Διαφορά ηλικίας: + ή -

Πριν διαβάσω το παρακάτω, είχα την αόριστη πεποίθηση ότι, μια και η γυναίκα ζει περισσότερο από τον άνδρα, θα ήταν πιο φυσιολογικό σε ένα ζευγάρι, να είναι μεγαλύτερη από εκείνον. Αυτό, βέβαια, έρχεται σε αντίθεση με την παράδοση αιώνων που θέλει τον άνδρα μεγαλύτερο, μάλλον για λόγους εμπειριών, ωριμότητας ή/και γονιμότητας.

Δείτε τι γράφει κάποιος συγγραφέας για το θέμα:

Κακό πράμα να 'ν' η γυναίκα και μια μέρα μεγαλύτερη απ' τον άντρα της! Τον αγαπάει μ' αλλιώτικη αγάπη από 'κείνονε, με μια φωτιά πιο άγρια, σα βιαστικιά κι απελπισμένη για τη νιότη που της φεύγει, και ο καημός αυτός, πέφτοντας μέσα στη φλόγα την ερωτική, την κάνει κι αποθεριεύει και πίνει όλη τη γυναικεία δροσιά. Κι ο άντρας πάλι, πιο γλήγορα ψυχραίνεται όσο βλέπει να μαραίνεται το ρόδο της λαχτάρας του και βλέπει γύρω του ν' ανθούν οι κάμποι της ζωής και τα γλυκά λουλούδια να χαιρετούν τις πλάνες πεταλούδες.

Ομολογώ ότι δεν το είχα δει ποτέ από αυτή τη σκοπιά. Εξαιρώντας τις ακραίες περιπτώσεις όπου υπάρχουν ζευγάρια με πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας, θα έλεγα ότι αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη.

:μήπως;:
 
Χμμμμμ ......

Γιατί έχεις τέτοιους προβληματισμούς, Αριστοτέλη; :)))

Σοβαρά, τώρα. Τα λέει πολύ ωραία ο άγνωστος συγγραφέας αλλά υπερβάλλει στο εξής : στο "ούτε μια μέρα".

Εγώ λέω ότι μια σχέση με μεγάλη διαφορά ηλικίας αναπόφευκτα θα καταλήξει κάπως έτσι. Η γυναίκα δε θα μπορέσει να αποβάλλει αυτό το μητρικό ένστικτο που την κατατρύχει και θα πνίξει τον άντρα.

Ο άντρας, πάλι, βλέποντας γύρω του πιτσιρίκες γρήγορα θα την ξεπεράσει. Πολύ απλά και φυσιολογικά.

Αλλά, προσωπικά τουλάχιστον νομίζω, για να συμβούν αυτά πρέπει να υπάρχει μια σημαντική διαφορά στην ηλικία, όχι 2 - 3 χρόνια.
 
Εγώ πάλι νομίζω ότι στην ουσία η διαφορά στην ηλικία είναι διαφορά στη φάση ζωής που βρίσκεται ο καθ' ένας, δεν έχει να κάνει με τα χρόνια τα ίδια. Εκτός πια αν είναι τέτοια η διαφορά σε χρόνια που είναι οι δυο άνθρωποι σε διαφορετικές βιολογικές φάσεις ζωής, τόσο διαφορετικές που ορίζουν και τις κοινωνικές τους φάσεις αναπόφευκτα [π.χ. αν κάποια 50χρονη που σε λίγο θα συνταξιοδοτηθεί κάνει σχέση μ' έναν 20χρονο φοιτητή, αλλά και ανάποδα να ήταν τα φύλα το ίδιο τεράστιο θα ήταν το χάσμα]. Τα 2-6 χρόνια δεν είναι αρκετά μεγάλη διαφορά για να υπάρχουν τέτοια προβλήματα, και σε μερικές περιπτώσεις και με περισσότερα χρόνια διαφορά βρίσκονται κοινοί τόποι και τα πράγματα πάνε μια χαρά, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο μεγαλύτερος της σχέσης. Εξ άλλου ούτε η εμπειρία ούτε η ωριμότητα έρχεται αναγκαστικά με τα χρόνια, μπορεί κάποιος να είναι 40 χρονών και ανώριμος.

Τώρα αυτή η εμμονή στο ότι η γυναίκα πειράζει να είναι μεγαλύτερη απ' τον άνδρα αλλά ο άνδρας δεν πειράζει να είναι μεγαλύτερος από τη γυναίκα νομίζω πως έχει ρίζα σε προκαταλήψεις και παραδόσεις πολλών ετών. Και συνομήλικο να είναι το ζευγάρι, και μικρότερη να είναι η γυναίκα, κάποια στιγμή θα είναι κι οι δυο πέραν της ηλικίας της φρεσκάδας και της δύναμης. Αν ο άνδρας αποφασίσει τότε να... κοιτάει τα γλυκά λουλούδια και τους κάμπους στα 50 του και να τα προτιμάει από τον άνθρωπο της ζωής του επειδή είναι πιο φρέσκα, ε, είναι ανώριμος. Κανείς δεν παύει να θαυμάζει το ωραίο αλλά υπάρχουν και κάποια όρια, υποτίθεται μάλιστα πως σε τέτοιες ηλικίες τα κριτήρια αλλάζουν. Εξ άλλου και οι 50ρες είμαι σίγουρη πως δεν είναι τυφλές μπροστά στη φρεσκάδα των νέων αγοριών, και κάποιες απ' αυτές θα μπορούσαν να είναι και ανώριμες, γιατί όχι; Άσε που πλέον οι γυναίκες δε γερνάνε γρηγορότερα απ' τους άνδρες. Το βιοτικό επίπεδο έχει αλλάξει, φροντίζουν πολύ τον εαυτό τους, οι σημερινές 50ρες και 60ρες δεν είναι αυτές που ήταν το '50. Και γιατί να μπαίνει στο προσκήνιο μόνο το μητρικό ένστικτο; Δεν έχουμε δει δα ένα σωρό σχέσεις όπου είναι προφανές ότι ο άνδρας έχει ερωτευτεί/παντρευτεί την "κόρη" του; Και γιατί υποθέτουμε πως περισσότερες γυναίκες θα ήθελαν να έχουν μια σχέση με τον "μπαμπά" τους από ότι άνδρες με τη "μαμά" τους, αν το πάμε ως εκεί; Εγώ έχω δει ακόμα και ζευγάρια ίδιας ηλικίας όπου είναι προφανές πως ο ένας παίζει γονεϊκό ρόλο, όλοι μας έχουμε δει τέτοια ζευγάρια νομίζω. Είναι γνωστό πως δεν έχουμε όλοι τις ίδιες επιθυμίες, εξ άλλου, και πως τη σταθερότητα μιας σχέσης την ορίζουν οι επιθυμίες και των δύο. Αν αυτές συγκλίνουν δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν δεν συγκλίνουν έχουμε άλλη μια σχέση που άρχισε με προβολές οι οποίες στη συνέχεια ξεθώριασαν, ή άλλη μια σχέση κατά τη διάρκεια της οποίας ο καθ' ένας τελικά τράβηξε το δρόμο του και επήλθε η απομάκρυνση.
 
Last edited:
Αν ο άνδρας αποφασίσει τότε να... κοιτάει τα γλυκά λουλούδια και τους κάμπους στα 50 του και να τα προτιμάει από τον άνθρωπο της ζωής του επειδή είναι πιο φρέσκα, ε, είναι ανώριμος.
Καλή μου Φούγκα,

μην παρεξηγήσεις, σε παρακαλώ, το σχόλιο που θα κάνω.

Το εντελώς αυθόρμητο που μου έρχεται να σου απαντήσω στις παραπάνω αράδες είναι : μα, πού ζεις;

Και η απάντηση, βέβαια, που εισπράττω είναι ότι ζεις ακριβώς εκεί που ζούσα κι εγώ πριν από κάμποσο καιρό.

Πώς άλλαξα κατοικία; Μάλλον, όταν έγινε αυτό που περιγράφει ο συγγραφέας : "με μια φωτιά πιο άγρια, σα βιαστικιά κι απελπισμένη για τη νιότη που της φεύγει"
 
Κι εγώ Φούγκα μου θα διαφωνήσω με το συγκεκριμένο σημείο. Η κουβέντα σχετικά με το ζήτημα είναι τεράστια, αλλά με δυο-τρία λόγια, και με τον κίνδυνο να φανώ ανώριμος, :) θα πω ότι τα ζωώδη ένστικτά μας, που τα κουβαλάμε εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, είναι αδύνατο να εξημερωθούν από κοινωνικές συμβάσεις. Είναι σαν το νερό μέσα σε μια θερμαινόμενη κατσαρόλα που της κρατάς το καπάκι κλειστό: μπορεί να σιγοβράζει για λίγο χωρίς προβλήματα, αλλά κάποια στιγμή το καπάκι θα εκτοξευθεί, μάλλον βίαια.
Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι οι άντρες που φεύγουν πρόωρα απ' τη ζωή, από ασθένειες ψυχογενείς, είναι αυτοί ακριβώς που καταπιέζονται μέσα σ' έναν γάμο: αυτοί δηλαδή που όχι μόνο δεν απιστούν, αλλά δεν τολμούν ούτε καν να κοιτάξουν άλλη γυναίκα. Αντιθέτως, άντρες που είχαν μία σεξουαλικά ελεύθερη ζωή, συνήθως καλλιτέχνες, φτάνουν τα 70-80 και μοιάζουν για πενηντάρηδες.

Άνοιξα τους ασκούς ή μου φαίνεται; :))
 

Πιούζυ

New member
Ειναι πολυ απογοητευτικο λοιπον. Ειναι σαν να παραδεχεστε οτι δεν μπορουμε να συζησουμε με καποιον επειδη αυτος ο καποιος θα ξενοκοιταξει, θα ενδωσει σε πειρασμους. Φυσικα αυτο μπορει να συμβει και στα δυο φυλα αλλα μιλωντας για το συντροφο στην συγκεκριμενη περιπτωση, ειναι σαν να δεχομαστε οτι τσαμπα οι γαμοι, τσαμπα η συμβιωση αφου ουτως η αλλως τα ζωωδη ενστικτα επιβαλλουν την απιστια.. Που καταληγουμε;


ΥΓ. Γνωριζω για την υπαρξη ενστικτων και παθων αλλα τωρα θιγω την αλλη οψη του νομισματος.
 
τσαμπα οι γαμοι, τσαμπα η συμβιωση αφου ουτως η αλλως τα ζωωδη ενστικτα επιβαλλουν την απιστια.. Που καταληγουμε;
Ότι ο γάμος, εξετάζοντάς τον με ψυχρή λογική, είναι νομική κατοχύρωση και κοινωνική υπαγόρευση, αλλά και πρακτική ανάγκη. Ειδικά όταν προκύπτει και παιδί. Τσάμπα δεν είναι, απλώς φέρνει αυτομάτως και την υποκρισία, το ψέμα - τουλάχιστον σε ζητήματα όπως της απιστίας. Εκτός αν μιλάμε για πολύ απελευθερωμένο ζευγάρι.

Αντέρωτα, το ξέρω για τον ασκό, και περίμενα ότι κάποιος θα το σχολίαζε. ;) Αλλά ο πληθυντικός εντείνει την εικόνα. Άλλωστε κάθε άνεμος δικαιούται να έχει τον προσωπικό του ασκό. Τί, όλοι στο ίδιο τσουβάλι; (κυριολεκτικά :ρ)
 
Last edited:

Πιούζυ

New member
Ότι ο γάμος, εξετάζοντάς τον με ψυχρή λογική, είναι νομική κατοχύρωση και κοινωνική υπαγόρευση, αλλά και πρακτική ανάγκη. Ειδικά όταν προκύπτει και παιδί.

Μαλλον δεν καταλαβες το ερωτημα μου. Ο γαμος δεν ειναι κατι που με ενδιαφερει.Αλλωστε κι εγω θεωρω οτι δεν ειναι τιποτα παρα ενα χαρτι.. Τον περιελαβα ομως στην αναρτηση μου γιατι θελησα να μιλησω για ενα ευρυτερο συνολο ανθρωπων που τον λαμβανουν υποψη τους και θεωρουν τις οικογενειες ως τελουμενες μεσα στα πλαισια ενος εγγαμου βιου. Απο κει και περα, αυτο που με ενδιαφερει και απασχολει ειναι ο τροπος που ερμηνευετε το ολο πραγμα των σχεσεων.. Μου φανηκε να ισοπεδωνεται ολο αυτο και να θεωρειται τελεσιδικο οτι τελικα δεν εχει νοημα η δημιουργια μιας σχεσης απο τη στιγμη που ο αλλος θα ενδωσει στους πειρασμους και θα χαλασει τη σχεση με το να αναζητησει αλλο "ετερον ημισυ". Και ρωταω, αν ειναι ετσι, τοτε γιατι κανουμε σχεσεις; Γιατι ψαχνουμε να γινουμε 2 (η και τρεις και παραπανω, κατα προτιμηση-για να συμπεριλαβουμε και ολα τα γουστα) απο τη στιγμη που σε λιγο καιρο θα σκιρτησει μεσα μας το ενστικτο και θα παμε να ψαχτουμε αλλου; Γιατι κανουμε σχεσεις αφου μετα απο καιρο αυτες θα χαλασουν λογω της επικρατησης των ενστικτων; Αυτο ρωταω.

Τσάμπα δεν είναι, απλώς φέρνει αυτομάτως και την υποκρισία, το ψέμα - τουλάχιστον σε ζητήματα όπως της απιστίας. Εκτός αν μιλάμε για πολύ απελευθερωμένο ζευγάρι.
Δηλαδη συγγνωμη, το γαμο περιμεναμε για να γινουμε υποκριτες; Το ψεμα, η υποκρισια οπως και τα ενστικτα υπαρχουν μεσα μας εκ γενετης, θαρρω. Δεν χρειαζομαστε μια τελετη και ενα χαρτι ενωπιον δικηγορου για να γινουμε υποκριτες!
 
Μου φανηκε να ισοπεδωνεται ολο αυτο και να θεωρειται τελεσιδικο οτι τελικα δεν εχει νοημα η δημιουργια μιας σχεσης απο τη στιγμη που ο αλλος θα ενδωσει στους πειρασμους και θα χαλασει τη σχεση με το να αναζητησει αλλο "ετερον ημισυ".
Η δημιουργία σχέσης έχει νόημα, γιατί να μην έχει; Δεν νομίζω ότι ειπώθηκε πουθενά τίποτα τέτοιο. Ο άνθρωπος από τη φύση του έχει ανάγκη από συναισθηματική ασφάλεια, από έναν σύντροφο ώστε να στηρίζει ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι το «έτερον ήμισυ» (φράση με ιδιαίτερη βαρύτητα), κι όχι κάποιος περιστασιακός ερωτικός σύντροφος. Άλλο απιστία (σύντομη παρεκτροπή), άλλο εγκατάλειψη του συντρόφου.

Ίσως υπερέβαλα με το «αυτομάτως» που έγραψα παραπάνω, το παραδέχομαι. Σαφώς υπάρχουν κάποιοι άντρες που μπορούν να είναι απόλυτα ικανοποιημένοι μέσα σ' έναν απόλυτα πιστό έγγαμο βίο. Αλλά βλέπω ότι αυτοί είναι μάλλον σπάνιο είδος. Οι περισσότεροι δεν είναι έτσι, κι αν τους πιέσεις να γίνουν έτσι, ή θα κλοτσήσουν πολύ βίαια και τελικά θα μείνουν εργένηδες, ή θα γίνουν διά βίου ηθοποιοί: θα παντρευτούν, θα το παίζουν πιστοί σύζυγοι, και θα υποκρίνονται μέχρι τέλους, κουκουλώνοντας επιμελώς τις απιστίες τους. Πάρα πολλοί είναι αυτοί οι γάμοι, καλώς ή κακώς.


Γιατι κανουμε σχεσεις αφου μετα απο καιρο αυτες θα χαλασουν λογω της επικρατησης των ενστικτων; Αυτο ρωταω.
Μα ποιός είπε να χαλάσουν; :) Το έγραψα και παραπάνω. Μία καλά κρυμμένη απιστία γιατί να επηρεάσει μία σχέση; Εκτός αν δημιουργεί τόσο έντονες τύψεις στον «ένοχο», που ο ίδιος δεν μπορεί να το αντέξει.
Αν η σύναψη σχέσης με το άλλο φύλο προϋποθέτει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, τότε ένας σιωπηλός συμβιβασμός είναι και αυτός: ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει φθορά μεταξύ μας, ή κάποια «στιγμή αδυναμίας», και πιθανότατα θα ξεφύγουμε. Ο αιώνιος έρωτας είναι μία πολύ ρομαντική έννοια, και δεν πιστεύω σ' αυτήν. Αυτό βέβαια δεν μ' εμποδίζει να συγκινηθώ βαθιά από ένα έργο τέχνης που μιλάει για αιώνιο έρωτα· αντίστοιχα, η χαλαρή μου σχέση με τη θρησκεία δεν μ' εμποδίζει να συγκλονιστώ ακούγοντας ένα θρησκευτικό μουσικό έργο. (Φάρε μην πεις τίποτα για τον Μπαχ και μου το γειώσεις :ρ)

Ξεφύγαμε όμως απ' το θέμα, απιστήσαμε. :)) Να επιστρέψουμε στις ηλικιακές διαφορές; Αν θέλετε όμως γράψτε κι άλλα για την απιστία, για να μη λέτε ότι θέλω να έχω τον τελευταίο λόγο. :μαναι:


[Γιατί αυτό το νημάτιο βρίσκεται στον τομέα «Φιλοσοφία»; Πιο πολύ στην «Ψυχολογία» νομίζω ότι ταιριάζει]
 
Last edited:

Πιούζυ

New member
Η δημιουργία σχέσης έχει νόημα, γιατί να μην έχει; Δεν νομίζω ότι ειπώθηκε πουθενά τίποτα τέτοιο. Ο άνθρωπος από τη φύση του έχει ανάγκη από συναισθηματική ασφάλεια, από έναν σύντροφο ώστε να στηρίζει ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι το «έτερον ήμισυ» (φράση με ιδιαίτερη βαρύτητα), κι όχι κάποιος περιστασιακός ερωτικός σύντροφος. Άλλο απιστία (σύντομη παρεκτροπή), άλλο εγκατάλειψη του συντρόφου.

Μπορει να μην ειπωθηκε αυτολεξει, αλλα βγαινει απο τα υπολοιπα.Μην κοροιδευομαστε! Τουλαχιστον για μενα -και φανταζομαι και για πολλους αλλους- δεν εχει νοημα να συναψω σχεση γνωριζοντας εκ των προτερων οτι θα παει στραβα και θα ανοιξει το κεφαλαιο απιστια αργα η γρηγορα. Αρνουμαι να συναψω μια σχεση οταν ισχυει η αντιληψη (που τη θεωρω ισοπεδωτικη) πως αυτη δε θα κρατησει και πως θα υπερνικησουν τα ενστικτα. Επειτα αυτο το "ετερον ημισυ" που εκπεμπει αυτη τη βαρυνουσα σημασια, χανει στα ματια μου καθε μα καθε αξια οταν προδιδεται απο εναν απιστο συντροφο. Η απιστια, πιστευω, ειναι ουσιαστικα εγκαταλειψη του "ετερου ημισεως" αν οχι πρακτικη τουλαχιστον σιγουρα πνευματικη και ψυχικη.





Μα ποιός είπε να χαλάσουν; :) Το έγραψα και παραπάνω. Μία καλά κρυμμένη απιστία γιατί να επηρεάσει μία σχέση; Εκτός αν δημιουργεί τόσο έντονες τύψεις στον «ένοχο», που ο ίδιος δεν μπορεί να το αντέξει.
Αν η σύναψη σχέσης με το άλλο φύλο προϋποθέτει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, τότε ένας σιωπηλός συμβιβασμός είναι και αυτός: ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει φθορά μεταξύ μας, ή κάποια «στιγμή αδυναμίας», και πιθανότατα θα ξεφύγουμε.

Μπορει να μην επελθει χωρισμος, ομως η σχεση εχει χαλασει.

Εδω παντως, σηκωνω τα χερια ψηλα. Βεβαιως γνωριζω οτι υπαρχουν ατομα που ακομα κι αν μαθουν για την απιστια, θα συνεχισουν να χανουν τον χρονο τους μεσα σ αυτη σχεση... Δεν ανηκω σ αυτους. Προσωπικα πιστευω οτι σε μια τετοια περιπτωση, εχει βρωμισει το ολο πραγμα..


Συγγνωμη αν το υφος μου σας φανηκε εντονο.Δεν εχω σκοπο να προσβαλλω κανεναν. Η ενταση οφειλεται κυριως στην φυση του θεματος
.
 
Συγγνωμη αν το υφος μου σας φανηκε εντονο.Δεν εχω σκοπο να προσβαλλω κανεναν. Η ενταση οφειλεται κυριως στην φυση του θεματος.
Πιούζυ, καμία προσβολή. Είναι ευαίσθητο θέμα, και ξέρω ότι αυτά που λέω είναι ενοχλητικά.
 

Πιούζυ

New member
Καθε αλλο.Δεν ειναι καθολου ενοχλητικα. Ειναι διαφορετικες αποψεις και απολυτα σεβαστες.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Δεν απανταω στο κυριως θεμα του θεματος, αλλα στο θεμα "μονιμοτητα" ;)

Δεν ξερω απο σχεσεις, αλλα αυτο που ξερω ειναι οτι οταν αρχιζει κατι ομορφο, θελεις να κρατησει για παντα. Ξερεις οτι θα τελειωσει με τον ενα η τον αλλο τροπο, αλλα δεν τολμας να σκεφτεις περα απο αυτο το οριο. Ειδικα οταν εισαι σε νεαρη ηλικια και ζεις σε ενα ροζ συννεφο, θες να πιστευεις οτι ο πρωτος σου ερωτας ειναι ο παντοτινος ακομα και αν πρακτικα οι πιθανοτητες για κατι τετοιο ειναι σπανιοτατες.

Κανουμε σχεσεις ενω πολλες φορες ξερουμε οτι καποτε θα τελειωσουν επειδη οι σχεσεις γινονται για το παρον. Ξερουμε οτι θα ξαναπεινασουμε αλλα τρωμε γιατι πειναμε τωρα.
 

Πιούζυ

New member
Δεν ξερω απο σχεσεις, αλλα αυτο που ξερω ειναι οτι οταν αρχιζει κατι ομορφο, θελεις να κρατησει για παντα. Ξερεις οτι θα τελειωσει με τον ενα η τον αλλο τροπο, αλλα δεν τολμας να σκεφτεις περα απο αυτο το οριο. Ειδικα οταν εισαι σε νεαρη ηλικια και ζεις σε ενα ροζ συννεφο, θες να πιστευεις οτι ο πρωτος σου ερωτας ειναι ο παντοτινος ακομα και αν πρακτικα οι πιθανοτητες για κατι τετοιο ειναι σπανιοτατες.


Σιγουρα προχωρας ελπιζοντας.Σε καθε περιοδο της ζωης σου και για καθε νεο πραγμα που σου συμβαινει.Ακομα και στις πανελλαδικες εξετασεις για την ενταξη στο πανεπιστημιο, ξερεις οτι ενδεχεται να αποτυχεις, οτι υπαρχουν οι πιθανοτητες να μη περασεις στη σχολη της επιλογης σου, αλλα δεν προχωρας με αυτη τη σκεψη. Ελπιζεις. Γιατι αν ειναι να εχεις προδικασμενο το οτι μπορει να μην περασεις στη σχολη που θελεις, το οτι μπορει να σε κερατωσει, το οτι μπορει να μην εισαι καλος επαγγελματιας, τοτε γιατι στο διαολο δινεις εξετασεις;Γιατι κανεις σχεση; Γιατι ασκεις το επαγγελμα; Γιατι ζεις αφου ξερεις οτι θα πεθανεις; (και δεν πεθαινουν ολοι στα 80)


ΥΓ. Το ξερω οτι το προχωρησα αρκετα αλλα νιωθω οτι ολα αυτα συνδεονται κατα καποιο τροπο. Ειναι ερωτηματα, που το ενα μου γεννα το αλλο..
 

Οκτάνα

Ανάστροφη Ταξιδεύτρια
Κανουμε σχεσεις ενω πολλες φορες ξερουμε οτι καποτε θα τελειωσουν επειδη οι σχεσεις γινονται για το παρον.
Συμφωνώ απόλυτα με το παραπάνω και πιστεύω οτι οι ερωτικές σχέσεις είναι ένα παιχνίδι χαμένο απ΄την αρχή. Όταν διαρκούν λίγο είναι υπέροχες και τροφοδοτούν την ελπίδα μας για το μέλλον, για κάτι που ίσως μπορεί να επιβιώσει μέσα στην αλήθεια (πλάνη). Όταν διαρκούν πολύ (όπως στους γάμους, ή τις μακροχρόνιες σχέσεις) επιβεβαιώνουν το πόσο ανέφικτο είναι να είναι παντοτινές και πιστές, και ας διαρκούν μέσα στα χρόνια (με πόσες, πραγματικά, υποχωρήσεις και μισές αλήθειες).
Εκφράζω την προσωπική μου γνώμη και άρα τελείως υποκειμενική.
 
Εννοείται ότι όλοι εκφράζουμε προσωπικές απόψεις.

Να συμφωνήσω, λοιπόν, με την Οκτάνα και τον Αντέρωτα, τονίζοντας όμως ότι αυτή την αλήθεια εγώ κατάφερα να τη δω κατάματα και να συμφιλιωθώ μαζί της the hard way (τώρα πώς να το έλεγα αυτό στα Ελληνικά; )

Οι απόψεις μου ήταν απόλυτα ταυτισμένες με της Φούγκας και της Πιούζυ μέχρι που κατάλαβα, Πιούζυ μου, ότι δεν είναι "τσάμπα τόσοι γάμοι και τόσες σχέσεις" αλλά αντίθετα "τσάμπα τόσα διαζύγια και τόσοι καυγάδες".

Γιατί αν πραγματικά μπορεί κάποιος να μπει σε μια σχέση α) αναγνωρίζοντας στο σύντροφό του αυτό που τόσο περιγραφικά είπε ο Λάγνος και β) ξέροντας πραγματικά από πριν ότι πρόκειται για κάτι που θα κάνει τον κύκλο του και θα τελειώσει, τότε η σχέση αυτή μπορεί πραγματικά να κρατήσει για πάντα, γιατί ο σεβασμός, η αλληλοεκτίμηση και η ειλικρίνεια, είναι πράγματα τόσο πολύτιμα και δυσεύρετα, που αν μη τι άλλο, ο όποιος συμβιβασμός κι αν κάνεις γι' αυτά σίγουρα θα αξίζει τον κόπο.

Νομίζω ότι το θέμα μας παρέσυρε και βγήκαμε εντελώς εκτός. :)
 
Last edited:
Για να συνεννοηθούμε και σ' αυτό το θέμα, όπως και σε όλα, πρέπει να ορίσουμε τις έννοιες. Δεν συνεννοούμαστε όμως, γι αυτό και π.χ. η Χρυσηίδα παρουσιάζει ως "απόψεις της Φούγκας" κάτι που δεν μου φαίνεται πως είναι οι απόψεις μου. Πάω στοίχημα ότι εννοούμε ο καθ' ένας κάτι διαφορετικό με τη λέξη "έρωτας", π.χ. Μπορεί κάποιος να ορίζει ως έρωτα την έλξη λόγω εμφάνισης, ή τη στύση, και να ερωτεύεται τρεις φορές τη μέρα [εγώ αν τον είχα ορίσει έτσι τον έρωτα θα ερωτευόμουν αρκετά συχνά, πάντως. :ρ] Ξέρω δηλαδή ανθρώπους που έτσι και τους αρέσει ένας άλλος άνθρωπος από τον δικό τους στο δρόμο πάνε και χωρίζουν επειδή χάλασε το γλυκό! Και φυσικά εκτός από διαφορετικούς ορισμούς έχουμε και διαφορετικές επιθυμίες, έτσι; Μπορεί κάποιος εδώ μέσα να θέλει να ζει αιώνια τις πρώτες δυο μέρες που έζησε όταν "ερωτεύτηκε" ή ερωτεύτηκε την καινούρια μαθήτρια που ήρθε στην τάξη του στην 3η γυμνασίου. Άλλος πάλι μπορεί να θέλει άλλου είδους συναισθηματικές καταστάσεις. Αν με ρωτήσεις εμένα λατρεύω τα συναισθήματα και το σεξ που προκύπτει από πραγματική επαφή με άλλους ανθρώπους, από το να μοιράζεσαι και να επικοινωνείς, από το να συμπλέεις, όχι με επαφή με μια φούσκα μέσα στο κεφάλι μου και μια μάσκα που έχω κολλήσει στη μούρη κάποιο επειδή νόμισα έτσι αυθαίρετα πως του ταίριαξε [το έχω κάνει κι αυτό, δεν με ικανοποίησε]. Μπορεί απλά να έτυχε να έχω τέτοιον χαρακτήρα, ο χρόνος πάντα μετράει υπέρ μου στις σχέσεις, ακόμα και στις φιλικές.

Οι φούσκες προφανώς και είναι για λίγο καιρό, αλλά λυπάμαι που βλέπω ανθρώπους να πιστεύουν πως και τα βαθειά [δεν λέω "αληθινά" γιατί και ο ενθουσιασμός και το μετέπειτα "γράψε λάθος" συναισθήματα είναι κι αυτά] συναισθήματα, η πραγματική συντροφικότητα, έχουν κατ' ανάγκη τέλος. Δεν ζω σε κανένα ροζ σύννεφο, αντιθέτως πιστεύω πως αυτοί που πιστεύουν ακράδαντα στο εφήμερο του κάθε έρωτα έχουν μια εντελώς ροζ τσιχλοφουσκέ [ναι, ο ο Χέντελ μετράει για τσιχλόφουσκα στο συγκεκριμένο θέμα, ακόμα και ο Ελύτης όταν ασχολείται μόνο με τις άγουρες ρόγες της καλής του] αντίληψη για τον έρωτα τις περισσότερες φορές. Κοινώς, αν έρωτας για σας είναι οι τρεις πρώτες μέρες, τότε όχι, δεν κρατάει για πάντα, ή μάλλον δεν είναι στο προσκήνιο συνέχεια. Ξανάρχεται σαν κύμα, περιοδικά, αλλά δεν είναι όλη την ώρα εκεί γιατί όταν ζεις με έναν άνθρωπο, και δεν τον βλέπεις απλά μια φορά κάθε δυο μέρες για να κάνεις σεξ μαζί του, υπάρχουν κι άλλες καταστάσεις που βιώνεις μ' αυτόν εκτός από αυτό καθ' αυτό το πάθος [το οποίο δεν είναι ανάγκη βέβαια να είναι λιγότερο ανά βδομάδα/μήνα/χρόνο από αυτό που θα βίωνες στη σχέση της συνάντησης στο ξενοδοχείο το σαββατοκύριακο (δεν εννοώ καθαρά σεξουαλική σχέση επειδή λέω "ξενοδοχείο", παρεμπιπτόντως)!], δεν είναι αυτός ο άνθρωπος συνώνυμος του πάθους και μόνον του πάθους. Αποκτά συνωνυμία και με άλλα πράγματα, και για κάποιους αυτό είναι φοβερά ικανοποιητικό και ερεθιστικό, απ' όλες τις απόψεις. Όταν μια σχέση όντως ωριμάζει θέλεις να τον ζήσεις τον άνθρωπό σου, και θέλει να σε ζήσει. Δεν σου αρκεί πια το πάθος και οι διακοπές. Αρχίζει να σε συγκινεί περισσότερο ο άνθρωπος ο καθημερινός που έχεις απέναντί σου και οι συνήθειές του τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό που σε συγκινεί ο ίδιος άνθρωπος όταν "βάλει τα καλά του". Το ότι κάποιοι αρνούνται να περάσουν σε επόμενα επίπεδα επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν τα πρώτα συναισθήματα, είτε επειδή φοβούνται ακριβώς μην περάσουν όντως σε επόμενα επίπεδα και έχουν τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους πραγματικά ανάγκη, ή επειδή νομίζουν πως δεν τους αρέσει η συνέχεια, ή τέλος πάντων, για να μην είμαι και τόσο αρνητική, επειδή απλά δεν τους αρέσει όντως η συνέχεια, δεν σημαίνει πως ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης.

Βέβαια ποτέ δεν είπα πως όταν ένας άνθρωπος βρει τον άνθρωπό του στα 25 δεν θα ξανακάνει ποτέ σεξ με κανέναν άλλον ή δεν θα νοιώσει κανένα απολύτως συναίσθημα για κανέναν άλλον. Το ξέρω πως η πλειοψηφία της κοινωνίας αυτό ορίζει ως σωστή σχέση, αλλά απ' ότι βλέπω τη θεωρεί ταυτόχρονα και ανέφικτη... Όχι, εγώ πιστεύω πως τα συναισθήματα για άλλους αν δεν καταδικάζονται και δεν δαιμονοποιούνται και δεν αντιμετωπίζονται με ψέμα, ζήλεια και υστερία οδηγούν σε μερικά παραπάνω χαμόγελα και κάποιους ακόμα κοντινούς, σχεδόν συγγενείς, ανθρώπους, σε διαφόρων ειδών φιλίες. Αλλά για να δουλέψουν όλα αυτά υπάρχει η προϋπόθεση να έχεις όντως βρει κάποιον με τον οποίο να συμπλέεις. Και τότε, ναι, υπάρχει και απόλυτη ειλικρίνεια, και απόλυτη κατανόηση, και απόλυτη έλλειψη βαρεμάρας. Και πριν με ρωτήσετε πόσα ζευγάρια ξέρω που είναι έτσι, ξέρω τρία [εικοσαετία, επταετία, πενταετία], μεταξύ των οποίων βρίσκομαι κι εγώ με τον δικό μου σύντροφο. Οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω μου είναι κατά συρροή μονογαμικοί [όπως λέμε κατά συρροή δολοφόνοι, είναι υποτυπώδης μετάφραση του "serial monogamer"] και χωρίζουν, όλο χωρίζουν. Και μάλιστα χωρίζουν όταν έχουν γνωρίσει ένα άτομο που κατάφεραν να "ερωτευτούν" πριν γνωρίσουν, διότι τελικά κατάλαβαν πως δεν τους έκανε, ή χωρίζουν έναν άνθρωπο που τους έχει παραμείνει άγνωστος.

Το ζητούμενο είναι να είναι ερωτευμένος κανείς και μ' ανοιχτά και με κλειστά τα φώτα... Ίσως τελικά να θέλει περισσότερο θάρρος για να παραδεχτεί κανείς πως δεν έχει βρει αυτό που ψάχνει ή πως δεν ξέρει πώς να το κρατήσει, παρά για να αφορίσει τον έρωτα μια για πάντα. [Και όταν λέω μια για πάντα, εννοώ μέχρι την επόμενη φορά... Γιατί έτσι είναι γι αυτούς τους ανθρώπους, και έτσι είναι και η ίδια η φύση του ανθρώπου. Αν δεν έχει ζεματιστεί για τα καλά η ψυχή κάποιου συνεχίζει να ψάχνει σύντροφο, είτε το παραδέχεται είτε όχι.]

Προσπαθώ να ξεμπροστιάσω τον ψευτορομαντισμό που συνήθως νομίζει ο κόσμος οτι κρύβεται πίσω από "τις απόψεις της Φούγκας". Όχι, δεν είναι ροζ γατάκια με φτερά οι απόψεις μου. Τα ροζ γατάκια με φτερά είναι που σκοτώνουν τον έρωτα αν κανείς αποφασίσει πως μόνο αυτά θέλει απ' τη ζωή του, και όχι έναν αληθινό άνθρωπο, μια αληθινή ανθρώπινη σχέση.

Το θέμα μας παρέσυρε, ναι, στο αρχικό θέμα δεν έχω να προσθέσω κάτι πέραν απ' το ότι μου φαίνεται ανεδαφικό το να το θεωρεί κανείς "ανδρικό πρόβλημα". Αυτά τα πράγματα που περιγράφει η πρώτη ανάρτηση της συζήτησης τα συναντάς και σε άντρες και σε γυναίκες. Το πρόβλημα, για μένα, είναι το ότι βιώνονται ως πρόβλημα.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
Την γυρίσατε πολύ την κουβέντα. Θα είχα κι εγώ να πω πολλά όμως προς το παρόν θα επιμείνω στο αρχικό θέμα.

Είναι πολύ όμορφο και ενδιαφέρον το απόσπασμα που μας παραθέτεις εδώ, Αριστοτέλη. Και νομίζω πως κρύβει κάποιο δίκιο.

Καταρχήν, φίλε Αριστοτέλη, το ότι οι γυναίκες ζουν περισσότερο δεν θα είχε ως λογικό αποτέλεσμα οι άντρες να είναι με μεγαλύτερες γυναίκες. Θα είχε σαν αποτέλεσμα οι γυναίκες να υπερτερούν αριθμητικά οπότε το φυσικό θα ήταν σε έναν άντρα να αντιστοιχούν περισσότερες από μία. Στα τελευταία στατιστικά που θυμάμαι, και δεν ξέρω τί βάση έχουν, η αντιστοιχία στον πλανήτη είναι 48% άντρες έναντι 52% γυναίκες και βέβαια φαντάζομαι πως υπάρχει διαφορά από περιοχή σε περιοχή. Όμως επειδή πολλοί άνθρωποι ζουν μόνοι τους, η παραπάνω αριθμητική διαφορά είναι ένα καθαρά τεχνικό θέμα που δεν επηρεάζει τελικά την επιλογή στην πολυγαμία. Εκεί δηλ. που εφαρμόζεται η πολυγαμία είναι μάλλον για άλλους λόγους.

Είναι μια μεγάλη συζήτηση και αυτή των φύλων και σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Όσον αφορά την διαφορά ηλικίας, πιστεύω πως ο άντρας ταιριάζει καλύτερα με μια μικρότερη γυναίκα. Θεωρητικά βέβαια η ηλικία δεν πρέπει να παίζει ρόλο και όταν δυο άνθρωποι τα βρίσκουνε κτλ.

Όμως στην πραγματικότητα, συνήθως η νεαρή γυναίκα είναι πιο ποθητή από τους άντρες ενώ ο άντρας δείχνει καλύτερα και σε κάπως μεγαλύτερη ηλικία.

Βέβαια η Φούγκα έχει δίκιο πως σήμερα οι γυναίκες κι εφόσον προσέχονται "κρατιούνται καλά" για περισσότερα χρόνια και σήμερα μια σαραντάρα μπορεί να είναι σέξι ενώ κάποτε ήταν ήδη μπαμπούδα με τσεμπέρι.

Συμπτωματικά γνωρίζω μια όμορφη κοπέλα που παντρεύτηκε έναν νεότερο και εξίσου όμορφο άντρα. Περάσανε κάμποσα χρόνια μαζί, έχουν οικογένεια και παιδιά και σήμερα η κοπέλα υπολογίζω πως είναι σαραντακάμποσο. Βλέπεις λοιπόν πως έχει "σπάσει", η φρεσκάδα της την έχει αφήσει ενώ ο τύπος, ειλικρινά, είναι στα καλύτερά του. Να έχει τάχα άγχος η κοπέλα μήπως δεν πολυφτουράει πια για τον άντρα της; Δεν ξέρω. Δεν θα με παραξένευε πάντως αν μάθαινα πως την τρώει ένα τέτοιο άγχος. Ακριβώς όπως περιγράφεται στο παρατεθειμένο απόσπασμα.

Ίσως να φαίνεται άδικο που είναι έτσι όμως απ’ ό,τι φαίνεται... είναι έτσι. Ο κανόνας είναι μια ροπή των ανδρών για νεαρότερες γυναίκες και μια ροπή των γυναικών για ωριμότερους (διάβαζε μεγαλύτερους) άνδρες.

Γιατί μέσα σ’ όλα είναι αλήθεια πως ο άντρας ωριμάζει αργότερα. Θυμάμαι πως στα είκοσί μου ήμουν ακόμα παιδί ενώ τα κορίτσια τής ηλικίας μου ήταν αληθινά γυναίκες.

Βλέπω γύρω μου κορίτσια που ήδη από τα δώδεκά τους έχουν μια σεξουαλική ωρίμανση σωματική και ψυχική. Που στα δεκατέσσερα έχουν ήδη σχέση με μεγαλύτερα αγόρια, συχνά ολοκληρωμένη. Τα αγόρια στα δώδεκα και στα δεκατέσσερα είμαστε καβάλα στο ποδήλατο και παίζουμε μπίλιες και ηλεκτρονικά.

Ο άντρας ωριμάζει, εσωτερικά και εξωτερικά, πολύ αργότερα από την γυναίκα. Όσον αφορά την σεξουαλική του ικανότητα είναι βέβαια κι αυτός τεχνικά έτοιμος από σχετικά νωρίς. Όμως θα αργήσει ακόμη πολύ να εκπέμψει εξωτερικά αυτό που ζητάνε οι γυναίκες. Ενώ οι πιτσιρίκες ήδη εκπέμπουν αυτό που ψάχνουμε οι άντρες.

Από εκεί και πέρα βέβαια μπορούν και υπάρχουν καταπληκτικές σχέσεις ανεξάρτητα ηλικίας. Και υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία στις σχέσεις των ανθρώπων. Όμως δεν είναι σύμπτωση ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των ζευγαριών ο άντρας είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από την γυναίκα.

Βέβαια όπως είπα και πιο πάνω, μια σαραντάρα σήμερα μπορεί να είναι πολύ σέξι και αντικείμενο ερωτικού πόθου ακόμη και από μικρότερο άντρα.

Και για να κλείσω με χιούμορ, μια πολύ αγαπημένη ξαδέρφη μου έκλεισε πριν λίγο καιρό τα σαράντα της κι ο άντρας της τής είπε το πιο ωραίο: «Αγάπη μου επιτέλους εκπληρώθηκε μια επιθυμία που είχα από μικρός: να πάω με δύο εικοσάρες!» :))))
 
Top