Αφήγηση παραμυθιού

Την τελευταία μέρα του σχολείου, πριν κλείσουμε για Χριστούγεννα, δεν κάναμε μάθημα με τα πιτσιρίκια και σκέφτηκα να τους διαβάσω ένα παραμύθι. Διάλεξα το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα του Άντερσεν.

Κάναμε, λοιπόν, μια ωραία συζήτηση στην αρχή για να μπουν στο κλίμα, είπαμε για τον Άντερσεν (τους έδειξα και μία φώτο του και άκουσα το εξής σχόλιο από έναν μαθητή: "πωπω, άσχημος, γι΄αυτό φαίνεται έγραψε το Ασχημόπαπο!!!") και τους είπα και τι είναι η διασκευή. Αυτό το έκανα γιατί στα βιβλιοπωλεία κυκλοφορούν πάρα πολλές εκδόσεις του παραμυθιού αυτού, αλλά όλες τους είναι από διασκευασμένες μέχρι και τερατωδώς αλλαγμένες... Και έκανα και την επισήμανση, στο τέλος, ότι εμείς θα διαβάσουμε το αυθεντικό παραμύθι, το οποίο είναι λυπητερό.

Το διάβασα, λοιπόν. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν όλα, απογειώθηκαν πραγματικά. Στο τέλος, τα μισά της τάξης είχαν βουρκώσει, μερικά ένιωθαν αμηχανία, αλλά το σχόλιο που δε θα ξεχάσω ποτέ ήταν ενός αγοριού ζωηρού και "πεταχτούλη", που μου είπε αναστενάζοντας: "ώχου, κυρία, τι μου κάνατε τώρα!".

Ήταν πολύ όμορφη εμπειρία :)
 
Ωραίο αυτό. Ωραία ιδέα το παραμύθι!
Δε το 'ξερα ότι το Ασχημόπαπο είναι διασκευή όπως και ότι ο Άντερσεν ήταν πολύ άσχημος...
Όταν ήμουνα μαθητής πάντως σε καμία περίπτωση δεν θα έκανα αυτό το σχόλιο που έκανε ο "πεταχτούλης" όπως και κανένα άλλο αγόρι της τάξης.
Ο μόνος τρόπος να το σώσεις κάπως ήταν να ανάψεις στο καπάκι ένα τσιγάρο :))))
 
Ουπς, μάλλον δεν το εξηγώ καλά παραπάνω. Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα κυκλοφορεί σε διασκευές. Όχι το Ασχημόπαπο.

Ο λόγος των διασκευών είναι ότι κάποιοι θεωρούν το πρωτότυπο κείμενο, έτσι όπως βγήκε από την πένα του Άντερσεν, μάλλον σκληρό για τα παιδιά. Γιατί φυσικά το κοριτσάκι στο τέλος του παραμυθιού πεθαίνει. Για την ακρίβεια, έχω πέσει πάνω σε δύο ειδών διασκευές. Η μία "προσπαθεί" να πει ότι το κοριτσάκι πέθανε, αλλά το κάνει με τέτοιο τρόπο και τέτοιες ακίνδυνες λέξεις, που τελικά είναι αδύνατον να καταλάβει ακόμα και ενήλικας τι πραγματικά γίνεται. Πεθαίνει; Αρρωσταίνει; Λιποθυμάει από το πολύ κρύο;

Στη δεύτερη διασκευή το παραμύθι είναι αλλαγμένο εντελώς. Εκεί, μια καλή κυρία λυπάται το κοριτσάκι και το παίρνει σπίτι της...

Το αυθεντικό παραμύθι είναι σαφέστατο και δεν αφήνει καμιά αμφιβολία.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Ποσα αραγε παραμυθια, κρατανε αυτο το ασχημο τελος;

Το ασχημοπαπο καθρεφτιζει τον συγραφεα, μαλλον την ψυχη του καλυτερα, γιατι ο ιδιος ηταν ασχημος. Νομιζω εζησε βασανισμενη ζωη.

Το "κοριτσακι με τα σπιρτα" υπαρχει και σε βιβλιο γυμνασιου (συγκεκριμενα στα κειμενα) δεν θυμαμαι ποιου ετους. Χρυς αν το εχεις στα υποψιν, αυτη ειναι η πραγματικη εκδοση του Αντερσεν η διασκευη; Πεθαινει παντως το κοριτσακι, αλλα συγκλονιζει η ολη αφηγηση. και μεις μειναμε στεναχωρημενοι οταν το διαβασαμε
 
Δεν το ξέρω αυτό που λες. Μπορεί να είναι το πρωτότυπο, αφού απευθύνεται σε παιδιά γυμνασίου. Ελπίζω, δηλαδή.
 

Φένια

New member
Οταν ήμουν 4η δημοτικού, μία κατά πολύ μεγαλύτερη μου μακρινή εξαδέλφη μου είχε φιλοξενηθεί στο σπίτι μας. Ηταν η Νανώ Μαρινάτου, κόρη του γνωστού αρχαιολόγου από τις ανασκαφές στη Σαντορίνη. Οι γονείς μου περιέγραφαν με θαυμασμό τον πατέρα της ως τον σημαντικό λόγιο που ήταν, οπότε περίμενα να αντικρύσω μία προσωπικότητα. Πράγματι ήταν μία θαυμάσια κοπέλλα, η οποία μου έφερε ως δώρο τα άπαντα του Αντερσεν σε ένα μοναδικό, ογκώδη, δερματόδετο τόμο. Θεώρησα ότι ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο έπρεπε να προσφέρει ανάλογης σπουδαιότητας δώρο, και διάβασα τα παραμύθια τόσες πολλές φορές, ώστε τα είχα μάθει απ' έξω. Ηταν πράγματι σκληρά, το Ασχημόπαπο, το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα, η Βοσκοπούλα και ο Καπνοδοχοκαθαριστής και τόσα άλλα, τα περισσότερα με σκληρό τέλος, συνήθως το θάνατο του ήρωα. Ηταν όμως τρυφερά και καλογραμμένα, με οδηγούσαν σε έναν διαφορετικό, φανταστικό κόσμο και τα λάτρεψα. Αργότερα απέκτησα και τα άπαντα των Γκριμ, εκεί να δείτε σκληρότητα και θάνατο! Καμμία σχέση με τις ιστορίες του Αντερσεν. Δεν ξαναείδα ποτέ την Νανώ και δεν έχω πια το θαυμάσιο αυτό βιβλίο στη βιβλιοθήκη μου, ούτε αναζήτησα άλλο, γιατί κανένα δεν μπορεί ποτέ να το αντικαταστήσει.
 
Χρησυίδα, κάνεις πολύ ωραίο επάγγελμα. Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα έβαζα μυαλό και θα ακολουθούσα αυτή την κατεύθυνση, τουλάχιστον οτι έχει σχέση με παιδιά..

Όσον αφορά για το παραμύθι που ανέφερες - το κοριτσάκι με τα σπίρτα- το βρίσκω πολύ καταθλιπτικό. Το έχω διαβάσει στις κόρες μου και τουλάχιστον στη μεγαλύτερη της άρεσε αλλά με ρωτούσε επίμονα αν όντως πέθανε. Πιο πολύ δυσκολεύτηκα εγω να της πω, ναι αυτό εγινε. βέβαια μετά άρχισαν να πέφτουν οι απορίες της κ να με βομβαρδίζουν, όπως γιατί ο κόσμος δεν της έδινε σημασία, και αν ειναι οι άνθρωποι κακοί, ,,κτλ κτλ...

Θεωρώ οτι αυτά τα παραμύθια, είναι ''σκληρά'' ή καλύτερα πολύ ωμά. Προσωπικά, αν και πλέον τα καινούρια παραμύθια έχουν συνήθως happy end δεν θα διάλεγα ένα παραμύθι το οποίο θα είχε λυπητερό τέλος. Πρώτα απ' όλα ψυχοπλακώνομαι εγω και μετά γεννιούνται τόσα πολλά ερωτήματα στα παιδιά, για το θάνατο, για την κακία των ανρθώπων.

Θα μου πεις, προτιμάς να χρυσώνεις το χάπι? Όχι, αλλα προτιμώ να βάζω τα παιδιά μου με έναν πιο αργό και ίσως πιο ανώδυνο τρόπο στο νόημα της αληθινής ζωής. Θέλω να μάθουν να βλέπουν το άσπρο ακόμη και εκεί που υπάρχει φαινομενικά μονο το μαύρο.
Πρόσφατα, βιώσαμε και το θάνατο του παππού τους, όπου τους στοίχισε πολύ. Τους εξήγησα γιατί έγινε, τι σημαίνει οταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, αλλά στο τέλος τους είπα οτι ο παππούς δεν χάθηκε απλώς έγινε ένας άγγελος, απέκτησε φτερά και σας κοιτάζει πλέον απο τον ουρανό, και πολλά άλλα...

Ίσως είμαι και αθεράπευτα ρομαντική, δεν ξέρω. Να πω οτι έχω χόμπυ να γράφω παραμύθια και γενικώς οτι έχει σχέση με παιδιά. Πολλές φορές, αφού τελειώσω κάποιο το διαβάζω στη μεγαλύτερη μου κόρη και εκείνη περήφανη μου λέει, οτι είμαι συγγραφέας και οτι το λέει στην τάξη της να το μάθουν όλοι...:))) Είμαι και κουκουβάγια μαμά και ψώνιο:))))
 
Καλή μου Φεγγαρένια,

ούτε εγώ θα διάβαζα ποτέ το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα σε ένα παιδάκι του νηπιαγωγείου. Μάλλον ούτε στην Πρώτη και τη Δευτέρα δημοτικού. Αλλά από την Τρίτη και μετά θεωρώ υπερβολικό να προσπαθούμε να κρύψουμε από τα παιδιά κάτι που στην ουσία το ξέρουν πολύ καλά. Τα παιδιά σ' αυτήν την ηλικία, έχοντας περάσει τόσα χρόνια στο σχολείο αλλά και μέσα από την οικογένεια, ξέρουν ότι στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο "καλοί", αλλά και "κακοί" και ότι η ζωή δεν είναι μόνο χαρά αλλά και λύπη. Όταν επιμένουν και μας ρωτάνε, όπως εσένα οι κόρες σου, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να μας "τεστάρουν". Θέλουν να δουν πώς θα τους πούμε την αλήθεια.

Αλλά δεν είναι τόσο δύσκολο, τελικά, να πει κανείς στα παιδιά την αλήθεια. Υπάρχουν χίλιοι τρόποι και λέξεις. Οι περαστικοί του παραμυθιού, για παράδειγμα, μπορεί να μην ήταν κακοί, αλλά αδιάφοροι ή πολυάσχολοι ή απρόσεχτοι. Αυτό που είμαστε δηλαδή όλοι μας σήμερα :) Και το κοριτσάκι, ναι τελικά πέθανε, αλλά αυτό πρέπει να μας κάνει χαρούμενους και όχι να μας στενοχωρεί, γιατί πήγε σε έναν κόσμο, όπου δε θα τυραννιέται από την αδικία.

Στα παραμύθια που γράφονται σήμερα βλέπουμε το λουλουδάκι να μαραίνεται, το σκυλάκι να πεθαίνει αλλά ποτέ τον άνθρωπο. Αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μιλήσεις για το θάνατο στα πολύ μικρά παιδιά. Αλλά όταν τα ξέρουν όλα, τα έχουν δει όλα, ίσως και να τα έχουν ζήσει όλα στο οικογενειακό ή φιλικό τους περιβάλλον, τότε είναι αστείο να τους το κρύβουμε. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να τα κάνουμε να χάσουν την εμπιστοσύνη που μας έχουν. Φυσικά, δεν εννοώ ότι πρέπει να τους λέμε φρικιαστικές ιστορίες. Μην παρεξηγηθώ κιόλας. Μιλάω για το συγκεκριμένο παραμύθι.

Θέλω να τονίσω τελειώνοντας κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Πολλά σημερινά παιδιά δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Δεν έχουν το κατάλληλο περιβάλλον για να το κάνουν. Νιώθουν θυμό και συχνά τους απαγορεύουμε να τον δείξουν, νιώθουν αδικία και δεν ξέρουν πού να την εξομολογηθούν. Χίλια δυο πράγματα νιώθουν αλλά δεν τα εξωτερικεύουν. Και δεν υπάρχει χειρότερο από το καταπιεσμένο συναίσθημα... Η καλή λογοτεχνία, το καλό βιβλίο, μας βοηθάνε και σ' αυτό. Λυπόμαστε για τον ήρωα, χαιρόμαστε για τον ήρωα, συμπάσχουμε μαζί του. Τόσο εμείς οι μεγάλοι, όσο και τα παιδιά.
 
Θέλω να τονίσω τελειώνοντας κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Πολλά σημερινά παιδιά δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Δεν έχουν το κατάλληλο περιβάλλον για να το κάνουν. Νιώθουν θυμό και συχνά τους απαγορεύουμε να τον δείξουν, νιώθουν αδικία και δεν ξέρουν πού να την εξομολογηθούν. Χίλια δυο πράγματα νιώθουν αλλά δεν τα εξωτερικεύουν. Και δεν υπάρχει χειρότερο από το καταπιεσμένο συναίσθημα... Η καλή λογοτεχνία, το καλό βιβλίο, μας βοηθάνε και σ' αυτό. Λυπόμαστε για τον ήρωα, χαιρόμαστε για τον ήρωα, συμπάσχουμε μαζί του. Τόσο εμείς οι μεγάλοι, όσο και τα παιδιά.
Συμφωνώ απόλυτα. Ο θυμός για παράδειγμα είναι κάτι πολύ φυσιολογικό και το βλέπουμε ακόμη και σε βρέφη. Το θέμα ειναι οτι πλέον εμεις ως νέοι γονείς, έχουμε τη δυνατότητα να ενημερωθούμε για το πως θα χειριστουμε μια τέτοια κατάσταση και όχι να την πνίξουμε, δημιουργώντας άχρηστες ενοχές στα παιδιά μας. ΠΟλλές φορές έχω ρίξει δίκιο στα παιδιά μου όταν θυμώνουν με κάποια γεγονότα, αλλά προσπαθώ να αντισταθμίσω τους παραγοντες που δημιούργησαν αυτή την κατάσταση.
Δηλαδή, προχθές η κόρη μου θύμωσε με τη γιαγιά της γιατί επέμενε - η δεύτερη- να της χτενίσει τα μαλλιά διαφορετικά απο οτι τα κάνουμε συνήθως. Εκ των υστερων , εξήγησα στην κόρη μου(δεν ήμουν εκεινη την ώρα μπροστα), οτι ήταν φυσιολογικό που θύμωσε με αυτή την κατασταση, αλλά θα πρεπει να σκεφτόμαστε προτου μιλήσουμε με κάποιον απότομο τροπο στα αγαπημένα μας πρόσωπα και να λύνουμε τις διαφορές μας με πιο ήπιες συμπεριφορές.
Ίσως να μην το καταλαβει αμέσως αλλά οσο περναει ο καιρος πιστευω οτι ταπαιδιά μαθαίνουν και παίρνουν κάποια πρότυπα που τους δίνουμε.
Θα μου πεις, έχεις πάντα την όρεξη να αναλύεις τα πάντα? Οταν δεν ειμαι πολύ φορτωμένη ή μάλον νιώθω οτι έχω αντοχές, είμαι ικανή να κάτσω και να εξηγήσω στο παιδί και να της φανερώσω το πως σκέφτεται και πως το βλεπει ο κάθε ανθρωπος απο τη δική του πλευρα..π.χ της γιαγιας που ανέφερα...

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω αν κατανοεις τι θελω να πω...γιατι γραφω στα κλεφτα απο τη δουλεια και δεύτερον νομίζω οτι ξέφυγα απο το θέμα μας..Συγχωρέστε με για την παρέμβαση.

Τελος, μιας που μιλάμε για παραμύθια. Αγορασα προχθες ενα καινουριο παραμύθι, το Μία + 5 Καρυάτιδες, με σκοπό να βάλω σιγα σιγά την κόρη μου που ειναι μεγαλύτερη στο θαυμαστό κόσμος της Αρχαίας Αθήνας...να πάρει μια πρώτη γεύση.

Αν τύχει ποτε και το διαβάσετε, θα ήεθλα και τη δική σου γνώμη, μιας που η πρώτη μου εντύπωση οταν το διάβασα ήταν ολίγον απογοητευτική. Αν και βρήκα τις φράσεις υπερβολικά απλές-σε αυτο συμφωνώ γιατι απευθύνεται σε μικρά παιδιά- εντούτοις, μου φάνηκαν υπερβολικά λιτες και επιγραμματικές.. Δεν εννοω οτι το παραμύθι ειχε σκοπο να μαθει καποια πραγματα για τις Καρυατιδες στα παιδια, αλλά μου φανηκε πολύ επιγραμματική η προσεγγιση με αποτελεσμα να με ρωταει η κόρη μου και εγω να τρέχω στο ιντερνετ για να θυμηθώ περισσότερες λεπτομέρειες...lol...
 
Top