Τρία πράγματα που έτυχα τελευταία και με παραξένεψαν.
1.
Είμαι σε ένα διαμέρισμα, αυτές τι μέρες, και από το απέναντι διαμέρισμα, στον διάδρομο, (δυο μέτρα μεταξύ τους οι πόρτες μας) ακούγεται η ανάγνωση audio book (στα Αγγλικά, βρίσκομαι εκτός Ελλάδας). Και προσέξτε: ακατάπαυστα! Τα διαμερίσματα αυτά είναι στούντιο. Την εν λόγω αφήγηση την ακούω τώρα που τα γράφω αυτά, καθώς το γραφείο όπου κάθομαι στο λαπτοπ μου είναι δίπλα στην πόρτα μου.
Την πρώτη μέρα που ήρθα χρειάστηκε να περιμένω λίγο έξω από την πόρτα κι εκεί μπορούσα να διακρίνω και την αφήγηση η οποία ήταν λίγο σαν σαπουνόπερα ("Ο Ματζούτσου είπε 'Πιστεύεις πως θα ορκιζόμουν στην ζωή του πατέρα μου εάν έλεγα ψέματα;' η Σουτζάτσα σκέφτηκε πως ο Ματζούτσου δεν θα ορκιζόταν στην ζωή του πατέρα του εάν έλεγε ψέματα. Ποτέ ο Ματζούτσου δεν θα έκανε έναν τέτοιον όρκο. Η Σουτζάτσα είπε 'Όχι, Ματζούτσου. Δεν πιστεύω πως λες ψέματα γιατί ορκίστηκες στην ζωή του πατέρα σου και ξέρω πως ποτέ δεν θα έκανες κάτι τέτοιο!'" κτλ.). Η ίδια γυναικεία φωνή τεχνητής νοημοσύνης διαβάζει ακατάπαυστα πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ξημερώματα, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ώρες την εβδομάδα, δίχως καμία διακοπή (ΠΟΤΕ!) μέσα σε ένα μικρό διαμέρισμα!
Και το διαμέρισμα κατοικείται κανονικά. Το ξέρω γιατί έχω πετύχει την πόρτα ανοιχτή, και την φωνή να συνεχίζει, βέβαια, να διαβάζει.
Όσο κι αν αγαπάμε τα βιβλία, βέβαια, αυτό απλά δεν είναι νορμάλ. Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω καν αν είναι βιβλίο ή κάτι από τον νέο θαυμαστό κόσμο, όπως η ακατάπαυστη περιγραφή μίας ατελείωτης σαπουνόπερας. Ή αν έφτασε ο καιρός που έχεις την ΤΝ να φτιάχνει και να διηγείται μια ιστορία στο πόδι.
2.
Το δεύτερο πιστεύω πως θα το έχετε τύχει κι εσείς. Σε βιντεάκια (όπως reel στο Instagram) κάποιος περιγράφει στο πόδι, μέσα σε 1 λεπτό, μια ολάκερη ταινία, έχοντας να παίζουν κοπτοραπτική σκηνές από την ταινία. Και πάλι, με τρέξιμο, δίχως κενά ανάμεσα στις λέξεις (τι κενό να αφήσεις όταν πρέπει να βγάλεις μιάμιση ώρα σε λεπτό;)
Έτυχα εχθές π.χ. το "Blue Velvet" του Λυντς ("Ο νεαρός άντρας έσκυψε και είδε πως κάτω υπήρχε ένα κομμένο αφτί..." κτλ.). Και πάλι φωνή AI (ανδρική) με ταχύτητα x1.5 ή x2.
3.
Το τρίτο, το είχα τύχει ξανά, και τώρα το κάνει μια κοπέλα που βλέπω αυτόν τον καιρό. Βλέπει στο κινητό σειρές σε ταχύτητα x2! Ο ήχος ρυθμισμένος να μην αλλάζει ο τόνος της φωνής, αλλά ένα ακατάπαυστο τροχάδι δίχως κενά, και πάλι.
Και με όλα αυτά λέω por dios! Καταρχήν, πώς γίνεται να ακούς ακατάπαυστη αφήγηση πρωί μεσημέρι βράδυ; Ή πώς γίνεται να μηδενίζεις μια ολάκερη ταινία, με τις στιγμές της, τις δυναμικές της (εντάσεις, ήσυχες στιγμές), τις όποιες ερμηνείες, την απολαυστική της αφήγηση, όταν την συρρικνώνεις ολάκερη σε ένα λεπτό. Και το ίδιο και με την αφήγηση x2. Προς τί ο βιαστικός βομβαρδισμός αντί για την απόλαυση της αφήγησης;
Και πού χάθηκε η παύση; η οποία είναι μέρος της μουσικής, της αφήγησης, της ζωής όλης;
Οι βιβλιόφιλοι του παλιού κόσμου συνήθως όταν διαβάζουμε βιβλία που αγαπάμε σταματάμε για λίγο, και παίρνουμε μια ανάσα κοιτάζοντας πόσες σελίδες απομένουν, από έγνοια για το πόσο μπορεί να κρατήσει αυτήν η απόλαυση. Γιατί τρέχει ο κόσμος; Πού πιστεύει πως τάχα θα φτάσει; (Να τι παθαίνεις αν δεν διαβάζεις Καβάφη!
)
Όλα αυτά σε μια εποχή που η αφήγηση κι η Πληροφορία είναι σπασμωδική και δίχως συνοχή. Βλέπω κι εγώ reels, όπου περνάω από το ένα θέμα στο άλλο σε δευτερόλεπτα, βουρκώνω με ένα σκυλάκι που το σώσανε, γελάω με μια σκηνή Seinfeld, βλέπω τον Knopfler να σχολιάζει έναν δακτυλισμό και στο μεταξύ έχω διώξει στο μισό δευτερόλεπτο ένα σωρό άλλο ενδιάμεσα βιντεάκια. Κάποτε οι αφηγήσεις ήταν βιβλία, ταινίες, παραμύθια, μακρόσυρτα ανάμεσα σε μια αρχή και ένα τέλος. Τώρα μπορεί να μην υπάρχει καν τέλος. Έχουν τάχα τέλος οι Simpsons ή το One Piece; Κι ακόμη κι αν αποκτήσουν, θα έχει την παραμικρή διαφορά και άρα αξία;
Δεν ανήκω στους καταστροφολόγους και απολαμβάνω αυτήν την μαγική εποχή, αλλά αυτά που μόλις έγραψα εδώ, μου μοιάζουν στραβά. Σαν να πήραμε κάτι περίτεχνα λαξεμένο στο μάρμαρο, που κάποτε το λειτουργούσαμε σε ένα μυστήριο μύστες, και ξάφνου βρεθήκαμε να ξεπετάμε βιαστικά κόπιες από κακοφορμισμένο πλαστικό χωρίς να θυμόμαστε καν τι αναπαριστά και γιατί το θαυμάζαμε. Δεν ξέρω αν το λέω καλά.
Με ενδιαφέρον να ακούσω τις δικές σας εμπειρίες κι απόψεις.
1.
Είμαι σε ένα διαμέρισμα, αυτές τι μέρες, και από το απέναντι διαμέρισμα, στον διάδρομο, (δυο μέτρα μεταξύ τους οι πόρτες μας) ακούγεται η ανάγνωση audio book (στα Αγγλικά, βρίσκομαι εκτός Ελλάδας). Και προσέξτε: ακατάπαυστα! Τα διαμερίσματα αυτά είναι στούντιο. Την εν λόγω αφήγηση την ακούω τώρα που τα γράφω αυτά, καθώς το γραφείο όπου κάθομαι στο λαπτοπ μου είναι δίπλα στην πόρτα μου.
Την πρώτη μέρα που ήρθα χρειάστηκε να περιμένω λίγο έξω από την πόρτα κι εκεί μπορούσα να διακρίνω και την αφήγηση η οποία ήταν λίγο σαν σαπουνόπερα ("Ο Ματζούτσου είπε 'Πιστεύεις πως θα ορκιζόμουν στην ζωή του πατέρα μου εάν έλεγα ψέματα;' η Σουτζάτσα σκέφτηκε πως ο Ματζούτσου δεν θα ορκιζόταν στην ζωή του πατέρα του εάν έλεγε ψέματα. Ποτέ ο Ματζούτσου δεν θα έκανε έναν τέτοιον όρκο. Η Σουτζάτσα είπε 'Όχι, Ματζούτσου. Δεν πιστεύω πως λες ψέματα γιατί ορκίστηκες στην ζωή του πατέρα σου και ξέρω πως ποτέ δεν θα έκανες κάτι τέτοιο!'" κτλ.). Η ίδια γυναικεία φωνή τεχνητής νοημοσύνης διαβάζει ακατάπαυστα πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ξημερώματα, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ώρες την εβδομάδα, δίχως καμία διακοπή (ΠΟΤΕ!) μέσα σε ένα μικρό διαμέρισμα!
Και το διαμέρισμα κατοικείται κανονικά. Το ξέρω γιατί έχω πετύχει την πόρτα ανοιχτή, και την φωνή να συνεχίζει, βέβαια, να διαβάζει.
Όσο κι αν αγαπάμε τα βιβλία, βέβαια, αυτό απλά δεν είναι νορμάλ. Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω καν αν είναι βιβλίο ή κάτι από τον νέο θαυμαστό κόσμο, όπως η ακατάπαυστη περιγραφή μίας ατελείωτης σαπουνόπερας. Ή αν έφτασε ο καιρός που έχεις την ΤΝ να φτιάχνει και να διηγείται μια ιστορία στο πόδι.
2.
Το δεύτερο πιστεύω πως θα το έχετε τύχει κι εσείς. Σε βιντεάκια (όπως reel στο Instagram) κάποιος περιγράφει στο πόδι, μέσα σε 1 λεπτό, μια ολάκερη ταινία, έχοντας να παίζουν κοπτοραπτική σκηνές από την ταινία. Και πάλι, με τρέξιμο, δίχως κενά ανάμεσα στις λέξεις (τι κενό να αφήσεις όταν πρέπει να βγάλεις μιάμιση ώρα σε λεπτό;)
Έτυχα εχθές π.χ. το "Blue Velvet" του Λυντς ("Ο νεαρός άντρας έσκυψε και είδε πως κάτω υπήρχε ένα κομμένο αφτί..." κτλ.). Και πάλι φωνή AI (ανδρική) με ταχύτητα x1.5 ή x2.
3.
Το τρίτο, το είχα τύχει ξανά, και τώρα το κάνει μια κοπέλα που βλέπω αυτόν τον καιρό. Βλέπει στο κινητό σειρές σε ταχύτητα x2! Ο ήχος ρυθμισμένος να μην αλλάζει ο τόνος της φωνής, αλλά ένα ακατάπαυστο τροχάδι δίχως κενά, και πάλι.
Και με όλα αυτά λέω por dios! Καταρχήν, πώς γίνεται να ακούς ακατάπαυστη αφήγηση πρωί μεσημέρι βράδυ; Ή πώς γίνεται να μηδενίζεις μια ολάκερη ταινία, με τις στιγμές της, τις δυναμικές της (εντάσεις, ήσυχες στιγμές), τις όποιες ερμηνείες, την απολαυστική της αφήγηση, όταν την συρρικνώνεις ολάκερη σε ένα λεπτό. Και το ίδιο και με την αφήγηση x2. Προς τί ο βιαστικός βομβαρδισμός αντί για την απόλαυση της αφήγησης;
Και πού χάθηκε η παύση; η οποία είναι μέρος της μουσικής, της αφήγησης, της ζωής όλης;
Οι βιβλιόφιλοι του παλιού κόσμου συνήθως όταν διαβάζουμε βιβλία που αγαπάμε σταματάμε για λίγο, και παίρνουμε μια ανάσα κοιτάζοντας πόσες σελίδες απομένουν, από έγνοια για το πόσο μπορεί να κρατήσει αυτήν η απόλαυση. Γιατί τρέχει ο κόσμος; Πού πιστεύει πως τάχα θα φτάσει; (Να τι παθαίνεις αν δεν διαβάζεις Καβάφη!
)Όλα αυτά σε μια εποχή που η αφήγηση κι η Πληροφορία είναι σπασμωδική και δίχως συνοχή. Βλέπω κι εγώ reels, όπου περνάω από το ένα θέμα στο άλλο σε δευτερόλεπτα, βουρκώνω με ένα σκυλάκι που το σώσανε, γελάω με μια σκηνή Seinfeld, βλέπω τον Knopfler να σχολιάζει έναν δακτυλισμό και στο μεταξύ έχω διώξει στο μισό δευτερόλεπτο ένα σωρό άλλο ενδιάμεσα βιντεάκια. Κάποτε οι αφηγήσεις ήταν βιβλία, ταινίες, παραμύθια, μακρόσυρτα ανάμεσα σε μια αρχή και ένα τέλος. Τώρα μπορεί να μην υπάρχει καν τέλος. Έχουν τάχα τέλος οι Simpsons ή το One Piece; Κι ακόμη κι αν αποκτήσουν, θα έχει την παραμικρή διαφορά και άρα αξία;
Δεν ανήκω στους καταστροφολόγους και απολαμβάνω αυτήν την μαγική εποχή, αλλά αυτά που μόλις έγραψα εδώ, μου μοιάζουν στραβά. Σαν να πήραμε κάτι περίτεχνα λαξεμένο στο μάρμαρο, που κάποτε το λειτουργούσαμε σε ένα μυστήριο μύστες, και ξάφνου βρεθήκαμε να ξεπετάμε βιαστικά κόπιες από κακοφορμισμένο πλαστικό χωρίς να θυμόμαστε καν τι αναπαριστά και γιατί το θαυμάζαμε. Δεν ξέρω αν το λέω καλά.
Με ενδιαφέρον να ακούσω τις δικές σας εμπειρίες κι απόψεις.
Last edited:
