Δεν υπάρχει πρόγραμμα θανάτου γραμμένο στο DNA μας.

Τζίλντα

Όμορφο Νιάτο
Χμ, Μία. Εγώ το τραβάω ακόμα μακρύτερα. Μακάρι να καταφέρουμε, γνωρίζοντας τη διάγνωση, να ζούμε αγνοώντας την. Κόντρα! Να μην αφήσουμε να χάσουμε τη ζωή μας πριν χαθεί από μόνη της.
 

Μια

Κοινωνός
Μπορει να γινει.Εχει συμβει.Αλλα θελει δουλεια με τον εαυτο σου και δυναμη του μυαλου.Συνηθως αφηνομαστε στην αδυναμια μας.Εχω γνωστο μου που αρρωστησε με καρκινο,ειναι 10 χρονια τωρα που ζει μεσα στην αγωνια και τον φοβο και την γκρινια και καταστρεφει την ζωη του και την ζωη των αλλων.Δηλ δεν ζει απλα περομενει να πεθανει.Το κοντρα που λες ειναι πολυ μεγαλη ιστορια...
 

Τζίλντα

Όμορφο Νιάτο
Μα δεν είπα ότι είναι εύκολο. Και καθόλου μάλιστα. Ας προσπαθήσουμε όμως. Για να μην πεθάνουμε πιο πριν από τον ίδιο το φόβο. Ζωή είναι αυτή κάτω από το βάρος τέτοιου φόβου; Είχα έναν γνωστό που του είχαν δώσει 6 μήνες ζωή. Με την ψυχική του δύναμη την παρέτεινε για 7 ακόμα χρόνια. Και σε βεβαιώ, με ποιότητα ζωής.
 

Ειφφελ

Κοινωνός
Ειφφελ αμα ριξεις μια ματια στο αρθρο απο το οποιο ξεκινησα το νημα θα δεις οτι μιλαει και για το διαφορετικο μεσο ορο ζωης που εχουμε σημερα απο τις παλιοτερες γενιες και για τα ζωα.
Ομολογώ οτι δεν το διάβασα :)

Απο βιολογικης αποψης παντως, εχει εκφραστει η αποψη, οτι μπορουμε να παρατεινουμε την ζωη, αν καθυστερησουμε την ηλικια που γινομαστε γονεις. Αυτο θα αναγκασει τον οργανισμο να μεγαλωσει το διαστημα της αναπαραγωγικης περιοδου στην γυναικα, αρα την νεοτητα, και επειτα θα μεγαλωσει το οριο ηλικιας.
Είχα διαβάσει ένα άρθρο που έλεγε οτι είμαστε προγραμματισμένοι με σκοπό την αναπαραγωγή, για αυτό απο αυτή την ηλικία και μετά αρχίζει η κατιούσα. Έλεγε ακόμα οτι για να μπορέσεις να αυξήσεις το χρόνο ζωής σου πρέπει να καταναλώνεις λιγότερη τροφή απο όσο χρειάζεται ο οργανισμος σου με σκοπό να έχει μικρές ελλείψεις σε στοιχεία και να βρίσκεται σε μια κατάσταση πανικου το σώμα ωστε να συνεχίσει να προσπαθεί να ανταπεξέλθει υπο αυτές τις συνθήκες και να γερνάς με μικρότερους ρυθμούς.

Τώρα κατα πόσο ισχύει αυτό, δεν ξέρω. Άκουσα πάντως οτι ο συγκεκριμένος που έγραψε το άρθρο και έκανε πράξη αυτό που πίστευε, πέθανε σε νορμάλ ηλικία.
 

Νυχτοφύλακας

Όμορφο Νιάτο
Πολύ ενδιαφέρον το θέμα και οι απόψεις σας. Ο θάνατος είναι πάντα επίκαιρος. Ελπίζω να μεταφέρω όλα τα παρακάτω χωρίς λάθη.
Σχετικά πρόσφατα αποκωδικοποιήθηκε το ανθρώπινο DNA και παρατηρήθηκε ότι κατά την διάρκεια της ζωής μας η αλληλουχία του κώδικα αλλάζει.
Οι μεταλλάξεις αυτές σίγουρα οφείλονται στο τι δέχεται το σώμα μας από τον αέρα, το νερό, την τροφή, ακόμα και επιδερμικά αλλά υπάρχουν και
αστάθμητοι παράγοντες.
Η ηλιακή ακτινοβολία που χρειαζόμαστε τόσο, είναι ταυτόχρονα επιζήμια και εικάζεται ότι και η κοσμική ακτινοβολία βάζει λίγο το χεράκι της.
Η ίδια ή Γη είναι ραδιενεργή, αλλού ελαφρά και αλλου όχι, π.χ. διάβασα πρόσφατα ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας στην Θράκη είναι διπλάσια
από αυτά της Αττικής, λόγω ενός μεγάλου κοιτάσματος ουρανίου που βρίσκεται στον νομό Καβάλας.
Υπολογίστε επίσης το τι έχουν κάνει στο περιβάλλον οι περίπου 600 πυρηνικές δοκιμές που έγιναν τα τελευταία 65 χρόνια.
Από την στιγμή λοιπόν που τα περισσότερα κύτταρα μας εχουν ένα μικρό κύκλο ζωής και το σώμα μας τα αναπληρώνει συνέχεια,
από ένα σημείο και μετά τα καινούργια κύτταρα είναι ελάχιστα διαφορετικα από τα αρχικά ίσως, αλλα σίγουρα διαφορετικά.
Αν βγάλεις φωτοτυπία μια εικόνα και μετά βγάλεις φωτοτυπία την φωτοτυπία....και ουτω καθ'εξής για 100 φορές,
η 100η φωτοτυπία θα είναι πολύ διαφορετική απο την αρχική εικόνα.
Και αυτό είναι τα γηρατειά.

Το DNA μπορεί και να μην έχει τον θάνατο, την φθορά δηλαδή, στην κωδικοποίηση του και είναι φυσικό γιατί όλα τα είδη τείνουν
να εξελίσονται προς το καλύτερο. Από την αλλη μεριά όμως πόσο καλό πράγμα είναι η μακροβιότητα ?.
Αν ζούσαμε 300 χρόνια και με τους ρυθμούς που ζούμε τώρα θα είχαμε ήδη καταστρέψει τον πλανήτη εδώ και πολύ καιρό.
Πρέπει να πεθάνουμε για να ζήσούν οι επόμενες γενιές και συμφωνώ με τον Αμοντιλιάδο ότι θα ήταν μία κόλαση. Υπάρχει και μία
φοβερή ταινία σχετικά, το "Zardoz" με τον Σων Κοννερυ.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο θάνατος είναι αυτό που δίνει αξία στην ζωή μας και αν η ζωή μας δεν έχει αξία δεν την ζούμε καλά.
Αρχές του 2012 πέθανε ο γηραιότερος Αμερικάνος σε ηλικία 111 χρ. αν δεν απατώμαι. Δούλευε από τα 18 του σαν σιδηροδρομικός
υπάλληλος μέχρι και την ημέρα που πέθανε.
(δεν είχε βγει στην σύνταξη :) )

Σε μία πρόσφατη συνέντευξή, στην ερώτηση "Πείτε μας τι πρέπει να κάνουμε για να ζήσουμε ως τα 100 ?" απάντησε τα εξής :
"Τρία πραγματάκια.
Μην κάνετε στους άλλους αυτά που δεν θέλετε να κάνουν σε εσάς.
Κάντε μία δουλειά που σας αρέσει να κάνετε, αλλά ακόμα και αν δεν σας αρέσει, κάντε την καλά.
Συμφιλιωθείτε με τον θάνατο όσο πιο γρήγορα μπορείτε."
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
[ το κείμενο έχει σπασμένες γραμμές, μπορείς, σε παρακαλώ, να τις διορθώσεις; :) ]
 

Αλίκη

Κοινωνός
Πως εγινε κ το νημα που ξεκινησα για τη ζωη κατελειξε σε νημα για το θανατο; :χμχμ:
Αυτο που λες ακριβως, Νυχτοφυλακα, επισημαινει κ στο αρθρο του, οτι η συμφιλιωση-συμβολαιο που κανουμε με τον θανατο, η σιγουρια μας κ η πιστη μας σε αυτον εχουν σαν αποτελεσμα το να προγραμματιζουμε τη ζωη μας κ τον οργανισμο μας ωστε καποια στιγμη να πεθαινουμε. Με αυτον τον κυριο απο την Αμερικη συμφωνω απολυτα σε αυτα που λεει, εκτος απο τη συμφιλιωση. Οι περισσοτεροι ανθρωποι πεθαινουν λογω λανθασμενου τροπου ζωης, καταχρησεων, απροσεξιας κλπ γιατι τον θανατο τον εχουν σιγουρο κ νομιζουν πως δεν εχει καμια σημασια το πως θα ζησουν αφου ετσι κι αλλιως θα πεθανουν.
Εγω προσωπικα πιστευω στη ζωη, γιατι το να ξερω ας πουμε οτι καποια μερα θα πεθανω, να το εχω σιγουρο και να το περιμενω, δεν ξερω αν θα μου εδινε κουραγιο να ξεκινησω τη μερα μου κ ολα θα μου φαινονταν ματαια... αλλα νταξει, αυτο ειναι το δικο μου σκεπτικο :)
 

Ρεγινόρα

Κοινωνός
Εγώ δεν θέλω να πεθάνω, σύντομα εννοώ, και η σκέψη αυτή μου προκαλεί τρόμο. Έχω ακόμη πολλά να δώσω και να προσφέρω στους γύρω μου, και κυρίως, πολλή αγάπη να μοιράσω.
 

Νυχτοφύλακας

Όμορφο Νιάτο
Γειά σου Φάρε !. Συγγνώμη δεν το πρόσεξα για τις σπασμένες γραμμές και είναι αργά τώρα ε ?. Θα έχω τον νου μου από εδώ και πέρα.

Αλίκη σίγουρα είναι θέμα τρόπου σκέψης και καθένας αντιμετωπίζει την ζωή και τον θάνατο διαφορετικά. Η ουσία είναι ότι στο τέλος πεθαίνουμε. Μπορεί να είναι κάποιος απρόσεχτος, να κάνει καταχρήσεις ή ακόμα και να ζει επικίνδυνα και να φύγει από φυσικά αίτια σε βαθιά γεραμάτα. Κάποιος άλλος μπορεί να προσέχει την διατροφή του, την υγεία του και να κάνει ήρεμη και μετρημένη ζωή και ξαφνικά να του πέσει μία γλάστρα στο κεφάλι την ώρα που κάνει τα ψώνια του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεσαλώνουμε σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά ούτε να γίνουμε και αγοραφοβικοί.
Το να έχεις μέτρο είναι πάντα το σωστό και το ποθητό, αλλά η αποφυγή ρίσκων στην ζωή μας φέρνει την ρουτίνα. Ρώτα όσους ζουν επικίνδυνα ή κάνουν επικίνδυνο επάγγελμα και θα σου πουν όλοι το ίδιο πράγμα. Η πιθανότητα ότι μπορεί να πεθάνεις εξαιτίας αυτού που κάνεις, σου δείχνει πόσο σημαντικό είναι να ζεις.
 
Last edited:
Πως εγινε κ το νημα που ξεκινησα για τη ζωη κατελειξε σε νημα για το θανατο; :χμχμ:
Αυτο που λες ακριβως, Νυχτοφυλακα, επισημαινει κ στο αρθρο του, οτι η συμφιλιωση-συμβολαιο που κανουμε με τον θανατο, η σιγουρια μας κ η πιστη μας σε αυτον εχουν σαν αποτελεσμα το να προγραμματιζουμε τη ζωη μας κ τον οργανισμο μας ωστε καποια στιγμη να πεθαινουμε. Με αυτον τον κυριο απο την Αμερικη συμφωνω απολυτα σε αυτα που λεει, εκτος απο τη συμφιλιωση. Οι περισσοτεροι ανθρωποι πεθαινουν λογω λανθασμενου τροπου ζωης, καταχρησεων, απροσεξιας κλπ γιατι τον θανατο τον εχουν σιγουρο κ νομιζουν πως δεν εχει καμια σημασια το πως θα ζησουν αφου ετσι κι αλλιως θα πεθανουν.
Εγω προσωπικα πιστευω στη ζωη, γιατι το να ξερω ας πουμε οτι καποια μερα θα πεθανω, να το εχω σιγουρο και να το περιμενω, δεν ξερω αν θα μου εδινε κουραγιο να ξεκινησω τη μερα μου κ ολα θα μου φαινονταν ματαια... αλλα νταξει, αυτο ειναι το δικο μου σκεπτικο :)
ισως γιατι ζωη κ θανατος ειναι στο μυαλο ολων μας εννοιες αλληλενδετες . ζω με εναν τροπο χ (τον επιλεγω) αλλα ξερω οτι καποια στιγμη θα πεθανω με εναν τροπο χ,ψ (τον επιλεγω; ) κλπ.
προσωπικα δε με τρομαζει τοσο η ιδεα του θανατου αλλα η πορεια προς αυτον. ο τροπος που θα γινει με την εννοια του πως θα επηρεασει την εναπομεινουσα ζωη μου κ των δικων μου. κοινως πορεια θανατου με πονο, ανημπορια,χασιμο του εαυτου μου ,των λογικων μου κλπ. Ισως επειδη εχω αυτες τις σκεψεις στο μυαλο μου δεν μπορεσε να με καλυψει ο Γιαλομ με τον κηπο του Επικουρου που επιτελους τελειωνω.

Καταλαβαινω τι εννοεις οταν αναφερεις την εννοια της ματαιοτητας κ νομιζω καποια στιγμη της ζωης μας μπορει να την περασουμε ολοι. συνηθως ομως ειναι συνδυασμενη αυτη η φαση με καποιο δυσαρεστο γεγονος το οποιο προκαλει τετοια συναισθηματα κ ειναι αυτο το οποιο πρεπει να δουλευτει. προσωπικα την περασα αυτη τη φαση κ ηταν απολυτα συνδεδεμενη με θανατο. σπανια ομως σ'αφηνει η ζωη κ η ομορφια της να σε παρει τελειως απο κατω, κ αυτο ειναι σταση ζωης
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Η ζωή, όσο ρουτινιάρικη μας φαίνεται μερικές φορές, δεν παύει να είναι εξίσου και απρόοπτη. Οπότε, δεν μπορούμε να "καλουπώσουμε" απόλυτα στάσεις ζωής για να μπορέσουμε να ζήσουμε μερικά χρόνια παραπάνω. Στο αρχικό άρθρο, αναφέρει ένα παράδειγμα τα ποντίκια, που ενώ έξω στην φύση τα περισσότερα ζουν ένα χρόνο, στο αποστειρωμένο περιβάλλον του εργαστηρίου, φτάνουν τα τρία.
Μπορούμε να επιλέξουμε να κάνουμε πράγματα, που πιστεύουμε ότι θα ωφελήσουν τον σώμα και την ψυχή μας. Το ζητούμενο όμως για μένα, δεν είναι να κάνω αυτά που θα επιλέξω, με την σκέψη ότι θα ζήσω παραπάνω, αλλά γιατί μέσα από αυτά, θα ήθελα να νιώθω ότι με ευχαριστεί ο τρόπος που ζω καθημερινά.
 
Top