Ερωτικές σκηνές στην λογοτεχνία

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Οι ερωτικές σκηνές είναι στη λογοτεχνία, όπως και στον κινηματογράφο, κάτι το οποίο μας μένει, ειδικά αν είναι καλές. Αυτό το καλές, βέβαια, είναι πολύ σχετικό και έχει σίγουρα να κάνει με το φύλο μας αλλά και τη γενικότερη αισθητική και ιδιοσυγκρασία μας.

Από την ατέλειωτη γκάμα ερωτικών σκηνών που μου έρχονται στο μυαλό, θεωρώ ότι αυτές του Κούντερα είναι πολύ πετυχημένες και ρεαλιστικές, με μια θαυμαστή ισορροπία μεταξύ ρομαντικού και χυδαίου. Συγχρόνως, νομίζω ότι οι περιγραφές του είναι πραγματικά αποκαλυπτικές για μας τις γυναίκες, γιατί μας φανερώνουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι άντρες το σεξ.

Παρόλα αυτά, η ερωτική σκηνή που μου έχει μείνει αξέχαστη δεν ανήκει στον Τσέχο αλλά σε έναν Έλληνα, το Μυριβήλη. Είναι από το μυθιστόρημα Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια, όπου όλο το μυθιστόρημα είναι μία εσωτερική πάλη κυρίως του άντρα, που είναι ο κεντρικός ήρωας, και δευτερευόντως της γυναίκας, για το αν θα συνευρεθούν τελικά. Γιατί μπορεί η έλξη μεταξύ τους να είναι τεράστια, τεράστιοι είναι όμως και οι παράγοντες που τους κρατούν μακριά.

Τελικά, και μόλις στην τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος έχουμε την παρακάτω σκηνή, που εμένα πολύ απλά «με έστειλε». Τη θυμάμαι πάντα. Και ίσως δεν είναι τόσο ο τρόπος που περιγράφεται (σίγουρα και αυτός) αλλά πολύ περισσότερο το πόσο δένει με ό, τι έχει προηγηθεί.

"Σαν πάτησε χάμω δεν την άφησε . Ξαμόλησε μόνο το μπαστούνι να κρέμεται στην αγριόριζα κ’ έσφιξε γύρω στο κορμί της και τ’ άλλο του το μπράτσο. Τήνε κράτησε έτσι σαν ένα παιδί, σαν ένα θησαυρό. Την έσφιξε στην αγκαλιά σαν ένα λάφυρο. Έσκυψε στο πρόσωπό της έξαλλος, έσκυψε πολύ κοντά, πάνω από τα χρυσά μάτια της. Και τα βρήκε να τον κοιτάνε από κάτω, όπως κοιτάνε τα μάτια των αρρώστων μες από το βύθος της θέρμης. Η ματιά του μπήκε μέσα της αρσενική και βάρβαρη. Είταν η αστραψιά της τρέλας του, κυκλοφόρεσε μονομιάς μέσα της. Πήγε κι ήρθε ο σπασμός ως τα ακρότατα των νεύρων της. Ένα γλυκό ρίγος την συντάραξε σύγκορμη, και σφίχτηκε σπασμωδικά πάνω του με όλη της την ύπαρξη.

Τότες αυτός γύρισε τα μάτια του ένα γύρω, σαν ένα αγρίμι που γυρεύει καταφύγι για να σπαράξει το θήραμά του. Είδε τις πυκνές τούφες της φτέρης, την πήγε βιαστικά εκεί, την απόθεσε προσεχτικά πάνω στο παχύ στρώμα της πρασινάδας, που τσακίστηκε και μύρισε βαριά κάτ’ από τα γόνατά του, και την έκαμε δική του μ’ έναν τρόπο βίαιο, σχεδόν εχτρικό.

Τα μάτια της βασίλεψαν κάτω από τα βαριά ματόκλαδα, τα δάχτυλα ξαμόλησαν λίγο – λίγο το μαντίλι με τα καβούρια"


Αυτά από τη λογοτεχνία. Από τον κινηματογράφο πραγματικά δεν θα ξεχάσω ποτέ την ερωτική σκηνή από την ταινία Άγρια Ορχιδέα με τον Μίκι Ρουρκ και την Κάρε Ότις. Ίσως γιατί δεν περίμενα ότι σε μια τέτοια ταινία θα μπορούσε να μπει μια τόσο πολύ τολμηρή σκηνή. Με ξάφνιασε ….. προφανώς ευχάριστα.

Τότε, μάλιστα, είχαν κυκλοφορήσει οι φήμες ότι οι πρωταγωνιστές κάνουν πραγματικό σεξ και όχι δήθεν. Υπάρχει η σκηνή στο δίκτυο αλλά δεν δίνω σύνδεσμο :ντροπή::χεχ:
 

Ιωάννα

Όμορφο Νιάτο
γκουχου γκουχου με τις ερωτικες σκηνες εδω μεσα:χαχα: εμενα για ερωτικη στιγμη στη λογοτεχνια μονο της νανας του Ζολα μου έρχεται στο μυαλό.δεν θυμαμαι αν ειχε ερωτικη στιγμη αλλά επειδή ηταν ολο γυμνη αυτή μου θυμιζει κατι τετοιο...Αλλιως δεν διαβάζω τέτοια εγω :ρ
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Πρώτα να σου προσφέρω αυτό :


Και δεύτερον να σου πω, Ιωάννα μου, ότι έχω την αίσθηση ότι μας δουλεύεις. Τι δεν διαβάζεις τέτοια που η Νανά μπροστά στη Δασκάλα είναι σκέτο πορνογράφημα :ρ
 

Γαλή

Όμορφο Νιάτο
Από την ατέλειωτη γκάμα ερωτικών σκηνών που μου έρχονται στο μυαλό, θεωρώ ότι αυτές του Κούντερα είναι πολύ πετυχημένες και ρεαλιστικές, με μια θαυμαστή ισορροπία μεταξύ ρομαντικού και χυδαίου.
Αυτή ακριβώς την αίσθηση έχω κι εγώ. Ωστόσο, η ερωτική σκηνή που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου είναι από το βιβλίο της Ιζαμπέλ Αλιέντε Του Έρωτα και της Σκιάς. Μετά τη συγκλονιστική τους ανακάλυψη στις σκιές, οι ήρωες παραδίνονται στο πάθος που υπόσχεται ο τίτλος του βιβλίου. Η περιγραφή της Αλιέντε είναι πολύ λεπτομερής. Θα παραθέσω εδώ μικρά, ασύνδετα (μπορεί και όχι) τμήματα. (μπορώ να δανείσω το βιβλίο σε όποιον θέλει να διαβάσει όλη την ιστορία)

«Η νύχτα ήταν γαλήνια...Σιγά-σιγά χαλάρωσε ο κόμπος που έσγιγγε το μυαλό του Φρσνσίσκο. Ένιωσε την ομορφιά του ουρανού, τη γλυκιά θαλπωρή της γης, την έντονη μυρωδιά της εξοχής, την επαφή της Ιρένε πάνω στο κορμί του...Εκείνη πρόσεξε την αλλαγή στο ρυθμό της ανάσας του, σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε.... Σε μιαν αστραπή σύνεσης ο Φρανσίσκο κατάλαβε πως δεν έπρεπε να υποκύψει στην παρόρμηση να κυλιστεί αμέσως μαζί της στο χώμα βγάζοντάς της βίαια τα ρούχα και σκίζοντας τις ραφές τους στο παραλήρημα της βιασύνης του....Έλυσε τα κορδόνια από τα σανδάλια της και φανερώθηκαν τα παιδικά της πόδια, που βάλθηκε να χαϊδεύει αναγνωρίζοντάς τα, γιατί τα είχε ονειρευτεί αθώα κι ανάλαφρα...(η Ιρένε) ποτέ δεν είχε χαρεί με τόση αγαλλίαση το πανηγύρι των αισθήσεων, πάρε με, κούρσεψέ με, δέξου με, γιατί με τον ίδιο τρόπο σε παίρνω, σε κουρσεύω, σε δέχομαι κι εγώ...Ξύπνησαν με τις πρώτες λάμψεις της αυγής και τη φασαρία των σπουργιτιών, έκθαμβοι από το σμίξιμο των κορμιών και τη συνενοχή του νου τους...»


Πολύ μου άρεσε το απόσπασμα του Μυριβήλη, μάλιστα βρίσκω πολές αντιστοιχίες με αυτό της Αλιέντε.
 

Εσκιβέλ

Όμορφο Νιάτο
Αυτή ακριβώς την αίσθηση έχω κι εγώ. Ωστόσο, η ερωτική σκηνή που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου είναι από το βιβλίο της Ιζαμπέλ Αλιέντε Του Έρωτα και της Σκιάς. Μετά τη συγκλονιστική τους ανακάλυψη στις σκιές, οι ήρωες παραδίνονται στο πάθος που υπόσχεται ο τίτλος του βιβλίου. Η περιγραφή της Αλιέντε είναι πολύ λεπτομερής. Θα παραθέσω εδώ μικρά, ασύνδετα (μπορεί και όχι) τμήματα. (μπορώ να δανείσω το βιβλίο σε όποιον θέλει να διαβάσει όλη την ιστορία)

«Η νύχτα ήταν γαλήνια...Σιγά-σιγά χαλάρωσε ο κόμπος που έσγιγγε το μυαλό του Φρσνσίσκο. Ένιωσε την ομορφιά του ουρανού, τη γλυκιά θαλπωρή της γης, την έντονη μυρωδιά της εξοχής, την επαφή της Ιρένε πάνω στο κορμί του...Εκείνη πρόσεξε την αλλαγή στο ρυθμό της ανάσας του, σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε.... Σε μιαν αστραπή σύνεσης ο Φρανσίσκο κατάλαβε πως δεν έπρεπε να υποκύψει στην παρόρμηση να κυλιστεί αμέσως μαζί της στο χώμα βγάζοντάς της βίαια τα ρούχα και σκίζοντας τις ραφές τους στο παραλήρημα της βιασύνης του....Έλυσε τα κορδόνια από τα σανδάλια της και φανερώθηκαν τα παιδικά της πόδια, που βάλθηκε να χαϊδεύει αναγνωρίζοντάς τα, γιατί τα είχε ονειρευτεί αθώα κι ανάλαφρα...(η Ιρένε) ποτέ δεν είχε χαρεί με τόση αγαλλίαση το πανηγύρι των αισθήσεων, πάρε με, κούρσεψέ με, δέξου με, γιατί με τον ίδιο τρόπο σε παίρνω, σε κουρσεύω, σε δέχομαι κι εγώ...Ξύπνησαν με τις πρώτες λάμψεις της αυγής και τη φασαρία των σπουργιτιών, έκθαμβοι από το σμίξιμο των κορμιών και τη συνενοχή του νου τους...»
Είχα ξεχάσει τελείως αυτή τη σκηνή απ'το βιβλίο!!!!! Σ'ευχαριστώ :)
Ίσως είναι καιρός για μια δεύτερη αναγνωση!
Παρεπιμπτόντως νομίζω ότι αυτό το βιβλίο ήταν το δεύτερο αγαπημένο μου της Αλιέντε μετά το σπίτι των πνευμάτων..
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Παρεπιμπτόντως νομίζω ότι αυτό το βιβλίο ήταν το δεύτερο αγαπημένο μου της Αλιέντε μετά το σπίτι των πνευμάτων..
Και μένα η Αλιέντε είναι απο τις αγαπημένες μου. Το σπίτι των πνευμάτων όσες φορές και να το διαβάσω, δεν το χορταίνω!!

Απόσπασμα από "Το σπίτι των πνευμάτων":

"... Βλέποντας τον νεαρό, η Μπλάνκα κατακοκκίνησε απότομα. Όλους αυτούς τους μήνες που είχαν περάσει χώρια, εκείνος είχε ψηθεί μες στη σκληρή δουλειά για να γίνει άντρας και εκείνη, αντίθετα, ήταν κλεισμένη μες στους τοίχους του σπιτιού, και στις καλόγριες, προστατευμένη από τις δυσκολίες της ζωής... Ανάπνευσε την καινούργια του μυρουδιά, τρίφτηκε πάνω στο άγριο δέρμα του, έπιασε εκείνο το λιγνό και αδύνατο κορμί και ένιωσε μια μεγαλειώδη και ολοκληρωτική γαλήνη, που δεν έμοιαζε καθόλου με την αναστάτωση που είχε πιάσει εκείνον...κι έπεσαν γονατιστοί, καθώς φιλιόντουσαν απελπισμένα και ύστερα κύλησαν πάνω στο μαλακό κρεβάτι της μουσκεμένης γης. Ανακάλυπταν ο ένας τον άλλο για πρώτη φορά και δεν είχαν τίποτα να πουν... Το φεγγάρι διέσχισε όλο τον ορίζοντα, αλλά εκείνοι δεν το είδαν.."
 
Last edited:

Ηλιοτρόπιο

Όμορφο Νιάτο
Χρυς πολύ ωραίο νημάτιο! Η λογοτεχνία έχει υμνήσει τον έρωτα και μπορούμε να αναφέρουμε πολλές ερωτικές σκηνές νομίζω.

Ένα βιβλίο που με συγκλόνισε (να επισημάνω οτι ήταν πριν 20 χρόνια) είναι αυτό της Ιταλίδας δημοσιογράφου Φρίντας Μπιούμπι "ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΜΕΤΑ". Είναι η αληθινή ερωτική ιστορία της ίδιας με τον Έλληνα μόδιστρο Billy Bo. Όλο το βιβλίο - χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα - είναι η περιγραφή του πάθους που ένοιωσε γι αυτόν τον άντρα, ο οποίος - κι ο ίδιος την ερωτεύτηκε εγκεφαλικά - ήταν ομοφυλόφιλος. Ο έρωτας έμεινε ανεκπλήρωτος. Να λοιπόν ένα απόσπασμα, μία "περίεργη" ερωτική σκηνή:

Της στέλνει ένα γράμμα:

"Χτες είχαμε Πανσέληνο. Το Φεγγάρι εδώ είναι τόσο εξωπραγματικά μεγάλο που τρομάζει τους ανθρώπους και τους κάνει να κρύβονται στα σπίτια τους. Πιάνει το μισό ουρανό και τα βάφει όλα κόκκινα. Εδώ το Φεγγάρι είναι και άντρας και γυναίκα - ανδρόγυνο. Είναι ο πραγματικός άντρας όλων των γυναικών, όπως πιστεύουν οι Μαορί, ο φαλλός του φεγγαρογέννητου Έρωτα, στις φαλλικές λατρείες της αρχαιότητας και ταυτόχρονα η "Σφαίρα", το σύμβολο των Ορφικών Μυστηρίων και η Dea Mea ... Αλλά όταν είναι γεμάτο, όπως τώρα, είναι κυρίως θηλυκό - έτσι πίστευαν οι αρχαίοι. Κάποια στιγμή, αντιλήφθηκα ότι οι άλλοι είχαν σκορπιστεί κι ότι ήμουν μόνος στη μέση της ταράτσας, όρθιος με τα χέρια ψηλά, να την καλώ: Έλα, έλα ... Την περίμενα σαν την πιο φανταστική γκόμενα. Και ήταν. Ήταν η μάνα μου, ήταν όλες οι γυναίκες μαζί, κι εγώ κι εσύ ... Φαλλός και Μήτρα. Το Σύμπαν. Και τότε άρχισε να ξεπροβάλλει πίσω από το σκοτεινό βουνό, πρώτα σαν μία λεπτή φέτα από φως που μεγάλωνε και στρογγύλευε και γέμιζε τον ουρανό σαν τεράστιος δίσκος ... Φλέρταρα μαζί της. Την προκαλούσα. Φως στο φως, αίμα στο αίμα, σάρκα στη σάρκα ... Παραληρούσα. Γελούσα, τραγουδούσα, χόρευα, ξεφώνιζα, μούγγριζα ... Τα ρούχα είχαν πέσει από πάνω μου και τρόμαξα βλέποντας τη φοβερή στύση μου. Ποτισμένος στον ιδρώτα, μέσα σ΄ένα πραγματικό ντελίριο που δεν είχα ξαναδοκιμάσει, έβλεπα εσένα κι εμένα στο πρόσωπο του Φεγγαριού, ένα θηλύμορφο αρσενικό Φεγγάρι, και καθώς χόρευα και τραγουδούσα και φώναζα, η μανία μου μεγάλωνε και φούντωνε ώσπου έπεσα πάνω στη στοίβα με τα ρούχα μου, στο πάτωμα, σφαδάζοντας. Ήταν ένας οργασμός που ποτέ δεν θα μπορέσω να σου περιγράψω την έντασή του. Να λοιπόν που κάναμε έρωτα, Χριστίνα. Όχι τον φτωχό έρωτα που θα κάναμε αν ανταποκρινόμουν στις κρυφές και φανερές μας επιθυμίες, αλλά έναν έρωτα που ήταν μοναδική κι ανεπανάληπτη εμπειρία. Ήταν κάτι που εσύ κι εγώ, σαν δυο ξεχωριστά κορμιά πάνω σ΄ένα κρεβάτι, δε θα μπορούσαμε να είχαμε πραγματοποιήσει ποτέ"

"Σ΄αγαπώ μ΄ένα τρόπο φοβερό. Φοβερό με την έννοια της αλλήθωρης αντίθεσης όλης της ηθικής, που κάνει πάλι όλη την ηθική προσωποίηση των επτά θανάσιμων αρετών".
 

Ηλιοτρόπιο

Όμορφο Νιάτο
Και μια που ανέφερα φεγγάρια, να προσθέσω και τα ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ του Πασκάλ Μπρυκνέρ. Ένα βιβλίο γεμάτο ερωτικές σκηνές και περιγραφές που ξεπερνούν τα όρια του έρωτα: Το άκρο του ρομαντισμού με το άκρο του στιγνού, ωμού σέξ. Ο ήρωας του βιβλίου μέσα από το τρελό πάθος του για την αγαπημένη του γίνεται ουρόφιλος και κοπρόφιλος. Το βιβλίο είναι μία εμπειρία. Για ηθικούς λόγους δεν θα προσθέσω σκηνή στο νημάτιο.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Ηλιοτρόπιο, τι ωραίο ήταν αυτό!!!!!!! :)

Δεν το ξέρω καθόλου το βιβλίο αλλά μάλλον θα το μάθω σίγουρα. Πολύ μου άρεσε.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ένα άλλο υπέροχο βιβλίο της Αλιέντε Ι. είναι το «Αφροδίτη, ιστορίες, συνταγές και άλλα αφροδισιακά».

Ο τίτλος του βιβλίου τα λέει όλα. Θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα (όχι συνταγή, νηστεύουμε ακόμα :ένοχος:) που όπως αναφέρει η συγγραφέας «… η επιβολή περιορισμών στο τραπέζι μπορεί να φέρει κάποιο διεγερτικό αποτέλεσμα. Υπάρχει ένα ερωτικό στοιχείο στην τυπικότητα».


«Ας φανταστούμε μια εξαιρετική περίσταση, ίσως ένα κομψό δείπνο στην τραπεζαρία ενός παλατιού της Αναγέννησης… Κρυστάλλινοι πολυέλαιοι και κηροπήγια με κεριά ρίχνουν ένα απαλό φως… Οι συνδαιτυμόνες, με επίσημο ένδυμα, κάθονται σε καθίσματα με σκαλιστές ράχες γύρω από στρογγυλά τραπέζια καλυμμένα με μακριά τραπεζομάντιλα και διακοσμημένα με ορχιδέες… Ένα ζευγάρι κάθεται σ΄ ένα από τα τραπέζια κοντά στο παράθυρο… Η γυναίκα, υπέροχη, είναι ντυμένη από την κορυφή ως τα νύχια με βελούδο στο χρώμα του αίματος, με γυμνούς ώμους… Ο άντρας είναι ντυμένος στα μαύρα, άμεμπτος, με χρυσά κουμπιά στο πουκάμισο του. Κρατούν ίσια την πλάτη… οι κινήσεις του είναι ελεγχόμενες.. σαν να κινούνται σε μια χορογραφία όλο επιτήδευση, αλλά πίσω από τις μελετημένες κινήσεις τους διακρίνεται η αμοιβαία έλξη σαν ταραγμένο ποτάμι που απειλεί να παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα του. Ο σερβιτόρος πλησιάζει για να σερβίρει και άλλο κρασί, αλλά δεν τον βλέπουν. Τρέμουν. Εκείνη σηκώνει το πιρούνι, ανοίγει τα χείλη της και από την άλλη πλευρά του τραπεζιού εκείνος μαντεύει τη γεύση του σάλιου της και τη θέρμη της ανάσας της… Του ξεφεύγει ένας αναστεναγμός, που αμέσως κρύβει βήχοντας διακριτικά.. Τίποτα δεν αποκαλύπτει την αναστάτωση τους… Εκτελούν σιωπηλά, με ευπρέπεια, βήμα προς βήμα, την τελετουργία του πρωτοκόλλου, αλλά δεν ακούν τις νότες του πιανίστα… τους αναστατώνει η φοβερή λαίλαπα του πόθου μέσα στο στήθος τους. Πρωτόγονες δυνάμεις έχουν ξεσπάσει – πολεμικά ταμπούρλα και λαχανιάσματα, μια μυρωδιά ζούγκλας… Χωρίς ν΄ αγγιχτούν , ο άντρας και η γυναίκα νιώθουν ο ένας τη μυρωδιά και τη θέρμη του άλλου, τα κρυφά σχήματα των κορμιών τους στη στιγμή της παράδοσης και της ηδονής, την υφή του δέρματος και των μαλλιών, άγνωστα ακόμα… Σηκώνουν το ποτήρι σε μια πρόποση φορτωμένη προθέσεις, για μια στιγμή τα βλέμματα τους διασταυρώνονται και είναι σαν να φιλιούνται... Φλέγονται, τρομοκρατημένοι μπροστά στην ακατανίκητη παραφορά των ίδιων των αισθήσεων τους… μετρώντας τα λεπτά αυτού του ατέλειωτου δείπνου και ταυτόχρονα επιθυμώντας να παραταθεί αυτό το μαρτύριο μέχρι που κάθε ίνα του σώματος τους και κάθε παραίσθηση της ψυχής τους να φτάσει στα όρια της αντοχής, υπολογίζοντας πότε θα μπορέσουν να αγκαλιαστούν, έτοιμοι να το κάνουν εκεί πέρα, πάνω στο τραπέζι… Αυτό το όραμα είναι τόσο έντονο, που και οι δυο τους αιωρούνται στα χείλη μιας αβύσσου, κοντεύουν να εκραγούν σ΄ έναν κοσμικό οργασμό. Και τότε εμφανίζονται δύο σερβιτόροι κοντά στο τραπέζι, υποκλίνονται τελετουργικά, τοποθετούν μπροστά τους τα κλειστά πιάτα και με ομοιόμορφες κινήσεις σηκώνουν τα μεταλλικά καπάκια. Καλή όρεξη, μουρμουρίζουν.»
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ενδιαφέρον έχει να διαβάσουμε πως περιγράφεται η "κατάσταση" της ερωτευμένης γυναίκας από ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1949, "Το δεύτερο φύλο" της Σιμόν ντε Μποβουάρ:

"... Δεν ενδίδουν στον άντρα, παρά μόνο όταν πιστεύουν ότι είναι βαθιά ερωτευμένος μαζί τους΄μια γυναίκα πρέπει να είναι πολύ κυνική, αδιάφορη ή υπεροπτική για να αντιμετωπίσει τις φυσικές σχέσεις ως ανταλλαγή ηδονής, όπου κάθε ερωτικός σύντροφος ικανοποιείται για λογαριασμό του... Έχουμε δει ότι η ερωτική πράξη απαιτεί βαθιά αποξένωση από μέρους της΄με τα μάτια κλειστά, ανώνυμη, χαμένη, νιώθει να παρασύρεται από τα κύματα, να στροβιλίζεται από την ανεμοζάλη, να θάβεται στο σκοτάδι΄το σκοτάδι της σάρκας, της μήτρας, του τάφου΄εκμηδενισμένη, γίνεται ένα με το παν, το εγώ της καταλύεται. Αλλά, όταν ο άντρας φεύγει από κοντά της, ξαναπέφτει στη γη, πάνω σ΄ένα κρεβάτι, στο φως΄αποκτά ξανά όνομα, πρόσωπο: είναι ηττημένη, λεία, αντικείμενο. Και τότε ο έρωτας τής γίνεται απαραίτητος... έτσι και η γυναίκα πρέπει μέσα από τα μάτια του εραστή που την κοιτάζει με θαυμασμό να νιώσει ξανά ενσωματωμένη με το παν, από το οποίο η σάρκα της αποσπάστηκε επώδυνα.... η ταραχή της συνεχίζεται με την μορφή συναισθήματος΄ο άντρας χαρίζοντας της την ηδονή δεν την ελευθερώνει, αλλά την αιχμαλωτίζει. Εκείνος ωστόσο παύει να την επιθυμεί. Δεν του συγχωρεί αυτή τη στιγμιαία αδιαφορία, παρά μόνο όταν τρέφει για το πρόσωπό της ένα ανεπηρέαστο από τον χρόνο και απόλυτο συναίσθημα. Μόνο τότε μπορεί να ξεπεραστεί η εμμένεια της στιγμής... η γυναίκα μπορεί να αναλάβει περήφανα τον σεξουαλικό της ρόλο, εφόσον της εξασφαλίζει την υπερβατικότητα... το κορμί της δεν είναι πλέον αντικείμενο: είναι ύμνος, φλόγα... να κοιτάξει τον άντρα που την αγαπάει και το βλέμμα του τη δοξάζει΄χάρη στον άντρα το μηδέν μετατρέπεται σε πληρότητα του είναι... δεν βυθίζεται πια στη θάλασσα του σκότους, αποκτά φτερά που την ανεβάζουν στον ουρανό".
 
Last edited:

Μαργαριτα

Όμορφο Νιάτο
η ερωτικη σκηνη που θα σας βαλω εγω δεν εχει καθολου σεξ μονο ενα φιλι ομως μου αρεσε τοσο πολυ οταν τη διαβασα και θελω να την μοιραστω μαζι σας.
απο το βιβλιο Τα πουλία πεθαίνουν τραγουδωντας:

"Οπως έσκυψέ το κεφάλι του να βρεί το μάγουλο της,η Μέγκυ ανασηκώθηκε στις μύτες και περισσοτερο απο τύχη παρά απο σκοπιμότητα,αγγιξε με τα χείλια της τα δικά του.Τραβήχτηκε σαν να είχε γευτεί το δηλητήριο της αράχνης,μετά έγειρε μπρος ξανά προτού τη χάσει,προσπάθησε να πεί κάτι πάνω στο γλυκό κλειστό της στόμα,που άνοιξε όπως έκανε να του απαντήσει η Μέγκυ.Καθώς τη φιλούσε σαν να έπαιρνε την τελευταία του ανάσα,θαρρείς κι έγινε ρευστό το κορμί της,ένα ζεστό αναλυτό σκοτάδι,το ένα του χέρι ήταν σφιγμένο γύρω από τη μέση της,το άλλο στο μήκος της πλάτης της με την παλάμη χωμένη στα μαλλία της,να της κρατάει το πρόσωπο στραμμένο στο δικό του,σαν να φοβόταν πως θα του έφευγε εκείνη την ίδια στιγμή,πριν προφτάσει να καταλάβει και να καταχωρήσει στο νου του τούτη την απίστευτη παρουσία που ήταν η Μέγκυ.Που ήταν η Μέγκυ και που δεν ήταν η Μέγκυ συνάμα,πολύ ξένη για να είναι γνώριμη,γιατί η δικιά του Μέγκυ δεν ήταν γυναίκα,δεν σου έδινε την αίσθηση μιας γυναίκας,δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ γυναίκα γι'αυτόν.Όπως δεν θα μπορούσε κι ο ίδιος να γίνει άντρας για κείνη."
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Σήμερα το πρωί διάβασα μια πολύ γλυκιά ερωτική σκηνή στο βιβλίο του Μούρκοκ "Το Κάστρο του Μαργαριταριού", που είναι μια απ' τις εμβόλιμες ιστορίες στη σειρά βιβλίων φαντασίας με ήρωα τον Έλρικ. Δεν θεωρώ ότι είναι καμιά συγκλονιστικά γραμμένη σκηνή, όμως με συγκίνησε, για έναν απλό λόγο. Αυτή η ιστορία χρονικά τοποθετείται ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο βιβλίο, όμως στην πραγματικότητα η συγγραφή της έγινε πολλά χρόνια μετά την ολοκλήρωση της σειράς. Η ηρωίδα που συναντά εδώ ο Έλρικ γνωρίζουμε ότι είναι ένα προσωρινό δημιούργημα του συγγραφέα, που λίγο αργότερα, στο επόμενο βιβλίο δεν θα υπάρχει πια για τον ήρωα. Θα την έχει "ξεχάσει". Αυτό νομίζω ότι υπονοεί και ο Μούρκοκ σ' αυτό το όμορφο απόσπασμα.

"Αργά, η Οόνη έγινε όλα όσα ο Έλρικ είχε στερηθεί στον έρωτά του για τις γυναίκες, και ήξερε πως κι αυτός, με τη σειρά του, έγινε όλα όσα εκείνη είχε αρνηθεί να ποθήσει σ' έναν άντρα. Χωρίς ενοχές ούτε θλίψη, ήξερε πως ο έρωτάς τους δεν είχε κανένα παρελθόν, και το μόνο μέλλον του βρισκόνταν κάπου πέρα από τη δική τους ζωή, πέρα από κάθε κόσμο που ίσως θα επισκέπτονταν, και πως κανείς από τους δύο δε θα αντίκριζε ποτέ τις συνέπειές του.
Παρ' όλο που κι οι δυο τα γνώριζαν αυτά, έκαναν έρωτα ξέγνοιαστοι κι ευτυχισμένοι..."
 

Αλίκη

Κοινωνός
Τωρα βαριεμαι να ψαξω στα βιβλια μου να σας γραψω αποσπασματα :ρ αλλα θυμαμαι οτι το πρωτο βιβλιο με ερωτικες σκηνες που διαβασα ηταν τα "Ενοχα μυστικα" της Μπρεντα Τζους. Μου ειχε κανει εντυπωση μαλιστα γτ δεν ειχα διαβασει τιποτα παρομοιο μεχρι τοτε. Αλλα αυτο που θυμαμαι πιο πολυ ειναι απο τον αγαπημενο "Μπρουτζινο Καβαλαρη", τη σκηνη που η Τατιανα ειναι στο νοσοκομειο κ την επισκεπτεται ο Αλεξαντερ τη νυχτα μεθυσμενος!!!
 

Ελισσάβετ

Όμορφο Νιάτο
Έπεσαν στα χέρια μου πριν λίγο καιρό κάποια βιβλία από ένα παλαιοπωλείο το οποίο έκλεινε...Όλα τα βιβλία ήταν αρκετά παλια και μερικά πολυ γνωστα.
Ένα απο τα αγνωστα βιβλία -για μενα- ήταν το "Εμμανουέλα" της Εμμανουελ Αρσαν, ομολογώ ότι δεν το έχω διαβάσει ολόκληρο, αλλά ως γνωστή περίεργη, διάβασα κάποια αποσπάσματα..
το βιβλίο είναι άκρος ερωτικό, άλλωστε ανήκει και στην στην ερωτική πεζογραφία..
Όταν βρω λίγο χρόνο, θα γράψω ένα απόσπασμα.
 

Ονειρευτής

Όμορφο Νιάτο
Εν αναμονή λοιπόν του αποσπάσματος από την "Εμμανουέλα" που σκοπεύει να μας παρουσιάσει κάποια στιγμή η φίλη μας Ελισσάβετ θα παραθέσω στο νήμα ως αγαπημένη μου ερωτική σκηνή, μια ερωτική περιγραφή που προέρχεται από το βιβλίο εκείνο, του οποίου ο δημιουργός του προτίμησε να αναφέρει ως συγγραφείς τον Ρόκκο και την Αντονία.

Πρόκειται για το βιβλίο - σταθμός «Γουρούνια με φτερά», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Αστέρι» το 1981 σε μετάφραση Irene Di Luino - και είναι η έκδοση που έχω στην κατοχή μου. Το βιβλίο παρουσιάστηκε το 1976 από τις εκδόσεις Savelli με τον τίτλο : Rocco e Antonia: «Porci con le ali». Όσοι το έχουν διαβάσει θα γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Όσοι δεν το έχουν, παραθέτω μια «πολύ προσωπική βιβλιοκριτική» που προέρχεται όχι από κανέναν καταξιωμένο και δήθεν φιλελεύθερο και χωρίς ταμπού κριτικό, αλλά από ένα πιτσιρικά, μαθητή Λυκείου υποθέτω, που την ανάρτησε στο official site των Schooligans και που μπορείτε να δείτε εδώ.

Η αγαπημένη μου λοιπόν - μα όχι όμως και μοναδική - ερωτική σκηνή λογοτεχνικού κειμένου - που για ευνόητους λόγους παρατίθεται εντός πλοκής - περιγράφει την πρώτη ερωτική εμπειρία που έζησε ένα βράδυ τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη στις καλοκαιρινές του διακοπές ο Ρόκκο, και την οποία εξιστορεί μέσα σ’ ένα γράμμα που στέλνει στον φίλο του Λουκά…

[…] «Λοιπόν που λες, ένα βράδυ είχα αποκοιμηθεί πάνω στο σλήπιν-μπάγκ, ήμουν πολύ κουρασμένος και έκανε πολύ ζέστη. Ξαφνικά μπαίνει η Ελίζα, ένα κορίτσι που είχαμε γνωριστεί στο κάμπινγκ, ξαπλώνει δίπλα μου και αρχίζει να με φιλάει στο πρόσωπο και στο λαιμό, χαϊδεύοντας μου τα μαλλιά. Δεν καταλάβαινα και πολύ καλά τι συνέβαινε ακριβώς, ήμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ίσως σε κάποια στιγμή να ξανακοιμήθηκα. Σε μια στιγμή καταλαβαίνω ότι μου χαϊδεύει απαλά το πουλί, προσεκτικά, σαν να μην ήθελε να με ξυπνήσει αλλά να με κάνει να ονειρευτώ, και δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε αλλά όλα ήταν πολύ ευχάριστα και άγνωστα. Μετά άρχισε να μου τον φιλάει παντού, πρώτα στη βάλανο (έτσι δε λέγεται; ) μετά πιο κάτω, μετά μου τον έγλειφε ολόκληρο, αλλά όταν έκανα να κουνηθώ και καταλάβαινε πως ήμουν έτοιμος να χύσω σταμάταγε λίγο για να μου γλείψει την κοιλιά, να μου δώσει δαγκωματίτσες στα μπούτια, κι έπειτα ξανάρχιζε και γω δεν καταλάβαινα πια τίποτα, ήταν ένα απίστευτο όνειρο όλο και πιο αληθινό.

Μετά ξαφνικά ένιωσα κάτι διαφορετικό, ένα νέο ρυθμό, μια παράξενη αίσθηση, και επιτέλους άνοιξα τα μάτια μου και την είδα από απάνω μου γυμνή και κατάλαβα πως ήμουν μέσα της και εκείνη κουνιόταν με τα χέρια στους γοφούς μου και τα μάτια κλειστά, και έκανε μια κυκλική κίνηση με τη λεκάνη, όλο και πιο γρήγορα, και γω σάλευα μέσα της και της έπιασα τους γοφούς και την τράβηξα ακόμα πιο κολλητά απάνω μου και έσπρωχνα όλο και παραπάνω και πιο δυνατά και κείνη δε σταμάταγε να κουνιέται και μου φαινόταν πως γύριζα όλο και γρηγορότερα και στέναζα και μούγκριζα και έχυσα μέσα της. Μετά εκείνη ξάπλωσε δίπλα μου, φιληθήκαμε και χαϊδευτήκαμε για λίγο τρυφερά, μου φάνηκε πως την αγαπούσα τρελά και την έσφιξα πάνω μου και αποκοιμηθήκαμε έτσι αγκαλιά.
Φυσικά επειδή είμαι ο Μίστερ Τυχερός έτυχε να είναι η τελευταία μέρα των διακοπών. Όλα τελείωσαν εκεί[…]

[…]Σου απαγορεύω αυστηρά να τραβήξεις μαλακία μ’ αυτή την ερωτική περιγραφή, εγώ δεν είμαι πορνογραφικό περιοδικό. Ά, και φυσικά πρόσεξε μην αφήσεις όπως συνήθως, το γράμμα μου μέσα στα χαρτιά του πατέρα σου. Θα περιμένω την απάντηση σου όπως πάντα για κάνα δύο τρείς μήνες, αν σου φτάνουν.

Σου φιλώ το πουλί
Ρόκκο»
 
Last edited:
Πέτυχα μια πολύ όμορφη και περιγραφική ερωτική σκηνή (εντάξει, στην αρχή θυμίζει λίγο βίπερ Νόρα, αλλά μετά γίνεται καλύτερο) στην Υπνοβάτισσα Γη, του Μία Κούτο, που διαβάζω τώρα (και έπεται παρουσίασή της).

'Μπήκα μέσα ταραγμένος, φλεγόμενος ολόκληρος από τις προθέσεις. Πήγα κοντά της σιγά-σιγά, σαν να αποκάλυπτα ένα παράνομο μυστικό. Τότε γύρισε και στάθηκε απέναντί μου. Κοιταχτήκαμε, σαν να αναγνωρίζαμε ο ένας στην όψη του άλλου το μοναδικό πλάσμα στη γη. Οσο για μένα ήμουνα βέβαιος: δε μου έφτανε μια οκόκληρη ζωή για να ατενίζω εκείνα τα μάτια. Οι στάχτες που μισοκοιμόντουσαν στα μάτια της τώρα, άναβαν, γίνονταν πυρκαγιά. Το δάχτυλο μου άγγιξε την γωνία του στόματός της. Πρώτα άγγιξα τα δόντια της, μετά αισθάνθηκα το σάλιο της. Σάλιο καυτό, δεν ήταν μόνο το δάχτυλο μου, ήμουν εγώ ολόκληρος που εισέδυα σ' αυτή την υδάτινη σπηλιά. Αλλο ένα δάχτυλο εισχώρησε στο εσωτερικό της, νευρικό από την πολλή χαρά. Εκεί έξω η θάλασσα άφριζε, λυσσομανούσε. Ο άνεμος ξέσπασε με μεγαλυτερη μανία, τα κύματα άρχισαν να σαρώνουν τα πάντα χωρίς σεβασμό. Ακόμα κι εκεί στην ασφάλεια της κάμαράς μας, το νερό κυλούσε. Ούτε που το προσέχαμε καθόλου. Ο κόσμος είχε χαθεί και η θάλασσα δεν είχε καμιά σημασία. Τα βρεγμένα χέρια της Φαρίδα παραμέρισαν τα ρούχα, τα δάχτυλα της ήταν από νερό. Ξάπλωσε στο σιδερένιο πάτωμα. Βυθιστήκαμε με χειρονομίες πνιγμένων. Τα κύματα λίκνιζαν τα κορμιά μας σ' ένα γλυκό πηγαινέλα. Οι δυο μας είχαμε γίνει ένα, ένα νησί που αναδύεται από το απέραντο τίποτα'.


Μου άρεσαν και τα παρακάτω αποσπάσματα από το Κρυφτό, του Τζακ Κέτσαμ.


'Ξαναφιλήκαμε. Κι αυτή την φορά το φιλί μας ήταν μακρόσυρτο και πεινασμένο και σκληρό κι οι μύες στην πλάτη της κινούνταν με έναν ζωώδη τρόπο....Δεν είχα αγκαλιάσει ποτέ κορμί που να ταιριάζει στο δικό μου όπως ταίριαζε το δικό της. Κάθε καμπύλη και κάθε κοίλωμα συνενωνόταν σχηματίζοντας ένα τέλειο σύνολο. Η γλώσσα της ήταν γλυκιά. Έγδερνε το εσωτερικό του στόματός μου, ώσπου το μόνο πράγμα που ήθελα στον κόσμο ήταν να ξαναμπώ στο αυτοκίνητο και να τελειώσω προτού εκραγώ πάνω της...Το φιλί ήταν μανιασμένο, συναρπαστικό και μ' εκανε να νιώσω μια δόση τρέλας ν' απλώνεται ανάμεσά μας σαν λεπτό πυρακτωμένο σύρμα'.
 
Last edited:
Top