Διαφορά ηλικίας: + ή -

Πιούζυ

New member
Καθε αλλο!! Δεν εχω καμια τετοια αποψη!! Αυτες οι αποψεις υπερισχυσαν εδω στο νηματιο και σ αυτες εναντιωνομαι. Απλο.
 

Γαλή

New member
Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει ακόμα όλα όσα έχουν γραφτεί σε αυτό το νημάτιο, μέχρι στιγμής όμως έχω δει πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις και σίγουρα είναι ένα θέμα για το οποίο ο καθένας έχει τη δική του ιδιαίτερη άποψη, πράγμα που κάνει τη συζήτηση τόσο ενδιαφέρουσα.
Θα ήθελα όμως να σταθώ λίγο στην παρακάτω παρατήρηση:

Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι οι άντρες που φεύγουν πρόωρα απ' τη ζωή, από ασθένειες ψυχογενείς, είναι αυτοί ακριβώς που καταπιέζονται μέσα σ' έναν γάμο: αυτοί δηλαδή που όχι μόνο δεν απιστούν, αλλά δεν τολμούν ούτε καν να κοιτάξουν άλλη γυναίκα. Αντιθέτως, άντρες που είχαν μία σεξουαλικά ελεύθερη ζωή, συνήθως καλλιτέχνες, φτάνουν τα 70-80 και μοιάζουν για πενηντάρηδες.

Συνηθίζουμε να παραθέτουμε απόψεις σχηματισμένες από τις δικές μας εμπειρίες, έχοντας κάνει τις δικές μας μικρές έρευνες. Αυτό που αναφέρεται εδώ,ωστόσο, αφορά σε θέματα που έχουν γίνει αντικείμενο ιατρικής μελέτης και υπάρχουν έρευνες πάνω σε αυτό. Έτσι, από τη μια οι ψυχογενείς ασθένειες είναι όρος πολύ γενικός και δε μπορούμε να βάλουμε στην ίδια μελέτη σχιζοφρενείς, καταθλιπτικούς και νευρωτικούς, από την άλλη, οι έρευνες λένε ότι οι έγγαμοι είναι αυτοί που στατιστικά ζουν περισσότερο. Στην Επιδημιολογία του Δ. Τριχόπουλου αναφέρεται: «Η προστασία που παρέχεται από την έγγαμη ζωή μπορεί να είναι πολύμορφη. Στο θέμα της αυτοκτονίας η παρουσία του (ή της) συζύγου παρέχει προστασία με το μηχανισμό της συνεχούς εποπτείας ή της έγκαιρης παροχής περιθάλψεως. Στο θέμα του καρκίνου του μαστού η προστασία φαίνεται ότι η υλοποιείται με την πρώτη κύηση, ίσως επειδή η κύηση τροποποιεί την ιστολογία του μαζικού αδένα.»


Καθώς ο χρόνος ζωής είναι κάτι που μπορεί να μετρηθεί πολύ εύκολα και αντικειμενικά, οι έρευνες σκέκονται στην ποσότητα της ζωής. Η ποιότητα ασφαλώς είναι άλλο θέμα που από τον καθένα ορίζεται διαφορετικά, γι’αυτό κάνουμε και διαφορετικές επιλογές. Αν εντοπίσω κάποια έρευνα που να έχει αντικειμενικοποιήσει το θέμα της ποιοτήτας της ζωής σε έγγαμους και άγαμους θα την παραθέσω οπωσδήποτε!
 
Αν εντοπίσω κάποια έρευνα που να έχει αντικειμενικοποιήσει το θέμα της ποιοτήτας της ζωής σε έγγαμους και άγαμους θα την παραθέσω οπωσδήποτε!
Μακάρι, θα μ' ενδιέφερε πολύ. :) Πάντως στο απόσπασμά μου που παρέθεσες, νομίζω ότι ήμουν τίμιος και δεν παρουσίασα τη συγκεκριμένη άποψη ως επιστημονικά αποδεδειγμένη. Πράγματι είναι διαπιστώσεις στις οποίες έχω φτάσει από δικές μου παρατηρήσεις και εμπειρίες. Και δεν μίλησα γενικά για έγγαμο βίο, αλλά για καταπιεσμένο έγγαμο βίο. Σημαντική η διάκριση αυτή. Το ίδιο καταστροφική βέβαια, για την ψυχοσωματική υγεία, μπορεί να αποβεί μία δουλειά γεμάτη άγχος και δυσβάσταχτες ευθύνες, ειδικά όταν τη συγκεκριμένη δουλειά δεν την έχουμε επιλέξει αλλά μας την έχουν επιβάλει ή την κάνουμε από ανάγκη.
 
Last edited:
Τα συναισθήματα που νοιώθω όταν ακούω το "Herr, unser Herrscher" (γιατί το υπόλοιπο έργο δεν είναι καθόλου τού γούστου μου πέρα από μια ωραία διφωνία πνευστών κάπου) (...)
Να πάρει... :ωιμέ: Για λίγο πίστεψα ότι τα Κατά Ματθαίον Πάθη ήταν μια φωτεινή εξαίρεση ανάμεσα στα μπαχικά φωνητικά έργα και σου αρέσει ολόκληρο. Άρα να φανταστώ ότι και από το Requiem του Μότσαρτ δεν σου αρέσουν καθόλου το "Tuba mirum", το "Recordare", το "Benedictus"... Φαντάζομαι επίσης ότι κι ο Σκαλκώτας σού έπεσε δύσπεπτος :))))

Δεν παρεκκλίνω ξανά απ' το θέμα. Αλλά επειδή μπριζώθηκα με την υποκειμενικότητα των τεχνών, λέω ν' ανοίξω ειδικό νημάτιο...
 
Αφού, λοιπόν, επεκταθήκαμε και στον τομέα της ιατρικής έρευνας να σας θυμήσω, γιατί φαντάζομαι πως οι περισσότεροι το έχετε ακούσει κατά καιρούς, ότι από ιατρική σκοπιά ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την υπερδιέγερση κάποιων ορμονών (δεν ξέρω αν το διατυπώνω σωστά) και πως είναι βραχύβιος.

Θα το κοιτάξω και θα επανέλθω. Θυμάμαι, όμως, σίγουρα πως κάποιες έρευνες του δίνουν γύρω στα επτά χρόνια ζωής, ενώ άλλες γύρω στα τρία.
 

Γαλή

New member
Πάντως στο απόσπασμά μου που παρέθεσες, νομίζω ότι ήμουν τίμιος και δεν παρουσίασα τη συγκεκριμένη άποψη ως επιστημονικά αποδεδειγμένη. Πράγματι είναι διαπιστώσεις στις οποίες έχω φτάσει από δικές μου παρατηρήσεις και εμπειρίες. Και δεν μίλησα γενικά για έγγαμο βίο, αλλά για καταπιεσμένο έγγαμο βίο. Σημαντική η διάκριση αυτή.
Πραγματικά υπάρχει διαφορά από γάμο σε γάμο, αλλά νομίζω δε θα μπορούσε να σταθεί μια έρευνα που εξετάζει ένα τμήμα μόνο των έγγαμων (αυτών που κάπως έχουν οριστεί ως καταπιεσμένοι) με τους ανύπαντρους στο σύνολό τους. Και, καθώς οι έρευνες μπορούν να ερμηνευτούν με πολλούς τρόπους, θα περίμενα κάποιον να σχολιάσει ότι η μια όψη της έρευνας που ανέφερα είναι ότι ο γάμος σε αναγκάζει να ζήσεις ακόμα και όταν είσαι άρρωστος για πολλά χρόνια και μάλιστα παντρεμένος! :χαχαχα:

Συμπτωματικά γνωρίζω μια όμορφη κοπέλα που παντρεύτηκε έναν νεότερο και εξίσου όμορφο άντρα. Περάσανε κάμποσα χρόνια μαζί, έχουν οικογένεια και παιδιά και σήμερα η κοπέλα υπολογίζω πως είναι σαραντακάμποσο. Βλέπεις λοιπόν πως έχει "σπάσει", η φρεσκάδα της την έχει αφήσει ενώ ο τύπος, ειλικρινά, είναι στα καλύτερά του. Να έχει τάχα άγχος η κοπέλα μήπως δεν πολυφτουράει πια για τον άντρα της; Δεν ξέρω. Δεν θα με παραξένευε πάντως αν μάθαινα πως την τρώει ένα τέτοιο άγχος.
Τώρα αυτό, γιατί εμένα μου θύμισε κάτι πολύ όμορφο που είχα διαβάσει εδω:


www.xn--ixauk7au.gr/forum/showpost.php?p=137&postcount=1
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
Άρα να φανταστώ ότι και από το Requiem του Μότσαρτ δεν σου αρέσουν καθόλου το "Tuba mirum", το "Recordare", το "Benedictus"...
Το Ρέκβιεμ μέχρι και την Λακριμόζα με συναρπάζει, μου κάνει ζημιά! Όσο για το Τούμπα Μίρουμ, κλαίω κάθε φορά που το ακούω, Δημήτρη. Κάθε φορά... Έχει όμως μελωδική ένταση και χτίσιμο που δεν την έχουν όλες αυτές οι καντάτες...

Τώρα αυτό, γιατί εμένα μου θύμισε κάτι πολύ όμορφο που είχα διαβάσει εδω
με συγκινείς που το θυμάσαι :λυγμ:
 
Αφού, λοιπόν, επεκταθήκαμε και στον τομέα της ιατρικής έρευνας να σας θυμήσω, γιατί φαντάζομαι πως οι περισσότεροι το έχετε ακούσει κατά καιρούς, ότι από ιατρική σκοπιά ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την υπερδιέγερση κάποιων ορμονών (δεν ξέρω αν το διατυπώνω σωστά) και πως είναι βραχύβιος.

Θα το κοιτάξω και θα επανέλθω. Θυμάμαι, όμως, σίγουρα πως κάποιες έρευνες του δίνουν γύρω στα επτά χρόνια ζωής, ενώ άλλες γύρω στα τρία.
Αυτό που προσπαθώ να υπερασπιστώ εγώ εδώ είναι την πιθανότητα μετά από τα όσα χρόνια κι αν είναι που φεύγουν τα "χημικά" να συνεχίσουν οι δυο αυτοί άνθρωποι να έχουν την ίδια άποψη που είχαν στην αρχή ο ένας για τον άλλον, τον ίδιο θαυμασμό. Να μη νοιώθουν πως είχαν εξαπατηθεί από αυτό το... ντελίριο, πως είχαν κάνει λάθος. Ακόμα κι αν όντως φεύγουν εντελώς αυτά τα χημικά μάλλον πρέπει να αντικαθίσταται από κάτι άλλο, διότι αλλοιώς δεν έξηγούνται όλα τα υπέροχα πράγματα που νοιώθει κανείς σε βάθος χρόνου. Εξ άλλου υπάρχει πάντα η ανάμνηση τους, και η συγκίνηση που φέρνει ό,τι έχουν αυτοί οι άνθρωποι μοιραστεί, αν αυτό που ήρθε μετά δεν είναι το τίποτα. Αν ο άνθρωπος με τον οποίον ήρθες τόσο κοντά δεν σε απογοητεύσει όταν φύγουν, αν υποθέσουμε πως κόβονται μαχαίρι, δεν θέλεις να φύγεις, δεν μπορείς να φύγεις, ο άνθρωπος αυτός είναι η ζωή σου. Εκτός αν πια οι λίγοι άνθρωποι που νοιώθουν έτσι έρχονται από άλλο πλανήτη ή έχουν λιγότερο ισχυρά ένστικτα. Αλλά δεν το νομίζω, το πολύ πολύ να έχουν μικροδιαφορές που να ενισχύουν τις πιθανότητες μακροχρόνιου δεσίματος με κάποιον... Και τέλος πάντων ακόμα και αυτές οι έρευνες δεν λένε τίποτα που να προσομοιάζει στο ότι μετά από κάθε έρωτα επέρχεται ένας θάνατος. Δεν μιλάνε μόνο για ντοπαμίνη-και-μετά-το-χάος, αλλά και για οξυτοκίνη και για βασοπρεσσίνη [να κι ένα μικρό αρθράκι πάνω στο θέμα]. Εξ άλλου η επιστημη δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ερευνά αυτό που ήδη υπάρχει, δεν έρχεται σε διάσταση με την πραγματικότητα. Αλλά ακόμα και το ένστικτο να ήταν εναντίον μας, που δεν είναι, αλλοιώς δεν θα ψάχναμε καν σύντροφο, τώρα μας πείραξε αυτό; Δεν σκεφτόμαστε πως ντε φάκτο μια γυναίκα που επιλέγει να μην τεκνοποιήσει θα είναι για πάντα δυστυχής επειδή πήγε κόντρα στα ένστικτά της, τουλάχιστον όχι τόσο συχνά όσο σκεφτόμαστε [ως κοινωνία, έτσι;] τη ματαιότητα των ερωτικών, συντροφικών σχέσεων [δεν θα πω έρωτα γιατί κάποιοι από εσάς είναι αποφασισμένοι να λένε έρωτα μόνο το πρώτο αχ, και όχι ό,τι γίνεται μετά απ' αυτό αν το πράγμα πάει καλά]. Γιατί; Μήπως απλά γιατί άλλοι παράγοντες, πέρα απ' τα ένστικτα, κοινωνικοί, καθιστούν δύσκολη τη συναισθηματική ζωή; Μήπως είναι και λιγάκι της μόδας όλη αυτή η ματαιότητα; Μήπως κάποιοι απλά φοβούνται τον πόνο τόσο που αν μια φορά κάνουν λάθος δεν βρίσκουν δύναμη να ξαναπροσπαθήσουν [όχι να ξανακάνουν σχέση, να ξαναπροσπαθήσουν εσωτερικά, να ανοίξουν ξανά, να πιστέψουν και να ελπίσουν ξανά];.

Τέλος πάντων, φτάνει η συνηγορία του έρωτα [όπως εγώ τον ορίζω].
 
:ααργκ::ααργκ: Τώρα εγώ τι να απαντήσω;

Εγώ ο καημένος άνοιξα ένα νημάτιο για να προσεγγίσουμε φιλοσοφικά (ναι Λάγνε φιλοσοφικά) το θέμα της διαφοράς ηλικίας, καθώς και για να παραθέσω μια άποψη που δεν είχα σκεφτεί ποτέ ως σήμερα. Και μετά από 5 μόλις μέρες, που επιτέλους βρήκα ξανά λίγο χρόνο να δω τι γίνεται, ανακαλύπτω 50 απαντήσεις με θεματολογία από τρίχες μέχρι μουσική μπαρόκ και από 12χρονα ως 80χρονα πιτσιρίκια και γέρους.

Και παρ' ότι η αρχική ανάρτηση ελάχιστη σχέση έχει με ό,τι ακολούθησε, οι απαντήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη καταιγιστικά σε τέτοιο βαθμό, που οι απόψεις μου επί του θέματος ή έχουν καλυφθεί ή δεν έχει κανένα νόημα να αναφερθούν. Αποχαιρετώ, λοιπόν, την Αλεξάνδρεια και σας εύχομαι

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!


ΥΓ: Καλά μου το 'λεγε η... μαμά μου: Με τέτοια πράματα του γράφεις...
 

Βασιλης

New member
Κατ αρχην το θεμα που θετεις ειναι πολυ πολυ συνχρονο και υποκειμενικο για τον καθ'ενα μας.
Εγω περασα καποια χρονια σε μια τετοια σχεση και μπορω να σου πω οτι υπηρξα ''τυφλος'' και θεωρουσα οτι ημουν εκει που ηθελα.Μια σχεση με 15 χρονια διαφορα...Ξεκινησε δυνατα με παθος και με το σεξ πρωτη προτεραιοτητα.Μπορω να σου πω οτι ηταν τοσο μεγαλη η τρελα μου γι αυτη την γυναικα που εφυγα και απο το σπιτι μου αφου,λογικα ηρθα σε κοντρα με ολους και απομακρυνθηκα απο τους φιλους μου.Πλεον μπορω να σου πω οτι αυτη η σχεση με κρατησε χρονια πισω και με εκανε να μπω μπροστα απο την ηλικια μου αφου αυτα που αντιμετοπιζα ηταν πολλα και ''μεγαλα'' για εμενα!Δεν θα πω οτι μετανιωνω αλλα δεν ειμαι και υπερυφανος γι αυτα που εκανα.Δεν εβγαλε πουθενα παρα μονο κλειστικαμε σε ενα σπιτι και δεν ειχαμε την ανεση να βγουμε εξω,και μπορω να σε διαβεβαιωσω οτι ηταν κατι πολυ δυνατο απο την πλευρα μου τουλαχιστον γιατι εδωσα μαχη γι αυτο.
Για εμενα αυτες οι σχεσεις κατα 99,9% ειναι κατιδικασμενες ανεξαρτητα απο τα ατομα που εμπλεκοντε.Ποσο μαλλον που πλεον εχει γινει μοδα και ειναι κατι ανουσιο....
Ας το ζει καποιος αλλα κατ εμε για λιγο με οτι αυτο συνεπαγετε αλλιως σε τραβαει σε μονοπατια που δεν ελενχεις απολυτα...........
Μια εφημερη χαρα τιποτα παραπανω!!!!!!!!!!!
 
πίστευω πως όλα έχουν να κάνουν με το αν σαν άνθρωποι είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τις επιλογές μας και πόσο άνετοι είμαστε γι'αυτές..κανένας περίγυρος δεν είναι ικανός να κρίνει τη δική μας ζωή ...γιατί απλά κανεις δεν είναι καταλληλότερος από εμας για να παρει αποφασεις για που αφορα εμας αποκλειστικα. όσον αφορά το θέμα διαφορά ηλικίας ..συγχωρέστε με αλλα από την εμπειρια που έχω στη ζωη μπορώ να πω ότι η ηλικία είναι κατι περίσσοτερο τυπικο για μένα αφου στην ουσία αυτό που μετράει είναι αυτός που εχεις απεναντι σου απαλλαγμένος από ηλικία, εθνικότητα, επαγγελματικο και οικονομικο επίπεδο... το θέμα ειναι περισσότερο το τι αναζητα ο καθένας μας και τι αναγκες έχει..
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
αληθινά με έκανες και γέλασα. :μουάχαχα: Πώς δεν είπες και το "η γριά κότα έχει το ζουμί" ;
 
Είναι δύσκολες αυτές οι σχέσεις. Αλλά απ' την άλλη κάθε διαπροσωπική σχέση δεν κρύβει τις δυσκολίες της; Ενώ σε αυτές τις σχέσεις τις βλέπεις απ' την αρχή σε όλες τις άλλες εμφανίζονται μετά σαν τους ύφαλους. Μπορείς να τις προσπεράσεις με τον κατάλληλο χειρισμό αλλά μπορεί και να τσακιστείς στην προσπάθεια.
Σε μια τέτοια σχέση πρέπει να είσαι ένα βήμα μπροστά. Κάποιες φορές θα πληγωθείς, ή θα χαρείς με κάτι που όμως στην πορεία ανακαλύπτεις πως εκείνη είναι ένα βήμα μπροστά μιας και το έζησε όταν ήταν στην ηλικία σου κι αυτό προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο πόνο. Να είσαι αιχμάλωτος μέσα στον ίδιο σου τον κόσμο αυτόν που πιστεύεις πως δημιουργήσατε μαζί και να νιώθεις το βάρος της τόσης μοναξιάς.
Και πως να βγεις έξω με άλλους; Κλείνεσαι σε μια σχέση, μόνο εσύ κι εκείνη. Στην αρχή αυτό είναι αρκετό, όσο περνάει ο καιρός έχεις ανάγκη να συναγελαστείς και με άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι σαν κι εμένα που ουδεμία αξία δίνουν στα εχθρικά ή παραξενεμένα βλέμματα των γύρω τους. Γι' αυτό λοιπόν δεν αναφέρομαι σ' αυτό. Αυτό που μετράει είναι πως όταν είσαι 20 και ζεις με μια 35άρα κι έχει έρθει η ώρα του ρεβεγιόν πως θα βγεις έξω με την αλλοτινή παρέα σου και τις κοπέλες τους κι εκείνη; Κυρίως, τί θα συζητήσετε και πόσο θα πάρει να βαλτώσει η κουβέντα;
Όλα γίνονται στην αρχή με γνώμονα το sex. Αλλά τελικά είναι το μόνο που δε μετράει. Σας εγγυώμαι πως το sex είναι εκπληκτικό αλλά τελικά γίνεται κι ο μόνος συνδετικός κρίκος. Εκεί που μπορείς να τα βγάλεις όλα. Το συναίσθημα, τον αυθορμητισμό, τον εαυτό σου ολόκληρο με μια ματιά ή ένα χάδι. Κάποια στιγμή ξεφτίζει όμως.
Κι ύστερα είναι κι εκείνη. Διαρκώς πρέπει να προσέχεις τις εκφράσεις της, να καθησυχάζεις τους διαρκώς αυξανόμενους φόβους της μα και δικαιολογημένους όπως θα ανακαλύψεις όταν κι εσύ φτάσεις εκεί που είναι όχι απλά ηλικιακά αλλά με όλα εκείνα που ο χρόνος σού κάνει.
Αλλά κι εσύ έχεις μπει σε ένα άλλο τρυπάκι. Νιώθεις πως δε μπορείς να κάνεις συζήτηση με όμοιο σου στην αρχή. Ώσπου φτάνεις να σου λείπει αυτό. Και τότε βλέπεις πως όσοι ξέχασες σε ξέχασαν. Συνέχισαν τη ζωή τους κι εσύ αποκομμένος όλο αυτό τον καιρό έχεις μείνει μόνος. Τελικά φοβάσαι να φύγεις κι ας μην έχεις τι άλλο να πεις ή να κάνεις. Η γοητεία του διαφορετικού έχει πάψει να σε έλκει και θέλεις το συνηθισμένο, το ''φυσιολογικό'', το της ηλικίας σου. Θες πλέον να πας λάου - λάου. Να αφήσεις τα πράγματα να τσουλάνε, να δεις αυτή την ξεγνοιασιά που κάποτε χαρακτήριζε κι εσένα στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου. Έχεις ήδη φύγει και δεν το ξέρεις. Αναπολείς βέβαια για λίγο τις πρώτες σας διακοπές, τον τρόπο που σ' αγκαλιάζει, την ώριμη φωνή της, μα ύστερα θυμίζεις στον εαυτό σου αυτό τον τόσο χαρακτηριστικό κυνισμό και τα συχνά δασκαλίστικα υφάκια που δε γίνονται επίτηδες αλλά βγαίνουν αυθόρμητα γιατί όλα εκείνα που εσύ τώρα ζεις εκείνη κάποτε τα έζησε.
Και ξέρεις πως πρέπει να φύγεις και να αναζητήσεις την ευτυχία πρόσκαιρη ή παντοτινή -ποιός ξέρει άλλωστε;- σε μια άλλη αγκαλιά ή έστω για κάποιο χρόνο στον ατέρμονο εαυτό σου και σε όσα αγαθά η ίδια η μοναξιά μας προσφέρει τελικά. Παρήγορη, αναζωογονητική, αφόρητη πολλές φορές αλλά αυτή τη φορά κατ' επιλογήν κι όχι πλέον αναγκαστική απομόνωση.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
Αεροβάτη, απ' ό,τι καταλαβαίνω μιλάς εδώ από προσωπική σου εμπειρία, έτσι;

Ξέρεις πάντως, πάντα αναρωτιόμουν αν ένας άντρας δεν ψάχνει σε μια μεγαλύτερη γυναίκα την μητέρα του, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά. Από φροϊδική, ψυχαναλυτική σκοπιά, βεβαίως.
 
Καλημέρα,
ίσως να έχει μια βάση αν η γυναίκα έχει ξεπεράσει τα δεύτερα -άντα αλλά προσωπικά δεν ξέρω να σου απαντήσω, ποτέ δε θα μπορούσα ούτε καν τώρα με μια γυναίκα που έχει περάσει τα σαράντα ή κοντεύει στα πενήντα. Αλλά μεταξύ 30-35 είναι ακόμα φρέσκια, κρατάει κάποια στοιχεία απ' τη δεκαετία των 20 αλλά έχει και το κάτι παραπάνω κι ο συνδυασμός είναι που τραβάει. Για να απαντήσω όμως και στην ερώτηση σου, δεν ξέρω και δε νομίζω ακριβώς λόγω της ηλικίας. Οι γονείς μου ήταν μεγάλοι όταν γεννήθηκα, οπότε δεν τους θυμάμαι πιτσιρικάδες. Πιστεύω σχεδόν με βεβαιότητα πως ήταν η γοητεία του διαφορετικού, του απόρθητου, το μούδιασμα του ''τι πάω να κάνω τώρα''. Η αίσθηση πως μπορείς να μάθεις, η αντίδραση σε ότι είναι αποδεκτό. Ελπίζω να σου απάντησα.
 
πολύ λογοτεχνική και αμεση η περιγραφή του βιώματος σου αεροβάτη.. μου άρεσε πολύ : )
τώρα όσον αφορά τρόπο που επιλέγεις ερωτικό σύντροφο σίγουρα πιστευώ πως το θέμα δεν είναι τόσο απλό.. βασίζεται στην πολυσύνθετη διεργασία του ψυχισμού μας, τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας, την πρσωπικότητα που ανέπτυξες...σίγουρα δεν μπορούμε να ανάγουμε μια επιλογή μας (ειδικά αυτή του ερωτικού μας συντρόφου) σε ένα μόνο λόγο... μην ξεχναμε..είμαστε πολύπλοκα όντα ; )
 
Σωστά Φάρε. Πως και δεν το είπα; Και να σκεφθείς ότι το πιστεύω κιόλας, όσο κι αν προσπαθεί ο άτιμος ο Αεροβάτης να μας αποτρέψει (εμάς που το πιστεύουμε)!!!
Αυτό το συναίσθημα το πολύ ιδιαίτερο που συνοδεύει τη σκέψη ''έχω μείνει πίσω'' νομίζω πως το νιώθει κανείς λόγο χαρακτήρα κι όχι επειδή τα χει με μεγαλύτερη του.
Κάποιος άλλος ίσος να σκεφτόταν διαφορετικά στην ίδια κατάσταση...
 
Top