Αν ο Χαρι Πότερ ήταν ελληνική λογοτεχνία θα ειχε γίνει τόσο διάσημος παγκοσμίως;

Αν ο Χαρι Πότερ ήταν ελληνική λογοτεχνία θα ειχε γίνει τόσο διάσημος παγκοσμίως

  • ΝΑΙ

    Votes: 1 2,5%
  • ΟΧΙ

    Votes: 30 75,0%
  • ΜΠΟΡΕΙ

    Votes: 9 22,5%

  • Total voters
    40
έχω μία απορία και εγώ και θα ήθελα αν μπορείτε να μου απαντήσετε όπως ακριβώς πιστεύετε.
Αν η Κυρία Ρόουλινγκ ήταν Ελληνίδα και έγραφε το διάσημο Χάρι Πότερ στην Ελλάδα... πιστεύετε πως θα είχε γίνει όλος αυτός ο πανικός παγκοσμίως?
 
Ευχαριστώ Ρεγινόρα και καλώς σας βρήκα

Αν όμως μεταφράζονταν τελικά στα αγγλικά δε θα μπορούσε να δημιουργηθεί (όχι παρόμοιο ) ένα "καλό" promotion?
 
Οι περιορισμοί που μας επιβάλλουν η μικρή γεωγραφική μας έκταση, η δύναμή μας και η γλώσσα μας, είναι γεγονός.

Παρόλα αυτά ποτέ δεν θα μάθουμε μέχρι πού θα έφτανε μια ελληνίδα Ρόουλινγκ, γιατί ούτε έχουμε ούτε είχαμε ποτέ. Δεν υπάρχει κάποιο παρόμοιο έργο να το συγκρίνουμε και να πούμε ότι πράγματι αδικούμαστε. Το γιατί δεν υπάρχει είναι άλλη μια μεγάλη ιστορία που πάλι έχει να κάνει με την ελληνική πραγματικότητα και κυρίως με την ελληνική εκπαίδευση και την ελληνική πολιτική όσον αφορά τον πολιτισμό [μηδενική να την πω ( ;;; ) ] μέχρι τουλάχιστον πριν λίγα χρόνια.

Από κάποια μεμονωμένα παραδείγματα θέλω να πιστεύω ότι οι ταλαντούχοι και δημιουργικοί άνθρωποι, αυτοί που πραγματικά αξίζουν, θα τον βρουν τον δρόμο. Στην τελική, θα στραφούν προς τα έξω, εκεί που οι ευκαιρίες ανάδειξής τους είναι περισσότερες (ο Τριβιζάς είναι ένα παράδειγμα που μου έρχεται πρόχειρο, σίγουρα χωρίς να θέλω να τον συγκρίνω με την Ρόουλινγκ, αλλά και η Μαργαρίτα Καραπάνου, που οι Γάλλοι ίσως να τη θυμούνται πιο πολύ απ' ό,τι εμείς...).

ΞένηΛογοτεχνία δες και μία παρόμοια συζήτηση που κάναμε παλιότερα εδώ
 
Last edited:
Πραγματικά μου άρεσε πολύ το σχόλιο σου Χρυσηίδα και μπορώ να πω πως εν μέρη συμφωνώ... Παρόλα αυτά ποτέ δεν θα μάθουμε μέχρι πού θα έφτανε μια ελληνίδα Ρόουλινγκ, γιατί ούτε έχουμε ούτε είχαμε ποτέ. για το συγκεκριμένο κομμάτι όμως ... σίγουρα η Ρόουλινγκ κατάφερε να μετατρέψει ένα παραμύθι σε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα παγκοσμίων διαστάσεων, αλλά αν είχαμε και εμείς κάτι παρ'όμοιο και έχει ( ή είχε) πέσει θύμα των γεγονότων που αναφέρονται τα παραπάνω σχόλια?
 
Βασικά, το να απαντάμε σε τόσο υποθετικές ερωτήσεις είναι λίγο περίεργο. Η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι "ας γραφτεί ένα τέτοιο έργο και βλέπουμε".

Επίσης, να σου πω ότι δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο Χάρυ Πόττερ ακόμα, αλλά έχω δει όλες τις ταινίες. Η άποψή μου είναι ότι αν τα βιβλία είναι τόσο άρτια λογοτεχνικά όσο άρτιες είναι και οι ταινίες, τότε πιστεύω ότι ο Χάρυ Πόττερ θα είχε την επιτυχία και την αναγνώριση που του αξίζει ακόμα κι αν είχε γραφτεί στα Αβεστικά.
 
Συμφωνώ για τις υποθετικές ερωτήσεις. Είναι πραγματικά περίεργο (και τρομακτικό) και είναι μία αλήθεια πως δεν μπορούμε να παινευόμαστε για την λογοτεχνία μας τις τελευταίες δεκαετίες.

όσο για τα βιβλία και τις ταινίες Χάρι Πότερ η μετάφραση είναι πραγματικά υπέροχη αλλά αν θέλεις πραγματικά να το διαβάσεις και να το νιώσεις μέσα σου.. να μεγαλώνεις μαζί του και να εξελίξεις των εαυτό σου μέσα από αυτόν πρέπει να διαβάσεις την αγγλική αμετάφραστη μορφή.

Έχω ακούσει διάφορα σχόλια για τη Ρόουλινγκ αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη η γυναίκα είναι μία από τις καλύτερες συγγραφείς που υπήρξαν ποτέ
 
@Χρυσηιδα οταν διαβασεις τα βιβλια θα καταλαβεις οτι οι ταινιες δεν πιανουν μια μπροστα τους! (προσωπικη μου αποψη βεβαια)

Νομιζω το εργο της Ροουλινγκ ηταν τοσο τελειο που σε οποια γλωσσα και να γραφοταν θα εκανε θραυση, πιθανως οχι την ιδια που εκανε τωρα αλλα παλι μου φαινεται αδιανοητο να περνουσε ποτε απαρατηρηρο (ας μην ξεχναμε ομως οτι στην αρχη δεν μπορουσε ουτε κ εκεινη να βρει καποιον να της το εκδοσει)...
Αυτο που με λυπει στη χωρα μας ειναι που ασχολουνται τοσο πολυ με τα, ας τα πω ρεαλιστικα, ειδη λογοτεχνιας, και αφηνουν το φανταστικο για τα "παιδια", οπως και τα κομιξ, που αν διαβαζεις κομιξ σου λενε "ακομα μικυ μαους διαβαζεις"?!
Εχω προσεξει επισης σε βιβλιο για δημιουργικη γραφη μια γενικοτερη παραμεληση του φανταστικου και μια επικεντρωση σε συγγραφη πραγματικων γεγονοτων, ειδικα αυτων που εχουμε ζησει εμεις προσωπικα. Ελαχιστες αναφορες σε αυτο το ειδος υπαρχουν κ οπου και να ψαξεις για δημιουργικη γραφη πουθενα δεν αναφερεται κατι σχετικο!
Προσωπικα δε συμμεριζομαι σε καμια περιπτωση την αποψη "Μεγαλωσα και τωρα πρεπει να κανω αυτα που κανουν οι μεγαλοι", με καταθλιβει η σκεψη!

@ΞενηΛογοτεχνια για μενα η Ροουλινγκ ειναι Η καλυτερη συγγραφεας, και εχει ενα ιδιαιτερο αγγλικο χιουμορ που θα ελειπε απο τον Ελληνα, που θεωρει αστεια τα σοκιν ανεκδοτα και τις χυδαιοτητες μερικων "χιουμοριστων" της τηλεορασης, του θεατρου και του κινηματογραφου!

Σαφως και ο Τριβιζας ειναι ενα αστερι της Λογοτεχνιας μας, αλλα ειναι ενας... δεν ξερω... φοβαμαι μηπως ειναι η εξαιρεση που λεμε, που επιβεβαιωνει τον κανονα...:ωιμέ:
 
Αλίκη, δυστυχώς πρέπει να συμφωνήσω στο: "ο Τριβιζας ειναι ενα αστερι της Λογοτεχνιας μας, αλλα ειναι ενας... δεν ξερω... φοβαμαι μηπως ειναι η εξαιρεση που λεμε, που επιβεβαιωνει τον κανονα..." Ο Τριβιζάς είναι ένας λογοτέχνης που δημιουργεί διαχρονικά παραμύθια και με δυνατότητες παγκόσμιας αναγνώρισης. Δε μπορώ να σκεφτώ κάτι παρόμοιο.

Ομολογώ πως μετά από όλη αυτή τη κουβέντα κοίταξα τα βιβλία και θυμήθηκα ένα συμπέρασμα που είχα βγάλει -μία από τις χιλιάδες φορές που τα ξανά διάβαζα. Όταν κάποιος διαβάσει το τελευταίο βιβλίο και μετά ξανά διαβάσει την ιστορία από την αρχή θα καταλάβει πως η Ρόουλινγκ είχε σκεφτεί κάθε λεπτομέρεια κάθε βιλίου πριν καν ξεκινήσει να γράφει το πρώτο. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι η χαμένη μαγεία των βιβλίων.
 
ΞενηΛογοτεχνια δεν εχω ουτε μηνα που τα τελειωσα ξανα, για 3η (νομιζω) φορα, κ λεω τωρα να αφησω λιγο καιρο να περασει πριν τα ξαναρχισω... αλλα θα τα ξαναρχισω!

Οτι και να λετε, εγω στο παραμυθι της Ροουλινγκ βλεπω πραγματα που σε κανουν να σκεφτεις! Βλεπω μια ομοιοτητα των Θανατοφαγων με τους Ναζι, τρομερη ομοιοτητα που δεν περναει νομιζω απαρατηρητη οταν εισαι μεγαλος και το διαβαζεις (βλ. ανωθευτο αιμα, κυριαρχια ανωτερης φυλης κλπ) επισης βλεπω ομορφα μηνυματα, σχετικα με την αγαπη που δημιουργει μια αδιαπεραστη ασπιδα γυρω σου που κανεις δεν μπορει να διαπερασει, με τη φιλια και την αυτοθυσια για ανθρωπους που αγαπας, το θαρρος που σε κανει αναποφευκτα ηρωα και στην εποχη μας το εχουμε ξεχασει, απο την αλλη το φοβο του θανατου και τη λαχταρα για εξουσια που μπορουν να φτασουν καποιον στα ακρα, το ποσο αδυναμο ειναι στην ουσια το κακο μπροστα στην αγαπη και πως δεν το καταλαβαινουμε, κι ενα σωρο αλλα, αφου σε μια σειρα 7 βιβλιων υπαρχουν ασφαλως πολλοι και διαφορετικοι χαρακτηρες.
Και αναμφιβολα ο Ντικενς (που γνωριζω καλυτερα) μεσα απο τα βιβλια του σου περναει καποια μνματα που αφορουν την εποχη του, τη φτωχια και τις κοινωνικες ταξεις που χωριζαν τους ανθρωπους, αλλα απο την αλλη οταν διαβαζω Ντικενς για πολυ ωρα με πιανει ψυχοπλακωμα, ενω με τον Χαρι Ποτερ δεν υπαρχει περιπτωση να το παθω αυτο, γιατι πολυ απλα το διασκεδαζω.
 
Απόλυτο δίκαιο. Η Ρόουλινγκ έκανε ένα παραμύθι που εγώ ευχαρίστως θα το διαβάσω στα παιδιά μου ξέροντας ότι θα περνάμε ευχάριστες στιγμές και συνάμα θα μαθαίνουν ένα εκπληκτικό τρόπο ζωής. Θυμάμαι τι μου έλεγαν οι φίλοι μου όταν τους έλεγα πως διαβάζω Χάρι Πότερ -ξανά και ξανά- "παιδικά παραμύθια και βλακείες"... φυσικά μετά από πολλά σχόλια (αρνητικά) αποφάσισα να τους διαβάσω την ιστορία των τριών αδερφών. ένας πέθανε για δύναμη, ο άλλος ήθελε να ξεφτιλίσει τον θάνατο και πέθανε αφού ανάστησε την αγαπημένη του.Ενώ ο τρίτος, έζησε όλη τη ζωή του γιατί απλά θέλησε μονάχα μία ήσυχη ζωή με αγάπη. Εμένα αυτή η ιστορία της Ρόουλινγκ δε μου κάνει για παραμύθι 7-12 χρονών αλλά για διαχρονική αξία πάσης ηλικίας.

Υ.Γ.: Οι φίλοι μου ,σχεδόν όλοι, έχουν πλέον διαβάσει και αυτοί τον Χάρι Πότερ
 
Εμένα αυτή η ιστορία της Ρόουλινγκ δε μου κάνει για παραμύθι 7-12 χρονών αλλά για διαχρονική αξία πάσης ηλικίας.
Ακριβως αυτο πιστευω! Οπως και ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιων, που τοσες και τοσες γενιες μεγαλωσαν μαζι του εχει και θα εχει παντοτε διαχρονικη αξια, που επισης περναει πολλα μηνυματα και νομιζω ειναι πλεον κλασικο!

Δεν χρειαζεται δηλαδη ενα βιβλιο να ειναι μονο στην κατηγορια του ρεαλιστικου (να το πω ετσι) για να ειναι διαχρονικο, καλο, επιτυχημενο και να δημιουργει προβληματισμους. Εχουν και αλλα ειδη να προσφερουν κατι και τα παρεξηγουν και μαζι με αυτα παρεξηγουν κι εμας που τα αγαπαμε!

Αυτο που κατα τη γνωμη μου δεν εχει να προσφερει και πολλα, ειναι το Λυκοφως της Μεγερ, που ναι μεν ειναι ενα ευχαριστο αναγνωσμα και εχει και εναν ομορφο ρομαντισμο που λειπει στις μερες μας, απο την αλλη δεν εχει να περασει και κανενα ιδιαιτερο μηνυμα... Εκτος ισως απο το οτι αν μια εφηβη χωρισει με το αγορι της και κανει εξτριμ αποπειρες αυτοκτονιας, τοτε αυτος μπορει και να γυρισει πισω!
Απο την αλλη οταν διαβαζα Χαρι Ποτερ και πηγαινα σχολειο, επηρεαζομουν απο την Ερμιονη και γινομουν πιο συνεπης στο σχολειο!! :))))
 
Θα αρχίσω από το σχόλιο για το Λυκόφως. Ομολογώ πως το διάβασα.Προσωπικά απογοητεύτηκα γιατί ακούγονταν τόσα πολλά για αυτά τα βιβλία που έκανα το λάθος να πιστέψω πως ήταν ωραίο. Εντάξει, δεν ήταν τόόσο χάλια αλλά κατά τη γνώμη μου μία ιστορία με μία εσωστρεφή δεσποινίς που για να ξεπεράσει τη κατάθλιψή της "τη βρίσκει" με μία περίεργη φάρα βρικολάκων και μετά (και παράλληλα) με λυκανθρώπους μπορεί μονάχα να χαρακτηριστεί ως παραμύθι 10-15 αυστηρά κοριτσίστικο. Βέβαια προσφέρει πολλά καθώς μέσα από αυτά τα αριστουργήματα τις λογοτεχνίας μαθαίνει κάποιος τόσα πολλά όπως:
1)πως να σωθείς από μία κακιά ομάδα βρικολάκων.
2)πώς να ξεχωρίσεις (σε περίπτωση που τα μπερδεύεις) ένα λυκάνθρωπο από έναν μεταμορφοτήρα.
3)10 σωστά βήματα για να μη σε φάει ο βρικόλακας-φίλος σου.

Πέρα όμως από τη πλάκα το βιβλίο όπως είπες έχει έναν όμορφο ρομαντισμό που τώρα τελευταία πολύ ξεχνιέται στο συρτάρι.

Ο άρχοντας των δακτυλιδιών και ο Χάρι Πότερ είναι παραμύθια που σε βοηθούν ,κυριολεκτικά, να ζήσεις και να επιβιώσεις. Μαθαίνεις τη είναι αγάπη, τη μπορεί να σου προκαλέσει η δίψα για εξουσία, τη δύναμη της φιλίας και τόσες πολλές άλλες αξίες που αυτοί οι δύο συγγραφείς ( Τόλκιν,Ρόουλινγκ) σε τρία και επτά βιβλία αντίστοιχα κατάφεραν να χωρέσουν μέσα από ωραίες ιστορίες και μαγικά σκηνικά ενώ άλλοι χρειάζονται τόμους ολόκληρους με όρους και φιλοσοφίες κουραστικές ακόμα και για αυτούς τους ίδιους.
 
Όχι. Ούτε κατά διάνοια.
Κι αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, μπορεί και να αφοριζόταν απ' την Εκκλησία. :πανικός: :))))
 
Προφανώς και η Αλίκη κατάλαβε τι ακριβώς εννοείς, Νουρμπανού :)

Πραγματικά, Αλίκη, έριξα μια ματιά στο δίκτυο (γκούγκλισα "εκκλησία και Χάρι Πότερ") και διάβασα πολλά και διάφορα. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο αυτά που διαβάζω είναι επίσημες θέσεις της εκκλησίας ή απλών, θρήσκων ανθρώπων που φοβούνται ότι ο Χάρι Πότερ θα μυήσει τα παιδιά τους στον αποκρυφισμό... :ρ
 
Μισο-αστεία μισο-σοβαρά το είπα, βέβαια.

Η αλήθεια είναι ότι την πολέμησαν πολύ θρησκόληπτοι της αμερικανικής επαρχίας, όχι τόσο Ευρωπαίοι. Έχει τη σημασία του αυτό.
 
Εγώ ακόμη θυμάμαι πάντως τη μητέρα μου που έλεγε ότι γράφει σατανικά πράγματα!!! :μουάχαχα: Ποιος ξέρει από που το άκουσε!!!!!! :μουάχαχα:
 
Φυσικά και ακούγονται πολλά, είναι απόλυτα λογικό αν αναλογιστούμε την άγνοια που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των χριστιανών (ειδικά της χώρας μας) αλλά και τον φόβο που επικρατεί σχετικά με αυτόν τον κακό Θεό που έχουμε (και πάλι κυρίως στη χώρα μας) αλλά επίσημα η εκκλησία δεν ασχολείται με εφηβικά βιβλία φαντασίας ή με παραμύθια.
 
Top