Διακρίσεις εισ βάρος του ανδρικού φύλου

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Όπως ήμουν σήμερα στον κουρέα, έπαιζε το Ράδιο Θεσσαλονίκη κι ακούω έναν άντρα καλεσμένο να σημειώνει πως σήμερα είναι η "Ημέρα του Άντρα" και ψιλοπερνάει στο ντούκου κι η εκφωνήτρια να απαξιώνει την Ημέρα, πειραχτικά βέβαια. Μόνο που οι σκέψεις μου πήραν τον δρόμο τους σε ένα θέμα που με έχει ξαναπασχολήσει και λέω να τις μοιραστώ εδώ μαζί σας.

Βάζουμε πάντα κεντρικά τον σεξισμό κατά τον γυναικών και καλά κάνουμε. Οι γυναίκες είναι ένα φύλο που έχει αδικηθεί κι ακόμα και σήμερα η κοινωνία έχει σχετικά θέματα να λύσει. Όμως εδώ θέλω να θέσω ένα διαφορετικό θέμα: αναρωτιέμαι, λοιπόν, εάν η κοινωνία μας δεν κάνει διακρίσεις εις βάρος του ανδρικού φύλου.

Μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση, κατά την επίσκεψή μου στο Μιλάνο, όταν διαπίστωσα πως εκεί έχουν ένα έθιμο σε μια κεντρική αγορά, να περνούν όλοι, τουρίστες και μη, και να πατούν τα γεννητικά όργανα ενός ταύρου που απεικονίζεται σε ψηφιδωτό πάνω στον πεζόδρομο. Το πάτημα είναι εμφατικό, στρίβοντας το πόδι, κι ο Φρόιντ θα διέγνωσκε, βέβαια, τον φθόνο του πέους. Από τα αλλεπάλληλα πατήματα, το μωσαϊκό χαλάει στα γεννητικά όργανα, ευνουχίζοντας τον ταύρο, κι έχω πετύχει συνεργείο να το επισκευάζει για να συνεχιστεί η συμβολική διαδικασία καταπάτησης των ανδρικών γεννητικών οργάνων. Και σκέφτομαι, εάν γινόταν κάτι αντίστοιχο όπου όλοι θα καταπατούσαν εμφατικά τα γυναικεία γεννητικά όργανα, δεν θα ξεσηκώνονταν τάχα όλοι οι γυναικείοι σύλλογοι; Δεν θα αναγκαζόταν ο Δήμαρχος του Μιλάνου να ζητήσε ταπεινά συγνώμη και να δώσει λύση π.χ. αλλάζοντας το μωσαϊκό;



Διάβαζα τις προάλλες στην ειδησεογραφία για τον επιστήμονα Matt Taylor ο οποίος έδωσε αναφορά για την αποστολή της Ροζέτας στον κομήτη φορώντας ένα πουκάμισο με ζωγραφιές από σέξι γυναίκες και δέχτηκε μια κατακραυγή τόσο μεγάλη που στο τέλος ο άνθρωπος λύγισε κι έφτασε να απολογείται σκυλομετανιωμένος και συναισθηματικά φορτισμένος. Και σκέφτομαι, εάν μια γυναίκα επιστήμονας έβγαινε με ένα μπλουζάκι που θα είχε εικόνες από σέξι άντρες με τα μπράτσα και τους κοιλιακούς φέτες στην φόρα, θα δεχόταν μια τόσο μεγάλη κατακραυγή; Ή έστω μια μικρούλα;



Και μιας και μιλάμε για σέξι ζωγραφιές, για δείτε και τις ζωγραφιές εδώ του Spiderman και της Spiderwoman. Για την ζωγραφιά στα αριστερά και το εφαρμοστό κολάν και το εκτεθειμένο κωλαράκι του Spiderman δεν ακούστηκε ποτέ η παραμικρή αντίδραση. Όταν όμως κυκλοφόρησε η αντίστοιχη ζωγραφιά της Spiderwoman, δημιουργήθηκε μεγάλο θέμα και το εξώφυλλο δέχτηκες έντονες κριτικές, στον Ιστό αλλά και στα έντυπα μέσα! (Σχετικά με το θέμα η πετυχημένη κριτική του Maddox.)



Έβλεπα μια μέρα το παρακάτω βίντεο. Ένα κοινωνικό πείραμα στο οποίο ένας άντρας δήθεν κακοποιεί δημόσια μια γυναίκα ξανά και ξανά. Όλοι γύρω, άντρες και γυναίκες, επεμβαίνουν δυναμικά και άμεσα και καλά κάνουν· ακριβώς έτσι θα έκανα κι εγώ. Μόνο που όταν δοκιμαστεί το αντίστροφο: μια δυναμική γυναίκα να κακοποιεί δημόσια έναν κάπως "μαζεμένο" άντρα, κανείς μα κανείς δεν επεμβαίνει. Εάν υπάρχει κάποια αντίδραση από το περιβάλλον αυτή είναι ειρωνικά γελάκια. Δεν θα έπρεπε όμως να έχουμε μια αντίστοιχη αντίδραση; Δεν είναι το ίδιο άσχημο να κακοποιείται ένας άντρας όπως και μία γυναίκα; Να εκφοβίζεται και να προσβάλλεται η αξιοπρέπειά του και μάλιστα δημόσια;

Ιδού το βιντεάκι:

Η Debra Lafave, δασκάλα σε Γυμνάσιο της Φλόριντας των ΗΠΑ, αποπλανούσε έναν 14χρονο μαθητή και δεν πήγε καν φυλακή γι’ αυτό. Εάν ένας άντρας δάσκαλος είχε αποπλανήσει μια 14χρονη μαθήτριά του, δεν θα φορτωνόταν τάχα μια βαρύτατη ποινή σε εκείνη την ίδια πολιτεία;



Ξεκίνησα με την Ημέρα του Άντρα, ας κλείσω με την Ημέρα του Πατέρα. Από όταν την θυμάμαι ήταν μια "ημέρα" παρακατιανή. Πράγμα που κάπου μου φαινόταν λογικό, ειδικά αν πω να αναλογιστώ πόσο απών ήταν ο πατέρας μου από το μεγάλωμά μου. Υπήρχε στο σπίτι αλλά μέχρι εκεί. Οι κινήσεις του τόσες λίγες που τις θυμάμαι μία μία, μετρημένες κι αγαπημένες. Ευτυχώς, η μάνα μου συμπλήρωνε τα πάντα και ναι, οι μητέρες έχουν κερδισμένη την τόσο λαμπερή και διάσημη "ημέρα" τους. Όμως ακριβώς αυτή η απουσία του πατέρα δεν είναι που δείχνει την ανάγκη να έρθει μπροστά η "Ημέρα του Πατέρα" έτσι ώστε να δώσουμε έμφαση, σαν κοινωνία, στον ρόλο του πατέρα, στην ανάγκη να υπάρχει ενεργά μέσα στην οικογένεια και στην ανατροφή των παιδιών του; Κι επιπλέον, αρκετοί πατεράδες σήμερα την έχουμε κερδισμένη, ακριβώς όπως έχουν κερδισμένη οι μανάδες, την δική τους ημέρα.

Ο σεξισμός υπάρχει στην κοινωνία και νομίζω πως κάποιες φορές υπερβάλουμε. Εάν ένας άντρας φοράει ένα πουκάμισο με ζωγραφισμένες καλλίγραμμες, ή μια γυναίκα ένα μπλουζάκι με ζωγραφισμένους μπρατσωμένους, ή ένας σουπερήρωας ή σουπερηρωίδα, σε ένα διαολεμένο κόμιξ(!), είναι σαν γυμνός/γυμνή, ας είναι και πραγματικά γυμνός/γυμνή, όλα αυτά είναι πράγματα που απλά μπορείς να τα δεις με χιούμορ, δίχως να γεμίσεις άσκοπη οργή. Όταν όμως ένας άντρας κακοποιείται κι ο περίγυρος αντί να επέμβει τον περιγελάει, ή όταν σε μια μεγάλη πολιτισμένη πόλη υπάρχει το έθιμο της συμβολικής κακοποίηση των ανδρικών γεννητικών οργάνων μέσα στην κεντρική πλατεία, ή όταν μια δασκάλα αποπλανήσει ένα αγοράκι λέμε "μαγκιά του μικρού", ενώ αν είναι δάσκαλος και κοριτσάκι θα θέλουμε να λιντσάρουμε τον δάσκαλο, τότε νομίζω πως υπάρχει χώρος για να βελτιώσουμε πράγματα. Υπέρ του ανδρικού φύλου.

(Παρακαλώ, ας μείνει το νήμα, όσο γίνεται, στο θέμα του, στο εάν υπάρχει σεξισμός και διακρίσεις εις βάρος του ανδρικού φύλου).
 
Last edited:
Καλησπέρα αγαπητέ Φαροφύλακα.
Πιστεύω πως ναι, υπάρχει σεξισμός και διακρίσεις σε βάρος και του ανδρικού φύλου, όμως αριθμητικά είναι τόσο μικρό αυτό το σύνολο ανδρών που φτάνει σαν αστείο. Δεν βλέπουμε εύκολα τέτοια παραδείγματα: γυναίκα να ασκεί βία σε άνδρα (σωματική ή ψυχική), γυναίκα να βιάζει νεαρό άνδρα (δεν μπορώ να φανταστώ ποτέ ομαδικό βιασμό), να γίνεται εμπόριο ανδρικής σάρκας, να μην μπορούν να βγουν καν από το σπίτι, κ.λπ. κ.λπ.

Η γυναίκα πρέπει κάθε μέρα, κάθε λεπτό, να τρέχει να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας, οι κοινωνίες και οι νοοτροπίες είναι τόσο ανδροκρατικές που επιστρέφει σαν μπούμεραγκ σε θύτες και θύματα.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Στράτη, συμφωνώ πολύ μαζί σου. Σε αντίστοιχο νήμα για τις διακρίσεις εις βάρος των γυναικών θα είχα σίγουρα πολύ περισσότερα να γράψω.

Απλά, αρκετές από τις παραπάνω διαπιστώσεις μου συνέπεσαν μαζί, και με έκπληξη διαπίστωσα πως ακριβώς επειδή έχουμε όλη την προσοχή μας στις γυναίκες (και καλά κάνουμε), μας ξεφεύγουν κάτι τέτοια "ψιλά", εις βάρος του άντρα (και δεν κάνουμε καλά).
 

Πωλίνα

Κοινωνός
Να πω κάτι για τον ταυρο της Ισπανίας, είναι ένα απλό, παλιό εθιμο γιατί με την ίδια λογική, τι να πούμε για την "Ιουλιέτα" που καθημερινά της χουφτωνουν το βυζί στην Ιταλία;;;
Αυτό...συνεχίστε!
 
Δεν πιστεύω να είμαι εκτός θέματος αν τονίσω πως ένα από τα πράγματα που απεχθάνομαι σε γυναίκα είναι η σιωπή της.
Αν δούμε το παράδειγμα της ενδοοικογενειακής βίας, αν το θύμα είναι ένα παιδί και το τέρας είναι αρσενικό, η γυναίκα σχεδόν πάντα σιωπά.
Ό,τι πιο σιχαμένο μπορώ να σκεφτώ είναι αυτό, (αυτός είναι άρρωστο τέρας, εσύ μωρή κότα τι είσαι; )
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
@Παρότι καλά κάνεις και το αναφέρεις, Πωλίνα, σκέφτομαι πως το χούφτωμα δείχνει πόθο. Το πάτημα των γεννητικών οργάνων δείχνει μίσος.

@Κιντ, γενικότερα στα διαζύγια τα παιδιά πηγαίνουν στην γυναίκα. Θυμάμαι σε ένα ντοκιμαντέρ έναν πολύ καλό πατέρα που έλεγε "ναι! θα πρέπει να πηγαίνουν στην μητέρα! Αλλά όχι εξορισμού!" Για την διατροφή, δεν γνωρίζω.
 

Πωλίνα

Κοινωνός
Νικόλα για το θέμα της διατροφης, νομίζω πως αν υπάρχουν παιδιά 99,99% μεγαλώνουν τα παιδιά με την μητέρα οπότε το θεωρώ λογικό ο άντρας να πληρώνει διατροφή απο τη στιγμή που η γυναίκα αφιερώνει πολυ περισσότερο χρόνο στην ανατροφή και την φροντίδα των παιδιών.
Τώρα αν δεν υπάρχουν παιδιά δεν ξέρω!
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Νομίζω πως ο Κιντ λέει για την 0,00023 % που τα παιδιά θα πάνε με τον πατέρα. :))))
 

Πωλίνα

Κοινωνός
Πάντως ξέρω ζευγάρι που χώρισε, η γυναίκα πήρε τα παιδιά όμως ο άντρας δηλώνει άνεργος και δεν της δίνει τίποτα.
Λογικά έχουν να κάνουν τα εισοδήματα που δηλώνουν μετά.

Μπορεί κάποιος να σβήσει την προηγούμενη ανάρτηση; :ρ
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Νομικά αν η γυναίκα εμφανίζει μεγαλύτερο εισόδημα από τον άντρα τότε πληρώνει αυτή διατροφή στον άνδρα. Βέβαια πλέον και για να εισπράξει η γυναίκα διατροφή πρέπει να δεχτεί το δικαστήριο ότι δεν μπορεί να εργαστεί η ίδια. Μια γυναίκα 25-30 ετών, πτυχιούχος και χωρίς παιδιά, δύσκολα θα πετύχει να της επιδικαστεί διατροφή, γιατί έχει τα προσόντα να εργαστεί. Αν υπάρχουν παιδιά πιθανά να οριστεί διατροφή για τα παιδιά και όχι για την γυναίκα.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Δεν δυσαρεστούμε τους εορτάζοντες. Χρόνια τους πολλά.

Λόγω εμπειρίας μπορώ να πω πως χρόνια πίσω, δηλαδή γύρω στα τέλη του ’70, υπήρχε ένα δίκτυο γυναικείας αλληλεγγύης που δρούσε άτυπα ανάμεσα στις τότε γυναικείες ομάδες. Δρούσε σε γυναίκες που υφίσταντο οικογενειακή βία, σε γυναίκες που είχαν εγκαταλειφθεί χωρίς πόρους, γυναίκες βιασμένες, γυναίκες γενικά ανήμπορες. Στις περιπτώσεις διαζυγίου κατά κανόνα τα παιδιά πάνε με τη μητέρα τους. Κι αν αυτό δεν γίνει αφορμή κι αίτιο να θέλει ο ένας να ταλαιπωρεί τον άλλον κι έχουν κι οι δυό την ωριμότητα να ισορροπούν το ρόλο τους ανάλογα με τις συνθήκες όσον αφορά στα παιδιά πάει καλά.

Διαζύγιο με διατροφή. Θα πω πως σ’ όλη μου τη ζωή μια μόνο φορά γυναίκα πλήρωσε διατροφή κι αυτό γιατί καλοθελήτρια “φίλη” της κατέθεσε βλακείες στο δικαστήριο. Σημειωτέον η γυναίκα είχε πάρει το μοναδικό παιδί, επαγγελματικά από σχετικά φτωχή οικογένεια, αυτοδημιούργητη, με σπουδές και δράση σημαντική σε πολλούς τομείς μέσα κι έξω απ’ τη χώρα...Το πείσμα του συζύγου και η δεν ξέρω πια διάθεση της “φίλης” δημιούργησε το χάος. Μεγάλωσε το παιδί της πληρώνοντας διατροφή στον πολύ πλούσιο σύζυγό της...

Πάμε τώρα στην ενδοοικογενειακή βία και γιατί δεν πρέπει να λέμε “μωρή κότα” μια γυναίκα που βουβαίνεται και είναι ιερό χρέος της κοινωνίας να την βγάλει έξω απ’ το μαρτύριο που είναι καθηλωμένη. Παράγοντες για τη σιωπή της. Φτώχεια, αδυναμία αυτόνομης ζωής, παιδιά, έρωτας. Το τελευταίο μην το υποτιμάμε. Η βία του άντρα προς τη γυναίκα έχει πολλές κι αφάνταστες μορφές. Συμβαίνει στα καλύτερα σπίτια και στα πιο φτωχά συγχρόνως και είναι μια υπόθεση χωρίς ταξικότητα...Ριγώ φέρνοντας στη μνήμη μου τις παγίδες που περιβάλλουν μια γυναίκα που σιωπά, ένα κορίτσι που σιωπά...μια μάνα που σιωπά...έναν ολόκληρο περίγυρο που δεν βλέπει και δεν ακούει νύχτες και μέρες ολόκληρης εξαθλίωσης...
Παρακαλώ ας μην είμαστε τόσο ακραίοι στους χαρακτηρισμούς μας...

Κι έρχομαι στην χειραφέτηση των γυναικών σήμερα...Έχουν φύγει αρκετά μπροστά οι γυναίκες...Έχουν μείνει πολύ πολύ πίσω ο γυναίκες...Δεν έχω τίποτ’ άλλο να πω...Με διακατέχει τεράστια οργή απέναντι στην οικουμενική κοινότητα των Ανθρώπων με Α κεφαλαίο που δεν γίνεται τίποτα όταν σε συγκεκριμένες χώρες, παιδιά παντρεύονται μεγάλους άντρες, για να πεθάνουν από τις ερωτικές συνέπειες των αχόρταγων συζύγων τους την περιβόητη και πολυπόθητη νύχτα γάμου τους...Γυναίκες χάνουν την ικανότητα της σεξουαλικότητάς τους με διάφορες μεθόδους ευνουχισμού τους...γυναίκες πεθαίνουν βιαζόμενες, στειρωνόμενες και έχουμε πρόσφατες συνεχόμενες σε βαθμό επιδημίας υποθέσεις μαζικών βιασμών και μαζικής στείρωσης στην Ινδία επί παραδείγματι...Η διάφορες Θάτσερ ή οι όποιες άλλες έχουν ανέλθει σε θώκους εξουσίας δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Και η Ελισάβετ η Α’ έφερε τα πάνω κάτω στην Αγγλική ιστορία...τι να τα κάνω;

Χρόνια πολλά άντρες...Τίποτα δεν συγκρίνεται μ’ αυτά τα διαχρονικά τραύματα στο σώμα και στον ψυχισμό του γυναικείου κόσμου...Μεγάλη κουβέντα το πόσο έχουν χειραφετηθεί οι γυναίκες πια...μέσα σ’ αυτό το τραγικό παιχνίδι εγωϊσμού κι εξουσίας που παίζεται ανάμεσα στα δυο φύλα. Μιλάμε για την πιο τρανή φυλακή και για τους δυό...
 
Last edited:
@Διατσέντα καλησπέρα. Είμαστε εκτός θέματος.
Πίστεψέ με, έχω κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίζω σκληρά την κάθε ύπαρξη που τολμά να αυτοαποκαλείται μάνα, όταν βάζει πάνω από το παιδί της φοβίες, πάθη ή οτιδήποτε. Όχι κότα θα την πω αλλά κάτι χειρότερο.

Δεν βάζω την ευαισθησία των αφτιών μου ή την καλαισθησία των καθωσπρέπει λέξεων παραπάνω από την αλήθεια. Όταν ένα παιδί είναι το θύμα και η γυναίκα σιωπά τότε είναι σκουπίδι και τίποτε περισσότερο.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Δεν διαφωνώ όταν το παιδί είναι το θύμα κι αυτή σιωπά, αν και σε γενικές γραμμές μόνο σε εγκληματικές προσωπικότητες ισχύει κάτι τέτοιο. Η μάνα υπερασπίζεται μέχρις εσχάτων το παιδί της, όμως η ίδια μπορεί να σιωπά για το δικό της μαρτύριο ακόμα και για χάρη του. Εδώ εγώ αρνούμε να δεχτώ το “μωρή κότα” . Το βασανιζόμενο παιδί είναι υπόθεση άλλης κουβέντας. Εγώ μιλώ για βασανιζόμενες γυναίκες. Όχι για βασανιζόμενα παιδιά. Σε αντιδιαστολή πάντα με την αντρική καταπίεση που είναι το θέμα εδώ. Τα παιδιά είναι άλλος κλάδος κουβέντας. Τεράστιος κι εξίσου τρομακτικός ο κλειός και σ’ αυτή την αδύναμη κατηγορία ανθρώπων. Αν η μάνα συναινεί στο να εκδίδεται το 14χρονο κορίτσι της, κρέμασμα ανάποδα λέω εγώ...γιατί σάρκα απ’ τη σάρκα της και γιατί γυναίκα όπως αυτή. Διπλό κακούργημα.
 
Κι εγώ συγκεκριμένα μιλάω, δεν παίζω τις κουμπάρες με τις λέξεις. Θηλυκό δίποδο που σιωπά και θύμα είναι ένα παιδί.
 

Ιωάννα Μος

Κοινωνός
Σκέφτομαι πως η ψυχολογική κακοποίηση αντρών από γυναίκες ίσως να μην είναι τόσο σπάνιο φαινόμενο όσο νομίζουμε. Απλά έχουμε συνηθίσει να μην του δίνουμε μεγάλη σημασία. Κι επειδή, τις περισσότερες φορές, η σωματική κακοποίηση είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη λόγω σωματικής διάπλασης, μας δίνεται η αίσθηση πως δεν τρέχει τίποτα σοβαρό. Ας μην μιλήσω για την πίεση που υφίστανται και τα δύο φύλα λόγω κοινωνικών στερεοτύπων, γιατί πρέπει να πάω και για ύπνο...
Αυτό για την δασκάλα από τη Φλόριντα δεν μπορώ να το πιστέψω. Είναι δυνατόν;
Τέλος, μου φαίνεται πως όλοι συμφωνούμε στο ότι αν μια γυναίκα κακοποιείται η ίδια και δεν βρίσκει το θάρρος να μιλήσει, τότε είναι θύμα και χρειάζεται βοήθεια. Αν όμως βλέπει τον σύντροφό της να κακοποιεί το παιδί τους και δεν βρίσκει το θάρρος να μιλήσει, τότε είναι συνένοχος στην κακοποίηση, όποια συναισθηματική εμπλοκή κι αν την εμπόδισε να τον καταγγείλει.
 
@Ιωάννα καλησπέρα.
Δεν μπορεί να διαφωνήσει κανένας μαζί σου, υπάρχει όμως μία σημαντική παράμετρος όταν ο σεξισμός είναι από την πλευρά της γυναίκας· αυτή είναι η, κάποια, ψυχοσωματική ιδιαιτερότητα που θα έχει ο άνδρας, δηλαδή, ίσως πιο μικροκαμωμένος, ίσως φοβικός, ίσως ψυχικά τραύματα και πολλά άλλα.
Δεν είναι εύκολο να δεις φυσιολογικά λειτουργικό ζευγάρι που η γυναίκα να κακοποιεί τον άνδρα ή να κάνει διακρίσεις σε βάρος του ή γενικά, να είναι εξουσιαστική επάνω του με τρόπο σεξιστικό.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Ο Γάλλιας ήταν, εκεί στη δεκαετία του ’60, που είχε επινοήσει το φοβερό ζευγάρι της Χοντρής και του Ζαχαρία...υποθέστε τον Ζαχαρία έναν λεπτοκαμωμένο άντρα, μορφή παραεκκλησιαστικής οργάνωσης και την Χοντρή τρισδιάστατη...δύσκολη σχέση...και ναι είναι και κάτι στρίγγλες που εξοντώνουν και τα πιο ανθεκτικά στομάχια με την γκρίνια τους...τι να την κάνεις τη σωματική βία εκεί...Εκεί ο άλλος πεθαίνει από καρδιακά νοσήματα, μετά από επίμονο σφυροκόπημα χρόνων...:))))

Εγώ εκεί είμαι με τον κ. Ζαχαρία...παραβαίνω άνετα τις αρχές μου...

 
Top