Βιβλιοφιλικά μ' αρέσει δεν μ' αρέσει

Μαρινέττα

Κοινωνός
Δεν μου αρέσει η γραφή να μην έχει κεφάλαια, ενότητες, παραγράφους, αλλά να είναι ένα ενιαίο μακρύ σκουλήκι. Θέλω να ξέρω ότι θα διαβάσω, θα διακόψω επειδή πρέπει (ή επειδή θέλω) και θα βρω εύκολα που το άφησα - όχι να ψάχνω το ομογενές χάος μιας σελίδας χωρίς παραγράφους.
Πόσο πολύ συμφωνώ!! Να μην διαβάσεις Μίσσιο , 150 σελίδες άντεξα! Τώρα που το σκέφτομαι πολύ άντεξα! 🤪
Παραδόξως στο Τι ωραίο πλιάτσικο! δεν παρατήρησα κάτι τέτοιο...
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Παιδιά ευχαριστώ! :)))) Είμαι των μεγάλων προτάσεων και αναφέρατε ωραία βιβλία που δεν τα έχω διαβάσει για να ανατρέξω. Να προσθέσω με την σειρά μου τους Γουίλιαμ Φώκνερ και Λάσλο Κρασναχορκάι που σχεδόν στο σύνολο του έργου τους βρίσκει κανείς τεράστιες προτάσεις και χρειάζεται να έχει κανείς διάθεση να διαβάζει κάποιες από αυτές δυο και τρεις φορές για να τις καταλάβει, με μερικούς να απολαμβάνουν αυτή την διαδικασία βεβαίως βεβαίως. :φιρουλί:
Άλλα βιβλία που ψάχνεις την τελεία με τον φακό είναι το "Κάτω από το Ηφαίστειο" του Μάλκομ Λόουρυ (συγκεκριμένα τα κεφάλαια με την σκοπιά του μεθυσμένου πρωταγωνιστή) και τον "Στον Δρόμο" του Τζακ Κέρουακ (συγκεκριμένα την έκδοση που έχει μεταφράσει το αρχικό χειρόγραφο).
 

Ιαβερης

Μύστης
@Πεταλούδα, ευχαριστούμε από καρδιάς που μας έδειξες ποια βιβλία να αποφύγουμε. :χαχα: Πέρα από την πλάκα, από άποψη τεχνικής και τα λοιπά, πώς ακριβώς οι μεγάλες, ατελείωτες, αγγελοπουλικές σαδιστικες προτάσεις εξυπηρετούν ένα κείμενο; Οκ, σε βιβλία που είναι γραμμένα σε στιλ stream of consciousness το καταλαβαίνω, αλλά από κει και πέρα τι;;
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
@Ιαβερης, η επιλογή των παραπάνω κοσμητικών επιθέτων κανονικά θα έπρεπε να με αποθαρύνουν :χαχα:, αλλά θα προσπαθήσω να εκφράσω, όσο μπορώ αυτό που αισθάνομαι. Για να μιλήσω πρακτικά, σε πολλά από τα βιβλία που ανάφερα, η επιλογή αυτού του τρόπου γραφής προσθέτει κάτι επιπλέον στην ήδη βαριά ατμόσφαιρα.

Θυμάμαι στην συνανάγνωση του "Κάτω από το Ηφαίστειο" κάποιοι ίσα που κατάφερναν να διαβάζουν τα κεφάλαια του μεθυσμένου πρωταγωνιστή, με κάποιους άλλους, όπως εγώ, να τα απολαμβάνουν. Έναν μεθυσμένο ειρμό σκέψης είναι δύσκολο να τον παρακολουθήσει κανείς εκ των πραγμάτων, όμως αυτό το χαοτικό της σκέψης δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί με τον λογικό ρυθμό των κανονικών μεγεθών μιας πρότασης.
Αντίστοιχα, εδώ μπορείς να διαβάσεις ένα απόσπασμα που είχα αντιγράψει παλιότερα: στο συγκεκριμένο βιβλίο αυτές οι προτάσεις σε έπαιρναν μαζί τους και σε βούλιαζαν σε αυτό το μουντό και υγρό τοπίο που περιέγραφε ο συγγραφέας.

Από όσο μπορώ να καταλάβω είναι ένα είδος ζαλιστικού εσωτερικού ρυθμού του κειμένου που θέλει να σε υποβάλει ο συγγραφέας και η μικρή χρήση από τελείες, κόμματα κτλ εξυπηρετούν αυτόν τον σκοπό.
Το θέμα με τις μεγάλες προτάσεις σκεφτόμουν κάποια στιγμή να το ανοίξω νήμα, μπορεί το κάνω κάποια στιγμή αργότερα και εκεί ίσως καταφέρω να τα πω κάπως καλύτερα.
 

Ιαβερης

Μύστης
Να ξεκαθαρίσω πάντως ότι ούτε και η γραφή - τηλεγράφημα είναι στις προτιμήσεις μου, απλώς μου αρέσει να υπάρχει μια ισορροπία. Ο Χέμινγουεϊ για παράδειγμα που θεωρείται κορυφαίος στις σύντομες προτάσεις δεν είναι από τους αγαπημένους μου.
 

Τσίου

Μύστης
Και ο Κερουακ στις ηττες μου :( τωρα που τον ανεφερε η Πεταλουδα το θυμηθηκα.
Μου αρεσει το transgressive fiction. Σκεφτομαι να ανοιξω νημα γι' αυτο το ειδος λογοτεχνιας (🤞 Ας μην ειναι αλλο ενα ημιτελες προτζεκτ).
 

Βασίλισσα

Κοινωνός
@ΚρίτωνΓ γέλασα πολύ με το σκουλήκι που είχες αναφέρει παρά πάνω.

Έχω διαβάσει το Πόλεμος και Ειρήνη... προσωπικά τελειώνοντας το βιβλίο είπα: "Πολυλογάς και φαφλατάς" ο Τολστόι ωστόσο όπως και να το κάνεις είναι ένας Τοστόι.
Δεν μου αρέσει να διαβάζω διαλόγους ή κριτικές για βιβλία και να γράφουν σεντόνι... δεν το διαβάζω καν. Μου αρέσουν όταν γράφουν μια-δυο παραγράφους.
 

Χρυσένια

Αρχαιολόγος του Φόρουμ
Μια και επιασα την "μυτη" του Νικολάι Γκογκολ , που ειναι "νουβελογράφος" , το οποιο παρ'ελπιδα μου αρεσε πολυ, σκεφτομαι οτι σε μικροτερη ηλικια αγαπουσα τα μυθιστορηματα 500 σελιδων και πανω. Τα θεωρουσα χορταστικά και οταν πηγαινα σε βιβλιοπωλειο 8 στις 10 φορες δεν κοιτουσα καν βιβλια απο 150 σελιδες και κατω. Με ελκυουν άγρια τα διηγηματα , που ειναι δυνατα σφηνακια , ή τα μεγαλα μυθιστορηματα τα οποια παντα πιστευω , πως δε θα με απογοητευσουν , οπως ακριβως και ενα τίμιο tom collins. H μεση κατασταση της νουβελας παντα με απωθούσε. Για καποιο λογο την θεωρω ημιμετρο, και αν ασχολουμαι τωρα μαζι τους, ειναι για να καμψω τον σνομπισμό μου απεναντι τους.
 

Ασάρα

Κοινωνός
Κάτι που δεν μου αρέσει σε πολλές εκδόσεις είναι όταν στο οπισθόφυλλο δεν δίνεται κανένα στοιχείο για την υπόθεση του βιβλίου.
Χίλιες φορές αυτό!

Και άντε σε μερικά βιβλία, ειδικά σε όσα θεωρούνται κλασσικά π.χ. ο Όλιβερ Τουίστ, οκ μην βάλεις περίληψη αλλά σε νέα βιβλία ή βιβλία πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων για ποιό λόγο να μην υπάρχει μια απλή περίληψη?

Εξίσου εκνευριστικό είναι όταν η περίληψη είναι ασαφής, π.χ. μια ιστορία πάθους και προδοσίας που θα σας συνεπάρει. Καλό θα ήταν να αναφέρεται τουλάχιστον κάποιο στοιχείο για το ποιός είναι ο ήρωας, που διαδραματίζεται η πλοκή και τι αφορά...

Επίσης δεν έχω καταλήξει εαν μου αρέσει ή δεν μου αρέσει όταν ένα νέο βιβλίο το συγκρίνουν στην προώθηση με ένα παλιό, κλασσικό. Εννέα στις δέκα φορές η σύγκριση είναι επιφανειακή και απλά στηρίζεται σε λεπτομέρειες. Από την άλλη σπάνια βέβαια είναι ένας ενδιαφέρων συσχετισμός με ένα ήδη υπάρχον κείμενο.
 
Top