Αναγνωστικές επιστροφές.

Αζαθοθ

Κοινωνός
Πιθανές εισαγωγικές προτάσεις της ανάρτησης:
Έχω μια συνήθεια.
Έχω μια ιεροτελεστία.
Έχω μια ιδιοτροπία.

Διαλέγετε και παίρνετε.

Οι επιστροφές· η επιστροφή σε αυτό που ήσουν σε μια (ξε)περασμένη χρονική περίοδο, η επιστροφή που δοκιμάζει τη νοσταλγία, η επιστροφή στις στιγμές που συνόδευαν μιαν ανάγνωση, η επιστροφή ως ένα (συν)αίσθημα αναμέτρησης με το παρελθόν, η επιστροφή στις μνήμες, η επιστροφή ως αφορμή ανάγκης, η επιστροφή, η κάθε επιστροφή.

Ιδιοσυγκρασιακά, έχω ορίσει τρεις «περιόδους συχνότητας» επιστροφής στις σελίδες συγκεκριμένων βιβλίων, βιβλίων που για κάποιο λόγο στοιχειώσαν (στοιχειώνουν) ή στιγμάτισαν (στιγματίζουν) τις μέρες μου· περίοδος των δέκα χρόνων, των πέντε χρόνων, ετήσια.

Δεκαετής περίοδος:
Κάτω από το ηφαίστειο - Malcolm Lowry
Ο ξένος - Albert Camus
Κουτσό - Julio Cortázar
Τρυποκάρυδος - Tom Robbins
Πέδρο Πάραμο - Juan Rulfo

Πενταετής περίοδος:
Το τούνελ - Ernesto Sabato
Οι απόψεις ενός κλόουν - Heinrich Böll
Η συνείδηση του Ζήνωνα - Italo Svevo

Ετήσια περίοδος:
Καρδιά τόσο άσπρη - Javier Marías

Υπάρχουν και για κάποιον άλλον εκεί έξω βιβλία στα οποία επιστρέφει αναγνωστικά με διάφορες -ή χωρίς καθόλου- αφορμές, σε ακριβή -ή τυχαία- ραντεβού;

Ειδάλλως, το παρόν νήμα αποτελεί μια ανεπανόρθωτη έκθεση εκκεντρικότητας (-μα- στο οποίο θα επιστρέψω σε κάποια μελλοντική στιγμή). :p
 
Last edited:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Δεν έχω επιστρέψει αναγνωστικά σε κάποιο βιβλίο που εξελίχθηκε σε μια εσωτερική μου αναμέτρηση όταν το πρωτοδιάβασα, διαβάζοντας όμως το νήμα μου ήρθαν στο μυαλό τίτλοι βιβλίων που με είχαν καθηλώσει ή στοιχειώσει το καθένα για τους λόγους του.

Έτσι, θα απαντήσω στο θέμα, με το ερώτημα που μου δημιουργήθηκε, στο σε ποια βιβλία θα ήθελα να επιστρέψω για τις όποιες μνήμες τους:
  • Στέφαν Τσβάιχ - Σκακιστική Νουβέλα
  • Έρμαν Έσσε – Ο Λύκος της Στέπας (το πρωτοδιάβασα σε συνανάγνωση που έγινε εδώ)
  • Ρόμπερτ Χάινλαϊν – Χαμένοι Ορίζοντες
  • Χαρούκι Μουρακάμι – 1Q84
Επίσης, το "Κάτω από το Ηφαίστειο" είναι ένα δυνατό βιβλίο, δεν το βάζω όμως στην παρούσα ανάρτηση, γιατί τυπικά δεν έχει τελειώσει η ανάγνωσή του, στην συνανάγνωσή μας που τρέχει αυτόν τον καιρό.

Πολύ ωραίο νήμα!!
 
Last edited:

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Πολύ ωραίο νήμα!
Επιστρέφω πολύ συχνά γιατί μάλλον εκεί βρίσκω τον κόσμο, τα πάθη και τα λάθη που μου είναι οικεία μάλλον. Επιστρέφω σε πολλά από τα βιβλία του Καραγάτση (ειδικά στο 10, στον Γιούγκερμαν και τον Σέργιο και Βάκχο), στις ποιητικές συλλογές του Εμπειρίκου, του Καββαδία, του Μέσκου και του Πατρίκιου, μα και στα πεζά τους. Αλλά και ο αγαπημένος μου μοναχικός συγγραφέας ο Παπαδιαμάντης. Που η σχέση μαζί του χτίστηκε σιγά σιγά πριν μπει στην εξεταστέα σχολική ύλη και αγάπησα τη γραφή του. Διαβάζοντας κιόλας την αλληλογραφία του (πράγμα που θα ξαναέκανα σίγουρα, όσο και αδιάκριτο και αν φαίνεται :ρ ) επιβεβαίωσα πράγματα που υποψιαζόμουν.
Και στον Χικμέτ επιστρέφω συχνά, εκεί βλέπω άλλες πληγές, άλλα όνειρα, άλλες δυσκολίες.

Δεν είναι λίγα τα βιβλία, για να καθίσω να τα γράψω ένα ένα, είναι αρκετά, γιατί σ' όλο αυτό όλοι οι παραπάνω αποτύπωναν τα όνειρα, τα πάθη και τις πληγές τους. Και εγώ αυτά τα καταλάβαινα.
μπορεί να παραλείπω κάποιον, αλλά είναι η ώρα περασμένη...
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
@Πεταλούδα Ζηλεύω που έχεις μπροστά σου μια τέτοια στιγμή· στιγμή που ανακαλύπτεις αν το ταξίδι της επιστροφής είναι ένα πλήρες, καινούριο, αυτόνομο ταξίδι ή ένα διπλότυπο εμπειριών, μια αναπαραγωγή διαφανειών του παρελθόντος.
Το «Χαμένοι Ορίζοντες» δεν το έχω διαβάσει· πλέον έχω ένα έξτρα κίνητρο προσέγγισής του, που προκύπτει από μία καλόβουλη περιέργεια για την ανάγκη επιστροφής κάποιου σε αυτό.
Έχω επιστρέψει αραιά συχνά στο «Σκακιστική Νουβέλα», απλά όχι ως μέρος μιας εμμονικής, προγραμματισμένης περιοδικής κίνησης.

@Σαώρη Θαυμάζω το θάρρος σου. Μιας και η αναγνωστική επιστροφή, προϋποθέτει (και) αναμέτρηση με φόβους απομάγευσης αυτού που έχει μεσολαβήσει, πιθανότητα αποκαθήλωσης, αμφιβολία για το εάν τα συναισθήματα και η ατμόσφαιρα της προηγούμενης ανάγνωσης θα είναι ακόμα εκεί· κι εσύ φαντάζει πως κινείσαι με μια αέρινη αύρα σιγουριάς και αυτοεπίγνωσης στα μονοπάτια των επιστροφών.
Πρέπει να διαβάσω Καραγάτση κάποια στιγμή..
 
Last edited:

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Δεν ξέρω αν λέγεται θάρρος ή οικειότητα. Είναι σχέση αγάπης με τους παραπάνω, έχω προσπεράσει το στάδιο που τους θαύμαζα απλά ως λογοτέχνες μόνο. Πλέον τους εκτιμώ και σαν ανθρώπους παρά τις όποιες διαφορές, οπότε η επιστροφή στα κείμενά τους μόνο ηρεμία επιφέρει και ξέρω πως εκεί θα μπω στον κόσμο τους και τον δικό μου δίχως να έχει αλλάξει κάτι από την προηγούμενη φορά που βρέθηκα εκεί. Κάθε φορά είναι διαφορετική, γιατί κάθε φορά "πηγαίνω" με διαφορετικά συναισθήματα και για διαφορετικό λόγο.
Όταν έρθει η ώρα τους λέω κάθε φορά για τα βιβλία. Όταν είναι η στιγμή να πέσουν στα χέρια σου και να τα βιώσεις όσο καλύτερα γίνεται, τότε ελπίζω να σου αρέσει η γραφή του και οι κόσμοι του.

Και ήμουν σίγουρη πως θα ξεχνούσα. Επιστρέφω πολύ συχνά άλλοτε χρόνο με το χρόνο, και άλλοτε με μεγαλύτερα διαλείμματα στις Αόρατες Πόλεις του Ίταλο Καλβίνο. Βλέπω πόλεις αλλοτινές, τις ανθρώπινες σχέσεις και τους ανθρώπους της φαντασίας του. Βλέπω και μια έμμεση ερμηνεία κατ' εμέ διαφόρων πραγμάτων και καταστάσεων.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
...στιγμή που ανακαλύπτεις αν το ταξίδι της επιστροφής είναι ένα πλήρες, καινούριο, αυτόνομο ταξίδι ή ένα διπλότυπο εμπειριών, μια αναπαραγωγή διαφανειών του παρελθόντος.

Το «Χαμένοι Ορίζοντες» δεν το έχω διαβάσει· πλέον έχω ένα έξτρα κίνητρο προσέγγισής του, που προκύπτει από μία καλόβουλη περιέργεια για την ανάγκη επιστροφής κάποιου σε αυτό.
Ναι, αυτή είναι η αίσθηση περίπου, κι αυτό γιατί έχει κατασταλάξει η πρώτη εντύπωση της ανάγνωσης. Κι όταν το ξαναπιάσω, θα λειτουργήσω νομίζω κάπως σαν να είμαι τουρίστας στην πόλη μου, κάτι που κάνω καμιά φορά σε βόλτες, για να ανακαλύπτω ξανά ήδη γνωστά μέρη.

Για το «Χαμένοι Ορίζοντες» θα χαρώ να μάθω εντυπώσεις, όταν έρθει η ώρα του να διαβαστεί.
 

Άρτζι

Κοινωνός
Είναι αρκετές οι φορές που επιστρέφω σε ένα βιβλίο για να ξαναδιαβάσω ένα ή περισσότερα αποσπάσματά του, αλλά εκείνα στα οποία ξαναγυρνάω σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι:
Δον Κιχώτης - Μ. Θερβάντες
Το εκκρεμές του Φουκώ - Ο. Έκο
Μικρός Πρίγκηπας - Α. ντε Σαιντ Εξυπερύ
Η εκλογή μου - Ν. Βρεττάκος

Ειναι αρκετά τα βιβλία που, αφού περάσει ένα χρονικό διάστημα, κάνω μια δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση γιατί μου "μίλησαν" λίγο παραπάνω από άλλα (Η πείνα - K. Hamsun, η τριλογία του Βερολίνου - Φ. Κερ, η εκτέλεση - Φ. Γερμανός). Υπάρχουν κι εκείνα τα οποία με ξαφνιάζουν ευχάριστα (π.χ. I, robot - Asimov, τα σταφύλια της οργής - Σταινμπεκ, Βερολίνο Αλεξάντερπλατς - Α. Ντεμπλιν και πολλάααα ακόμη), ξαναγυρνάω στις σελίδες τους κι ανακαλύπτω πράγματα που κατά την πρώτη ανάγνωση μου είχαν ξεφύγει!
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Πολύ ενδιαφέρον το νήμα αυτό, όντως!
Έχω γίνει δεινή, σταθερή αναγνωστήρια τα πολύ τελευταία χρόνια -σαν να ανακάλυψα την Αμερική κάπως- οπότε δεν είναι πολλά τα βιβλία στα οποία έχω ξαναεπιστρέψει. Ωστόσο έχω νιώσει πολλές φορές τελειώνοντας ένα βιβλίο μια φοβερή λύπη κι ότι θα πρέπει να το ξαναδώ αργότερα, μετά από μήνες, μετά από χρόνια. Σαν να είμαι σίγουρη πως θα έχουν κάτι να μου πουν καινούργιο στο μέλλον. Μερικά από αυτά είναι:
Ο λύκος της στέπας του Έσσε, Γιούγκερμαν του Καραγάτση, Ο μικρός πρίγκιπας του Εξυπερύ, Αυτό εδώ είναι νερό του Γουάλας, Η ζωή μπροστά σου του Ρομάν Γκαρί, Η καρδιά του σκότους του Κόνραντ, Αστερισμός ζωτικών φαινομένων του Άντονι Μάρα, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι του Κούντερα, Η πτώση του Καμύ και σαφώς το Κάτω από το ηφαίστειο του Λόουρι. Και σίγουρα και άλλα!
Αυτό που θεωρώ μαγικό είναι ότι ό,τι έχω ξαναδιαβάσει μου ήρθε σαν φλασιά, σαν να ξεπετάγεται πάνω από το κεφάλι μου ένα συννεφάκι, σαν να μου γίνεται μια υποσυνείδητη υπαγόρευση που είναι τελείως ταιριαστή τη δεδομένη στιγμή.
Ωραία πράματα...
 
Last edited:

Αζαθοθ

Κοινωνός
Τη σώσαμε την εκκεντρικότητα :)

Η επιστροφή μου στο «Ο Μικρός Πρίγκιπας» θα απαιτούσε τη δημιουργία μιας νέας περιόδου, της οποίας η συχνότητα θα φάνταζε μάλλον υπερβολική.

Τι ωραία που μου θύμισες το «Το εκκρεμές του Φουκώ» @Άρτζι · παρατηρώ πως επανεκδόθηκε «τελευταία» από τις εκδόσεις Ψυχογιός και πόσο μου αρέσει το εξώφυλλο! Θα του ξανα-αφιερώσω τον χρόνο, στον οποίο θα με πάρει πάλι μαζί του.

Πίσω στο 2013, κάποιος οικείος, γεμάτος ενθουσιασμό ψίθυρος, συντέλεσε στο να αποτελέσει το «Αστερισμός ζωτικών φαινομένων» αναγνωστική μου προσδοκία. Για διαφόρους -ή πολύ συγκεκριμένους- λόγους όμως ξεχάστηκε, μαζί με τόσα άλλα. Ύπουλη η προσδοκία, αλλά χαίρομαι @Αννετούσκα, μιας και με γυρνάς πίσω σε μία εποχή λιγότερο γκρίζων κροτάφων και αυτή τη φορά, σοφότερος, σημείωσα τον τίτλο σε χαρτί.
 
Last edited:

Άρτζι

Κοινωνός
Ρίχνοντας μια ματιά στην επανέκδοση από Ψυχογιό, θα συμφωνήσω για το εξώφυλλο. Είναι απλό, λιτό κι απέριττο σε σχέση με αυτό που έχω στην κατοχή μου από τα ελληνικά γράμματα & σίγουρα ανάμεσα στα δύο θα το προτιμούσα. Ομολογώ, όμως, πως δεν θα το άλλαζα με κανένα άλλο πια, όσο "φλύαρο" κι αν είναι το εξώφυλλο ή φθαρμένο μετά από τις αναγνώσεις που ακολούθησαν την πρώτη. Το εκκρεμές βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη λίστα με τα αγαπημένα μου, οπότε το αγαπώ όπως και να 'χει!! :αγαπώ::αγαπώ:
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
δεν θα το άλλαζα με κανένα άλλο πια
Να που επιστρέφουμε όχι μόνο σε αναγνώσεις, αλλά και σε συγκεκριμένες αισθήσεις που μας αφύπνισε ένα βιβλίο -αχ αυτή η αφή!
Και για εμένα η φθορά ενός βιβλίου λόγω αναγνωστικών επιστροφών σε αυτό (ή και σε ειδικές περιπτώσεις λόγω δανεισμού του) αποτελεί στην πραγματικότητα αίγλη.
 

Άρτζι

Κοινωνός
Η αφή είναι αίσθηση* που θα χαρίζει τη νίκη στο έντυπο βιβλίο όσες ηλεκτρονικές μορφές κι αν κυκλοφορήσουν!! Κι αν η έκδοση είναι προσεγμένη, τότε το βιβλίο απογειώνεται.

*Ας μην παραβλέψουμε και την όσφρηση. :ματιά:
233
 

Λαβίνια

Κοινωνός
Τα βιβλία στα οποία επιστρέφω είναι αρκετά αντίθετα κι ίσως κάποιος να πει ότι δεν τα διαβάζει το ίδιο άτομο.

Το πρώτο βιβλίο-παραμύθι που διάβασα ποτέ και μου προσφέρει ακόμα και τώρα γαλήνη και μια παιδική χαρά ειναι το

-Η κούκλα που ήθελε ν'αποκτήσει ένα μωρό του Ντιμίτερ Ινκιόφ

Ένα από τα βιβλία που είμαι ικανή να διαβάζω και 5 φορές τον χρόνο είναι το

-Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα

που με κάνει να νιώθω ότι μπορώ να χτίζω τον κόσμο μου από την αρχή όσες φορές κι αν μου τον γκρεμίσουν και να συνεχίζω να είμαι ευγενική και να συγχωρώ.

Ακόμα επιστρέφω αρκετά συχνά στο

-Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα της Λάουρα Εσκιβέλ

που μιλάει για παράφορο έρωτα, κοινωνικά στερεότυπα και μαγειρική (μεγάλος Μου έρωτας).

Το τελευταίο που θα γράψω (είναι κι άλλα μα δεν θέλω να σας κουράσω) είναι

-Η Υπόσχεση της Richelle Mead

γιατί με αποφορτίζει και με φορτίζει. Με κάνει να κλαίω και να νιώθω σαν να είμαι η πρωταγωνίστρια. Θρηνώ και μέσα από αυτό αποχαιρετώ όσους φεύγουν.

Ελπίζω να μην κούρασα.
Είναι ένα υπέροχο νήμα που με έκανε να νιώσω όμορφα...
Ευχαριστώ :)
 

Τσίου

Μύστης
Το πρώτο βιβλίο-παραμύθι που διάβασα ποτέ και μου προσφέρει ακόμα και τώρα γαλήνη και μια παιδική χαρά ειναι το

-Η κούκλα που ήθελε ν'αποκτήσει ένα μωρό του Ντιμίτερ Ινκιόφ
Το συγκεκριμένο δεν το έχω διαβάσει, αλλά με Ινκιόφ ξεκίνησα το διάβασμα, όταν στην τρίτη τάξη του δημοτικού (νομίζω) έπρεπε να διαβάσουμε το Ο μικρός κυνηγός (Παρουσίαση στην τάξη δεν έκανα, well duh), αλλά για τον ίδιο συγγραφέα μιλάμε, καταλαβαίνω γιατί επιστρέφεις σε βιβλίο του :ναι:
 

Νιλς

Κοινωνός
Η αφή είναι αίσθηση* που θα χαρίζει τη νίκη στο έντυπο βιβλίο όσες ηλεκτρονικές μορφές κι αν κυκλοφορήσουν!!

*Ας μην παραβλέψουμε και την όσφρηση. :ματιά:
Συμφωνώ απόλυτα. Αν και όταν το έκανα εγώ αυτό με κάποια περιοδικά, πιτσιρικάς τότε, μου φώναζε η μαμά μου "Νιλς παιδί μου σταματα, θα τυφλωθείς!"
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
Dimitar Inkiow, Dimitar Inkiow..

Είτε, κατά κάποιον περίεργο τρόπο, δεν πέρασα ποτέ από την τρίτη δημοτικού, είτε συνειδητοποιώ πόσο πτωχός τω πνεύματι είμαι, έχοντας στο μυαλό μου ένα μονάχα όνομα να εκπροσωπεί τη βουλγάρικη λογοτεχνία, αυτό του «σύγχρονου» -υπέροχου- Georgi Gospodinov.

Να πως ένα νήμα μεταμορφώνεται σε αστείρευτη πηγή νέων καταγραφών για το σημειωματάριο μου.

Ευχαριστώ, ευχαριστώ ;)
 
Last edited:

Νιλς

Κοινωνός
@Αζαθοθ για την ιστορία του πολύ όμορφου νήματός σου, να σημειώσω ότι δεν επανέρχομαι σε βιβλία που έχω ήδη διαβάσει. Δεν το κάνω ποτέ. Είναι ένα ταξίδι που πραγματοποίησα. Το ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές που μου προσέφερε, αλλά στο μέλλον θα προτιμήσω ένα άλλο ταξίδι. Ένα που ακόμα δεν έχω κάνει. Οπότε, οχι δεν επιστρέφω.
Το ίδιο έπραττα και με τις γυναικες. Αλλά αυτό καθαρά επειδή εκείνες δεν με δέχονταν πίσω (κάτι θα ήξεραν).
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
@Λαβίνια ίσως θα έπρεπε να ντρέπομαι που δεν το έχω διαβάσει αλλά με προτρέπεις να διαβάσω το παραμύθι χωρίς όνομα της Δέλτα. Επίσης έχω εδώ και χρόνια το βιβλίο της Εσκιβέλ και ακριβώς επειδή αγαπώ τη μαγειρική πήγα να το ξεκινήσω κάνα δυο φορές και το άφησα, έτσι χωρίς προφανή λόγο. Μάλλον θα το ξεκινήσω πιο δυναμικά κάποια στιγμή, ίσως μέσα στο καλοκαίρι.
@Αζαθοθ τον Αστερισμό δεν έχω καιρό που το διάβασα αλλά λόγω προδοτικής μνήμης θέλω να ξαναθυμηθώ τι με έκανε να κλαίω ασύστολα και καθαρτικά σε μια δεδομένη στιγμή το βιβλίο..

*Θα επιστρέψω στα σίγουρα και στο Πέδρο Πάραμο
 
Last edited:

Αζαθοθ

Κοινωνός
ασύστολα και καθαρτικά
Ίσως ένα τέτοιο συναίσθημα να ήταν και η αφορμή εκείνου του ψιθύρου κάποια χρόνια πίσω. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, πόσο άδικος υπήρξα.
Με το καλό όταν πάρω στα χέρια μου το βιβλίο, θα επανορθώσω -μετά του παρόντος- για την αδικία εις βάρος της ανάμνησης -αρχικά.

*Οι επιστροφές στο Πέδρο Πάραμο: οι παρατάσεις μιας απόλαυσης -ειδικής ή ανειδίκευτης. ;)
 
Last edited:
Top