ΒΙΠΕΡ (ΒΙ-βλία ΠΕΡ-ιπτέρου). Ποιος τα θυμάται;

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Ρέθυμνο 1971. Στη Δευτέρα τάξη του Γυμνασίου. Η χούντα των συνταγματαρχών στις δόξες της. Ένας γνωστός μου βιβλιοπώλης, μου μιλά για μια σημαντική προσπάθεια του εκδοτικού οίκου Πάπυρος, με φτηνά και ποιοτικά βιβλία.
Μέχρι τότε στην Ελλάδα τα βιβλία ήταν ακριβά. Ένα βιβλίο στοίχιζε περισσότερο από όσα μου έδιδαν οι γονείς μου για να περάσω μια βδομάδα: 50 δρχ. Τα ΒΙΠΕΡ είχαν 200 σελίδες, μικρό σχήμα 11,5 Χ 17,5 εκ. και στοίχιζαν 14 δρχ. Ήταν αυτοτελή, αλλά κυκλοφόρησαν και μεγάλα συγγράμματα σε πολλούς τόμους, σε συνέχειες. Η βιβλιοδεσία τους ήταν απελπιστικά πρόχειρη (χαρτόδετα με κόλλα στη ράχη) και το χαρτί κακής ποιότητας που κιτρίνιζε με τον καιρό. Μπορούσα όμως να έχω στο σπίτι μου βιβλία, που πιο μπροστά μόνο στις δανειστικές βιβλιοθήκες μπορούσα να τα βρω.
Όλη η ελληνική και ξένη ποιοτική λογοτεχνία πέρασε τα χρόνια εκείνα από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων σαν εκδόσεις ΒΙΠΕΡ. Θυμάμαι ότι με τις 50 δρχ. κατάφερνα κάθε βδομάδα, να αγοράζω ένα ΒΙΠΕΡ, να βλέπω ένα έργο στον κινηματογράφο (η άλλη μου αγάπη), να τρώγω 2 σουβλάκια (άλλο πάθος της εποχής) και να καλύπτω όλα τα υπόλοιπα μου έξοδα της βδομάδας. Ήμουν περήφανος που είχα στη μικρή βιβλιοθήκη μου βιβλία του Κονδυλάκη, του Ψαθά, του Παπαδιαμάντη, του Κάλβου, του Σουρή, του στρατηγού Μακρυγιάννη, της Λιλίκας Νάκου, του Νίκου Αγγελή, αλλά και του Αλμπέρ Καμύ, του Αλέξανδρου Δουμά, του Στέφαν Τσβάϊχ και του Φρανς Κάφκα. Αυτό κράτησε μερικά χρόνια.
Τα ΒΙΠΕΡ ήταν ίσως η μεγαλύτερη εκδοτική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού βιβλίου. Τον πρώτο χρόνο της κυκλοφορίας τους πούλησαν 6.000.000 αντίτυπα. Τα επόμενα χρόνια ο αριθμός των αντιτύπων αυξήθηκε. Το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα διευρύνθηκε πολύ.
Αργότερα ήρθε η παρακμή. Τα ΒΙΠΕΡ ήταν πια αισθηματικά (ΒΙΠΕΡ-Νόρα), αστυνομικά (SAS) και βιβλία Σεξ. Μετά τη μεταπολίτευση, εμφανίστηκαν, σαν μανιτάρια, καινούριοι εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς που ήταν απαγορευμένοι από τη χούντα. Οι οικονομικές δυνατότητες των αναγνωστών ήταν μεγαλύτερες και η μόδα του βιβλίου επέβαλε την ανάγνωση περισσότερο μοντέρνων συγγραφέων. Έτσι, ήταν πια ντροπή να λες ότι διαβάζεις ΒΙΠΕΡ ή να λες ότι τα έχεις στη βιβλιοθήκη σου. Όσοι μεγάλωσαν τη δεκαετία του 1980 έχουν στο μυαλό τους τα ΒΙΠΕΡ σαν χαζοβιβλία αισθηματικά για την παραλία. Σήμερα στα παλαιοβιβλιοπωλεία βρίσκεις ακόμη ΒΙΠΕΡ με 2-3 Ευρώ. Τα περισσότερα όμως είναι της εποχής της παρακμής.
Εγώ, σαν αιώνια αφελής συλλέκτης περιφρονημένων και εκτός μόδας αντικειμένων, φύλαξα τα αγαπημένα μου ΒΙΠΕΡ και σήμερα έχω πολλά στη βιβλιοθήκη μου. Σας παρουσιάζω στη συνέχεια μερικά εξώφυλλα.


Το εκατοστό ΒΙΠΕΡ. Ένα βιβλίο που άφησε εποχή:



Ιστορικά ΒΙΠΕΡ:


Άλλα ΒΙΠΕΡ:















 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Νομίζω πως το ΒΙΠΕΡ ήταν ακρωνύμιο από ΒΙβλία ΠΕΡιοδικά (κι όχι ΠΕΡπιπτέρου). :ναι:
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να ανεβάσω αυτό το νήμα, γιατί υπήρχε μια παρουσίαση από το Φαροφύλακα, που είχε γίνει το 2011 για την προσφορά βιβλίων ΒΙΠΕΡ από την Εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Είδα ότι πολλοί, προφανώς λόγω ηλικίας, δεν είχαν ζήσει τη χρυσή εποχή του ΒΙΠΕΡ στην Ελλάδα και είχαν πολλές απορίες ή λάθος αντίληψη για τα βιβλία αυτά. Αποφάσισα έτσι να δημιουργήσω το νήμα, παραθέτοντας τις προσωπικές μου μνήμες, τα συναισθήματα μου και την εμπειρία στο θέμα αυτό.

@Φαροφύλακας: Συνήθως αναφέρεται σαν Βιβλία Περιπτέρου. :)

Το πρώτο ΒΙΠΕΡ. Κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1970. Ήταν το βραβείο Νόμπελ του ίδιου έτους. Κατά τη γνώμη μου: "Να πείσομεν την Κυβέρνησιν ότι δεν είμεθα κομμουνισταί."

 
Last edited:

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Η σχέση μου με τα ΒΙΠΕΡ:

Μεγαλώνοντας σε χωριό της δεκαετίας του 80 δεν θυμάμαι τα ΒΙΠΕΡ στον φυσικό τους χώρο, το περίπτερο. Είχα πετύχει στης γιαγιάς μου δυο βιλιαράκια από την σειρά και πρέπει να ήταν από τα πρώτα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων που διάβασα ποτέ: Το ένα ήταν ο Πατούχας του Κονδυλάκη και το άλλο περιείχε τα θεατρικά Βαβυλωνία και Γυναικοκρατία του Δ. Βυζαντίου.

Αργότερα μέσα από μια προσφορά των εκδόσεων Πάπυρος με ένα τηλεπεριοδικό στα μέσα της δεκαετίας του 1990 απέκτησα και διάβασα πλήθος έργων Ελλήνων (Βιζυηνός, Δέλτα, Κονδυλάκης, Μακρυγιάννης, Κορνάρος, κα) και ξένων (Καμί, Φρανς, Μοπασάν, Μπρεχτ, Τσβάιχ, Μπακ, Μπάκαν, Ρεμάρκ, Γκρέιβς, Μπαλζάκ κ.α.) πολλά από αυτά (αν όχι όλα) πρέπει να είχαν ξεκινήσει την καριέρα τους σαν ΒΙΠΕΡ. Θεωρώ ότι σε αυτήν την σειρά οφείλω πολλά σαν αναγνώστης.

Αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 2000 από επανεκδόσεις ΒΙΠΕΡ που δόθηκαν σαν προσφορές εφημερίδων διάβασα δυο απαίσια μυθιστορήματα του ντε Βιλιέ (SAS) σε μετάφραση Τασσώς Καββαδία και ένα μέτριο αστυνομικό του (των) Έλέρυ Κουίν και ίσως ένα του Ρίτσαρντ Πρέιδερ (δεν είμαι σίγουρος αν ήταν πρώην ΒΙΠΕΡ ή αποτελούσε μέρος κάποιας άλλης σειράς αναλόγου στιλ).

Φέτος την άνοιξη μετά από μια επίσκεψή μου στο Βενιζέλιο είδε το απ'έξω περίπτερο να έχει πολλά αστυνομικά ΒΙΠΕΡ (κατηγορίας παλπ). Για το ρετρό του πράγματος αλλά και γιατί μου αρέσει κατά καιρούς να διαβάζω παλπ λογοτεχνία αγόρασα ένα βιβλίο με τον ρομαντικό τίτλο: Σειρά σου να πεθάνης του Ρίτσαρντ Πραίηδερ (sic) (Richard S. Pather) εκδοθέν το 1974 (Ακριβής μετάφραση του τίτλου αφού ο πρωτότυπος είναι Gat Heat) Δεν το έχω διαβάσει ακόμα.
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Μερικά ακόμη ΒΙΠΕΡ που βρήκα στη βιβλιοθήκη μου. Οι εκδόσεις των πρώτων χρόνων ήταν διαλεχτές. Μια και μια. Τα ΒΙΠΕΡ πρόσφεραν πολλά στην Ελλάδα.



Βέβαια, υπήρχαν και οι κακές στιγμές. Γιατί όπως λέει ο Σαμαράκης: "Δεν φτάνει να μην τους ενοχλείς. Πρέπει να είσαι μαζί τους." Βέβαια καμιά φορά σκέφτομαι: και τι να κάναμε; να φεύγαμε όλοι για τη Γαλλία. Δεν γινόταν. Ακόμη πιστεύω ότι ο Πάπυρος ήταν και είναι πολύ σοβαρή εκδοτική εταιρεία. Όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του Γεωργαλά (υπουργός της χούντας) διαδιδόταν από στόμα σε στόμα ότι δεν το αγόρασε κανείς. Το πήγαν πίσω για πολτοποίηση. Και εγώ από το Ίντερνετ το βρήκα.:χαχαχα:

 
Last edited:

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Μπράβο Μακρυγιάννη που κατάφερες να διατηρήσεις μέχρι σήμερα κομμάτια πραγματικά συλλεκτικά!!! Αμφιβάλλω αν κάποια απ'αυτά μπορούμε να τα βρούμε στο Μοναστηράκι σήμερα!!! Ειδικά αυτό το τελευταίο με το Γεωργαλά "μ'έστειλε"!!!

Τα θυμάμαι μικρός, αν και κυρίως ήταν πια κατασκοπευτικά, τη χρυσή εποχή τους δεν την πρόλαβα. Σίγουρα υπάρχει διασύνδεση με τον "Πάπυρο". Είχα αγοράσει μερικά, κυρίως τόμους από ιστορικά έργα, τα περισσότερα από την "Νεώτερη Ευρωπαική Ιστορία" (1945 - 70) του Καρτιέ, ένα επιβιώνει ακόμη στη βιβλιοθήκη μου.

Όλη η ουσία βρίσκεται σ'αυτό που αναφέρεις παραπάνω, κακή ποιότητα που όμως λόγω χαμηλής τιμής κι εύκολης πρόσβασης, έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς ανθρώπους ν'ανακαλύψουν την ιστορία, τη λογοτεχνία κλπ. Στη δεκαετία του '90, έναν σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι εκδόσεις "Ωρόρα", βιβλία τσέπης επιστημονικά, κοινωνιολογίας, ιστορικά έρευνας (έβγαλαν και λίγα λογοτεχνικά). Ο οίκος έκλεισε το 2000 περίπου, έδωσε όμως τη δυνατότητα απόκτησης αξιόλογων έργων σε βολικό σχήμα και σούπερ τιμή. Ήταν ο απόηχος της λογικής των ΒΙΠΕΡ...
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Τα θυμάμαι και τα Ωρόρα. Τα επιστημονικά μου άρεσαν.
Σε ΒΙΠΕΡ είχε βγει ένα τουλάχιστον ακόμη του Γεωργαλά. Ήταν ο θεωρητικός της χούντας.


-----------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------


Από το Tweeter:​

"Διατηρώ αυτήν τη μυστική, εσωτερικευμένη σχέση με τα ΒΙΠΕΡ, όπως πολλοί συνομήλικοί μου. Είναι μία πορεία ενηλικίωσης, αλλά ταυτόχρονα και ένα πολύπλευρο φαινόμενο που έκτοτε δεν μπόρεσε να επαναληφθεί."​
 
Last edited:

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Τον θυμάμαι σαν ένα μακρινό όνειρο, να μιλάει κάθε βράδυ (νομίζω), ως επίσημος αντιπρόσωπος της "επαναστάσεως" για 10 ή 15 λεπτά, πριν την έναρξη του ψυχαγωγικού προγράμματος. Φαντάζομαι πως αυτές οι ομιλίες είναι που συγκεντρώθηκαν στα ΒΙΠΕΡ...

Ίσως θα έπρεπε να επανεκδοθούν σήμερα αυτά τα έργα, για να διαπιστώσουν οι σύγχρονοι το "βάθος" της σκέψης αυτής...
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Μπου, δες εδώ.
Το Γεωργαλά τον είχα γνωρίσει μια φορά που είχε έρθει περιοδεία στο χωριό μου. Καλοκαίρι, ζέστη, όπως σήμερα. Έχω και δυο φωτογραφίες από εκείνη τη μέρα. Ήμουν 14 χρονών. Ετοιμόλογος και δεν άφηνε κανέναν άλλο να μιλήσει. Αυταρχική συμπεριφορά. Είχε ελαφρά ξενική προφορά. Με τη μεταπολίτευση νομίζω έφυγε στις ΗΠΑ και δεν δικάστηκε όπως οι υπόλοιποι.
 
Last edited:

Ροζ τριανταφυλλο

Όμορφο Νιάτο
Μακρυγιαννη καλως επραξες και εκανες αναρτηση αυτου του θεματος για να μαθουμε και εμεις πως ξεκινησε η ιστορια των ΒΙΠΕΡ, πραγματικα εγω τα ειχα συνδυασει με αισθηματικες χαζοιστοριες της παραλιας
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Ένα ακόμη εμπνευσμένο:χαχαχα: εξώφυλλο ΒΙΠΕΡ από την εποχή της παρακμής. Το 1970 οι 200 σελίδες στοίχιζαν 14 δρχ. Μετά από μερικά χρόνια (δεκαετία του 1980), στοίχιζαν 40 δρχ. Ο πληθωρισμός της εποχής.



-------------------------------
Ένα βιβλίο (και ταινία) που άφησε εποχή:



Ένα βιβλίο αξιώσεων:



Η Ανθολογία που είχε εκδοθεί σαν ΒΙΠΕΡ (βλ. προηγούμενη σελίδα), εκδόθηκε πάλι αργότερα με άλλη μορφή:

 
Last edited:
Λοιπόν Μακρυγιάννη, μου κίνησες την περιέργεια και πήγα στο πατρικό των γονιών μου για να βρω τα παλιά τους ΒΙΠΕΡ!!!:))))

Βρήκα την Μανταμ Σουσού, το Ποτέ πια και αυτό το βιβλίο του Φραντζή!!!
Η μάνα μου λέει είχε κι άλλα τα οποία ή τα έχασε ή τα χάρισε...:(
 
Last edited:

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Τη δεκαετία του 1970, δύσκολα έβρισκες ελληνικό σπίτι που να μην έχει έστω 2-3 ΒΙΠΕΡ. Βιβλιομανία. Μετά ήρθε η τηλεόραση!
 
Να σου πω την αλήθεια Μακρυγιάννη, εμένα η μάνα μου πάντα ήταν βιβλιόφιλη... Ακόμα και τώρα προτιμάει το βιβλίο από την ΤΟΥΒΟΥ!!:))) Για την ακρίβεια νομίζω ότι το δικό της γονίδιο με οδηγούσε και θα με οδηγεί στα βιβλία...

Ο πατέρας μου πάλι είχε αφιερωθεί ψυχή και σώμα στην εργασία του με αποτέλεσμα να ξεκινήσει το διάβασμα στα 60 του. Δλδ όταν βγήκε στην σύνταξη!!! :))
Βέβαια μπήκε δυνατά ξεκινώντας από τους αρχαίους και συνέχισε με Καμί, Κάφκα, κλπ κλπ...

Τώρα τελευταία το έχει ρίξει και πάλι στον Καμί!!! :)

Όπως και να το κάνουμε πάντως η αμεσότητα της ΤΟΥΒΟΥ ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τις προηγούμενες γενιές..
 
Last edited:

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Συμφωνώ Νικόλα. Το παράδειγμα των γονέων είναι καθοριστικό. Εμένα ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τα βιβλία και διάβαζε πολύ. Και ο μεγαλύτερος αδερφός μου το ίδιο. Σήμερα (ο αδερφός μου) είναι συνταξιούχος δάσκαλος και συγγραφέας. Η μητέρα μου ήταν "του Δημοτικού". Της άρεσαν όμως τα βιβλία.

-------------------------

Αυτό το βιβλίο, σήμερα δεν βρίσκεται εύκολα:



Ένα βιβλίο επικό, ιδίως για εμάς τους Κρητικούς:




Για το Νίκο Αγγελή, έναν άνθρωπο των γραμμάτων που χάθηκε πρόωρα, έχω ξαναπεί.
--------------------------------------------------------

Ένα ακόμη ωραίο ΒΙΠΕΡ:



----------------------------------------------------------
Αυτό βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου δεκαετίες και δεν το έχω διαβάσει:

 
Last edited:
Top