Βικτώρια Χίσλοπ (Victoria Hislop): "Το νησί" .



Τίτλος: Το Νησί
Πρωτότυπος τίτλος: The island
Συγγραφέας: Βικτόρια Χίσλοπ (Victoria Hislop)
Μετάφραση: Μιχάλης Δελέγκος
Εικονογράφηση: Κοσμάς Αρβανίτης & συνεργάτες
Εκδόσεις: Διόπτρα
Έτος έκδοσης: 2007
Έτος πρώτης έκδοσης: 2005 (Αγγλικά)
Αριθμός σελίδων: 500
ISBN: 9789603643296


Δεν έχω ξαναπαρουσιάσει ποτέ βιβλίο. Και τώρα δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω.
Με δυσκολεύει και το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό, έχει δύο αφετηρίες.
Η πρώτη αρχή είναι στα 1953, τότε που ένας ηλικιωμένος βαρκάρης, στην Πλάκα, μεταφέρει μια νεαρή γυναίκα, στην αποικία λεπρών, στη Σπιναλόγκα.
Η δεύτερη αρχή , και αυτή πάλι στην Πλάκα, στην Κρήτη, το 2001. Μια νεαρή γυναίκα (η Αλέξις) είναι και πάλι ο μοναδικός επιβάτης μιας βάρκας που πηγαίνει στην Σπιναλόγκα.

Η Αλέξις είναι πτυχιούχος αρχαιολόγος, ζει στην Αγγλία και είναι κόρη ενός Βρετανού και μιας Ελληνίδας, της Σοφίας. Εφοδιασμένη με ένα γράμμα από την μητέρα της προς μια ηλικιωμένη φίλη, καταφτάνει στην Πλάκα αποφασισμένη να ψάξει το παρελθόν της μητέρας της. Ένα παρελθόν για το οποίο δεν είχε την παραμικρή ιδέα, μιας και η μητέρα της δεν μιλούσε ποτέ για αυτό. Πίστευε ότι, το παρελθόν της οικογένειάς της, ίσως την βοηθούσε να κατανοήσει περισσότερο τον χαρακτήρα της μητέρας της αλλά και έλπιζε ότι θα την βοηθούσε να πάρει και κάποιες αποφάσεις σε σχέση με την ίδια της την ζωή…

Στην Πλάκα συναντά την ηλικιωμένη γυναίκα, σύζυγο του ταβερνιάρη, την Φωτεινή. Η Φωτεινή, ζει στην Πλάκα όλη της τη ζωή, υπήρξε φίλη της οικογένειας της Σοφίας από τότε που θυμάται τον εαυτό της, και με την παρότρυνση της Σοφίας, γίνεται ο καλύτερος αφηγητής της ιστορίας της οικογένειας. Κι έτσι αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι….

Η εξιστόρηση της Φωτεινής ξεκινά λίγα χρόνια πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η προγιαγιά Ελένη, δασκάλα στο νησί, και ο προπάππος Γιώργης, βαρκάρης που εκτός από το ψάρεμα, ασχολείται και με την μεταφορά ασθενών, γιατρών, και προμηθειών στο νησί. Ζουν ήρεμα, φτωχικά, με τις δυο τους κόρες, την Άννα, μια κάπως δύστροπη μικρή, και την συνεσταλμένη Μαρία.
Οι ζωές των μελών της οικογένειας του Γιώργη, αλλά και οι ζωές των συγχωριανών τους, εμπλέκονται με τις ζωές των χανσενικών ασθενών του νησιού της Σπιναλόγκας, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Πλάκα. Η ασθένεια χτυπά και την πόρτα της οικογένειας του Γιώργη… Το χωριό συγκλονίζεται καθώς δυο μέλη του πρέπει να σταλούν στο νησί των λεπρών..

Η ασθένεια, ο πόλεμος που ήρθε και στην Κρήτη το 1941, ο αγώνας για επιβίωση των κατοίκων της Πλάκας, η ζωή στο νησί καθώς και ο αγώνας τους για καλύτερες συνθήκες, ο έρωτας, τα πάθη, οι φιλοδοξίες, οι αντιπαραθέσεις, οι προκαταλήψεις, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, ο θάνατος, η αγάπη, η προδοσία, η άγνοια, η αφοσίωση, η πραγματική φιλία, το καθήκον, όλα σε ένα κουβάρι που σιγά σιγά ξετυλίγεται….

Μια ιστορία που συγκινεί σε ένα καλογραμμένο βιβλίο. Πιστεύω πως η συγγραφέας ‘χρησιμοποίησε’ με μεγάλη ευαισθησία, τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή της, καθώς και τις πραγματικές ιστορίες κάποιων ανθρώπων που έζησαν στην περιοχή την εποχή στην οποία αναφέρεται.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα: Ήταν το πρώτο μυθιστόρημα της Βικτόριας Χίσλοπ, η οποία αφού εργάστηκε στο χώρο των εκδόσεων για αρκετά χρόνια, αποφάσισε κάποια στιγμή στη ζωή της να αλλάξει σταδιοδρομία και να γίνει ανεξάρτητη δημοσιογράφος. Το πρώτο αυτό μυθιστόρημα έγινε αμέσως σχεδόν επιτυχία, απέσπασε το βραβείο καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα το 2007 και κυκλοφόρησε σε πάνω από 23 χώρες. Άλλα βιβλία της ίδιας : The return (Η επιστροφή), The thread (Tο νήμα) και το The last dance (Ο τελευταίος χορός). Όλα τα βιβλία της κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Λίγα λόγια για την τηλεοπτική σειρά: Το νησί, μεταφέρθηκε σε μια σειρά 26 επεισοδίων στην ελληνική τηλεόραση. Η τηλεοπτική σειρά, μια από τις πιο ακριβές και πιο προσεγμένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, βασίστηκε στο βιβλίο αλλά με σεναριογράφο την κ.Παπαοικονόμου σε συνεργασία με την συγγραφέα του βιβλίου, άλλαξαν κάποια δεδομένα του βιβλίου, δημιούργησαν νέους χαρακτήρες ή έδωσαν περισσότερο βάρος σε χαρακτήρες που ήδη υπήρχαν. Θεωρώ πως ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης.

Η κ.Χίσλοπ, έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις της, ότι προτίμησε την ελληνική παραγωγή από μια ταινία στο Χόλιγουντ, γιατί φοβήθηκε ότι στο Χόλιγουντ η ταινία θα εξελισσόταν σε ταινία τρόμου. Ήθελε η παρουσίαση να επικεντρωθεί στις ανθρώπινες ιστορίες και όχι μόνο στην ασθένεια και στα εφιαλτικά σημάδια που αυτή αφήνει.

Λίγα λόγια για την νόσο του Χάνσεν: μέχρι και τρεις δεκαετίες πριν το τέλος του 19ου αιώνα, πίστευαν ότι η ασθένεια ήταν κληρονομική. Ο Νορβηγός γιατρός Χάνσεν γύρω στα 1870 απέδειξε πως η νόσος ήταν μολυσματική, και όχι ιδιαίτερα μεταδοτική. Η νόσος, θεραπεύεται πλήρως στις μέρες μας, - δεν υπάρχει εμβόλιο - , ωστόσο 1000 περίπου νέα κρούσματα καθημερινά διαγιγνώσκονται σε χώρες κυρίως της Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής.



Λίγα λόγια για το νησί: Η Σπιναλόγκα (Μακρακάνθη/Νησί/Κολοκύθα), το τελευταίο σημείο της Κρήτης που κατάφεραν να καταλάβουν οι Τούρκοι, το 1715, έγινε τόπος συγκέντρωσης των λεπρών, κυρίως της Κρήτης, στα 1903. Με την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, άρχισαν να στέλνονται εκεί ασθενείς (κυρίως οι ‘αντιδραστικοί’) από όλη την Ελλάδα, ενώ σταδιακά έγινε Διεθνές Λεπροκομείο της Ευρώπης. Κατά την διάρκεια της κατοχής, το νησί έμεινε αλώβητο από τους εισβολείς, λόγω του φόβου που προκαλούσε η ασθένεια. Το 1957 το νησί σταμάτησε να λειτουργεί ως λεπροκομείο, μιας και οι περισσότεροι ασθενείς είχαν ήδη θεραπευτεί, και οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο των Αθηνών.



Ως επίλογο στην παρουσίαση του βιβλίου σας παραθέτω δυο λόγια για το βιβλίο από έναν πρώην ασθενή του νησιού, του Εμμανουήλ Φουντουλάκη :


Βρίσκω "Το νησί" ένα ευαγγέλιο διακήρυξης της αγάπης και ευχαριστώ τη συγγραφέα από τα βάθη της καρδιάς μου για την λεπτότητα με την οποία χειρίστηκε τους πάσχοντες από την νόσο του Χάνσεν.​
 
Last edited by a moderator:
To είχα διαβάσει από το πρωτότυπο τον Σεπτέμβρη του '10, όταν άρχισε να διαφημίζεται η τηλεοπτική σειρά. Δεν είμαι εξπέρ στα αγγλικά και ήθελα να κάνω την πρώτη απόπειρα με ένα πιο βατό βιβλίο -δεν έπεσα έξω. Δεν με δυσκόλεψε ιδιαίτερα "Το Νησί" και σίγουρα μου άρεσε, αν και δεν μπορείς να το κατατάξεις δίπλα σε μεγάλα λογοτεχνικά έργα. Αν και εμπορικό, όμως, είναι καλό, ασχολείται με ευαισθησία και λεπτότητα με ένα δύσκολο θέμα και η πλοκή του καταφέρνει να συγκινήσει. Πολύ καλή και η τηλεοπτική μεταφορά (με πολλές αλλαγές, πάντως, σε σχέση με το βιβλίο).
 
Τι καλό κοριτσι η Μαρια, πραγματικά πάνγλυκη προσωπικότητα:)και αν και περιγράφεται ως μια πανέμορφη, ψιλολιγνη μελαχροινη κοπέλα , η Μαρια δεν δινει καθόλου βάση σε αυτό και παρουσιάζεται ενας ταπεινός και ήρεμος άνθρωπος που δεν θεωρει τιποτα ως δεδομένο σε αντιθεση με την αδελφή της. Kαι δινει και μεγάλη παρηγορια στον πατερα της που ποτε μα ποτε δεν ξεχνά! Στο βιβλίο είναι μικροτερη από την αννα! Η Γιουλίκα ηταν πολύ καλή στον ρολο και έβγαλε όλη αυτην την γλυκητητα και την σοβαρότητα της Μαριας και ιδανικος και ο ηθοποιος που ερμηνευσε τον Κυριτση
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Τέλειωσα σήμερα το "Νησί" με ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια έμαθα πολλά για την ασθένεια της λέπρας και τη ζωή στη Σπιναλόγκα. Υποκλίνομαι στην έρευνα που έκανε η συγγραφέας και στον σεβασμό με τον οποίο προσέγγισε το θέμα της. Η ίδια η ιστορία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, με πολλή αγωνία. Απ' την άλλη, η Χίσλοπ δεν με ενθουσίασε ως αφηγήτρια. Οι χαρακτήρες της δεν είχαν το βάθος που θα ήθελα ή ίσως η ματιά της ήταν κάπως αποστασιοποιημένη. Επίσης, κάποιες φορές περιέγραφε συναισθήματα με υπερβολικό λυρισμό, κάτι που γενικά δεν μου πολύ-αρέσει. Προτιμώ ο συγγραφέας να μην χρειάζεται να σου πει στα ίσια (πόσο μάλλον με διάφορα γλωσσικά στολίδια) ότι ο ήρωάς του τη δεδομένη στιγμή φοβάται, χαίρεται, λυπάται ή αισθάνεται ερωτευμένος. Κάτι τέτοια με ξενερώνουν στην αφήγηση.

Η ουσία είναι ότι με όσα είχα ακούσει περίμενα ότι θα έβρισκα το "Νησί" συγκλονιστικό, και ότι θα μου δημιουργούσε πολλά και έντονα συναισθήματα. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Όμως το διάβασα με μεγάλη όρεξη και αγωνία. Η αρχική ιδέα ήταν πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα, και η πλοκή εξαιρετική. Σε λίγες μέρες θα αρχίσω και την τηλεοπτική σειρά.
 
Ίζι κι εγώ κάπως έτσι τη βλέπω τη Χίσλοπ πια.. Το "Νησί" μου είχε αρέσει, αλλά το δεύτερο βιβλίο της που διάβασα, το "Νήμα", με ξενέρωσε για όλους τους λόγους που λες. Μου φάνηκε πιο πολύ σαν ντοκυμαντέρ παρά σαν μια ιστορία με την οποία μπορείς να δεθείς συναισθηματικά.. Δε νομίζω να ξαναδιαβάσω εύκολα κάτι δικό της πάντως.
 
Πολύ καλό βιβλίο. Αυτό βέβαια συνέβη γιατί η συγγραφέας στηρίχτηκε (για να μη χρησιμοποιήσω χειρότερη λέξη) σε μια πολύ καλή ταινία. Την ταινία της Λίλας Κουρκουλάκου "Το νησί της σιωπής", που γυρίστηκε το 1958. Λογικό λοιπόν τα επόμενα έργα της να μην είναι της ίδιας αξίας.
Και κάτι ακόμη: Η θεραπεία της Λέπρας, μιας αρρώστιας που ήταν ο φόβος των εθνών από την αρχαιότητα (βλ. Παλαιά και Καινή Διαθήκη) μέχρι τη δεκαετία του 1950, δίνει δύναμη σε κάποιους ερευνητές στο χώρο της Ιατρικής να θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή για την ανακούφιση των αρρώστων χωρίς κανένα προσωπικό όφελος. Πιστέψτε με υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στις μέρες μας, αλλά δεν είναι αυτοί που προβάλλει η τηλεόραση.
 
Last edited:
σοφα λόγια του προεδρου

φυσικα θα ξερετε πως υπάρχει και ταινια το νησι της σιωπής από την πρωτη ελληνιδα σκηνοθετρια η οποια ειχε παρει λήψεις την στιγμη που λεπροι υπήρχαν ακομα πάνω στο νησι και πανω κατω μοιαζει λίγο η ιστορια με της χισλοπ καθως υπάρχει παλι λαβ στορυ! η δε σκηνοθέτης δεν φοβηθηκε καθολου να χαιρετησει και να μιλησει και να ακουσει τους λεπρους εποχές μεγάλων προκαταλήψεων που η βαρκα πήγαινε στο νησι μονο τροφιμα και εφευγε ξανα! μιλάμε για θαρραλεα γυναικα
 
σοφα λόγια του προεδρου
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ!!!!ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!
ΝΟΥΣΙΑΣ!!!!Τον γνωρισα αρκετα καλα το καλοκαιρι οταν του πηρα μια εφ ολης της υλης συνεντευξη για την ιστοσελιδα μου-με αφορμη την παρασταση του ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΔΕΣΜΩΤΗ!!
Για τον ρολο του Προεδρου συγκεκριμενα μου ειπε οτι γνωρισε τον ΦΟΥΝΤΟΥΛΑΚΗ-πρωην χανσενικο της Σπιναλογκας οπου ο (προεδρος) Ρεμουντακης του υπαγορευσε τη βιογραφια του αφου εκεινος ειχε χασει τα δαχτυλα του απο τη λεπρα...Απο αυτο το χειρογραφο πηρε στοιχεια για να ενσαρκωσει τον Προεδρο Ρεμουντακη ο Νουσιας, αλλα δυστυχως ο γερος πια Φουντουλακης πεθανε πριν ολοκληρωθει η σειρα...

Τα λεγαμε πολλη ωρα κ περαν της συνεντευξης!!!!!!!!Μου εδωσε πολυτιμες συμβουλες και γενικοτερα μου εκμυστηρευτηκε δικα του πραγματα-φυσικα off the record.Ηταν μεγαλη τιμη.Τον θεωρω σημαντικη προσωπικοτητα του χωρου της Τεχνης σημερα.
Ειναι ταπεινος οσο λιγοι με σπανιο βαθος και ποιοτητα και πανω απο ολα ανθρωπινος!!!!!!Ειναι υπεροχο που ολα αυτα συνδυαζονται με μια τοσο αρρενωπη κι αρχοντικη ομορφια!!!
Ενα δειγμα που ξεχωριζει και δυστυχως σπανιζει -εως "ειναι υπο εξαφανιση",θα ελεγα...!
Ευχαριστω Αριαδνακι που μας τον θυμισες!
 
φαντι μου για σενα
[video=youtube;qld6HUTSOeI]https://www.youtube.com/watch?v=qld6HUTSOeI&sns=fb[/video]
αληθεια στην συνεντευξη σου ειχε πει κατι για την εμπειρια του στο νησι; είναι ευγενέστατος παντως, και ερμηνευσε ένα πραγματικο προσωπο του νησιου
 
Και ένα μικρό αρθράκι: Τώρα τι σχέση έχει ο Κυρίτσης με οστενικούς χαρακτήρες, ε, τι να γίνει όλα συσχετίζονται
Γιατί ο γιατρός Κυρίτσης είναι ο έλληνας κύριος Ντάρσυ ή ο έλληνας συνταγματάρχης Μπράντον!
Η πολυαγαπημένη και συμπαθέστατη στο ελληνικό κοινό Βικτόρια Χίσλοπ, έχει σίγουρα καταπιαστεί ως αγγλίδα γαρ με έφεση στην αγγλική φιλολογία με την ‘Οστεν!
Και σίγουρα μια ευαίσθητη , λογοτεχνική ψυχή σαν την δική της θα αγάπησε πολύ τα βιβλία της Τζέην που θα τα διδάχτηκε και στο αγγλικό κολέγιο και ως παιδί στα σχολεία και θα επηρεάστηκε από αυτά είτε έμμεσα, είτε άμεσα. Η Μαρία της, η ηρωίδα του νησιού, έχει πολλές ομοιότητες με τις οστενικές ηρωίδες και στην καλοσύνη, στην γλυκύτητα μα και σαν χαρακτήρας που δρα , υποφέρει, υπομένει, απορρίπτεται, ελπίζει και τελικά βρίσκει την ευτυχία. Εμάς όμως στην ανάλυση μας θα μας απασχολήσει ο γιατρός Κυρίτσης για ευνόητους λόγους.
Κατά με ο γιατρός Νικόλαος Κυρίτσης είναι ο Κύριος Ντάρσυ κατά το ελληνικά δεδομένα ή καλύτερα ο συνταγματάρχης Μπράντον της Μάριαν Ντάσγουντ! Διαπνέεται από τα ίδια ιδανικά και τον ίδιο ατόφιο και ακέριο ανδρισμό με όλους τους καλούς ανδρικούς χαρακτήρες της Όστεν, όπως και ο δικηγόρος Παπαδημητρίου εξάλλου ενώ θα λέγαμε ο Μανώλης έρχεται στο αντίθετο άκρο και των δυο παραπάνω ανδρών και θυμίζει πολύ τον εγωπαθή Γουίλομπι..
Ο γιατρός αγαπά με πάθος την Μαρία από την πρώτη στιγμή, την υπερασπίζεται, την λατρεύει , την βλέπει σαν σύντροφο της ζωής του και ουχί ως ένα ακόμα γυναικείο παιχνίδι για να περάσει τον καιρό του, ο σκοπός του είναι καθόλα σοβαρός! Την ερωτεύεται παράφορα όταν εκείνη ερμηνεύει Σαίξπηρ στο νησί.
Μετρημένος σαν άνδρας, μεγαλύτερος κατά 17 χρόνια από την Μαρία, λιγόλογος αψηφά τους κοινωνικούς κανόνες και ερωτεύεται μια λεπρή. Κάνει δηλ. την τέλεια ανατροπή για την εποχή του και για τους τύπους, μια μικρή κοινωνική επανάσταση! Φτάνει να την υπερασπιστεί ακόμα και με κίνδυνο της ζωής του, όταν στην Πλάκα ξεσπά εξέγερση εναντίον των λεπρών, δίνει μάχη για την γυναίκα που αγαπά για να την κρατήσει ζωντανή και να βρει το φάρμακο! Ο Μανώλης μόλις μαθαίνει την αρρώστια της Μαρίας, γίνεται καπνός, μέχρις εκεί πάει η αγάπη που της έχει, μόνο οι απολαύσεις του, τον ανησυχούν και επουδενί δεν θέλει να της στερηθεί για μια άρρωστη και ας ήταν πρώην αρραβωνιαστικιά του!
Ο Κυρίτσης στο πρόσωπο της Μαρίας βλέπει την αναγεννησιακή απεικόνιση της Αφροδίτης, την δικιά του γλυκιά Μαντόννα και της είναι για πάντα πιστός! Με τα μάτια χαμηλά την κοιτάζει και θυσιάσει τα πάντα γι’αυτήν/ ακόμα και μετά τον θάνατο της αδελφής της, παίρνει μετάθεση για να ‘ναι μαζί με την γυναίκα που αγαπά! Θέλει την ευτυχία της όπως ο κυριος Ντάρσυ κάνει θυσίες για την Λίζυ του και ο Μπράντον για την Μάριαν. Η αγάπη του δεν έχει τίποτα το σαρκικό, κανέναν αμοραλισμό, καμία εγωπάθεια, καμία προσβολή, μόνο αγάπη και πραγματικό έρωτα. Ο ερωτάς του είναι αγνός και πανέμορφος χωρίς πολλά γαρνιρίσματα και μεγαλοστομίες γι'αυτό και είναι απόλυτα πειστικός και οστενικός!
 

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Μόλις το τελείωσα,Οφείλω να ομολογήσω ότι περισσότερο με συγκίνησε η σειρά...
 
Καποια στιγμη προσπαθησα να διαβασω το βιβλιο αλλα το παρατησα στη μεση... μετα ειδα τη σειρα οταν την εβαζε επαναληψη στην τηλεοραση, αλλα ομολογω οτι δεν με συγκινησε. Η επιλογη του καστ ηταν καλη και οι ερμηνειες εξαιρετικες αλλα περαν αυτων, δεν με ''αγγιξε''. :ουχ:
 
Διάβασα το βιβλίο όταν διένυα μια πολύ δύσκολη κατάσταση στην προσωπική μου ζωή. Οφείλω να ομολογήσω ότι πέρα από τις πληροφορίες που μου έδωσε για την συγκεκριμένη ασθένεια και τη ζωή των αρρώστων στη Σπιναλόγκα, με γέμισε αισιοδοξία και δύναμη για να συνεχίζω να παλεύω ακόμα και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν τόσο καλά. Στάθηκε και έναυσμα για να επισκεφθώ τη Σπιναλόγκα μερικά χρόνια αργότερα.
Η τηλεοπτική μεταφορά δεν με ενθουσίασε, αντιθέτως με γέμισε θλίψη, ίσως η μελαγχολική μουσική σε σχέση με τα σκοτεινά χρώματα σε πολλές σκηνές, με απομάκρυνε από το πώς είχα φανταστεί κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης πρόσωπα, τοπία και γεγονότα.
 
Top