Βιβλία που σας απογοήτευσαν

Καλικάντζαρος

Δαγεροτύπης
Απικο εισαι αδικος.
Σιγα μη του την πουμε που ηρθε και με αδεια χερια!
Μπηκε σε ενα φορουμ που εχει να κανει με βιβλια... εψαξε και βρηκε ενα νημα ξεχασμενο και ειπε τη γνωμη του!
Δε μπηκε σε κανενα φορουμ γνωριμιων για να μοιραζει καλησπερες και φιλακια ,το να μιλας για αγωγη και να του λες οτι δε καταλαβαινει αυτα που διαβαζει προσβαλει εσενα πρωτα απ ολους!
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Εγώ την καταλαβαίνω και τη θέση του Απίκου πάντως. Εντάξει, βγάζει έναν κάποιον αρνητισμό να μπαίνεις πρώτη μέρα σ' ένα φόρουμ για το βιβλίο και να κράζεις Ντοστογιέφσκι και Όμηρο :))))

Αλλά εντάξει, μην σκοτωθούμε κιόλας.
 
Δεν έχω διάθεση να μαλώσω, έτσι;

Νομίζω όμως πως ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ να με έχει απογοητεύσει κάποιο βιβλίο, όποιο κι αν είναι αυτό. Η συνολική μου γνώμη είναι πως το "Έγκλημα και Τιμωρία", αν και είναι μεγαλειώδες στη σύλληψη, έχει δηλαδή εκείνο που ο Ανώνυμος - Διονύσιος Λογγίνος αποκαλεί στο "Περί Ύψους" με τον όρο "υψηλά διανοήματα", από τεχνικής άποψης δεν ολοκληρώνεται σωστά. Η προσωπική μου γνώμη είναι πως το έργο είναι άνισο.

Τώρα, για να γίνεται κουβέντα, όποιος δεν ξέρει πως ο Νίτσε έγραψε τα περισσότερα από όσα έγραψε αφού πρώτα διάβασε συγκεκριμένα το "Έγκλημα και Τιμωρία", δείχνει πως δεν ξέρει και πολλά για το Νίτσε κι ας λέει. Ο Ντοστογεφσκι αποτέλεσε σημαντική έμπνευση για το Νίτσε. Το πνεύμα του Ντοστογέφσκι γενικά δεν ταιριάζει με εκείνο του Νίτσε, ταιριάζει όμως το πνεύμα του Ρασκόλνικοβ (πριν αποφασίσει να ομολογήσει). Κάπου στη "Γενεαλογία της Ηθικής" των εκδόσεων "Νησίδες" γράφει κάποιες σχετικές πληροφορίες (δεν το έχω τώρα μπροστά μου).

Όσον αφορά την ερώτηση "ποιος είναι ο λόγος που ο φοιτητής διέπραξε το έγκλημα", η απάντηση είναι απλή: δε διαπράχθηκε κανένα έγκλημα, όλα έγιναν στην πλοκή ενός μυθιστορήματος. Το κίνητρο του Ρασκόλνικοβ είναι αυτό που λέει το βιβλίο: ήθελε να αποδείξει μια συγκεκριμένη φιλοσοφική θεωρία. Στην πραγματική ζωή, αυτό είναι ασήμαντη αφορμή για να κάνεις ένα τέτοιο φόνο. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητήσουμε επ' αυτού.

Όσον αφορά τα ομηρικά έπη (που δεν είναι το θέμα μας, άσχετα αν τα ανέφερα, γιατί δεν είπα πως με απογοήτευσαν, μιλημένα ξηγημένα), όσον αφορά τις ατυχείς στιγμές τους λοιπόν, όταν @Πίκο Απίκο τα πιάσεις και τα διαβάσεις, θα τις δεις κι εσύ. Αν θες ένα παράδειγμα, ασυναρτησίες μέσα σε μία σελίδα λέει ο Τηλέμαχος όταν συμβουλεύει τη μάνα του - βρες το χωρίο, θα δεις πως έχω δίκιο, ο ραψωδός ήταν πιωμένος.
 
Ας πω κι εγώ την άποψή μου -αν και δεν τη ζήτησε κανείς:Ρ- :
Η λογοτεχνική αισθητική είναι προσωπική υπόθεση και, ακόμη κι αν φυσικά είναι απολύτως αποδεκτό να την μοιραζόμαστε, ο θυμός είναι μάλλον υπερβολική αντίδραση όταν προκύπτουν σχετικές διαφωνίες. Τουτέστιν, ο Νίκος Κάπα θα ήταν προσβλητικός εάν έλεγε κάτι τέτοιο: μα σε ποιον ηλίθιο αρέσει ο Ντοστογιέφσκι;, όμως δεν έκανε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, είπε απλώς τη γνώμη του για ένα βιβλίο.
Η λέσχη δεν είναι άλλωστε τόπος για να αντιπαρατιθέμεθα, σωστά; :)
 
Δύο βιβλία που δεν μου άρεσαν καθόλου είναι το ''Δαίμονες των κυμάτων'' και το '' Ένας τυχαίος εραστής'' . Το βιβλίο όμως που με απογοήτευσε παντελώς ήταν το ''Ο γέρος και η θάλασσα'' . Θεωρώ ότι πιο πολύ απογοητεύτηκα γιατί και οι τρεις έχουν πάρει Νόμπελ και αυτομάτως πίστεψα ότι θα με ενθουσίαζαν τα βιβλία τους.
 
Όσον αφορά τα ομηρικά έπη (που δεν είναι το θέμα μας, άσχετα αν τα ανέφερα, γιατί δεν είπα πως με απογοήτευσαν, μιλημένα ξηγημένα), όσον αφορά τις ατυχείς στιγμές τους λοιπόν, όταν @Πίκο Απίκο τα πιάσεις και τα διαβάσεις, θα τις δεις κι εσύ. Αν θες ένα παράδειγμα, ασυναρτησίες μέσα σε μία σελίδα λέει ο Τηλέμαχος όταν συμβουλεύει τη μάνα του - βρες το χωρίο, θα δεις πως έχω δίκιο, ο ραψωδός ήταν πιωμένος.

Όσο αφορά το "Έγκλημα και τιμωρία" δεν θα κάνω κάποιο σχόλιο μιας και φαίνεται πως δεν πλησίασες καν την κεντρική ιδέα του βιβλίου, αλλά όσο αφορά το Ομηρικά Έπη έχω να κάνω ένα σχόλιο...

Το να λέει ένας αναγνώστης πως δεν του άρεσε ένα έργο για κάποιους λόγους είναι δικαίωμα του, το να κατηγορεί όμως τον Όμηρο ότι έγραφε βλακείες είναι τουλάχιστο αφελές και θα πρέπει να τον κάνει να διερωτηθεί για την αντίληψή του.

Κι επειδή έχω τα έχω διαβάσει και τα 2 και μάλιστα πάνω από μια φορά θα ήθελα να μάθω πως ένας τυχαίος φιλόλογος και ένας αναγνώστης έβγαλαν το συμπέρασμα ότι ο δημιουργός ήταν μεθυσμένος και ο Τηλέμαχος έλεγε ασυναρτησίες...
 
Αρκετοί μπερδεύουν το «δεν μου άρεσε το ταδε βιβλίο» με το «ήταν κακό το τάδε βιβλίο» κοκ. Φυσικά δεν περιμένω να έχουν όλοι το ίδιο γούστο αλλά ακόμα και το γούστο καλλιεργείται. Καλό είναι να μην είμαστε απόλυτοι έστω και αν νομίζουμε πως έχουμε κάποιες γνώσεις πάνω σε ένα αντικείμενο.
 
Με απογοήτευσε Η Ομίχλη του Στίβεν Κινγκ). Χτίζει όλη την αγωνία και τελικά δεν κορυφώνεται ποτέ. Ίσως να ήταν και αυτός ο στόχος του βιβλίου, να μείνεις με την αγωνία για το τι απέγινε τελικά , αλλά προσωπικά με άφησε με μια αίσθηση ότι το διάβασα άδικα. Ευτυχώς ήταν μικρό :ρ
 
Το έψαχνα αυτό το νήμα ...
Με απογοήτευσε το Χάρι Πότερ #8 , όχι επειδή ήταν σε μορφή σεναρίου , αλλά επειδή δεν μου ''κόλλαγαν'' και πάρα πολύ αυτά που γίνονταν κυρίως το πως αντιδρούσαν βασικοί χαρακτήρες σε καταστάσεις. :όχιόχι:
 
Καλά, Μαρινέττα, το 8ο βιβλίο της σειράς ήταν σκέτη αρπαχτή! Απορώ ποιος ο λόγος ύπαρξης του, δε νομίζω να το έκανε η Ρόουλινγκ για τα λεφτά, πόσα να βγάλει ακόμα δηλαδή;
 
Αφού το διάβασα , κατέληξα ότι πρέπει να δέχτηκε πολλές πιέσεις κυρίως από εκδότες. Ντάξει σίγουρα έβγαλε κάποια παραπάνω χρήματα αλλά όπως λες δεν πιστεύω ότι το έκανε γι αυτό. Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί δέχτηκε να εκδοθεί αφού η ίδια δεν θα τα έγραφε ποτέ αυτά...
 
Αφού πιέστηκε γιατί δεν έγραψε ένα κανονικό μυθιστόρημα κι ας μην ήταν συνέχεια του ίδιου του Χάρι Πότερ; Θα μπορούσε για παράδειγμα να γράψει ένα βιβλίο για τον Βόλντεμορτ ή τον Ντάμπλντορ. Είμαι σίγουρος ότι θα έκανε μεγαλύτερη αίσθηση και δεν θα έτρωγε τόσο κραξιμο.
 
Συμφωνώ απολύτως. Όμως χωρίς να το έχω διαβάσει, ξέρω ότι κάτι τέτοιο είναι Οι Ιστορίες του Μπίντλ του Βάρδου. Όχι; Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι δεν θα το έκανε από μόνη της και είναι κρίμα τώρα γιατί ''κάηκε'' η συνέχεια(αν ποτέ ήθελε στη ζωή της να την γράψει, πες ρε αδερφέ της ερχότανε μια έμπνευση σε λίγα χρόνια :ρ).
 
Είναι πολλά, αλλά από τον αναγνωστικό μου βούρκο μόνο πέντε βγαίνουν στην επιφάνεια.
  • Μανταμ Μποβαρύ
  • Η εφεύρεση του Μορέλ
  • Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου κίλερ
  • Ανεμογδαρμένα ύψη
  • Εργοστάσιο σφηκών
Και στα 5 φαινόταν το πράγμα από τις πρώτες σελίδες. Στο εργοστάσιο σφηκών όμως πάλεψα την ακατάσχετη φλυαρία, έκανα υπομονή, ενώ κανονικά θα το παρατούσα, γιατί με είχαν προετοιμάσει για ανατροπή και περίμενα να τελειώσει με *BANG*. Δυστυχώς τελείωσε με *pop*
 
Last edited:
Top