Αλέξης Σταμάτης: "Αθώα πλάσματα"

Λένκοβιτς

Κοινωνός
413



Τίτλος: Αθώα πλάσματα
Συγγραφέας: Αλέξης Σταμάτης
Γλώσσα: Ελληνικά
Εκδόσεις: Καστανιώτη
Έτος πρώτης έκδοσης: 2020
Αριθμός σελίδων: 272
ISBN: 978-960-03-6684-6

Ουφ. Τι ήταν κι αυτό
🙂
Μια διαφορετική εμπειρία από τον Αλέξη Σταμάτη. Το ύφος του βιβλίου δεν έχει καμία σχέση με το “Ζωή” και το “Μητέρα στάχτη” που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Οπότε καθίστε αναπαυτικά και ετοιμαστείτε για ένα μεταμοντέρνο τρενάκι στον λαβύρινθο των σκόρπιων συνειδητών και υποσυνείδητων σκέψεων του ήρωα.


Είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο στο μεγαλύτερο μέρος του με εξαίρεση κάποιους διαλόγους των χαρακτήρων πού και πού. Μια διαρκής ονειροπόληση, μια ονειροφαντασία, σπαράγματα μιας καταβύθισης στη μνήμη και με ελάχιστη πλοκή. 'Ενας ιδιωτικός ερευνητής που πότε αυτοχαρακτηρίζεται σχεδόν μισάνθρωπος με αποτέλεσμα να απομονώνεται από τον κόσμο, πότε αναπολεί τη χαμένη αγάπη του με τη μεγαλύτερη τρυφερότητα, αφηγείται αποσπασματικά μέσα από το συνονθύλευμα των σκέψεών του το χρονικό μιας πρωτοφανούς παρακολούθησης που τον προκάλεσε ανελέητα όσο καμιά άλλη και που έφερε στο φως κάτι σπαραχτικό και φρικιαστικό που άγγιξε συθέμελα και τον ίδιο αλλά και τον αναγνώστη.


Η γραφή είναι κάποιες φορές κοφτή, με μικρές προτάσεις, απότομη και άλλες φορές γεμάτη λυρισμό. Χρησιμοποιεί πλούσιο και εξεζητημένο λεξιλόγιο και αυτό του δίνει μια πινελιά επιτηδευμένου. Πρόκειται για ένα νουάρ και ιδιατέρως μελαγχολικό μελόδραμα. 'Εχω την εντύπωση ότι ο συγγραφέας ενδεχομένως να μην ήθελε να είναι μελό το μυθιστόρημα αλλά εκ του αποτελέσματος μάλλον αυτό του βγήκε. Ομολογώ ότι σε αρκετά σημεία όπου διάβαζα τους άτακτους συλλογισμούς του δεν κατάφερα να τους καταλάβω εξ ολοκλήρου. Κάποιες στιγμές πραγματικά χάθηκα στον κυκεώνα του μυαλού του και όσες φορές κι αν διάβαζα απανωτά τις ίδιες και ίδιες λέξεις νόημα δεν έβγαζα. Παρόλα αυτά είναι ένας συγγραφέας που μου αρέσει το στυλ γραφής του γενικότερα, πολλές φορές ταυτίζομαι με τους μελαγχολικούς χαρακτήρες του και ιδιαίτερα με αυτούς που τους διακατέχει μια εσωστρέφεια, μια απομάκρυνση από το πλήθος, με τη μοναχικότητα από επιλογή (όσο ελεύθερη και ανεπηρέαστη μπορεί να είναι αυτή η επιλογή, κάτι που μπορεί να αποδίδεται εγγενώς στον χαρακτήρα αλλά ταυτόχρονα να συμβαίνει ως κάτι επίκτητο λόγω εμπειριών).


'Ενα μυθιστόρημα που μάλλον θα αγαπήσουν περισσότερο οι οπαδοί της πιο άναρχης γραφής.
 
Last edited by a moderator:
Top