Ερωτικοί στίχοι

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Εισαι συ ο ανθρωπος μου

Είσαι συ ο ανθρωπός μου
το μεράκι το κρυφό
αν σε χάσω θα πεθάνω
απ' τον κόσμο θα χαθώ

Εισαι συ ο ανθρωπός μου
της καρδιάς μου η χαρά
αν μ' αφησεις πιστεψε με
θα με πνιξει η συμφορά

Εισαι συ ο ανθρωπός μου
η καρδιά που αγαπώ
το καντήλι της ζωής μου
που αν σβήσει θα σβηστω

Μινως Ματσας

Είναι η αγάπη

Μια θάλασσα ακριβή
κι ενας φόβος που αρμενίζει
στεκει αμίλητος και οριζει
την ζωή μου τη μισή

στο βραχο περιμένει
μια βαλίτσα κι ενα βλέμμα
αχ να'ταν Θεέ μου ψέμα
να μην εφευγες ποτέ

Ειναι η αγαπη της αρρωστιας γιατρικο
να ξεφυγω απ' της ζωης μου το μαρτυριο
κρυβω μεσα στην καδιά μου μυστικο
προσευχή στο βραδινό σιωπητηριο

Θα ξανα'ρθω με δυο φτερά
και της λυρας το τραγουδι
να γινει ο έρωτας λουλούδι
κι ο χορός μου αστροφεγγιά

Victoria Hislop- Μινως Ματσας

μπορουμε εδω να γραφουμε ερωτικά κειμενα η στιχους ποιηματων και τραγουδιών:) που μας εκφραζουν , ερχεται άλλωστε και Αγιος Βαλεντινος, ας τον τιμησουμε, βεβαια ο ερωτας γιορταζει κάθε μέρα..
 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
http://www.youtube.com/watch?v=MjyWwal7aVk

αφιερωμενο σε όλα τα παιδια της λέσχης.. και σε μια πολυ καλη φιλη που με εμαθε να αγαπω τον Λειδαβιτη!
συγχωρα με αγάπη μου, που ζουσα πριν σε γνωρισω, συγκλονιστικο..
 
Last edited:

Κατερίνα

Όμορφο Νιάτο
Ωραίο θέμα !!!!!!!!!θα αφιερώσω και 'γω δυο ποιήματα του Λουντέμη που τα αγαπω ιδιαίτερα.
Ἐρωτικὸ κάλεσμα
Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.
Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια.
Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές.
Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.

Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος.
Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά.
Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια.
Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος.

Ἐγὼ δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας στρατολάτης
ἕνας ἀποσταμένος περπατητὴς
ποὺ ἀκούμπησε στὴ ρίζα μιᾶς ἐλιᾶς
ν᾿ ἀκούσει τὸ τραγούδι τῶν γρύλων.
Κι ἂν θέλεις, ἔλα νὰ τ᾿ ἀκούσουμε μαζί.!!!!

Τὸ παραμύθι ἑνὸς ραγισμένου ἔρωτα

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνα γραμμόφωνο.
Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο.
Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο
καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι,
ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο,
γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του.

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνας Ερωτας.
Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας
ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη,
γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο
γιὰ νὰ πει τὸ καημό του.

«Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν
ἄλλων ματιῶν μεθύσια
καὶ μέσ᾿ τὰ κυπαρίσια
περνᾷς μὲ μι᾿ ἄλλη νιά;
Ἔρωτ᾿ ἀδικοθάνατε,
Ἔρωτα χρυσομάλλη,
ἂν σ᾿ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη,
ἦταν ἡ Λησμονιά».

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
δὲν ἦταν ἕνας ἔρωτας,
δὲν ἦταν ἕνας πόνος.
Ἦταν μισὸς ἔρωτας -μισὸς πόνος-
καὶ μιὰ μισὴ πλάκα,
πού ῾λεγε τὸ μισό της σκοπό:
«Ἔρωτα μὴ σὲ... Ἔρωτα μὴ σὲ...
ἔρωτα μισέ... ἔρωτα μισέ...»

Θέ μου!
Μὰ δὲ βρίσκεται ἕνα χέρι!
Ἕνα πονετικὸ χέρι,
γιὰ ν᾿ ἀνασηκώσει τὴ βελόνα
καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ ξανά,
ὁλόκληρος ὁ Ἔρωτας,
ὁλόκληρο τὸ τραγούδι:

«Ἔρωτα μὴ σὲ σκότωσαν
τὰ μαγεμένα βέλη;
Ἔρωτα Μακιαβέλλι.
Τὰ μάτια ποὺ σὲ λάβωσαν,
μὲ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ῾ταν πυρωμένα
καὶ μπήχτηκαν βαθιά».!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=mitvA76h81s&feature=related


......................................................
 

Ρεγινόρα

Όμορφο Νιάτο
"Δεν μπορώ να δω το πρόσωπό σου
Όταν σε σκέφτομαι
Βλέπω μονάχα τα χέρια σου
Που ράβουν
Που κρατούν ένα βιβλίο
Που στέκουν ένα λεπτό στην ηρεμία κάποιου παραθύρου
Τα μάτια μου κρατούν πάντα την όψη των χεριών σου,
Αλλά η καρδιά μου κρατά τον ήχο της φωνής σου
Και την απαλή λαμπρότητα που είναι η ψυχή σου."

Άμυ Λόουελ (1874- 1925)
 

Πολυξενη

Κοινωνός
οι στίχοι που μου έρχονται πρώτοι οταν σκέφτομαι ερωτικά ποιήματα

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.



και από τη μαρίζα

http://www.youtube.com/watch?v=g9iiK7q2RC4
 

Μαργαριτα

Όμορφο Νιάτο
Ρωμαίος:
Μίλα και πάλι,άγγελε μου.Είσαι τόσο λαμπρή καθως φωτίζεις πάνω από το κεφάλι μου τη νύχτα.Στα έκπληκτα μάτια των ανθρώπων μοιάζεις με φτερωτό αγγελιοφόρο τ'ουρανού,που περπατά πάνω στα σύννεφα τ'αργά,πάνω στα στήθια του ανέμου.

Ιουλιέτα:
Αχ,Ρωμαίο,Ρωμαίο!Γιατί να είσαι ο Ρωμαίος;Αρνήσου τον πατέρα σου!Άλλαξε τ'όνομα σου!Κι αν δεν μπορείς,ορκίσου μου πολύ πως μ'αγαπάς κι εγώ δεν θα'μαι άλλο πια κόρη του Καπουλέττου.

Ρωμαίος:
Τα λόγια σου τα άκουσα.Ονόμασέ με "αγάπη" ξανά βαφτίζοντας με.Και απο τώρα κ'έπειτα Ρωμαίος δεν θα είμαι.....

Ρωμαίος
&
Ιουλιέτα

ΣΑΙΞΠΗΡ


Και ένα απο τα αγαπημένα μου τραγουδάκια:

"Το κέντρο του σύμπαντος"

Πρέπει δύναμη να βρω,
να σταθώ, να προχωρήσω..
Έμαθα να συγχωρώ,έμαθα να κάνω πίσω..

Δεν υπάρχω πια μ'ακούς;;
κι αν μ'αγάπησες,ορκίσου!
H καρδιά, η ψυχή και ο νους..
Όλα ζουν με τη μορφή σου..

Μέσα στα μάτια σου ζω και χάνομαι..
Σα φοβισμένο παιδί αισθάνομαι..
Λείπεις κ νιώθω μικρός,ασήμαντος..
Είσαι το κέντρο της γης,του σύμπαντος!!!

Πώς να κλείσω την πληγή,
πού να βρω τη γιατρειά μου..
Δεν υπάρχει λογική,όταν είσαι μακριά μου...

Βασίλης Δήμας(http://www.youtube.com/watch?v=_VgwGoYWLn8&feature=related)
 
Last edited:

Σόφκι

Κοινωνός
Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είνε η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κ’ αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι’ ανύποπτα περνά μέσ’ στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι’ όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Μαρια Πολυδουρη....η ερωτευμένη ποιήτρια... και μελωποιημενο...
 

Ρόδιος

Όμορφο Νιάτο
Μες στη μέση τής θάλασσας
Από το μόνο θέλημα τής αγάπης, μ' ακούς;
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς;
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
άκου, άκου...
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς;
ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει- ακούς;
Είμ' εγώ πού φωνάζω κι είμ' εγώ πού κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς;

Από το Μονόγραμμα, Οδυσσέας Ελύτης
 

Νηρηιδα

Όμορφο Νιάτο
'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.
Λειβαδίτης

***​


"Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί."
Χριστιανόπουλος
 

ΜαρίαΚ

Όμορφο Νιάτο
Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Που είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυο-
σμαρίνια

- Μα που γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σού 'λεγα να μετράς μέσ' στο γδυτό νερό τις φωτεινές του
μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μέσ' στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα που γύριζες
Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα
βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομα του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Όπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο
καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου

Οδυσσέας Ελύτης, Η Μαρίνα των βράχων
 

Πολυξενη

Κοινωνός
Τόσες μέρες, άι, τόσες μέρες
να σε βλέπω τόσο ακλόνητη και τόσο κοντά μου,
πώς πληρώνεται αυτό, με τι το πληρώνω;

Η αιμόχαρη άνοιξη
στα δάση ξύπνησε,
βγαίνουν οι αλεπούδες απ’ τις σπηλιές τους,
τα ερπετά πίνουν δροσιά,
κι εγώ πάω μαζί σου πάνω στα φύλλα,
ανάμεσα σε πεύκα και σιωπή,
κι αναρωτιέμαι αν τούτη την ευδαιμονία
πρέπει να την πληρώσω, πώς και πότε.

Απ’ όσα πράγματα έχω δει,
μονάχα εσένα θέλω να εξακολουθώ να βλέπω,
απ’ ό,τι έχω αγγίξει,
μονάχα το δέρμα σου θέλω ν’ αγγίζω:
αγαπώ το πορτοκαλένιο γέλιο σου,
μ’ αρέσεις την ώρα που κοιμάσαι.

Πώς να γίνει αγάπη, αγαπημένη,
δεν ξέρω οι άλλοι πώς αγαπάν,
δεν ξέρω πώς αγαπήθηκαν άλλοτε,
εγώ σε κοιτάζω και σε ερωτεύομαι, κι έτσι ζω,
φυσικότατα ερωτευμένος.
μ’ αρέσεις κάθε βράδυ και πιο πολύ.

Πού να ‘ναι; όλο ρωτάω
αν λείψουν μια στιγμή τα ματιά σου.
Πόσο αργεί! σκέφτομαι και με πειράζει.
Αισθάνομαι φτωχός, ανόητος και θλιμμένος,
και φτάνεις εσύ κι είσαι θύελλα
που φτερούγισε μέσα απ’ τις βερικοκιές.

Γι’ αυτό αγαπώ κι όχι γι’ αυτό,
για τόσα πράγματα και τόσο λίγα,
κι έτσι πρέπει να ‘ναι ο έρωτας
μισόκλειστος και ολικός,
σημαιοστόλιστος και πενθηφορεμένος,
λουλουδιασμένος σαν τ’ αστέρια
και χωρίς μέτρο – όριο, σαν το φιλί।

Πάμπλο Νερούντα Αγάπη
 

Έθελ

Όμορφο Νιάτο
Ωδή στον ωραίο έρωτα


Κλειδωμένη - Εσύ
έχεις το μαλαματένιο κλειδί και με ανοίγεις.
Μονάχα Εσύ.

Αγέννητη - Εσύ
με γεννάς μέσα στον εαυτό μου
και τον γνωρίζω τον άγνωστο.

Αγαλμάτινη - Εσύ
μου φυσάς του έρωτα την πνοή
και αρχίζω να υπάρχω.

Όνειρο κατορθωμένο
η ζωή μου κοντά σου.
Και μόνο που σε συλλογίζομαι
αύρες ρόδων με παίρνουν ψηλά, στην αρχαγγελική
του θαύματος ωραιότητα.

Λένα Παππά
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Νίκος Καββαδίας, Γυναίκα

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία.
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβεονο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μάς μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,
που γέροι και μικρά παιδιά μάς πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες.
Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες.

Το τείχος περπατήσαμε μαζί με Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Πράσινο. Αφρός, θαλασσινό βαθύ και βυσσινί.
Γυμνή. Μονάχα ένα χρυσό στη μέση σου ζωστήρι.
Τα μάτια σου τα χώριζαν εφτά Ισημερινοί
μες στου Giorgione το αργαστήρι.

Πέτρα θα τού 'ριξα και δεν με θέλει το ποτάμι.
Τι σού 'φταιξα και με ξυπνάς προτού να φέξει.
Στερνή νυχτιά του λιμανιού δεν πάει χαράμι.
Αμαρτωλός που δε χαρεί και που δε φταίξει.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.
 

Ηλιαχτίδα

Όμορφο Νιάτο
Σ' αγαπώ

Σ’αγαπώ.
Αν μου ζητήσεις βοήθεια, θα σου προσφέρω τη ζωή μου.
Αν μου ζητήσεις ελπίδα, θα σου χαρίσω το Σύμπαν με όλους τους Γαλαξίες του.
Γιατί η καρδιά μου, βρήκε την άνοιξη στα μάτια σου.
Ήμουν άνυδρη έρημος και ήρθες σαν ευλογημένη βροχή.
Ομόρφηνες την πλάση μου!
Σ’αγαπώ με μια αγάπη κατασταλαγμένη, χωρίς δισταγμούς.
Σ’αγαπώ απέραντα, με μια υπέροχη τελειότητα.
Σ’αγαπώ με μια αγάπη, που γεννιέται κάθε χίλια χρόνια.
Σ’αγαπώ όποιος κι αν είσαι, ότι κι’αν είσαι.
Σε κουβαλάω μέσα μου, το σπίτι σου είναι η καρδιά μου .
Κι’όταν έρθει η ώρα να φύγεις, θα κρατήσω συνοδοιπόρο την σκέψη σου.
Δεν θα μ»αγγίζει η μοναξιά, θα τριγυρνάς στις φλέβες μου.
Θα φυλακίσω την φωνή σου στ” αυτιά μου.
Θα περιμένω τον γυρισμό σου .
Θα αισθάνομαι νοερά το άγγιγμα σου και θα τρέμω, στην προσμονή μιας συνάντησης .
Θα περιμένω την νύχτα, να σε ονειρευτώ .
Θα περιμένω το ξημέρωμα, να μου τηλεφωνήσεις .
Θα περιμένω με εγκαρτέρηση, να σμίξουμε .
Γιατί η καρδιά μου ποτέ, δεν ξαναφτερούγησε έτσι .
Γιατί σε θέλει το σώμα μου .
Γιατί η αγάπη σου είναι ο ιμάντας, που δίνει κίνηση στις όσες μύχιες ελπίδες μου .

Ειρήνη Βαρβαρέσσου
 
...υστερα ο μαγος εσπασε δυο γυαλινα ποτηρια
κ εφτιαξε απ' τα θρυψαλα νερο
"θα κοβεσαι", ειπε, "αν μονη σου το ακουμπας στα χειλια,
θα ξεδιψας σαν πινετε κ οι δυο"

Ήρθε ένας μάγος

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
εκτελεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
 

Ονειρευτής

Όμορφο Νιάτο
«Την έκλεισε λίγο βίαια αλλά τρυφερά στην αγκαλιά του. Εκείνη αισθάνθηκε πως θα λιποθυμούσε από την συγκίνηση. Ένιωθε πλέον την ανάσα του στα χείλη της και νόμισε πως χιλιάδες κήποι άνθισαν ξαφνικά, από εκατομμύρια διαφορετικά είδη λουλουδιών και κατέκλυσαν το σύμπαν όπου μέσα του βρέθηκε να αιωρείται σαν άστρο που έχασε την τροχιά του.

Όταν εκείνος άγγιξε τα χείλη της ένιωσε ότι η καρδιά του θα έσπαγε. Δεν ήταν ακριβώς όπως το είχε φανταστεί αλλά χίλιες φορές καλύτερο. Η γεύση της ήταν τόσο γλυκιά λες και όλα τα φρούτα της Γής είχαν αναμειχθεί και εν συνεχεία είχαν γαρνιριστεί με το μέλι που είχε συλλεχθεί από χιλιάδες διαφορετικά είδη μελισσών. Να πούμε ότι χάθηκε μέσα σε αυτή τη γεύση δεν θα περιγράφαμε ακριβώς το συναίσθημα που τον περιέλουσε. Πιο κοντά θα ήταν αν λέγαμε πως ένιωσε ότι η ψυχή του βγήκε από το σώμα του και συνάντησε ένα άστρο που είχε χάσει την τροχιά του.

Έκλεισαν και δύο ταυτόχρονα τα μάτια τους και αφέθηκαν να στροβιλίζονται στο άπειρο»


Χ.Κ.
 
Last edited:
Πιτσουνάκι μου, Καλά το έχω καταλάβει ότι είσαι το Alter Ego μου. Μέχρι και αυτό το ποιηματάκι του Καβάφη μας έχει συγκινήσει αμφότερες. Νομίζω τα λέει όλα και με τον εναργέστερο τρόπο.
 

Ονειρευτής

Όμορφο Νιάτο
Για την ανάγνωση του παρατιθέμενου κειμένου ως απαραίτητη προϋπόθεση καθίσται η συνοδεία της μουσικής σύνθεσης του Gabriel Faure: Pavane.
(Η προαναφερθείσα απαραίτητη, τονίζω, προϋπόθεση, απαιτεί το εν λόγω απόσπασμα να τεθεί σε πλοκή)! :)

[video=youtube;NOL1-l3e6AY]http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=NOL1-l3e6AY&feature=endscreen[/video]

Η Φλώσσυ ησθάνετο μιαν συγκίνηση παράδοξον και βαθείαν. Πλήθος υγρών συναισθημάτων κατέκλυζε την ψυχή της. Κάτι απερίγραπτον συνέβαινε πέριξ αυτής και εντός της. Ήτο ωσάν να είχαν μαγευτεί τα πάντα. Ήτο ωσάν να ήγγιζαν αι κορυφαί των κωνοφόρων εν σέλας γαλανόν και πορφυρίζον, εν σέλας προικισμένον με ευαισθησίαν νεάνιδος ερωτευμένης. Ολόκληρη η πλάσις εφαίνετο ως στοιχειωμένη, αλλά από πνεύματα αγαθά, αφού τα πάντα απέπνεαν σφρίγος και ευδαιμονίαν, αφού τα πάντα, το δάσος, ο ουρανός, τα ζωντανά, η λίμνη, περιείχαν και ανέδιδαν όλην την ευτυχίαν και την χαρά του κόσμου[…]

[…]Εν ρίγος διέτρεξε την στιγμήν εκείνην το σώμα της ευαίσθητης κόρης. Τώρα η Φλώσσυ ησθάνετο μίαν διπλή ανάγκην να εκχειλίση η ίδια προς τα έξω, και να δοθεί εις τον ουρανόν, εις το δάσος, εις την λίμνην, και, ταυτοχρόνως, να πάρει μέσα της, να απορροφήση όλην την ομορφιάν και την ουσίαν του έξω κόσμου, και ούτω να γίνη εν με ότι τώρα ένιωθε ότι ήτο ο ατέρμων κόσμος ο εκστατικός, το άπειρον, το σύμπαν και η ανεξάντλητος εκείνη ηδονή που ονομάζεται με μιαν λέξιν Φύσις[…]

[…] Τώρα τα πάντα ήσαν ρόδινα, γαλάζια και λευκά. Τα πάντα εξεπορεύοντο από την αιωνιότητα και έτειναν πάλι προς αυτήν. Και ήσαν τα πάντα γλαυκασμός και ενεβαπτίζοντο τα πάντα εις ένα πυκνό και πλούσιο και εξαίσιον νέκταρ.

Απόσπασμα από το έργο του Α. Εμπειρίκου: «Ο Μέγας Ανατολικός»
 

Χήθκλιφ

Όμορφο Νιάτο
"Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου...
...Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ' αρέσουν τα παπούτσια σου,
...Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα...
...Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και να 'μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και να 'μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ' ήξερα μια ζωή.
Και ν' ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου...
...Και να σ' αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω...
...Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν' αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ' το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν' αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ' αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ' αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια...
...Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ' ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ"

Ποιητικός μονόλογος (επιλογή), από το θεατρικό έργο 'Λαχταρώ' της Σάρα Κέιν.
 
Top