Διότι με την λεπτομερή ανάλυση του Ανευλαβή δεν χρειάζεσαι άλλο βοήθημα....
Όλοι συμφωνουν πως ο γιατρός έκανε εξαιρετική δουλειά!!!
Όλοι συμφωνουν πως ο γιατρός έκανε εξαιρετική δουλειά!!!
Βιβλία ή συγγραφείς που θέλουμε να διαβάσουμε αλλά για κάποιο λόγο συνεχώς το αναβάλουμε...
- Thread starter Νικόλας Δε Κιντ
- Start date
Φτου!!!!
Ήλπιζα να χρειαστώ μόνο το πρωτότυπο....
Ήλπιζα να χρειαστώ μόνο το πρωτότυπο....
Ε ναι, ας πούμε ο βασικός ήρωας και αφηγητής της ιστορίας (που εξαρχής σου ξεκαθαρίζει ότι βρίσκεται έγκλειστος σε ψυχιατρείο) είναι ένα παιδί που αποφασίζει να μην μεγαλώσει ποτέ και μέσα από τα μάτια του βλέπεις την ιστορία της Γερμανίας (του Γκντανσκ βασικά, της πόλης όπου γεννήθηκε ο Γκρας και σήμερα ανήκει στην Πολωνία) από το 1900 ως το 1950 περίπου.
Ωραίο ακούγεται!!! Αλλά και οι 600 σελίδες πάνω σε ένα τέτοιο θέμα....
και σκέψου ότι είναι καμιά 700ρια σελίδες πλάκα (όλο το βιβλίο δεν έχει χωριστεί σε κεφάλαια αλλά μόνο σε 3 μέρη)
Έλλη Μ
Συντονιστής
Μπέιζιλ, μου άρεσε πολύ η ανάρτησή σου. Μπράβο, ωραία τα έγραψες.
Και φυσικά είναι παρήγορο που κάποιοι εχουμε αντιμετωπισει τις ίδιες ταλαιπωρίες.
Στη μακρά λίστα των βλιβλίων που έγραψα παραπάνω συμπεριλαμβάνεται {δηλ. δεν συμπεριλαμβάνεται, γι΄ αυτό το προσθέτω τώρα) και το Middlemarch της Elliot, το οποίο, όμως, προβλέπω να περιορίζεται στο φάσμα του ευλογου πόθου. Από μια ματια που του είχα ριξει στο παρελθόν, μου ειχε φανεί αφόρητα βαρετο και μάλλον η θεματολογία του, που μου διαφεύγει τώρα δα, μάλλον δε με πολυαφορα. Παρόλ’ αυτά, φιγουράρει μαζί με το αγγλικό αντίτυπο (αχαχαχαχα) στο ράφι των ε. (τα χω αλφαβητικά).
Το τενεκεδένιο ταμπούρλο δεν το έχω βρει, αν και εχω αποφασισει ότι θα αρκεστώ και στην έκδοση του βηματος, αν το βρω. Με εχει πιάσει ένας παροξυσμός με τις –λογίες (τριλογίες, τετραλογίες, πολυλογίες κδσ) κα θα ήθελα να τα διαβάσω πακετο (για τον Γκρας πάλι ) ενώ για τον ίδιο λόγο ακόμη δεν ξεκινησα την άλλη τριλογία , του Σπέρμπερ, Δάκρυ στον ωκεανό. Εκτός ότι μου λειπουν οι 2 τόμοι, πριν περάσω στα σταλινικοτέτοια, θελω να κλείσω με το Ολοκαύτωμα τουλάχιστον αυτά που είναι στα ράφια μου..
Τζόνκαν, ευχαριστώ για τις πληροφορίες σχετικά ,ε τον Μπροχ. Όταν διάβαζα το Πασενοβ, πέραν της δυσκολίας που είχα συναντήσει (πάνε δέκα χρόνια) και η μετάφραση δεν ήταν βολική.
Μου επιτρέπετε μια γνώμη για τη Βουή;
Δεν είναι τόσο δύσκολο (κατά τη γνώμη μου, δεν είναι, ίσως βαρυ σε σημεία). Αναφέρομαι στην έκδοση του Καστανιωτη. Και η δυσκολία του δεν είναι νοηματική, όσο οι διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές, τα φλας μπακ που δεν είναι ευδιάκριτο πότε τελειωνουν και πότε ξεκινά η περιγραφή της -real time- πραγματικότητας. Τώρα που το είδα γραμμένο, βέβαια, και το ξαναδιάβασα, συνειδητοποιώ ότι τελικά, οι περίπλοκες τεχνικές (που μπλέκονται μεταξύ τους, συχνα στην ίδια παράγραφο) κάνουν δυσνόητο το κείμενο. Το δυσκολότερο κεφάλαιο είναι ο μονόλογος του καθυστερημένου Μπέντζυ, κατά τη γνώμη μου, ακριβως γιατι η επικοινωνία του είναι αποσπασματική, δεν καταλαβαίνει, δε μιλάει και όλα αυτά υπό την πένα του Φωκνερ, χαρακτηριστικά της οποιας αναφέρονται στην προηγούμενη πρόταση. Εν ολίγοις, αυτό που τελικά θέλω να πώ (αντε και μας εσκασες!) νομίζω ότι είναι το λιγότερο δύσκολο κείμενο από αυτά που αναφέρονται στο παρόν νήμα. Κι εδω επιρροές από Τζόις, μεταξύ άλλων.
Συγγνώμη αν ξεχείλωσα λίγο το θέμα.
Και φυσικά είναι παρήγορο που κάποιοι εχουμε αντιμετωπισει τις ίδιες ταλαιπωρίες.
Στη μακρά λίστα των βλιβλίων που έγραψα παραπάνω συμπεριλαμβάνεται {δηλ. δεν συμπεριλαμβάνεται, γι΄ αυτό το προσθέτω τώρα) και το Middlemarch της Elliot, το οποίο, όμως, προβλέπω να περιορίζεται στο φάσμα του ευλογου πόθου. Από μια ματια που του είχα ριξει στο παρελθόν, μου ειχε φανεί αφόρητα βαρετο και μάλλον η θεματολογία του, που μου διαφεύγει τώρα δα, μάλλον δε με πολυαφορα. Παρόλ’ αυτά, φιγουράρει μαζί με το αγγλικό αντίτυπο (αχαχαχαχα) στο ράφι των ε. (τα χω αλφαβητικά).
Το τενεκεδένιο ταμπούρλο δεν το έχω βρει, αν και εχω αποφασισει ότι θα αρκεστώ και στην έκδοση του βηματος, αν το βρω. Με εχει πιάσει ένας παροξυσμός με τις –λογίες (τριλογίες, τετραλογίες, πολυλογίες κδσ) κα θα ήθελα να τα διαβάσω πακετο (για τον Γκρας πάλι ) ενώ για τον ίδιο λόγο ακόμη δεν ξεκινησα την άλλη τριλογία , του Σπέρμπερ, Δάκρυ στον ωκεανό. Εκτός ότι μου λειπουν οι 2 τόμοι, πριν περάσω στα σταλινικοτέτοια, θελω να κλείσω με το Ολοκαύτωμα τουλάχιστον αυτά που είναι στα ράφια μου..
Τζόνκαν, ευχαριστώ για τις πληροφορίες σχετικά ,ε τον Μπροχ. Όταν διάβαζα το Πασενοβ, πέραν της δυσκολίας που είχα συναντήσει (πάνε δέκα χρόνια) και η μετάφραση δεν ήταν βολική.
Μου επιτρέπετε μια γνώμη για τη Βουή;
Δεν είναι τόσο δύσκολο (κατά τη γνώμη μου, δεν είναι, ίσως βαρυ σε σημεία). Αναφέρομαι στην έκδοση του Καστανιωτη. Και η δυσκολία του δεν είναι νοηματική, όσο οι διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές, τα φλας μπακ που δεν είναι ευδιάκριτο πότε τελειωνουν και πότε ξεκινά η περιγραφή της -real time- πραγματικότητας. Τώρα που το είδα γραμμένο, βέβαια, και το ξαναδιάβασα, συνειδητοποιώ ότι τελικά, οι περίπλοκες τεχνικές (που μπλέκονται μεταξύ τους, συχνα στην ίδια παράγραφο) κάνουν δυσνόητο το κείμενο. Το δυσκολότερο κεφάλαιο είναι ο μονόλογος του καθυστερημένου Μπέντζυ, κατά τη γνώμη μου, ακριβως γιατι η επικοινωνία του είναι αποσπασματική, δεν καταλαβαίνει, δε μιλάει και όλα αυτά υπό την πένα του Φωκνερ, χαρακτηριστικά της οποιας αναφέρονται στην προηγούμενη πρόταση. Εν ολίγοις, αυτό που τελικά θέλω να πώ (αντε και μας εσκασες!) νομίζω ότι είναι το λιγότερο δύσκολο κείμενο από αυτά που αναφέρονται στο παρόν νήμα. Κι εδω επιρροές από Τζόις, μεταξύ άλλων.
Συγγνώμη αν ξεχείλωσα λίγο το θέμα.
Last edited:
Θα συμφωνήσω με την Έλλη για την Βουή του Φόκνερ.
Χαχαχαχαχαχα!!!Παρόλ’ αυτά, φιγουράρει μαζί με το αγγλικό αντίτυπο (αχαχαχαχα) στο ράφι των ε. (τα χω αλφαβητικά).
Μια από τα ίδια!!! Το είχα ξεχάσει τελείως αυτό το βιβλίο και την συγγραφέα...Ίσως κάποια στιγμή το "Σίλας Μάρνερ"!!
Έλλη αυτό που είπες με το βιβλίο του Φώκνερ με προβλημάτισε... Πάντα ήθελα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία...
Λες να το παράτησα διότι το διάβαζα μετά από χωρισμό και σφοδρή σύγκρουση;;;;
Επανέρχομαι στο νήμα και συμπληρώνω...
Έλληνες συγγραφείς: Ισίδωρος Ζουργός, Στράτης Μυριβήλης, Παύλος Μάτεσις είναι μερικοί από τους Έλληνες που δεν έχω καμια επαφή με το έργο τους...
Κάθε φορά πάω αποφασισμένος στο βιβλιοπωλείο να αγοράσω κάτι δικό τους, αλλά συνήθως φε΄τγω με κάτι από ξένη λογοτεχνία...:ιδού:
Έλλη Μ
Συντονιστής
Aν δε σοβαρορωτάς, η αρχική παρόρμηση ειναι οτι δε νομίζω. Οταν το ξανασκέφτομαι, απίστευτο δε μου φαίνεται.
Λες να το παράτησα διότι το διάβαζα μετά από χωρισμό και σφοδρή σύγκρουση;;;;
Αν σοβαρορωτάς, νομίζω οτι περισσότερο απο αρκετά συχνά, δε βρίσκεις το βιβλίο, αλλά αυτό σε βρίσκει.
Ναι.
Ο Μάτεσις μου αρέσει πάρα πολύ, και με διαφορετικά υφη σε κάθε βιβλίο. Τουλάχιστον 3 βιβλία του, θα έλεγα οτι ειναι απο τα καλύτερα ελληνικά βιβλία που έχω διαβάσει. Για τον Ζουργο, εχω γράψει εκτενως σχετικά με την Ανεμώλια. Η πρωτη επαφη μαζί του δεν ηταν αρκετή και για δευτερη, άμεσα. Ξέρω οτι θα ακουστώ γραφική, αλλά θεωρώ τον Αρανιτση τον καλυτερο συγχρονο γραφιά, απο κοντα τον Δημητριάδη και τον Χειμωνα. Αγια Τριας. ΑΚι ο Παπαγιωργης ηταν απίστευτος με το λογο, αλλα με αυτόν παμε στο δοκίμιο. Εμβόλιμη παρατηρηση, προσωπικης χροιας. Οταν αποφάσισα να τον πρωτοδιαβάσω και ζήτησα πρόταση απο προσφιλές άτομο, του ειπα οτι ηθελα να μου προτεινει εκείνο το βιβλιο που, κατα την κρίση του, θα με έκανε να αναζητήσω και τα υπόλοιπα. Φυσικά, πέτυχε διανα. Αυτο στο έγραψα για να τονισω πόσο σημαντική ειναι και η ΠΡΩΤΗ επαφη με κάποιον συγγραφέα. Απο τη μια ο ΕΑ, απο την άλλη ο ΙΖ που δεν...
Last edited:
Ρίξε πρόταση για πρώτη επαφή με Αρανίτση και Μάτεση!!!)
)(Στέλιος: Τρία πουλά- τρία πουλάκια κάθονταν)
Μπαίνει παραγγελία!!!
Με τον Παπαγιώργη έχει κόλλημα ένας ξάδελφος!!! Του έχω υποσχεθεί ότι κάτι θα διαβάσω...
Μπαίνει παραγγελία!!!
Με τον Παπαγιώργη έχει κόλλημα ένας ξάδελφος!!! Του έχω υποσχεθεί ότι κάτι θα διαβάσω...
Αναβάλλω συνεχώς τους Δαιμονισμένους και τους Αδερφούς Καραμάζωφ, του Ντοστο κυρίως λόγω του όγκου τους.
Για κάποιο λόγο, δεν έχω ξεκινήσει ακόμα ενώ το θέλω, κάτι από Φίλιπ Ντικ, ούτε καν τον "Ανθρωπο στο Ψηλο Κάστρο", παρόλο που καίγομαι να ξεκινήσω την σειρά.
Παρατηρώ, επίσης, ότι τις περισσότερες φορές, είμαι απρόθυμη να πιάσω ξενόγλωσσο βιβλίο, γιατί ξέρω ότι θα ρέει πιο αργά από ένα μεταφρασμένο και δεν ενδείκνυται για χαλάρωση μετά από μια κουραστική μέρα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, είμαι σίγουρη ότι θα αργήσω πολύυυυ να πιάσω την ολοκληρωμένη έκδοση του Δον Κιχώτη (είχα διαβάσει πολύ μικρή την πετσοκομένη εκδοχή του) στο πρωτότυπο, που αγόρασα πέρσι από την Ισπανία και περιέχει 100 σελίδες εισαγωγή (!!!!). Θα είναι το βιβλίο που θα με στοιχειώνει μέχρι να ασπρίσουν εντελώς τα μαλλάκια μου.
Μετά το σχολείο, η ιδέα να διαβάσω ελληνική λογοτεχνία δεν με τραβάει ούτε εμένα με λαμπρή εξαίρεση τα "Δόντια της Μυλόπετρας", του Κάσδαγλη και το "Νούμερο 31328", του Βενέζη, που μου άρεσαν πάρα πολύ. Α, διάβασα και το Ερως Ανίκατε Μάσαν, του Κορτώ που ήταν καλό. Ψήνομαι πάντως (και αναβάλλω, επίσης) να διαβάσω τον "Βίο του Ματίας Αλμοσίνο", του Ζουργού ενώ με κοιτάει από την λίστα με τα αδιάβαστα και η "Μητέρα του Σκύλου", του Μάτεσι και μάλλον θα συνεχίσω να την αγνοώ για λίγο ακόμα.
Για κάποιο λόγο, δεν έχω ξεκινήσει ακόμα ενώ το θέλω, κάτι από Φίλιπ Ντικ, ούτε καν τον "Ανθρωπο στο Ψηλο Κάστρο", παρόλο που καίγομαι να ξεκινήσω την σειρά.
Παρατηρώ, επίσης, ότι τις περισσότερες φορές, είμαι απρόθυμη να πιάσω ξενόγλωσσο βιβλίο, γιατί ξέρω ότι θα ρέει πιο αργά από ένα μεταφρασμένο και δεν ενδείκνυται για χαλάρωση μετά από μια κουραστική μέρα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, είμαι σίγουρη ότι θα αργήσω πολύυυυ να πιάσω την ολοκληρωμένη έκδοση του Δον Κιχώτη (είχα διαβάσει πολύ μικρή την πετσοκομένη εκδοχή του) στο πρωτότυπο, που αγόρασα πέρσι από την Ισπανία και περιέχει 100 σελίδες εισαγωγή (!!!!). Θα είναι το βιβλίο που θα με στοιχειώνει μέχρι να ασπρίσουν εντελώς τα μαλλάκια μου.
Μετά το σχολείο, η ιδέα να διαβάσω ελληνική λογοτεχνία δεν με τραβάει ούτε εμένα με λαμπρή εξαίρεση τα "Δόντια της Μυλόπετρας", του Κάσδαγλη και το "Νούμερο 31328", του Βενέζη, που μου άρεσαν πάρα πολύ. Α, διάβασα και το Ερως Ανίκατε Μάσαν, του Κορτώ που ήταν καλό. Ψήνομαι πάντως (και αναβάλλω, επίσης) να διαβάσω τον "Βίο του Ματίας Αλμοσίνο", του Ζουργού ενώ με κοιτάει από την λίστα με τα αδιάβαστα και η "Μητέρα του Σκύλου", του Μάτεσι και μάλλον θα συνεχίσω να την αγνοώ για λίγο ακόμα.
Το έχω κι εγώ τον Δον Κιχώτη από εκδόσεις Γράμματα... 1000 σελίδες....
Κι εγώ θα αργήσω Μεταλλαγμένη! Εκτός αν το βάλουμε κάποια στιγμή σε συνανάγνωση!!!
)Από Έλληνες θα πρότεινα το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου ,τον Εξώστη του Καχτίτση ,την Πάπισσα Ιωάννα του Ροίδη ,τα διηγήματα του Βιζυηνού ,την ιστορία των μεταμορφώσεων και Από το στόμα της παλιάς Remington...του Γιάννη Πάνου ,την Λυσίκομος Εκάβη του Βασίλη Λούλη ,τα πρώτα του Βαλτινού , το Τρίτο στεφάνι του Ταχτσή ,το Τέλος της μικρής μας πόλης του Χατζή ,όλα του Γονατά ,το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημητριάδη ,Παπαδιαμάντη το πεντάτομο από Δόμος με άπαντα τα διηγήματα ,Σκαρίμπα ,Βουτυρά -όχι όλα του - ,ο Αυτόχειρ και το Παράπονο του μαρμάρου του Μητσάκη ,τα Ανδρέας Δημακούδης ένας άνθρωπος μονάχος ,ο πεθαμένος και η Ανάσταση ,Πόλεως και νομού Δράμας παραμυθία του Ν.Γ.Πεντζίκη .
Τζόνκαν δυνατές οι βιβλιοπροτάσεις σου, όμως το νήμα ξεκίνησε αλλιώς!!!
Μην το στρίψουμε...
Μην το στρίψουμε...
Νικόλα και Έλλη σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Όλες οι αναρτήσεις του παρόντος νήματος έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον. Αυτές οι παράλληλες διαδρομές είναι ένα ζήτημα προς συζήτηση. Δεν μπορεί να είναι τυχαίες. Μοιάζουν ως τμήματα ενός ευρύτερου ρεύματος. Είναι τυχαίο, για παράδειγμα, το γεγονός ότι έχω διαβάσει κι εγώ τα 3/4 περίπου όσων αναφέρει ο Τζόνκαν στην τελευταία του ανάρτηση; Από ποιες οδούς φτάνουν τα συγκεκριμένα βιβλία στα χέρια μας; Συχνά, πάντως, η σύσταση γίνεται από συγγραφέα σε συγγραφέα.
Έλλη να τολμήσω μια υπόθεση; Μήπως το βιβλίο του Κωστή Παπαγιώργη που σου πρότεινε ο προσφιλής άνθρωπος ήταν το «Ίμερος και κλινοπάλη»; Λέω τώρα... Εγώ ξεκίνησα με τη μονογραφία του για τον Ντοστογιέφσκι, μετά στον Ίμερο...Παπαδιαμάντη...Σύνδρομο αγοραφοβίας και πάει λέγοντας. Τις προάλλες πήγα σε μια εκδήλωση για τον ίδιο, όπου διάφοροι γνωστοί και άγνωστοι επώνυμοι διάβαζαν μικρά αποσπάσματα από τα έργα του, δικής τους επιλογής. Στο τέλος είχε κανείς την αίσθηση ότι ο κάθε αναγνώστης κειμένου κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέφτη (δικής του επιλογής).
Το «Πάντα καλά» το διάβασα όταν πρωτοκυκλοφόρησε, το 1998, και θυμάμαι ότι γελούσα σε κάθε σχεδόν σελίδα. Τον «Παλαιό των ημερών» δεν τον έχω διαβάσει, οπότε το τσιμπάω κι αυτό για τη λίστα.
Έλλη να τολμήσω μια υπόθεση; Μήπως το βιβλίο του Κωστή Παπαγιώργη που σου πρότεινε ο προσφιλής άνθρωπος ήταν το «Ίμερος και κλινοπάλη»; Λέω τώρα... Εγώ ξεκίνησα με τη μονογραφία του για τον Ντοστογιέφσκι, μετά στον Ίμερο...Παπαδιαμάντη...Σύνδρομο αγοραφοβίας και πάει λέγοντας. Τις προάλλες πήγα σε μια εκδήλωση για τον ίδιο, όπου διάφοροι γνωστοί και άγνωστοι επώνυμοι διάβαζαν μικρά αποσπάσματα από τα έργα του, δικής τους επιλογής. Στο τέλος είχε κανείς την αίσθηση ότι ο κάθε αναγνώστης κειμένου κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέφτη (δικής του επιλογής).
Το «Πάντα καλά» το διάβασα όταν πρωτοκυκλοφόρησε, το 1998, και θυμάμαι ότι γελούσα σε κάθε σχεδόν σελίδα. Τον «Παλαιό των ημερών» δεν τον έχω διαβάσει, οπότε το τσιμπάω κι αυτό για τη λίστα.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Δικαίως αναρωτιέσαι μιας και αυτό που είχα γράψει ήταν:
και καταφανώς αναφέρομαι στον Παπαγιώργη, ενώ εννοούσα τον Αρανιτση.
(Να χαρώ εγώ σύνταξη) Αλλά, μιας και μιλάμε για εκείνα τα περιεργα νήματα, εξαιτίας του ΕΑ και τις "Ιστορίες" του, διάβασα τον ΚΠ. Όπως και διάφορους άλλους που μπλέκονται εκει μέσα, τους αναζήτησα μεθεόρτια (Λάγιο, Καρούζο, Ασλανίδη κλπ)
Μπέιζιλ, δε θυμάμαι αν προηγήθηκε το Περι Μέθης ή το Ιμερος και Κλινοπάλη, που ειναι και τα καλύτερά του -απο όσα εχω διαβάσει.
Last edited: