Ζαν Κλωντ Μισεά (Jean-Claud Michea) : "Η εκπαίδευση της αμάθειας"



Τίτλος: Η εκπαίδευση της αμάθειας
Πρωτότυπος τίτλος: L' enseignement de l' ignorance, et ses conditions modernes
Συγγραφέας: Ζαν Κλωντ Μισεά (Jean-Claud Michea)
Μετάφραση: Άγγελος Ελεφάντης
Εκδόσεις: Βιβλιόραμα
Έτος έκδοσης: 2002
Διαστάσεις: 21x14εκ.
Αριθμός σελίδων: 117σ.
ISBN: 960-8087-18-Χ


Πόσες φορές δε μας έχει τύχει να τριγυρνάμε μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο και να πέσει το μάτι μας σε κάποιο βιβλίο, το οποίο παρά το ότι μας είναι παντελώς άγνωστο, για κάποιο λόγο μας ασκεί μια έλξη να το αγοράσουμε. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι για μένα το παρόν, του οποίου ο τίτλος μου κέντρισε το ενδιαφέρον μιας και καταπιάνεται με το ακανθώδες για μένα θέμα της εκπαίδευσης.
Λόγω της μικρής έκτασής του, δε θέλω να περιγράψω εγώ το περιεχόμενό του, μιας και στο εξώφυλλο παίρνει κανείς μια πολύ καλή γεύση:

Παρά την επίσημη προπαγάνδα είναι πια δύσκολο να αποσιωπάται σήμερα η παρακμή της κριτικής διάνοιας και του νοήματος της γλώσσας στην οποία οδήγησαν οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις εδώ και τριάντα χρόνια, μεταρρυθμίσεις που επέβαλε η άρχουσα τάξη και οι υποτιθέμενοι ειδήμονες των "επιστημών της εκπαίδευσης". Το ευρύ κοινό ωστόσο δεν βλέπει σ' αυτή την παρακμή παρά μιαν απλή αποτυχία των μεταρρυθμίσεων που έχουν επιβληθεί. Πολύ λίγο του περνά από το μυαλό η ιδέα ότι αυτά τα αποτελέσματα παρακμής βαθμιαία αποτέλεσαν την πρωταρχική λειτουργία των ίδιων των μεταρρυθμίσεων κι ότι πέτυχαν τον πραγματικό τους στόχο: τη διαμόρφωση ατόμων που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στρατολογούνται στον μεγάλο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο του 21ου αιώνα. Η υπόθεση αυτή, που μερικοί θα τη θεωρήσουν απίθανη, θέτει δυό ερωτήματα:
  • Ποια παράδοξη λογική ωθεί τις σύγχρονες κοινωνίες, ύστερα από ένα ορισμένο όριο ανάπτυξης, να καταστρέφουν τα πλέον χειραφετητικά κεκτημένα της ίδιας της νεωτερικότητας;
  • Ποια μυστηριώδης και επαναλαμβανόμενη σύμπτωση κάνει πάντοτε τις πολιτιστικές επαναστάσεις που επιτέλεσε η Αριστερά να είναι εκείνες που επιτρέπουν στον σύγχρονο καπιταλισμό να επιχειρεί τα πιο μεγάλα άλματα προς τα μπρος;

Ανεξάρτητα αν συμφωνήσει ή διαφωνήσει ο αναγνώστης με τις απόψεις του συγγραφέα (προσωπικά ο Μισεά με βρήκε σύμφωνο στις περισσότερες σκέψεις του), το βιβλίο αποτελεί σίγουρα μια εξαιρετική αφορμή για σκέψη και προβληματισμό, όχι για το "τι κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας, αλλά για το σε τι παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο μας", όπως πολύ εύστοχα αναφέρεται στο βιβλίο.
 
Last edited by a moderator:
Top