Και το δώρο δεν ήταν βιβλίο. Ήταν όμως της αξείας

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Στην κουζίνα μου κατρακυλά πάντοτε ένα μικρό κρητικό ατσάλινο μαχαίρι, όπως αυτά που συνηθούν να χαρίζουν οι Κρητικοί, που ένας φίλος από την Ιεράπετρα μου το δώρισε πριν 20 περίπου χρόνια. Είναι πολύ μικρό και αλαφρύ (δηλ. μιλάμε πως δεν πάει ούτε ένα κουάρτο) κι αν σκύψεις και το δεις, πάνω στην λάμα γράφει "Το δώρο μου είναι μικρό, δεν είναι της αξείας [sic], μονάχα ως ενθύμιο ειλικρινής φιλίας"). Το μέταλλό του καλό για τρόχισμα πάνω στην πέτρα, η λαβή κοκάλινη και στην βάση δύο κομματάκια χαλκός δεν ξέρω πώς κολλήθηκαν αλλά δεν λένε να πέσουν.



Με τον παλιόφιλο χαθήκαμε μα το μαχαίρι αυτό, σε αντίθεση με όλα τα άλλα μαχαίρια που πέρασαν από την κουζίνα, έμεινε επίμονα. Κι όχι ότι του χαρίστηκε τίποτα. Είναι απλά πολύ καλό και με βολεύει.

Και έτσι νομίζω πως αδικεί τον εαυτό του γιατί αποδείχτηκε πως είναι της αξείας. :))))

Εσείς δώρα της αξείας;

[ Για βιβλία υπάρχει νήμα: Και το δώρο ήταν βιβλίο! ]
 
Last edited:
Top