Η "ζωή μετά" των λογοτεχνικών ηρώων

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Καθώς τελειώνουμε την ανάγνωση ενός βιβλίου, μέσα μας ακόμα αφουγκραζόμαστε τον απόηχο των συναισθημάτων που μας δημιουργήθηκαν από τα διαδραματιζόμενα γεγονότα και την ζωή των λογοτεχνικών ηρώων που συναντήσαμε στις σελίδες του.

Το ερώτημα που μου γεννήθηκε είναι για όλους αυτούς τους ήρωες των βιβλίων (μικρούς, μεγάλους, σημαντικούς, ασήμαντους, αντιήρωες..) που γνωρίσαμε μέσα από τις αναγνώσεις μας. Όταν τελειώσει ο «ρόλος» τους και μετά το πέρας της παράστασης – ανάγνωσης, ο συγγραφέας τους αφήνει, συνήθως, σε μια συγκεκριμένη κατάσταση εξωτερική και εσωτερική: ζωντανούς, νεκρούς, να αιωρούνται στο διάστημα, παγιδευμένους σε έναν άλλο κόσμο, μόνους, τρομαγμένους, ευτυχισμένους κτλ.

Δεν έχει σημασία τι είδους χαρακτήρας ήταν μέσα στο βιβλίο αλλά πως νιώσατε εσείς για αυτόν.
Αν είχατε την δύναμη να τους εξευμενίσετε ή να τους καταραστείτε - να τους πάρετε από εκεί που βρίσκονται και να τους αλλάξετε την κατάστασή τους για να συνεχίσουν την λογοτεχνική τους ύπαρξη στην αιωνιότητα, τι θα θέλατε να τους κάνετε; Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην προηγούμενη κατάστασή τους: και για την αποφυγή τυχόν spoiler, αλλά και γιατί σε αυτό το νήμα θα δημιουργήσουμε μια νέα κατάσταση / ιστορία, που μπορεί να έχει έμπνευση από το βιβλίο, αλλά χωρίς να έχει την λογική συνέχεια του τέλους του.

Πείτε την αλήθεια σας, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος.


Και θα ξεκινήσω το νήμα με τον Πρόξενο από το «Κάτω από το ηφαίστειο», καθώς αυτό το βιβλίο ήταν και η πηγή έμπνευσης του παρόντος. Θα ήθελα να τον πάρω από εκεί που βρίσκεται και να τον τοποθετήσω μέσα στο «Όνειρο της Υβόν για μια άλλη ζωή». Θα ζει με την γυναίκα του σε ένα τεράστιο λιβάδι, κάνοντας την φυσική ζωή που επιθυμούσαν. Θα έχει και μια λίμνη με έναν καταρράχτη με τρεχούμενο Μεσκάλ, που όταν θα πέφτει ορμητικό πάνω τους, θα αποκτούν την ίδια ονειρική διαύγεια και διάθεση επικοινωνίας.
 
Last edited:

Αζαθοθ

Κοινωνός
Ένας ενδοιασμός μοναχά, απλά ως ίχνος σκέψης, έως ότου είμαι σε θέση να τον ξεπεράσω και να επιστρέψω ουσιαστικότερα στο παρόν νήμα.

Αφορμής δοθείσης από την Υβόν, μήπως το μέλλον από ένα σημείο κι έπειτα είναι απλώς μιαν ανάγκη να ζήσεις στο παρελθόν, να ξαναφτιάξεις, κατά κάποιον τρόπο, στα γρήγορα και ανώδυνα τους χρόνους των ρημάτων;

Ιδίως στις περιπτώσεις που η «ζωή μετά» των ηρώων (εμ)περιέχει ψήγματα πόνου, μήπως αυτός ακριβώς ο πόνος τους -των ανθρώπων γενικότερα ή ειδικότερα- συνιστά το αληθινό τους μεγαλείο;
Το αόρατο είναι αυτό που στην τελική τους αγιάζει (τέλος<->μέλλον).
 
Last edited:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Έχει σωστή βάση ο ενδοιασμός σου @Αζαθοθ και χαίρομαι που γράφτηκε, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία με αυτόν τον τρόπο να αναλύσω λίγο παραπάνω την λογοτεχνική μου «απόφαση».

Αρχικά χρειάζεται να αναλογιστούμε ποιο ήταν το «πραγματικό» τέλος των δύο αυτών ηρώων μέσα στο βιβλίο. Αυτή τους η κατάσταση, σε συνάρτηση και με τα όσα πέρασαν (ξεχωριστά, αλλά και μαζί) κατά την διάρκεια της ιστορίας, με ώθησε να τους λυτρώσω έπειτα και να τους τοποθετήσω στο ίδιο όνειρο (της Υβόν).

Όπως όταν ένας αγαπημένος σου «φεύγει» και κάποτε φτάνει η στιγμή να πεις μέσα σου σαν αποχαιρετισμό, να είναι καλά εκεί που βρίσκεται. Στην περίπτωσή μας, να είναι καλά εκεί που τους «μετέφερα».

Αν η Υβόν δεν είχε το συγκεκριμένο τέλος (και χωρίς να υπάρχουν αλλαγές στους υπολοίπους), και επέλεγα την κατάσταση της αρχικής μου ανάρτησης, τότε ναι, θα ήταν μια ανάγκη της να μείνει στο παρελθόν.

Σε αυτή την υποθετική κατάσταση (του άλλου τέλους της), θα λειτουργούσα διαφορετικά.

Όσον αφορά την Υβόν, αρχικά θα της έδινα τον χρόνο να ζήσει όλη αυτή την γκάμα των συναισθημάτων που γεννάει ο πόνος, αλλά έπειτα θα όφειλε να προχωρήσει μπροστά. Δηλαδή, δεν θα τοποθετούσα ούτε τον Πρόξενο στο όνειρό της, ούτε θα την άφηνα να συνεχίσει την ζωή της με τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές στα ίδια γνωστά μέρη. Το που θα την έστελνα θα έπαιρνα την έμπνευση από τις συνθήκες του διαφορετικού τέλους, αλλά σε γενικές γραμμές κάπου μακριά και σε κάτι άλλο. Και ίσως να ήταν και το καλύτερο για εκείνη, για να κοπεί έτσι και ο γόρδιος δεσμός της με το παρελθόν, που τα μοιραία του αποτελέσματα τα είδαμε στο τέλος του βιβλίου.

Και όσον αφορά τον αγαπητό Πρόξενο, σε αυτή την περίπτωση, θα τον τοποθετούσα σε κάποια μεθυστική αστρική φούσκα, να πλέει ευτυχισμένος στο άπειρο.
 
Last edited:
Top