεγάλα ;)) που έχουν στην διάθεσή τους τέτοιες μαγικές ταινίες και μαγικά βιβλία για να τους ταξιδέψουν.

Μου κάνει, λοιπόν, μεγάλη εντύπωση η επιφύλαξη που έχω δει να εκφράζεται για τον Χάρυ Πότερ επειδή είναι... μάγος και μαθαίνει μαγεία! Αυτός που, ας πούμε, πιάνει το ραβδί, λέει κάτι αστείο ψευτολατινικό και κάποιος γίνεται π.χ. ποντίκι. Από όσο φαίνεται υπάρχουν άνθρωποι που εδώ βλέπουν κάτι δυνάμει επικίνδυνο και προσωπικά δεν μου είναι ακόμα ξεκάθαρο ποιος υποτίθεται πως είναι ο κίνδυνος. Πως τα παιδιά θα ασχοληθούν με μαύρη μαγεία; κάτι τέτοιο, φαντάζομαι.



Σε οποιαδήποτε περίπτωση, ο Χάρυ Πόττερ έχει ατέλειωτα εκατομμύρια αναγνώστες και θεατές και από όσο φαίνεται άδικα δαιμονοποιείται ο φουκαράς αφού δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο παραμύθι μέσα στα πολλά, αυτά που υπήρχαν κι αυτά που θα υπάρξουν. Ο σούπερμαν πετάει τείνοντας τα χέρια του, ο σπάιντερμαν ψιλοπετάει χρησιμοποιώντας τον ιστό του, ο Χάρυ πετάει με την σκούπα του κτλ. Όλοι τους ήρωες που αντιμάχονται το κακό, παρεμπιπτόντως.


Μου έρχεται στο μυαλό ένα άρθρο που βρήκα μέσα σε μια "Αστυνομική Επιθεώρηση" του '80, όπου κάποια κυρία στρεφόταν με μένος κατά των κόμιξ, δήθεν πόσο βλάπτουν το μυαλό μας. Σκέφτομαι πως δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να κάνουμε έναν πρώτο έλεγχο στον ισχυρισμό: εδώ μέσα σε αυτό το φόρουμ υπάρχουμε πολλά μέλη που μεγαλώσαμε με κόμιξ κι ακόμα τα διαβάζουμε και απ' ό,τι φαίνεται δεν γίναμε ηλίθιοι, κατά την δυσοίωνη πρόβλεψη, αλλά άνθρωποι των επιστημών, της σκέψης και του διαβάσματος.

Θυμάμαι μια μαρτυρία κάποιας κοπέλας, που διάβασα κάποτε στον Ιστό, για κάτι τύπους (στο Τέξας αν θυμάμαι καλά) που είχαν επιφύλαξη για το σηματάκι του λειτουργικού συστήματος FreeBSD, που είναι ένα χαριτωμένο διαβολάκι, με την λογική πως "δες πόσο πονηρά μας πλασάρουν τον διάβολο!"

Όμως δεν σμπρώχνεσαι στο κακό και στον (όποιο) διάβολο από το σηματάκι του FreeBSD όπως δεν γίνεσαι σατανιστής επειδή διαβάζεις τον Χάρυ Πόττερ, δεν γίνεσαι χαζός επειδή διαβάζεις κόμιξ, δεν γίνεσαι ανήθικος επειδή διαβάζεις την "Βαβέλ", δεν γίνεσαι εθνικιστής επειδή διαβάζεις Πηνελόπη Δέλτα και δεν γίνεσαι ομοφυλόφιλος επειδή διαβάζεις τον Καβάφη.

Μικρός έπαιζα, μεταξύ άλλων, και με πλαστικά πιστόλια, με πλαστικές χειροβομβίδες, με ψεύτικα σπαθιά· παίζαμε πόλεμο στις γειτονίες. Αγαπώ φυσικά την ειρήνη.

Πιστεύω πως μάλλον είναι εσωτερικές φοβίες που σμπρώχνουν κάποιον να δει επικείμενους τρόμους σε ένα γλυκό παραμύθι.

Όμως αρκετά, αυτά σαν πρώτες σκέψεις κι έναυσμα για συζήτηση. :)
 
Last edited:
Μια πρώτη σκέψη, επιγραμματικά και χωρίς τεκμηρίωση, λόγω έλλειψης...χρόνου :) θα επανέλθω όμως...

Είμαι πολύ επιφυλακτικός σχεδόν απέναντι σε οτιδήποτε ευπώλητο στην εποχή της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Μοιάζει με αφορισμό, αλλά η σκέψη μου έχει μια βάση που θα προσπαθήσω να αναπτύξω σε άλλη ανάρτηση (είπα σχεδόν :) )
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Αγαπώ πολύ την ποπ κουλτούρα και αγαπημένα μου έργα είναι από τα πλέον ευπώλητα όπως το "Thriller" του Μάικλ Τζάκσον και το "The Dark Side of the Moon" των Πινκ Φλόιντ στην μουσική, όπως "Το Κορίτσι με το Τατουάζ" και "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" σε βιβλίο κι όπως και πάλι "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" κι ο Ιντιάνα Τζόουνς στον κινηματογράφο.

Με ενδιαφέρον, λοιπόν, θα παρακολουθήσω την ανάπτυξη της σκέψης σου. :ναι:

 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Είμαι πολύ επιφυλακτικός σχεδόν απέναντι σε οτιδήποτε ευπώλητο στην εποχή της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Αυτή η, όντως αφοριστική, θέση είναι πολύ δημοφιλής. Τόσο, που θα έπρεπε να σε προβληματίζει. (Αστειεύομαι :) )

Βρίσκομαι στο τρίτο βιβλίο του Χάρι Πότερ, και πραγματικά μετανιώνω που δεν ασχολήθηκα νωρίτερα. Τα βιβλία είναι άκρως διασκεδαστικά, καλογραμμένα, συγκινητικά και, τουλάχιστον τα δύο πρώτα που τέλειωσα, είχαν πανέξυπνες αστυνομικές πλοκές.

Οι ήρωες είναι μάγοι και μάγισσες. Σύμφωνα με την "Ιστορία της Μαγείας" που διδάσκονται οι μαθητές της σχολής ξορκιών, στο παρελθόν οι άνθρωποι φοβούνταν τόσο πολύ τους μάγους και τις μάγισσες που συνήθιζαν να τους ρίχνουν στη φωτιά και να τους καίνε! Βέβαια, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κάψουν, μέσα στον φανατισμό τους, πάρα πολλούς Μαγκλ (ανθρώπους που δεν είχαν μαγικές ικανότητες), γιατί τις σπάνιες φορές που έπιαναν κάποιον αληθινό μάγο, αυτός έκανε ένα ειδικό ξόρκι, ώστε να μην μπορούν οι φλόγες να τον βλάψουν.Το μόνο που ένιωθαν οι αληθινοί μάγοι στην πυρά ήταν ένα ευχάριστο γαργαλητό. Αναφέρεται, μάλιστα, η περίπτωση μιας μάγισσας που απολάμβανε τόσο πολύ αυτή την αίσθηση, ώστε είχε προκαλέσει τη σύλληψη και καταδίκη της σε θάνατο πολλές φορές.

Λοιπόν, αυτή η ιστορία είναι μια απ' τις πολλές στα βιβλία του Χάρι Πότερ που, φαντάζομαι, θα μπορούσαν να σοκάρουν κάποιους ανθρώπους. Οι ήρωες συνυπάρχουν με (ακίνδυνα) φαντάσματα, στα μαθήματα περιλαμβάνονται η αριθμολογία, η μαντική και άλλα περίεργα, ο θάνατος και το μακάβριο είναι στοιχεία που δεν λείπουν, παρά την παιδικότητα των ιστοριών κ.ο.κ.
Καταλαβαίνει, λοιπόν, κανείς τις επιφυλάξεις των επιφυλακτικών.
Όμως, τα παιδιά δεν είναι ανόητα. Είναι πανέξυπνοι μικροί άνθρωποι, που φιλτράρουν τις πληροφορίες που δέχονται, συγκρατώντας αυτές που πρέπει. Διάβαζαν για μάγους και μάγισσες πολύ πριν τον Χάρι Πότερ, μόνο που για κάποιον λόγο, οι χαρακτήρες αυτοί ήταν πάντοτε κακοί. Το φανταστικό στοιχείο υπήρχε ανέκαθεν στις παιδικές ιστορίες, οι υπερφυσικές δυνάμεις, τα τέρατα, ακόμα και ο θάνατος και το μακάβριο. Όλοι διαβάσαμε για καλούς βασιλιάδες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες στα παιδικά μας χρόνια, κι όμως κυκλοφορούν πολύ λίγοι φιλοβασιλικοί γύρω μας - ευτυχώς. Επίσης, όλοι διαβάσαμε τις παραμυθένιες ιστορίες της Βίβλου (τις γεμάτες παράξενα, παρεμπιπτόντως), κι όχι μόνο τις διαβάσαμε, αλλά τις διδαχτήκαμε στο σχολείο, και πολλοί από τους γονείς μας ως αληθινές, κι όμως δεν γίναμε όλοι χριστιανοί.

Η Ρόουλινγκ είναι πολύ αυστηρή με τα μηνύματα που περνάει. Οι χαρακτήρες της είναι είτε καλοί είτε κακοί, ένα στοιχείο θετικό στα παιδικά αναγνώσματα. Οι κακοί υπηρετούν το καλό και οι καλοί υπερασπίζονται το καλό. Πάνω απ' όλα, στα βιβλία αυτά εξυμνούνται η αγάπη και η φιλία.
 
Last edited:
Νομίζω είναι άτοπο να βάζουμε ό,τι ευπώλητο κάτω από την ίδια ταμπέλα. Για παράδειγμα, το Thriller και το DSOTM, πραγματικά δεν μπορώ να δω τι σχέση μπορεί να έχουν... Θα μας βάλεις και την Σακίρα σε λίγο δίπλα στους Μπιτλς; :ρ

ΥΓ: Σμπρώχνονται;
:αργκ:
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Νομίζω είναι άτοπο να βάζουμε ό,τι ευπώλητο κάτω από την ίδια ταμπέλα. Για παράδειγμα, το Thriller και το DSOTM, πραγματικά δεν μπορώ να δω τι σχέση μπορεί να έχουν... Θα μας βάλεις και την Σακίρα σε λίγο δίπλα στους Μπιτλς; :ρ
Ο Λευτέρης μίλησε απλά για ευπώλητα, δίχως κάποιον διαχωρισμό αλλά, είπαμε, δεν έχει αναπτύξει ακόμα την σκέψη του.

ΥΓ: Σμπρώχνονται;:αργκ:
Εγώ, και πάμπολλοι Έλληνες, έτσι την λέμε την λέξη. :ναι:

Υπάρχουν πολλές λέξεις με δύο ή και περισσότερους τύπους στην μορφή (τζατζίκι-σατζίκι, τομάτα-ντομάτα, πι(τ)ζάμα-μπιτζάμα κτλ.), υπόσχομαι να φτιάξω ένα νήμα για όλα αυτά.
:ναι:
 
Last edited:
Αυτή η, όντως αφοριστική, θέση είναι πολύ δημοφιλής. Τόσο, που θα έπρεπε να σε προβληματίζει. (Αστειεύομαι :) )
Το αντίθετο :)
Ενδεχομένως να σημαίνει και αφύπνιση όλο και περισσοτέρων
Πάντως, όπως είπα θα επανέλθω...αφοριστική ήταν λόγω έλλειψης χρόνου για επιχειρηματολογία
 

Αλίκη

Κοινωνός
Επειδή το έχουμε ψιλοξανασυζητήσει στο φόρουμ θα προσπαθήσω να μην ξαναπώ τα ίδια. Ο Χάρι Πότερ είναι ένα παραμύθι και το παιδί το καταλαβαίνει αυτό. Θα συμφωνήσω με την Τραβιάτα ότι δεν είναι για πολύ μικρά παιδιά αλλά για εφηβικό ανάγνωσμα είναι τέλειο! Όπως ξέρετε πολλοί είναι τα αγαπημένα μου βιβλία και αυτό δεν με σταμάτησε ποτέ ούτε από την πίστη μου στον Θεό, ούτε με έστρεψε στο να διαβάζω μόνο την Αποκάλυψη γιατί τα γούστα μου είχαν γίνει πλέον σκοτεινά!! Παρατηρώ μάλιστα έναν μεγάλο συσχετισμό ανάμεσα στη ιστορία του Χάρι και του Χριστού. Για να μη δώσω πολλά σπόιλερ, να πω απλά ότι στα Χάρι Πότερ η θυσία που γίνεται από αγάπη, από απόλυτη αγνή αγάπη (όπως είναι της μητέρας) δημιουργεί μια ασπίδα γύρω από αυτόν που προστατεύει, μια ασπίδα που κάνει τον κακό (Βόλτεμορτ) να μην μπορεί να τον αγγίξει. Και ο Χριστός θυσιάστηκε παρομοίως από αγάπη για όλους τους ανθρώπους, για να μην μπορεί να έχει εξουσία πάνω τους το κακό, γιατί πάνω στην αγάπη, την αγνή και ειλικρινή, τίποτα δεν έχει εξουσία.

Και όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε η Ίζι, οι ιστορίες της Γραφής είναι γεμάτες σκοτωμούς, βασανιστήρια και αίμα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Χριστιανισμός είναι σχετικός με τον θάνατο, είναι μάλιστα το ακριβώς αντίθετο.

Όσον αφορά τα κόμιξ που "μας κάνουν πιο χαζούς", διάβαζα από μικρή τα κόμιξ της Ντίσνεϋ με τον Σκρουτζ και τα ανίψια του που κυνηγούσαν θυσαυρούς στα πέρατα του κόσμου και δηλώνω επίσημα ότι έχω μάθει πάρα πολλά από τις χρωματιστές περιπέτειές τους! Δεν ήταν όλα γκάφες του Ντόναλντ, υπάρχουν ιστορίες γεμάτες πληροφορίες για την αμερικάνικη και όχι μόνο ιστορία, ας πάρουμε μόνο τον "Βίο και την Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ" του Ντον Ρόσα. Από τους βάλτους της Σκωτίας, στις όχθες του Μισισιπή και από τις Αυστραλιανές ερήμους στο Κλοντάικ, στην καρδιά του πυρετού του χρυσού. Το Κάτι Σαρκ, ένα από τα τελευταία ιστιοφόρα, ο πόλεμος του χαλκού, και τόσα άλλα, τα έμαθα από αυτό ακριβώς το κόμιξ. Μήπως θα ήταν καλύτερα να τα μάθω με το ζόρι διαβάζοντάς τα από καμία βαριά βαρετή εγκυκλοπαίδεια; Γιατί στο μυαλό μου ένα κόμιξ είναι πιο ευχάριστο για οποιοδήποτε παιδί. Και σίγουρα δεν το κάνει πιο χαζό!

Γενικά υπάρχει μια τάση στο κακό, την παρατηρώ κι εγώ. Μια τάση να αγοράζουμε πιο εύκολα, αν θέλετε, βιβλία που έχουν τις λέξεις διάβολος, θάνατος, σκοτωμός, αίμα στο εξώφυλλο, όπως και η τάση να βλέπουμε θρίλερ. Προσωπικά έβλεπα παλιά αλλά τα σταμάτησα γιατί τελικά δεν έπαιρνα κάτι καλό από αυτά. Οι λόγοι που κάποιος τα κυνηγάει αυτά είναι προσωπικοί πιστεύω και ας τους ψάξει μόνος του μέσα του.

Έχει γίνει όντως μόδα στις μέρες μας μικρά παιδιά να ασχολούνται με τέρατα, πχ το Monster High (το είπα καλά; ) αλλά καμία σχέση δεν έχει αυτό με τον Χάρι Πότερ! Και να μην ξεχνάμε ότι στο ένα αποχαυνώνεται το παιδί μπροστά στην τηλεοραση ενώ στο άλλο στρώνεται και διαβάζει ένα βιβλίο! Μην ξεχνάμε και το ότι μια ολόκληρη γενιά αγάπησε τα βιβλία χαρη στον Χάρι Πότερ.

Για να μην τα πολυλογώ (ακόμη περισσότερο) το να απορύπτουμε κάτι επειδή έχει μάγους μέσα ή ξωτικά, ειλικρινά μου θυμίζει κολλημένα μυαλά τύπου: "δεν θα μιλάς σε αγόρια, έχουν το σατανά μέσα τους", ή "οι πολεμικές τέχνες (καράτε κλπ) από ένα σημείο και μετά είναι του διαβόλου"!!! Αν είναι δυνατόν! Είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι, θέλω να πιστεύω, αν φοβόμαστε τον σατανά, ας ανοίξουμε καμιά Γραφή να μάθουμε πως έχουν τα πράγματα για να τον αναγνωρίζουμε και ας αφήσουμε τα "είπε ο "ταδε αρχιμανδρίτης αυτό άρα είναι έτσι". Σκοπός είναι να πιστεύεις στον Θεό όχι σαν πρόβατο, αλλά ειλικρινά και μέσα από την καρδιά σου, επειδή το έψαξες και είδες ότι είναι καλό! Τότε θα μπορείς να διαβάσεις όσο Χάρι Πότερ θέλεις, όσο Καζαντζάκη τραβάει η ψυχή σου και να παίρνεις από αυτά το καλό, αντί να φοβάσαι ότι επειδή διάβασες τη λέξη "νάσγκουλ" θα σε επισκεφτεί ο διάβολος τη νύχτα και θα απαιτήσει την ψυχή σου!! Αυτά! Αρκετά μίλησα γι' αυτόν!


εδιτ: κι επειδή μίλησα για μένα (είναι που είμαι ακόμα παιδί) πιστεύω ότι και τα παιδιά μας μπορούμε να τα μάθουμε το καλό και το κακό και κυρίως να τα αφήσουμε ελεύθερα να διασκεδάζουν με ό,τι τους αρέσει. Εγώ ας πούμε παιδάκι αγόραζα συνέχεια τις τσίχλες-τσιγάρα και κάναμε πως καπνίζουμε. Δεν έχω βάλει ποτέ μου τσιγάρο τσιγάρο στο στόμα.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Όπως έχω αναφέρει στο νήμα για τον Χάρυ Πότερ, δεν έχω καμιά αμφιβολία οτι πολλά στοιχεία που χρησιμοποιούνται (με διάφορους, ακόμα και αθώους τρόπους) απο τους δημιουργούς μπορούν να πάρουν λάθος στροφή από τα παιδιά, αναλόγως πάντα τα παιδιά.

Όταν είδα προσφάτως κάποιες ταινίες ΧΠ είδα οτι ο Χάρυ ήταν ένα υιοθετημένο, κακοποιημένο παιδί, και η αποκάλυψη οτι ήταν μάγος και άνηκε σε άλλο κόσμο απο των κακών συγγενών του, ήταν μια διέξοδος. Καταλαβαίνω οτι πολλά παιδιά μπορούν να ταυτιστούν με το Χάρυ σε αυτό. Επίσης τα παιδιά που δεν διαχωριζουν τη φαντασία από την αλήθεια μπορεί να θεωρήσουν οτι η διέξοδος απο τη μίζερη πραγματικότητα θα ήταν η εξερεύνηση ενός άλλου χώρου, και θα εκλάμβαναν τον ΧΠ ως πρόσκληση οτι εκεί θα μπορούσαν να εξερευνήσουν τα πραγματικά ταλέντα τους.

Δηλαδή οκ, "με κακοποιούν και με κοροϊδεύουν οι γονείς, ο πατριός, οι νταήδες στο σχολείο αλλά εγώ εχω το μυστικό μου, ανήκω σε άλλο κόσμο, και εκεί θα αναζητήσω ταλέντα, γνώσεις και ικανότητες που είναι έξω απο αυτούς". Ένα τριπάκι σκέψης που εγώ θεωρω τόσο ρεαλιστικό όσο και δηλητηριώδες.

Αυτές οι σκέψεις μου είναι εντελώς ρεαλιστικές και καθόλου τρομολαγνικές. Επειδή ξέρω πώς σκεφτόμουν ως παιδί, ξέρω οτι θα έκανα αυτό ακριβώς εαν ήμουν στη θέση ενός τέτοιου παιδιού και είχα διαβάσει ΧΠ (ή άλλο παρόμοιο). Ξέρω οτι θα μου έκανε κακό, ανεξαρτήτως αν αργότερα μεγάλωνα και γινόμουν θρήσκος, ειρηνιστής, οικολόγος ή τί άλλο.

Χωρίς να δέχομαι τους ιεροκήρυκες που κυνηγούν μάγισσες και θεωρούν οτι είναι όλα έργο σκοτεινών δυνάμεων, θεωρώ οτι ο ΧΠ καλοπροαίρετα χρησιμοποιεί αρχέτυπα που δεν μπορεί να μεταβολίσει κάποιο παιδί με κάποιες ευαισθησίες. Εγώ αν ήμουν εκπαιδευτικός ή γονιός τέτοια βιβλία θα τα πρότεινα μόνο σε προσγειωμένα και κατασταλαγμένα παιδιά.
 
Last edited:

Διας

Όμορφο Νιάτο
εγώ μεγάλωσα με bravestarr, dragonball και lara croft. Από τότε ψάχνω μεμέ με την ταχύτητα του πούμα κάνοντας καμεχαμεχα σε όποιο μου σταθεί εμπόδιο.

Νομίζω ότι τα cartoon έχουν την ίδια φιλοσοφία με τότε, οι άνθρωποι αλλάξαμε, μάλλον οι κοινωνίες. Κάθε τι το βλέπουμε ρατσιστικό , σατανικό και δεν ξέρω γω τι. Σε κάποια φάση στο λύκειο η καθηγήτρια των θρησκευτικών μας είχε βάλει ένα βίντεο (vhs) στο οποίο έδειχνε τον συγκαλυμμένο σατανισμό. Ανάμεσα στα πολλά, αυτό που μου μεινε ήταν ο σατανιστής...Michael Jackson. Γιατί; Μα γιατί όταν έκανε εκείνο το χορευτικό που καθόταν στις μύτες των ποδιών του , το κορμί του σχημάτιζε κεραυνό. όπως σωστά μαντέψατε σαν κεραυνός έπεσε ο σατανάς στην γη. Η σιωπή είναι χρυσός, το ρολόι είναι χρυσό άρα το ρολόι είναι σιωπή.

Λοιπόν ο καθένας βλέπει ότι θέλει σε μια εικόνα, το θέμα την εικόνα που βλέπεις να την περάσεις στα παιδιά. όταν του μάθεις να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και το φανταστικό από το πραγματικό μια χαρά θα καταφέρει να ανταπεξέλθει. Δεν έχω δικά μου παιδιά, αλλά νομίζω αυτό είναι που μ έκανε να μην βγαίνω στους δρόμους για και να κάνω κάμεχαμεχα.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Σε κάποια φάση στο λύκειο η καθηγήτρια των θρησκευτικών μας είχε βάλει ένα βίντεο (vhs) στο οποίο έδειχνε τον συγκαλυμμένο σατανισμό. Ανάμεσα στα πολλά, αυτό που μου μεινε ήταν ο σατανιστής...Michael Jackson. Γιατί; Μα γιατί όταν έκανε εκείνο το χορευτικό που καθόταν στις μύτες των ποδιών του , το κορμί του σχημάτιζε κεραυνό. όπως σωστά μαντέψατε σαν κεραυνός έπεσε ο σατανάς στην γη. Η σιωπή είναι χρυσός, το ρολόι είναι χρυσό άρα το ρολόι είναι σιωπή.
Αίσχος!!! Απορώ πώς επιτρέπονται τέτοια πράγματα στα σχολεία! Μετά μας πείραξε ο Χάρι Πότερ. Κι εμάς ο παλαβός καθηγητής θρησκευτικών ήρθε μ' ένα πικάπ μια μέρα στο σχολείο για να μας βάλει να ακούσουμε τα σατανιστικά μηνύματα του "Hotel California". :νατώρα::νατώρα::νατώρα:
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
(να σημειώσω οτι αυτες οι "ερμηνείες" του Χαρυ Ποτερ, του Hotel California κλπ είναι εισαγωμενες (από που αλλού; ) από την Αμερική)
 
Σαν ανάγνωσμα (δεν έχω διαβάσει ποτέ Χάρι Πότερ) δεν αμφιβάλλω ότι πρέπει να είναι άξιο λόγου. Προφανώς, η δημιουργός του είναι προικισμένη συγγραφέας.

Η ένστασή μου είναι πάνω στον τρόπο διαχείρισης (απο τρίτους) τέτοιων φαινομένων. Οτιδήποτε μπορεί εν δυνάμει να δημιουργήσει αγελαίες συμπεριφορές με βρίσκει απέναντι. Είτε πρόκειται για λογοτεχνία, είτε για κινηματογράφο, είτε για μουσική, είτε για τηλεόραση, είτε για "κινήσεις πολιτών". Θεωρώ ότι έτσι δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για μελλοντική απ' άκρου σ' άκρου χειραγώγηση των κοινωνιών, καθώς εξαλείφονται οι όποιες ιδιαιτερότητες και διαφορές μεταξύ των μελών τους. Η Ν.Τ.Π. για την οποία έκανα λόγο (και ίσως σε μερικούς να προκάλεσε μειδιάματα :) ) ποντάρει ακριβώς εκεί. Στη σταδιακή εξάλειψη των διαφορών (σε συμπεριφορές, πρότυπα, συνήθειες, συλλογικά ιδεώδη όπως η θρησκεία, η γλώσσα, η παράδοση κλπ).

Αν σκοπεύεις στους καιρούς μας να αποδομήσεις μια κοινωνία με σκοπό να χτίσεις μια καινούρια (στα μέτρα που επιθυμείς), ξεκινάς με "αθώες" παρεμβάσεις στις συνήθειες και τις συμπεριφορές με μια γερή δόση δυτικότροπης κουλτούρας (σταδιακός εκβαρβαρισμός δηλαδή, μέσω του άκρατου καταναλωτισμού σε θεάματα αμφίβολης ποιότητας και αισθητικής). Έτσι, έχεις κάνει το πρώτο βήμα γαι την ομογενοποίηση (που είναι και το ζητούμενο)

Εννοείται, ότι δε φταίει ο κάθε...Χάρι Πότερ για τη γενικότερη παρακμή των κοινωνιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Αλλά αυτοί που έγιναν προαγωγοί του.
Ίσως επανέλθω :)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Μα, Λευτέρη, ο κόσμος αλλάζει συνεχώς. Τί είναι π.χ. ο Χριστιανισμός αν όχι η νέα τάξη πραγμάτων που ήρθε κάποια στιγμή στην Δύση; Και πού βλέπεις, π.χ. εξάλειψη των γλωσσών ή των παραδόσεων; Σε αντίθεση, εγώ όταν βλέπω κάποια σαχλό έθιμο νιώθω πως θα ήθελα λίγη παράδοση λιγότερη. ( π.χ. να "χορεύουνε" την κότα στους γάμους :ρ ) Στην ουσία, η ποικιλία της σημερινής εποχής σε τέχνες και πολιτισμό δεν έχει ταίρι στην ιστορία της ανθρωπότητας. Προσωπικά, δεν τα βλέπω αυτά που εσύ βλέπεις.

Μήτε και η ομογενοποίηση πιστεύω πως είναι το ζητούμενο από οποιαδήποτε κεντρική εξουσία. Το αντίθετο μάλλον, θα έλεγα. Η διαφορετικότητα που ήδη υπάρχει είναι πολύ βολική για μίση και πολέμους και για να κατευθύνονται οι λαοί προς τα εδώ ή προς τα εκεί.

Στην ιστορία των χιλιετιών κάθε φορά έχουμε μια νέα τάξη πραγμάτων. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Φεουδαρχία, ο Κομουνισμός, ο Χριστιανισμός, όλα υπήρξαν νέες τάξεις πραγμάτων. Και θα έρθουν κι άλλες, κι άλλες, κι άλλες.

:)
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Εγώ μιας και έχω ξαναπεί τη γνώμη μου πάνω στο θέμα, θα σας θυμίσω απλώς ότι ο Χάρι Πότερ ανήκει στο είδος της φαντασίας. Γράφονται δεκάδες βιβλία φαντασίας κάθε χρόνο και υπάρχει ένα κοινό το οποίο είναι προσηλωμένο σε αυτό το είδος. Ποτέ κανείς δεν βρήκε τα κατηγορήσει αυτά τα βιβλία, ότι παραπλανούν και σπρώχνουν στο κακό... Αλλά μόλις είδαν τον πάταγο της Ρόουλινγκ, όρμησαν όλοι. Όπως οι δικοί μας ορμάνε στη Δημουλά (και ντροπή μας, να το πω, γιατί αγανάχτησα τώρα).

Μα γιατί να μην μπορούμε να δεχτούμε την ποιότητα κάποιου; Γιατί μ' αυτό έχουμε να κάνουμε στην περίπτωση της Ρόουλινγκ, ποιότητα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιτυχία της και αυτοί που έχουν διαβάσει τα βιβλία της το ξέρουν. Αυτοί που δεν τα έχουν διαβάσει, ας αναρωτηθούν το γιατί πρώτα και μετά ας προχωρήσουν σε σχόλια. Μήπως δεν το κάνουν επειδή δεν τους πάει το είδος της φαντασίας; Μήπως προτιμούν τον ρεαλισμό; Αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Ακατανόητο είναι να χρεώνεις σε έναν δημιουργό ότι σπρώχνει τα παιδιά στο κακό, όταν αυτό που κάνει η Ρόουλινγκ είναι:

1. να βοηθάει δημιουργικά τη φαντασία των παιδιών
2. να τους περνάει τα πιο όμορφα και ανθρωπιστικά μηνύματα
3. να τους χαρίζει συναρπαστικές ιστορίες
4. να σπρώχνει πολλά παιδιά στο... διάβασμα. Γιατί πουθενά δεν είδα να αναφέρεται πόσα παιδιά άρχισαν να διαβάζουν λογοτεχνία μόνο και μόνο εξαιτίας της Ρόουλινγκ.
 

Αλίκη

Κοινωνός
Νομίζω ότι πολλοί ψάχνουν να βρουν το κακό μέσα στα πάντα. Τον Μάικλ Τζάκσον να σχηματίζει κεραυνό, το Hotel California ανάποδα να παίζει ύμνους στο σατανά, το αυτοκίνητο με πινακίδα 666 είναι του Αντίχριστου και πάει λέγοντας. Αντί να κοιτάμε το καλό της υπόθεσης κολάμε σε πράγματα... ειδωλολατρικά; Ειλικρινά νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε πως ούτε το λάδι, ουτε το κρέας θα μας κάνει κακό και ο ίδιος ο Χριστός δεν ήρθε να μας πει πώς θα φερόμαστε στα κόκαλα των αγίων και πώς θα τα προσκυνούμε, ήρθε να μας μιλήσει για το πως να ζούμε καλύτερα και περισσότερο, τα πραγματικά νοήματα της Χριστιανοσύνης: η αγάπη, η πίστη, η ελπίδα, η φιλανθρωπία, η ζωή, χάνονται πάλι μέσα στις ανθρώπινες παρεμβάσεις. Θα παραδεχόμουν έναν θεολόγο που θα μάθαινε στα παιδιά τον Χριστό και όχι τον διάβολο, που θα μάθαινε την ενότητα και όχι το διαχωρισμό, που θα τους έκανε να φεύγουν χαρούμενοι και με αναπτερομένες ελπίδες από το μάθημά του και όχι φοβισμένους και κυνηγημένους!
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Πλέον έχουν απορριφθεί και διασκεδαστεί οι ψευδοεπιστημονικές ανησυχίες των τηλε-Ευαγγελιστών της Αμερικής, καθώς και πράγματα που ακούγαμε και στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες (θα θυμάστε τις εκπομπές της Ράγιου, του Τριανταφυλλόπουλου, της Διγενή, του Χαρδαβέλλα) που έκαναν τους μισούς να τρομοκρατούνται και τους άλλους μισούς να κοροϊδεύουν.

Αυτό όμως δε σημαίνει οτι οι όποιες ανησυχίες για το αντίθετο είναι ανύπαρκτες. Θα πεις "το παιδί που παίζει Counter Strike και κατόπιν παίρνει όπλο στο σχολείο και σκοτώνει τους συμμαθητές του, είναι προβληματικό και θα το έκανε ακόμα και αν δεν έπαιζε Counter Strike". Και πού το ξέρουμε αυτό; Αν το παιδί ήταν προβληματικό δεν θα έπρεπε να έπαιζε Counter Strike.

Αν έβλεπα οτι το παιδί μου δεν φιλτράρει καλά τα μηνύματα δεν θα το άφηνα να διαβάσει ούτε Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (:() μέχρι να ωριμάσει.



Και θα πω ενα προσωπικό παράδειγμα. Έχω διαβάσει κυρίως βιβλία φαντασίας και έχω παίξει ακόμα περισσότερα παιχνίδια φαντασίας. Έχω παίξει με ήρωες (πολεμιστές ή μάγους) που σκοτώνουν σκελετούς, ζόμπι, βρικόλακες, μούμιες, φαντάσματα, έχουν συναντήσει καλούς μάγους, παίρνουν μαγικά αντικείμενα και τα χρησιοποιούν.

Και όλα οκ απο μένα.

Όταν όμως μικρός έπαιξα το Monkey Island 2 με ένα φίλο μου (φανταστείτε ένα ψευδοϊστορικό σκηνικό όμοιο με τους Πειρατές της Καραϊβικής, με ψευτο-βουντού κλπ) στο πρώτο μέρος πρέπει να κλέψεις κάποια αντικείμενα του εχθρού σου και να φτιάξεις μια πάνινη κούκλα για να του κάνεις μάγια. Όλο αυτό γίνεται με ένα πολύ χιουμοριστικό και καρτούν τρόπο και διαχέεται απο ένα μαύρο χιούμορ στυλ Μόντυ Πάιθονς.

Όλη αυτή η διαδικασία μας φάνηκε εγκυκλοπαιδικά πολύ ενδιαφέρουσα και αναρωτιόμαστε αν είχε πρακτική εφαρμογή και το συζητούσαμε, καθώς και με άλλα παιδιά.

Τωρα δεν ξέρω γιατί μετά απο όλη προηγούμενη παραμυθίλα (που δεν με έκανε να ενδιαφερθώ για το αν υπάρχουν μαγικά ραβδιά, αν μπορω να πεταξω φωτιές με τα χέρια μου ή αν μπορώ να αναστήσω σκελετούς), το συγκεκριμένο παιχνίδι ηταν που μας έκανε να ενδιαφερθούμε για αυτό που παρουσίαζε.

Με τα παραπάνω δεν υποννοώ δόλο εκ μέρους των δημιουργών του παιχνιδιού. Ξέρω οτι η προσωπική μου εμπειρία είναι "ανέκδοτη" και δεν έχει κάποια στατιστική σημασία, οπότε δεν λέω οτι "όλα" ή "τα περισσότερα" παιδιά που έπαιξαν το παιχνίδι σκέφτηκαν όπως εμείς. Εμείς όμως ναι, δυστυχώς, και αυτό ξέρω. Αν μπορούσα να αλλάξω το παρελθόν, το παιχνίδι θα έπρεπε να το έπαιζα σε αρκετά μεγαλύτερη ηλικία.
 
Last edited:
Για να μη μακρυγορώ - και σαν απάντηση στην τοποθέτηση του Φάρου - προσωπικά βλέπω την πορεία των πραγμάτων να τείνει στην επικράτηση μιας και μοναδικής κουλτούρας, αυτή που εκπορεύεται απο το σύγχρονο καταναλωτικό πρότυπο. Οι επι μέρους διαφορές τείνουν - και τελικά- θα εξαφανιστούν.

Όσο για τη σημερινή Ν.Τ.Π. δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με όσες προηγήθηκαν. Κι αυτό επειδή προάγει το πρότυπο του ανθρώπου/αριθμού/καταναλωτή, έναν άνθρωπο χωρίς ρίζες, σημεία αναφοράς και σταθερές. Η δήθεν πολυ-πολιτισμικότητα δεν είναι τίποτε άλλο απο ένα αμάγαλμα ετερόκλητων στοιχείων τα οποία ανακατεύονται για να δημιουργήσουν μια φίρδην-μίγδην οικουμενική "πολιτιστική" ταυτότητα.

Τέλος, η εξουσία - για μένα - χρειάζεται κατευνασμένο όχλο, όχι "άτακτο". Οι δήθεν αντιπαραθέσεις απλά περιορίζονται σε περιοδικές και ελεγχόμενες "εξάρσεις" , μόνο και μόνο για να συντηρείται η αναγκαιότητα της ύπαρξης των κατασταλτικών μηχανισμών, με άλλα λόγια ο γιγαντισμός των εξουσιαστών
Αρκετά όμως, γιατί μάλλον ξέφυγα πολύ απο το θέμα του νήματος :)
 

Ευστρατια

Όμορφο Νιάτο
Κατά τη γνώμη μου, το κάθε παιδί έχει το δικό του χαρακτήρα και επηρεάζεται με διαφορετικό τρόπο από το κάθε ανάγνωσμα και γενικά από οτιδήποτε γύρω του. Προφανώς θα έπρεπε σε κάθε βιβλίο ή κόμικ να αναγράφουν πάνω από ποιά ηλικία θα πρέπει να διαβαστεί, γιατί ένα παιδάκι 10 χρονών δεν έχει αναπτύξει ακόμη σωστή κρίση για να μπορεί να φιλτράρει κάθε τι που διαβάζει. Όσον αφορά το Χάρι Πότερ, δεν έχω διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο, ούτε έχω δει την ταινία οπότε δεν ξέρω για ποιά ηλικία είναι κατάλληλο. Πάντως ένα βιβλίο είναι σίγουρα καλύτερο από την τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.
 

Γλωσσολάγνος

Όμορφο Νιάτο
Τώρα όσον αφορά το θέμα του νήματος, ακούστηκαν τόσες απόψεις που η δική μου έχει καλυφθεί. Η αλήθεια, ως συνήθως, βρίσκεται κάπου στη μέση: ένα ποσοστό θεατών/αναγνωστών θα μείνει ανεπηρέαστο ενώ ένα άλλο θα την πάθει τη «ζημιά». Ήθελα όμως να πω κάτι, με αφορμή το παρακάτω σημείο:

Και να μην ξεχνάμε ότι στο ένα αποχαυνώνεται το παιδί μπροστά στην τηλεοραση ενώ στο άλλο στρώνεται και διαβάζει ένα βιβλίο! Μην ξεχνάμε και το ότι μια ολόκληρη γενιά αγάπησε τα βιβλία χαρη στον Χάρι Πότερ.
Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό που θα πλουτίσει τις γνώσεις, τη φαντασία μας, και γενικά τον ψυχισμό μας, είναι το περιεχόμενο, κι όχι το μέσο. Ναι, μπορεί το έντυπο κείμενο ν' απαιτεί περισσότερη προσπάθεια απ' τον δέκτη του, σε σύγκριση με την παρακολούθηση τηλεόρασης. Όμως για μένα είναι απείρως πιο αποχαυνωμένος ένας βιβλιομανής που διαβάζει κυρίως Άρλεκιν (ή όποια άλλη τυποποιημένη λογοτεχνία), παρά ένας τηλεορασομανής που βλέπει κυρίως ποιοτικά πράγματα, είτε αυτά είναι ταινίες, είτε ντοκιμαντέρ, καρτούν, ή σειρές. Δηλαδή δεν αγιοποιώ το μέσο που λέγεται βιβλίο δαιμονοποιώντας παράλληλα το μέσο που λέγεται τηλεόραση. Μια χαρά «στρώσιμο» θεωρώ και την παρακολούθηση μιας ταινίας.

Παρακαλώ μόνο μην κολλήσετε στις λέξεις «Άρλεκιν» και «ποιοτικός», γιατί θ' αρχίσει η γνωστή αέναη συζήτηση που δεν βγάζει πουθενά. Δεν υποτιμώ κανέναν, απλώς ήθελα να εκφραστώ όσο λακωνικότερα γινόταν, ελπίζοντας ότι θα συνεννοηθούμε.
 
Last edited by a moderator:
Top