Τίτλος: Θαμμένος ζωντανός
Πρωτότυπος τίτλος: Buried Alive. A Tale of these Days
Συγγραφέας: 'Αρνολντ Μπέννετ (Arnold Bennett)
Γλώσσα: Ελληνικά
Μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
Εκδόσεις: Πατάκη
Έτος πρώτης έκδοσης: 1908 (Αγγλικά)
Αριθμός σελίδων: 320
ISBN: 9789601680798
Τι τέλειο που ήταν. Μια απολαυστική και διασκεδαστική σάτιρα για την κοινωνία της τέχνης και την εμπορευματοποίησή της που λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο και τα προάστιά του στις αρχές του 20ου αιώνα κατά τη διάρκεια της Εδουαρδιανής εποχής. Γραμμένο με το υπέροχα ρεαλιστικό και ξεκαρδιστικό ταυτόχρονα ύφος του Μπέννετ καθώς και με μια γερή δόση ειρωνείας μας παρουσιάζει έναν διάσημο ανά τον κόσμο ζωγράφο, πολύ πλούσιο πλέον από τα έργα του που όμως απεχθάνεται οποιαδήποτε συναναστροφή με ανθρώπους και κάνει ό,τι μπορεί για να το αποφύγει, και επιτυχώς μέχρι που πέθανε ο, για χρόνια, πιστός υπηρέτης του που ήταν το παράθυρό του στον κόσμο και τον εξυπηρετούσε στα πάντα ούτως ώστε αυτός, ως διάσημος, να μένει αθέατος, και αποφασίζει αιφνιδίως και χωρίς σκέψη να εκμεταλλευτεί το γεγονός και να υποδυθεί τον υπηρέτη του, να πάρει τη θέση του, κι έτσι ο ίδιος να ελευθερωθεί. Και έτσι ξεκινάει μια πολύ αστεία και ενδιαφέρουσα ιστορία που θα την ανακαλύψετε κι εσείς όταν θα το διαβάσετε.
'Ενα από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς. 'Ηταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα γιατί δεν γνώριζα καν αυτόν τον συγγραφέα.
Στο τέλος του βιβλίου, στο επίμετρο, αναφέρει ότι ο 'Αρνολντ Μπέννετ είχε για πολλά χρόνια διαμάχη και καυγάδες με τη Βιρτζίνια Γουλφ. Εκείνη τότε - γεωργιανή εποχή, όταν ήδη ο Μπέννετ ήταν διάσημος από την εδουαρδιανή εποχή - ήταν νέα συγγραφέας, δεν της άρεσε που την αγνόησε ως κριτικός και τον κατηγορούσε ότι ήταν συντηρητικός και ξεπερασμένος. 'Οτι δεν μπορούσε να συμβαδίσει με την εποχή του μοντερνισμού που είχε κατακλύσει τους καλλιτέχνες του καιρού της. Ωστόσο δεν είχε πραγματικά δίκιο γιατί ο Μπέννετ ήταν θαυμαστής του Τζέημς Τζόυς, του 'Ελιοτ κ.α. και είχε υποστηρίξει τον σουρεαλιστή ζωγράφο Paul Nash που δεν τον κατανοούσε το κοινό της Μεγάλης Βρετανίας.
Ο Τζον Κάρεϋ στο βιβλίο του The Intellectuals and the Masses: Pride and Prejudice among the Literary Intelligentsia, 1880-1939 (1992) ανάγει το ζήτημα εν πολλοίς σε ταξικό και τον Μπέννετ σε ήρωα, διότι πλήρωσε το γεγονός ότι τα γραπτά του απευθύνονταν σε όλους, και αυτό δεν ήταν ανεκτό, λέει, από εκείνους που ήθελαν τη λογοτεχνία να απευθύνεται μόνο στην υψηλή διανόηση.
Last edited by a moderator: