Τίτλος: Η αριστοτέχνις του θανάτου
Πρωτότυπος τίτλος: Mistress of the art of death
Συγγραφέας: Ariana Franklin
Μετάφραση:Χρίστος Τόμπρας, Νάνα Σαμαρτζή
Εκδόσεις: Bell
Χρονολογία έκδοσης: 2010
Αριθμός σελίδων: 348
Περίληψη:
Στο Κέμπριτζ του 12ου αιώνα, ένα παιδί δολοφονείται με φρικτό τρόπο και κάποια άλλα εξαφανίζονται. Ο παντοδύναμος Κλήρος στρέφει τις υποψίες του στους Εβραίους που καταφεύγουν στο κάστρο για να γλιτώσουν απ' την οργή των κατοίκων.
Ο βασιλιάς Ερρίκος Β' θορυβείται -οι φόροι που πληρώνουν οι Εβραίοι αποτελούν σημαντικό τμήμα των κρατικών εσόδων, γι' αυτό ο πραγματικός δολοφόνος πρέπει να βρεθεί το γρηγορότερο. Έτσι καλείται από τη Σικελία ένας από τους πιο φημισμένους ερευνητές, ο Συμεών της Νάπολης, που φτάνει στο Κέμπριτζ μαζί με μια νεαρή γυναίκα, την Αδέλια Αγκιλάρ.
Απόφοιτη της μεγάλης Ιατρικής Σχολής του Σαλέρνο, η Αδέλια είναι μια από τις ελάχιστες γυναίκες γιατρούς στην Ευρώπη της εποχής, και μάλιστα ειδήμων στην εξέταση των πτωμάτων. Είναι <<αριστοτέχνις του θανάτου>>, μια ειδικότητα που πρέπει να κρατηθεί μυστική για να μην κατηγορηθεί για μαγεία.
Καθώς η Αδέλια αναζητά την αλήθεια σε μια πόλη παραδομένη στη δεισιδαιμονία και το φόβο ένας άντρας γίνεται η σκιά της: ο μυστηριώδης, γοητευτικός σερ Ρόουλι Πίκοτ, άνθρωπος του βασιλιά, που η Αδέλια, όσο κι αν το θέλει, δεν ξέρειι αν πρέπει να τον εμπιστευτεί, γιατί ο Ρόουλι έχει τους δικούς του, πολύ προσωπικούς λόγους να ενδιαφέρεται για την έρευνα της.
Και στο μεταξύ ο δολοφόνος ετοιμάζεται για το νέο του χτύπημα...
Είναι ένα μικρό βιβλίο που στην αρχή κυλάει αργά και κατά βάση είναι συνεπές στο να μην προκαλέσει ένταση. Η βασική ιστορία περισσότερο μυστηρίου παρά καθαρά αστυνομική, τις περισσότερες φορές αποτελεί κομπάρσο ενώ πρωταγωνίστρια είναι η Ιστορία.
Κι όπως γίνεται κάθε φορά που κάποιος διαχωρίζει το μύθο απ' τα πραγματικά γεγονότα η μαγεία για 'κεινες τις εποχές χάνεται λίγο ακόμη κι απομένουν ορισμένες λυπηρές εντυπώσεις. Για το κυνήγι των Εβραίων -διαφαίνονται και κάποιοι απ' τους λόγους της χρόνιας καταδίωξης, για τη θέση της γυναίκας πολύ έντονα που ακόμη και ως άντρα σε κάνει να αισθάνεσαι ανήμπορος μπροστά στη βλακεία του λαουτζίκου και του μισογυνισμού των αετονύχηδων θρησκευτικών λειτουργών (ανεξαρτήτως θρησκείας), για τον πραγματικά ρυπαρό χαρακτήρα των σταυροφοριών όπου παράλληλα γίνονται γνωστές δυο ενδιαφέρουσες καταστάσεις: το ψηφιδωτό των πολιτισμών που ως επί το πλείστον συνυπήρξαν αρμονικά στην Ιερουσαλήμ, και, η πολύ σπουδαία -για μένα- ιδέα για την οποία λίγες φορές έχουν ακουστεί πράγματα, σχετικά με το σύστημα των ομήρων ως εχέγγυα, που χάρη σ' αυτό αποφεύχθηκαν πολλές αιματοχυσίες κι ανταλλάχθηκαν πολιτιστικές εμπειρίες ( ή γι' αυτό το τελευταίο επηρεάζομαι κι απ' το "Λευκό κάστρο").
Αυτό το τελευταίο με τους ομήρους θεωρώ πως είναι δείγμα πρώιμου εμπορικού πνεύματος (γίνεται άλλωστε και ξεχωριστή παράλληλη αναφορά στις εμπορικές συναλλαγές των αλλόθρησκων) και μαζί με το τραπεζικό σύστημα όπως εφευρέθηκε και προωθήθηκε απ' τους Ναΐτες (εδώ δε γίνεται κάποια αναφορά), ήταν τα μόνα καλά (και συνάμα απαρχές κακών που φτάνουν ως τις μέρες μας...) "αγαθά" της περιόδου των σταυροφοριών.
Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων της Αδέλιας και του Ρόουλι ενώ είναι εις βάθος, δεν ξεδιπλώνεται όσο θα ήθελα και οι υπόλοιποι χαρακτήρες αναπτύσσονται ακόμη πιο χλιαρά αλλά σε όλους υπάρχουν δυναμικές στιγμές. Η γραφή έχει τη δυναμική να μας μεταφέρει στο κλίμα και στην εποχή και εν γένει, το πετυχαίνει και μάλιστα με τον πραγματικό χαρακτήρα της. Τα δε ιστορικά στοιχεία είναι όμορφα πεπλεγμένα με τη μυθιστορία.
Υπάρχει και μια μικρή ανατροπή που είναι ευχάριστη έκπληξη ότι πραγματικά δεν την περιμένεις από πουθενά και μάλιστα γύρισα πίσω αρκετές σελίδες αβέβαιος για το αν έχασα κάπου το νήμα, σχετικά με έναν απ' τους αρχικούς συντελεστές.
Ήταν το δεύτερο βιβλίο μου, το {αντί της τηλεόρασης που λέω εγώ}. Το θεωρώ πάντως σοβαρό βιβλίο και την προσπάθεια φιλότιμη, παρότι σε αρκετά σημεία κυνήγησα τον εαυτό μου να το προχωρήσω. Εύκολο βιβλίο αλλά όχι εύπεπτο καθότι με έβαλε σε σκέψεις και σε θλιβερή διάθεση σε σχέση με ότι οι εποχές που παρέρχονται ακόμη κι όταν μοιάζουν ρομαντικές κρύβουν πάντα τις ασκήμιες τους.
Last edited by a moderator: