Παλαιοτερα υπήρξε μια απο τις αγαπημήνες μου συγγραφείς.
λίγα λογια για τη ζωή της:
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε - ανηψιά του δολοφονημένου προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, που δολοφονήθηκε στο πραξικόπημα του 1973 - γεννήθηκε το 1942 στο Περού. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε δύο παιδιά και δύο εγγόνια. Δούλεψε ασταμάτητα απο δεκαεπτά χρονών, πρώτα σαν δημοσιογράφος κι έπειτα σαν συγγραφέας. Το πρώτο της μυθιστόρημα, "Το σπίτι των πνευμάτων", δημοσιεύτηκε το 1982 και την καθιέρωσε αμέσως σαν ένα απο τα κορυφαία ονόματα των συγγραφέων, στη γλώσσα του Θερβάντες. Ζεί τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ.
πηγή: www.greekbooks.gr
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε Λόνα (Ισπανικά: Isabel Allende Llona), γεννημένη στη Λίμα του Περού στις 2 Αυγούστου 1942, είναι μια Χιλιανή μυθιστοριογράφος. Η Αλιέντε αποτελεί μια από τις πρώτες λατινοαμερικανίδες συγγραφείς που γνώρισαν διεθνή επιτυχία. Είναι διάσημη για την προσφορά της στην λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, τα μυθιστορήματα «Το Σπίτι των Πνευμάτων» (1982) και «Η Πόλη των Θηρίων» (2002). Τα μυθιστορήματά της συχνά περιέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, με έμφαση στη γυναικεία οπτική, αναμειγνύοντας μύθο και ρεαλισμό.
Έργα της έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 51 εκατομμύρια αντίτυπα. Έχει κάνει πολλές διαλέξεις και μεγάλες περιοδείες προώθησης των βιβλίων της, ενώ έχει διδάξει σε δέκα κολλέγια των Η.Π.Α. Το Σεπτέμβριο του 2010 παρέλαβε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας της.[1]
Έχοντας λάβει την αμερικανική υπηκοότητα το 2003, σήμερα διαμένει με το σύζυγό της στην Καλιφόρνια.
Πηγή: www.el.wikipedia.org
τα πιο γνωστά βιβλία που έχει γράψει:
το σπίτι των πνευμάτων, του έρωτα και της σκιάς, όλες οι μέρες, Έυα Λούνα, το νησί κάτω απο τη θάλασσα, κόρη της μοίρας, Πάουλα κ.α.
προσωπικά είχα αρχίσει να την διαβάζω απο την εφηβεία μου και τότε έγινε μια απο τις αγαπημένες μου συγγραφείς. "το σπίτι των πνευμάτων" θεωρώ το κορυφαίο της έργο, από όλα οσα εχω διαβασει μέχρι στιγμής, με πολύ μυστήριο αλλα και πολιτικό παρασκήνιο.
γενικά είναι μια συγγραφέας με ωραίο λόγο, ωραία πλοκή έχει στα βιβλία της και φυσικά δε λείπει σχεδόν σε κανένα της βιβλίο το πολιτικό παρασκήνιο και οι πολιτικές εξελίξεις.μάλιστα προφανώς επειδή είχε πολιτικό παρελθόν στην οικογένεια της, αναφέρεται πολύ συχνά σε δικτατορίες υπαρκτές και μη, και στη δίψα των λαών να απαγκιστρωθούν απο αυτή.
επίσης, η τριλογία της(πόλη των θηρίων, το βασίλειο του χρυσού δράκοντα και το δάσος των πυγμαίων) που θεωρητικά απευθύνεται σε νεαρότερους αναγνώστες και αφορά περιβαλλοντικά ζητήματα κατά βάση και αναζητήσεις, είναι αρκετά καλή, με πιο πετυχημένο κατά τη γνώμη μου την "πόλη των θηρίων".
"η κόρης της μοίρας" αν και έχει αυτο το στοιχείο της περιπλάνησης δε με ενθουσίασε.
το " όλες οι μέρες " το έχω αγοράσει αλλά ακόμα δεν το έχω διαβασει, έχω ακούσει και για αυτό καλά λόγια.
μια φίλη μου μου είπε οτι είχε διαβάσει και το "πάουλα" και την είχε συγκλονίσει.αυτό είναι αληθινή ιστορία, όταν η κόρη της έπεσε σε κώμα κάθησε δίπλα της και της έγραφε, και μετά αυτά τα έδωσε στη δημοσιότητα με τη μορφή βιβλίου.δε ξέρω δεν το έχω πάρει αυτό, ίσως γιατί μου φαίνεται πολύ βαρύ σαν θέμα.
λίγα λογια για τη ζωή της:
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε - ανηψιά του δολοφονημένου προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, που δολοφονήθηκε στο πραξικόπημα του 1973 - γεννήθηκε το 1942 στο Περού. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε δύο παιδιά και δύο εγγόνια. Δούλεψε ασταμάτητα απο δεκαεπτά χρονών, πρώτα σαν δημοσιογράφος κι έπειτα σαν συγγραφέας. Το πρώτο της μυθιστόρημα, "Το σπίτι των πνευμάτων", δημοσιεύτηκε το 1982 και την καθιέρωσε αμέσως σαν ένα απο τα κορυφαία ονόματα των συγγραφέων, στη γλώσσα του Θερβάντες. Ζεί τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ.
πηγή: www.greekbooks.gr
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε Λόνα (Ισπανικά: Isabel Allende Llona), γεννημένη στη Λίμα του Περού στις 2 Αυγούστου 1942, είναι μια Χιλιανή μυθιστοριογράφος. Η Αλιέντε αποτελεί μια από τις πρώτες λατινοαμερικανίδες συγγραφείς που γνώρισαν διεθνή επιτυχία. Είναι διάσημη για την προσφορά της στην λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, τα μυθιστορήματα «Το Σπίτι των Πνευμάτων» (1982) και «Η Πόλη των Θηρίων» (2002). Τα μυθιστορήματά της συχνά περιέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, με έμφαση στη γυναικεία οπτική, αναμειγνύοντας μύθο και ρεαλισμό.
Έργα της έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 51 εκατομμύρια αντίτυπα. Έχει κάνει πολλές διαλέξεις και μεγάλες περιοδείες προώθησης των βιβλίων της, ενώ έχει διδάξει σε δέκα κολλέγια των Η.Π.Α. Το Σεπτέμβριο του 2010 παρέλαβε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας της.[1]
Έχοντας λάβει την αμερικανική υπηκοότητα το 2003, σήμερα διαμένει με το σύζυγό της στην Καλιφόρνια.
Πηγή: www.el.wikipedia.org
τα πιο γνωστά βιβλία που έχει γράψει:
το σπίτι των πνευμάτων, του έρωτα και της σκιάς, όλες οι μέρες, Έυα Λούνα, το νησί κάτω απο τη θάλασσα, κόρη της μοίρας, Πάουλα κ.α.
προσωπικά είχα αρχίσει να την διαβάζω απο την εφηβεία μου και τότε έγινε μια απο τις αγαπημένες μου συγγραφείς. "το σπίτι των πνευμάτων" θεωρώ το κορυφαίο της έργο, από όλα οσα εχω διαβασει μέχρι στιγμής, με πολύ μυστήριο αλλα και πολιτικό παρασκήνιο.
γενικά είναι μια συγγραφέας με ωραίο λόγο, ωραία πλοκή έχει στα βιβλία της και φυσικά δε λείπει σχεδόν σε κανένα της βιβλίο το πολιτικό παρασκήνιο και οι πολιτικές εξελίξεις.μάλιστα προφανώς επειδή είχε πολιτικό παρελθόν στην οικογένεια της, αναφέρεται πολύ συχνά σε δικτατορίες υπαρκτές και μη, και στη δίψα των λαών να απαγκιστρωθούν απο αυτή.
επίσης, η τριλογία της(πόλη των θηρίων, το βασίλειο του χρυσού δράκοντα και το δάσος των πυγμαίων) που θεωρητικά απευθύνεται σε νεαρότερους αναγνώστες και αφορά περιβαλλοντικά ζητήματα κατά βάση και αναζητήσεις, είναι αρκετά καλή, με πιο πετυχημένο κατά τη γνώμη μου την "πόλη των θηρίων".
"η κόρης της μοίρας" αν και έχει αυτο το στοιχείο της περιπλάνησης δε με ενθουσίασε.
το " όλες οι μέρες " το έχω αγοράσει αλλά ακόμα δεν το έχω διαβασει, έχω ακούσει και για αυτό καλά λόγια.
μια φίλη μου μου είπε οτι είχε διαβάσει και το "πάουλα" και την είχε συγκλονίσει.αυτό είναι αληθινή ιστορία, όταν η κόρη της έπεσε σε κώμα κάθησε δίπλα της και της έγραφε, και μετά αυτά τα έδωσε στη δημοσιότητα με τη μορφή βιβλίου.δε ξέρω δεν το έχω πάρει αυτό, ίσως γιατί μου φαίνεται πολύ βαρύ σαν θέμα.
