Είμαι προϊόν ποσόστωσης των γονιών μου, των δασκάλων μου και του εαυτού μου. Δεν γνωρίζω τις αναλογίες. Ως παιδί είχα ευτυχισμένα καλοκαίρια στο χωριό στη νότια Κρήτη, καθώς τρεις μήνες το χρόνο ζούσα σαν χωριατόπαιδο (π.χ. παπούτσια έβαζα μόνο το βράδυ στην πλατεία). Και τυχερός αφού ανήκω στην τελευταία γενιά της πόλης που έπαιζε έξω. (Μοντέλο '73 - έχω ξεχάσει πότε έληξε η εγγύηση)
Τα παραμύθια που δεν μου άρεσαν τα άλλαζα. Έτσι τον Κοντορεβυθούλη τον μετέτρεπα σε Μόγλη, ενώ στο χειρότερο για εμένα παραμύθι, την Σταχτοπούτα, την έστελνα να δουλεύει κρυφά το πρωί σε φούρνο για να μπορεί να αγοράσει μόνη της ότι χρειάζονταν.
Ξεκίνησα να διαβάζω με πάθος παιδική λογοτεχνία στο δημοτικό ,Ιούλιο Βερν, Μυστικούς επτά, Ζωρς Σαρρή, Άλκη Ζέη, Μικρό Νικόλα, καθώς και Αστερίξ, Λούκι Λουκ, Μίκυ Μάους, Βαβούρα, εγκυκλοπαίδιες και είχα λιώσει κάτι "πως λειτουργεί" και το "Ρωτώ και Μαθαίνω" της Έλλης Αλεξίου που το ξαναβρήκα πρόσφατα και χάρηκα πολύ και άλλα τέτοια και μέχρι την εφηβεία όπου και σχεδόν σταμάτησα απότομα. Ξανάρχισα από βαρεμάρα ένα βιβλίο ιστορίας στην σπιτική βιβλιοθήκη όταν έδινα δεύτερη φορά πανελλήνιες (πρώτη δέσμη). Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της επερχόμενης έκρηξης της αδηφάγους περιέργειας μου. Και ναι διάβαζα ιστορία από περιέργεια με το σύστημα που κάπου είχε αναφέρει ο Φαροφύλακας: χρονολογικά προς τα πίσω.
Στα μαθητικά χρόνια είχα πολύ μεγάλη ελευθερία και μάλλον για αυτό απέφυγα τις ακρότητες. Νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτό προς τους γονείς μου.
Είχα πολλούς δασκάλους και την τύχη αρκετοί να είναι πολύ καλοί. Και δεν εννοώ μόνο στα μαθήματα αλλά και στα χόμπι. Ο καλός δάσκαλος σε γλιτώνει όχι από κόπο αλλά από χρόνο.
Ως μαθητής λυκείου στα αρχαία ήμουν ο χειρότερος γιατί είχα μαλώσει με την καθηγήτρια και αγνοούσαμε ο ένας τον άλλο. Γαμώτο σήμερα θα ήθελα να ξέρω αρχαία ελληνικά.
Στη σχολή υπήρχε πολύ ελεύθερος χρόνος και θυμάμαι στη διαδρομή σπίτι - σχολή να σταματάω στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο. Εκεί ένιωθα ευτυχισμένος και πλήρης και αρκετά συχνά ξαλαφρωμένος από χαρτζιλίκι.
Στο τρίτο έτος φιλοξενούμενος στη Θεσσαλονίκη, γνώρισα ένα φίλο φίλου. Τον ρώτησα τι σπούδαζε και απάντησε γελώντας ανωτάτη φορτοεκφορτωτική. Κάποια στιγμή συζητούσαμε περί ιστορίας και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω ούτε τα μισά από αυτά που έλεγε. Ήταν η τελευταία φορά που έκρινα με τον τρόπο που είχα κληρονομήσει από τους γονείς μου.
Κατά καιρούς καταπιάνομαι (από πετριά ως συνήθως) με ότι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον μου. Όπως τότε που για κάποια φεγγάρια μελετούσα την ιστορία των πατεντών. Ε λοιπόν οι περισσότερες πατέντες (μιλάμε για διεθνή κατοχύρωση για βιομηχανική χρήση) έχουν γίνει από υπέροχους αυτοδίδακτους μηχανικούς. Η πανεπιστημιακή προσέγγιση στερεί τις απολύτως απαραίτητες φαντασία και τόλμη. Φυσική εκλαϊκευμένη και μη, Ιστορία με πάθος αλλά χωρίς δάσκαλο. Μετά από είκοσι χρόνια οδηγήθηκα σε τέλμα. Με έβγαλε από εκεί ο θείος οικονομολόγος, μου έλειπε η διασύνδεση ιστορίας - οικονομικών.
Προσπαθώ να ξεμάθω ότι έχω μάθει.
Προσπαθώ να είμαι ό,τι διαβάζω και όχι να διαβάζω ό,τι είμαι.
Μισώ τις συμβουλές, περισσότερο όταν μου τις ζητούν.
Απορώ με τους ανθρώπους που κάνουν τα ίδια λάθη ενώ υπάρχουν τόσα καινούργια (κάποιος θα το έχει διατυπώσει αυτό πρώτος χα χα - όπως όλα άλλωστε).
Με εξιτάρει να παλεύω με τις φοβίες μου. Το να εκτίθεμαι είναι μία από αυτές.
Η γνησιότερη μορφή διασκέδασης είναι για εμένα να συνομιλώ με ενδιαφέροντες ανθρώπους. Τα ταξίδια είναι η αμεσότερη μορφή μόρφωσης. Αν τα τελευταία δύο λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα, τότε προσεγγίζω πρόσκαιρα αυτό που το άθροισμα των ποσοστόσεών μου ορίζει ως ευτυχία.
Ο Καζαντζάκης με απασχόλησε πολύ όταν ήμουν νέος. Αρχικά άλωσε την ψυχή μου και στη συνέχεια μονοπώλησε τη σκέψη μου. Πιο μεγάλος απέρριψα την κοσμοθεωρία του εξαιτίας της σκληρότητας της. Στην διαμάχη του με τον Ιστράτι (ήταν φίλοι) έδωσα δίκιο στον δεύτερο. Του οποίου λατρεύω κάθε πτυχή του χαρακτήρα του και που αποτυπώνεται σαν καυτό μολύβι στα γραπτά του. Αγαπώ επίσης τους Λόντον, Καμύ, Έσσε, Κορτάσαρ, Σαραμάγκου και τελευταία απεριόριστα την Τοκάρτσουκ. Η διάλεξή της για το νόμπελ είναι από τα πιο εύστοχα και συγκινητικά κείμενα που έχω διαβάσει. Α, κεφάλαιο Χατζιδάκις. Εκτός του καλλιτεχνικού αναστήματος και της σοφίας του, θεωρώ πως ήταν ο πιο άντρας από όλους. Επίσης έχει συνοψίσει σε μια πρόταση όλο το αξιακό μου σύστημα. Δεν μπορώ να μην την παραθέσω. "Έμαθα να αμφισβητώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ηθική των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές". Όταν γράφω αγαπώ, εννοώ όχι μόνο τα γραπτά τους αλλά και ολόκληρο το είναι τους. Από Έλληνες τον Καραγάτση. Από τους αρχαίους τον Επίκουρο. Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσα να έχω γίνει βιογράφος.
Μου ταιριάζει περισσότερο η φόρμα της νουβέλας και είναι φορές που σκέφτομαι πως μόνο οι μεγάλοι θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα στις 500+ σελίδες. Αλλά μετά ο δημοκρατικός μου εαυτός ανακαλεί.
Λατρεύω τις ιστορίες. Όταν διαβάζω μια ιστορία που με κάνει να ανατριχιάζω, διαβάζω αργά. Αφού τελειώσει αργώ να ξεκινήσω καινούργιο βιβλίο γιατί θέλω να κρατήσω τους ήρωες ζωντανούς στη σκέψη μου και επιπλέον νιώθω πως έτσι θα τους προδώσω.
Η γκρίνια με σκοτώνει μα υπάρχουν κάτι μέρες στη ζωή της Αθήνας που με κάνουν να υποκύπτω στη σαγήνη της.
Θεωρώ ότι υπάρχει πολύς χρόνος και πως σε μία ζωή μπορεί κανείς να τα κάνει σχεδόν όλα. Αρκεί να υπάρχει υγεία.
Για ό,τι έχω κάνει έκπτωση στη ζωή μου το έχω ξεπληρώσει με τόκο.
Μισώ μόνο τα άκρα.
Όταν συνειδητοποιώ πως τελευταία έχω δει πολύ κόσμο με πιάνουν τάσεις απομόνωσης και φυγής.
Λατρεύω την αγγλοσαξονική ευγένεια και το χιούμορ. Ένα κομμάτι του εαυτού μου το οφείλω στους Μόντυ Πάιθον. Δε ζω δίχως χιούμορ.
Δεν πιστεύω στην τύχη αλλά στη στατιστική. Δε ζητώ τύχη - μόνο έλλειψη ατυχίας.
Ο ήρωας μου είναι ΑΜΕΑ και φίλος μου.
Αν γύριζα το χρόνο πίσω όχι απλά θα άλλαζα τα πάντα, θα τα έκανα όλα μπιιιιιπ!
Και μια μαντινάδα λόγω καταγωγής.
Σε φόρουμ μέλος γίνηκα απού το λένε λέσχη
κι ίσως γλυτώσω τα πολλά του ίντερνετ τα αίσχη
ΥΓ: Δεν έχω ξαναβάλει τόσα "μου" σε κείμενο μου (να το πάλι)
ΥΓ2: Παρακαλώ συγχωρέστε μου (μιλάμε αδιόρθωτος) τον "ότι να 'ναι" ειρμό.
ΥΓ3: Τιμή μου που με δεχτήκατε στη λέσχη - δεν εννοώ το τυπικό του πράγματος.
Ζαχαρίας
και για τη Λέσχη, Αδριανός Ζωγράφος
Τα παραμύθια που δεν μου άρεσαν τα άλλαζα. Έτσι τον Κοντορεβυθούλη τον μετέτρεπα σε Μόγλη, ενώ στο χειρότερο για εμένα παραμύθι, την Σταχτοπούτα, την έστελνα να δουλεύει κρυφά το πρωί σε φούρνο για να μπορεί να αγοράσει μόνη της ότι χρειάζονταν.
Ξεκίνησα να διαβάζω με πάθος παιδική λογοτεχνία στο δημοτικό ,Ιούλιο Βερν, Μυστικούς επτά, Ζωρς Σαρρή, Άλκη Ζέη, Μικρό Νικόλα, καθώς και Αστερίξ, Λούκι Λουκ, Μίκυ Μάους, Βαβούρα, εγκυκλοπαίδιες και είχα λιώσει κάτι "πως λειτουργεί" και το "Ρωτώ και Μαθαίνω" της Έλλης Αλεξίου που το ξαναβρήκα πρόσφατα και χάρηκα πολύ και άλλα τέτοια και μέχρι την εφηβεία όπου και σχεδόν σταμάτησα απότομα. Ξανάρχισα από βαρεμάρα ένα βιβλίο ιστορίας στην σπιτική βιβλιοθήκη όταν έδινα δεύτερη φορά πανελλήνιες (πρώτη δέσμη). Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της επερχόμενης έκρηξης της αδηφάγους περιέργειας μου. Και ναι διάβαζα ιστορία από περιέργεια με το σύστημα που κάπου είχε αναφέρει ο Φαροφύλακας: χρονολογικά προς τα πίσω.
Στα μαθητικά χρόνια είχα πολύ μεγάλη ελευθερία και μάλλον για αυτό απέφυγα τις ακρότητες. Νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτό προς τους γονείς μου.
Είχα πολλούς δασκάλους και την τύχη αρκετοί να είναι πολύ καλοί. Και δεν εννοώ μόνο στα μαθήματα αλλά και στα χόμπι. Ο καλός δάσκαλος σε γλιτώνει όχι από κόπο αλλά από χρόνο.
Ως μαθητής λυκείου στα αρχαία ήμουν ο χειρότερος γιατί είχα μαλώσει με την καθηγήτρια και αγνοούσαμε ο ένας τον άλλο. Γαμώτο σήμερα θα ήθελα να ξέρω αρχαία ελληνικά.
Στη σχολή υπήρχε πολύ ελεύθερος χρόνος και θυμάμαι στη διαδρομή σπίτι - σχολή να σταματάω στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο. Εκεί ένιωθα ευτυχισμένος και πλήρης και αρκετά συχνά ξαλαφρωμένος από χαρτζιλίκι.
Στο τρίτο έτος φιλοξενούμενος στη Θεσσαλονίκη, γνώρισα ένα φίλο φίλου. Τον ρώτησα τι σπούδαζε και απάντησε γελώντας ανωτάτη φορτοεκφορτωτική. Κάποια στιγμή συζητούσαμε περί ιστορίας και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω ούτε τα μισά από αυτά που έλεγε. Ήταν η τελευταία φορά που έκρινα με τον τρόπο που είχα κληρονομήσει από τους γονείς μου.
Κατά καιρούς καταπιάνομαι (από πετριά ως συνήθως) με ότι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον μου. Όπως τότε που για κάποια φεγγάρια μελετούσα την ιστορία των πατεντών. Ε λοιπόν οι περισσότερες πατέντες (μιλάμε για διεθνή κατοχύρωση για βιομηχανική χρήση) έχουν γίνει από υπέροχους αυτοδίδακτους μηχανικούς. Η πανεπιστημιακή προσέγγιση στερεί τις απολύτως απαραίτητες φαντασία και τόλμη. Φυσική εκλαϊκευμένη και μη, Ιστορία με πάθος αλλά χωρίς δάσκαλο. Μετά από είκοσι χρόνια οδηγήθηκα σε τέλμα. Με έβγαλε από εκεί ο θείος οικονομολόγος, μου έλειπε η διασύνδεση ιστορίας - οικονομικών.
Προσπαθώ να ξεμάθω ότι έχω μάθει.
Προσπαθώ να είμαι ό,τι διαβάζω και όχι να διαβάζω ό,τι είμαι.
Μισώ τις συμβουλές, περισσότερο όταν μου τις ζητούν.
Απορώ με τους ανθρώπους που κάνουν τα ίδια λάθη ενώ υπάρχουν τόσα καινούργια (κάποιος θα το έχει διατυπώσει αυτό πρώτος χα χα - όπως όλα άλλωστε).
Με εξιτάρει να παλεύω με τις φοβίες μου. Το να εκτίθεμαι είναι μία από αυτές.
Η γνησιότερη μορφή διασκέδασης είναι για εμένα να συνομιλώ με ενδιαφέροντες ανθρώπους. Τα ταξίδια είναι η αμεσότερη μορφή μόρφωσης. Αν τα τελευταία δύο λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα, τότε προσεγγίζω πρόσκαιρα αυτό που το άθροισμα των ποσοστόσεών μου ορίζει ως ευτυχία.
Ο Καζαντζάκης με απασχόλησε πολύ όταν ήμουν νέος. Αρχικά άλωσε την ψυχή μου και στη συνέχεια μονοπώλησε τη σκέψη μου. Πιο μεγάλος απέρριψα την κοσμοθεωρία του εξαιτίας της σκληρότητας της. Στην διαμάχη του με τον Ιστράτι (ήταν φίλοι) έδωσα δίκιο στον δεύτερο. Του οποίου λατρεύω κάθε πτυχή του χαρακτήρα του και που αποτυπώνεται σαν καυτό μολύβι στα γραπτά του. Αγαπώ επίσης τους Λόντον, Καμύ, Έσσε, Κορτάσαρ, Σαραμάγκου και τελευταία απεριόριστα την Τοκάρτσουκ. Η διάλεξή της για το νόμπελ είναι από τα πιο εύστοχα και συγκινητικά κείμενα που έχω διαβάσει. Α, κεφάλαιο Χατζιδάκις. Εκτός του καλλιτεχνικού αναστήματος και της σοφίας του, θεωρώ πως ήταν ο πιο άντρας από όλους. Επίσης έχει συνοψίσει σε μια πρόταση όλο το αξιακό μου σύστημα. Δεν μπορώ να μην την παραθέσω. "Έμαθα να αμφισβητώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ηθική των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές". Όταν γράφω αγαπώ, εννοώ όχι μόνο τα γραπτά τους αλλά και ολόκληρο το είναι τους. Από Έλληνες τον Καραγάτση. Από τους αρχαίους τον Επίκουρο. Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσα να έχω γίνει βιογράφος.
Μου ταιριάζει περισσότερο η φόρμα της νουβέλας και είναι φορές που σκέφτομαι πως μόνο οι μεγάλοι θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα στις 500+ σελίδες. Αλλά μετά ο δημοκρατικός μου εαυτός ανακαλεί.
Λατρεύω τις ιστορίες. Όταν διαβάζω μια ιστορία που με κάνει να ανατριχιάζω, διαβάζω αργά. Αφού τελειώσει αργώ να ξεκινήσω καινούργιο βιβλίο γιατί θέλω να κρατήσω τους ήρωες ζωντανούς στη σκέψη μου και επιπλέον νιώθω πως έτσι θα τους προδώσω.
Η γκρίνια με σκοτώνει μα υπάρχουν κάτι μέρες στη ζωή της Αθήνας που με κάνουν να υποκύπτω στη σαγήνη της.
Θεωρώ ότι υπάρχει πολύς χρόνος και πως σε μία ζωή μπορεί κανείς να τα κάνει σχεδόν όλα. Αρκεί να υπάρχει υγεία.
Για ό,τι έχω κάνει έκπτωση στη ζωή μου το έχω ξεπληρώσει με τόκο.
Μισώ μόνο τα άκρα.
Όταν συνειδητοποιώ πως τελευταία έχω δει πολύ κόσμο με πιάνουν τάσεις απομόνωσης και φυγής.
Λατρεύω την αγγλοσαξονική ευγένεια και το χιούμορ. Ένα κομμάτι του εαυτού μου το οφείλω στους Μόντυ Πάιθον. Δε ζω δίχως χιούμορ.
Δεν πιστεύω στην τύχη αλλά στη στατιστική. Δε ζητώ τύχη - μόνο έλλειψη ατυχίας.
Ο ήρωας μου είναι ΑΜΕΑ και φίλος μου.
Αν γύριζα το χρόνο πίσω όχι απλά θα άλλαζα τα πάντα, θα τα έκανα όλα μπιιιιιπ!
Και μια μαντινάδα λόγω καταγωγής.
Σε φόρουμ μέλος γίνηκα απού το λένε λέσχη
κι ίσως γλυτώσω τα πολλά του ίντερνετ τα αίσχη
ΥΓ: Δεν έχω ξαναβάλει τόσα "μου" σε κείμενο μου (να το πάλι)
ΥΓ2: Παρακαλώ συγχωρέστε μου (μιλάμε αδιόρθωτος) τον "ότι να 'ναι" ειρμό.
ΥΓ3: Τιμή μου που με δεχτήκατε στη λέσχη - δεν εννοώ το τυπικό του πράγματος.
Ζαχαρίας
και για τη Λέσχη, Αδριανός Ζωγράφος
Τελικός βαθμός 07. Άλλο ένα 0 και θα γινόμουν μυστικός πράκτωρ.
), αλλά το κριτήριο που αποφάσισα δεν ήταν "τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω", αλλά να μπορέσω να βγω πιο γρήγορα στην αγορά εργασίας κι έτσι πήγα επαγγελματικό.* Μετά από χρόνια κι εμένα μου είχε μείνει ότι δεν έκανα ποτέ αρχαία και λατινικά και μάντεψε, έκανα μαθήματα, τα οποία τελείωσα πρόσφατα. Έκανα αυτό που ήθελα και τα έφτασα μέχρι εκεί που ήθελα και τώρα έχω βάλει έναν άλλο στόχο και δίνω όλο μου τον χρόνο εκεί.