Ακολουθώντας νήματα (ή πως επιλέγω το επόμενο βιβλίο).

Αζαθοθ

Κοινωνός
Υπάρχουν τα νήματα ενός φόρουμ, όπως και αυτά που υφαίνουν ενδύματα ή προσδοκίες σε ακούραστους αργαλειούς που τους χειρίζονται έμπειρα χέρια ή άπειρες ματαιότητες· αλλά υπάρχουν και νήματα που λειτουργούν ως ένας άλλος μίτος της Αριάδνης, τα οποία μας οδηγούν από το -ή (και) μέσα στο- σύθαμπο των τελευταίων λέξεων ακόμη μιας ανάγνωσης ενός βιβλίου που ολοκληρώνουμε, στην επόμενη κάμαρα του λαβυρίνθου, στην επόμενη αναγνωστική μας επιλογή.

Σε αυτό το τελευταίο είδος νημάτων αφιερώνεται η συγκεκριμένη ανάρτηση.

Προσωπικά, η επιλογή του επόμενού μου βιβλίου βασίζεται σε ένα παιχνίδι.
Μια παράδοση που αποφάσισα να κρατήσω, μολονότι, λόγω των καταστάσεων (μιας) της ζωής, τα ήθη και τα έθιμά της θα θεωρούνταν -δικαίως- παρωχημένα.

Υπάρχουν, όμως, πολλοί εκεί έξω που ακολουθούν διαφορετικές οδούς επιλογής, λιγότερο ή περισσότερο (αν)ορθόδοξες.
Θα συμπεριλάβω στην παρούσα ανάρτηση μερικές από αυτές -τις πιο ιδιαίτερες ίσως- με τη μορφή αφήγησης, τις οποίες, στη πορεία του χρόνου (μου), κρατούσα στα σημειωματάρια μου, και θα τις παρουσιάσω σε πρώτο πρόσωπο, ως τις αρμόζει.

«Βρίσκω μέσα στο βιβλίο που διαβάζω μία αναφορά σε ένα άλλο βιβλίο ή συγγραφέα και αυτή θα αποτελέσει το επόμενό μου ανάγνωσμα».

«Ώρες ολόκληρες μένω στημένος μπροστά στα ράφια βιβλιοπωλείων. Παίρνω αυτό το στοχαστικό ύφος και περιμένω από κάποιον δίπλα μου να με πλησιάσει και να μου προτείνει κάτι, οτιδήποτε. Κι αν είναι γένος θηλυκού, ακόμα καλύτερα».

«Ακούω φωνές..» (!)

«Ρωτάω γνωστούς μου βιβλιόφιλους για τις χειρόγραφες αφιερώσεις που τους έχουν αγγίξει περισσότερο σε βιβλία που τους έχουνε χαρίσει. Όταν στο ακούσμα μίας εξ αυτών νοιώσω συγκίνηση, ζητάω τον τίτλο του βιβλίου».

«Ίντερνετ φίλε! Το έχεις ακούστα; 2015 έχουμε, ξύπνα!».

«Δύο ανθρώπους εμπιστεύομαι σε αυτή τη ζωή: τη μάννα μου (έτσι με δύο νι τόνιζε πάντα η συγκεκριμένη φίλη πως θα έπρεπε να γράφεται) και τον βιβλιοπώλη στην γειτονιά που μεγάλωσα. Ό,τι μου επιλέξει αυτός, τυφλά θα το ακολουθήσω».

«Ευκολάκι! Θα διαβάσω ένα ακόμα βιβλίο αυτού του συγγραφέα κι όταν δε θα έχω άλλες πια επιλογές, θα τα ξαναδιαβάσω από την αρχή».

«Αν δεν είναι επιστημονικής φαντασίας δεν είναι βιβλίο! Στα τυφλά από το ράφι του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους».

«Πάντα το πάνω πάνω από τη στοίβα με τα αδιάβαστα που φθάνει ως το φεγγάρι!» (ποτέ δεν έμαθα πως δημιουργείται μια τέτοια στοίβα).

Θα μπορούσα να συνεχίσω «αέναα» με αποσπάσματα ενός προσωπικού σημειωματάριου ή να τα στολίσω με περισσότερες λέξεις και περιγραφές.
Αλλά σταματ(ά)ώ κάπου εδώ, έχοντας συνείδηση για τον κίνδυνο που αναλαμβάνω, αυτόν του πλατειασμού· κι αν το διακινδύνευσα λιγάκι, είναι γιατί η (κάθε) ανάμνηση θα διατρέχει πάντα έναν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο, αυτόν του να λησμονηθεί.

Είστε κι εσείς ένας από τους παραπάνω χαρακτήρες ανθρώπων σε ό,τι αφορά την επόμενη αναγνωστική σας επιλογή -αν μάλιστα χρησιμοποιήσατε κάποια στιγμή του παρελθόντος σας τις λέξεις εντός των εισαγωγικών, τότε ενδέχεται να με γνωρίζετε προσωπικά- ή έχετε θεσπίσει κάποιους ιδιαίτερους «κανόνες» (παραδόσεις, ιεροτελεστίες, ρουτίνες, εκκεντρικότητες) εύρεσης του επόμενού σας βιβλίου, άξιους αναφοράς;
 
Last edited:

Νιλς

Κοινωνός
Αγαπητέ @Αζαθοθ δεν σου κρύβω ότι και εγώ κάπως έτσι βρήκα την Λέσχη.
Έψαχνα το επόμενο βιβλίο μου. Είχα διαβάσει τότε ότι υπήρχε από Κλαρκ, μου πρότεινε κάποιος τον Άρχοντα των Μυγών, το διάβασα μέσα σε μία ημέρα και έλεγα ''και τώρα τι;'' Και πάει δεν υπάρχουν πια άλλα βιβλία, θα πάω να μονάσω και ωιμέ και ωιμέ και αλί και τρισαλί, και θα το κόψω το διάβασμα και κάτι τέτοια. Και βρίσκω την Λέσχη. Και έμαθα πολλά και άκουσα πολλές συμβουλές. Τώρα έχω πολλά βιβλία στα αδιάβαστα, κάποια πρέπει να τα διαβάσω για επαγγελματικούς λόγους και κάποια άλλα επειδή μου αρέσουν.
Νομίζω ότι ψάχνοντας βρίσκεις τον δρόμο για την πόλη. Πόσες φορές, άλλο έψαχνα, άλλο βρήκα. Ακόμη όμως και το ψάξιμο είναι ένα μικρό ταξίδι, είτε αυτό είναι συζήτηση με έναν φίλο είτε στο διαδίκτυο είτε στη Λέσχη.
 

Νιλς

Κοινωνός
Τώρα θα διαβάσω (γιατί όπως είπα νωρίτερα, έχω και επαγγελματικά κριτήρια, αλλά δεν είναι της παρούσης) τον Κώδικα της Δημιουργίας. Δύο βιβλία: Ο Γολγοθάς της Εύας και η Πτώση του Αδάμ (από τον Γιώργο Ζορμπά).
Μετά θα ακολουθήσω (τρεις μήνες το λέω αυτό) την πρόταση μίας φίλης, της @Βάγγυ.
 

Τσίου

Μύστης
Μέχρι το 2009, περίπου, η κατάσταση ήταν #9 Διάλεγα από τη στοίβα με τα αδιάβαστα. Δεν έφτανε ως το φεγγάρι, αποτελούταν από βιβλιοδώρα και από βιβλία που είχα διαλέξει μόνη μου, #3 στημένη μπροστά στα ράφια βιβλιοπωλείων, με μυωπική γκριμάτσα (όχι στοχαστικό ύφος), και χωρίς να με βοηθήσει κάποιος άγνωστος (ποιος να θελήσει/τολμήσει; σαν ραβασάκι εφορίας είμαι). Από το 2011 και μετά άρχισα το ανελέητο ψάξιμο στο ίντερνετ (όχι μπλογκς) #5. Κάποια βιβλία μου τα έχουν προτείνει μέλη της λέσχης, κάποια (π.χ ο πρίγκιπας της παλίρροιας) τα ανακάλυψα μέσα από αναφορές σε βιβλία #1. Στην αγορά βιβλίων με έχει βοηθήσει και η τηλεόραση (gasp!). Έτσι πρόχειρα, Ρουθ Ρέντελ διάβαζε η Σωσώ Παπαδήμα στα εγκλήματα, και το criminal minds μια φορά άρχισε με quote του Γουόλτερ ντε λα Μερ.
Τώρα, βλέπω τα αδιάβαστα, συνήθως θέλω ταυτόχρονα 2-3. Γράφω τους τίτλους σε χαρτάκια, κόβω, διπλώνω, πετάω, και όποιο πιάσει ο σκύλος μου, διαβάζω.
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
Την τηλεόραση δεν την είχα καθόλου κατά νου (ίσως το γεγονός πως δεν έχω tv να επηρεάζει την παραπάνω πρόταση :p).

Όσον αφορά την ιστορία «χαρτάκια και σκύλος», αγάπησα την ιδέα και (για) το τυχαίο/μοιραίο του αποτελέσματός της. Τώρα μου μένει μοναχά να βρω έναν σκύλο που να μην καταπίνει τα πάντα..
 

Τσίου

Μύστης
Τώρα μου μένει μοναχά να βρω έναν σκύλο που να μην καταπίνει τα πάντα..
Μπισκοτάκι! Επειδή ο δικός μου είναι κλέφτης (αρπάζει τα πάντα, από αποτσίγαρα μέχρι βιβλία), τον έχω μάθει να μου δίνει αυτό που πήρε με μπισκοτάκι :ναι:
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Παλιότερα κόλλαγα με συγγραφείς: μην τυχόν και την έβρισκα με το γράψιμο κάποιου, τον ξεκοκάλιζα: Μάρκες, Στίβεν Κινγκ, Φρανσουάζ Σαγκάν, Ιζαμπέλ Αλιέντε, κτλ.

Πλέον, ο τρόπος που επιλέγω το επόμενο βιβλίο μου θα μπορούσε να ονομαστεί η συναισθηματική τυχαιότητα της στιγμής: με στοίβες αδιάβαστων σπίτι, αναφορές βιβλίων στη λέσχη, αναφορές βιβλίων μέσα σε βιβλία, βιβλιοκουβέντες με φίλους, βιβλιοφλερτ σε μαγαζιά και κάποιο λοξοκοίταγμα της τελευταίας στιγμής, ενδέχεται να ανατρέψει τα μέχρις στιγμής δεδομένα.

Αγάπησα σκύλο Τσίου! :αγαπώ: Αλλά επειδή έχω γάτο, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να ξαπλώσει πάνω στο βιβλίο μου και να "πει": "τι παραπάνω έχει αυτό από μένα;" :))))
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
συναισθηματική τυχαιότητα της στιγμής
τι όμορφα που εξέφρασες τη λέξη παιχνίδι (εν αντιθέσει με την απόπειρα του γράφοντος) ;)

Αν ο γάτος έχει και τον τρόπο του να επιλέξει από τη στοίβα με τα αδιάβαστα (να «πει»), τότε μια συναισθηματική (δια)μάχη ξεσπάει μέσα μου μεταξύ τσιόσκυλου και πεταλουδόγατου (αν και αγαπώ όλα τα έμβια όντα το ίδιο).
 
Last edited:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Φαντάσου ότι είναι βιβλία τα πράγματα που ρίχνει η γάτα :χαχα: Κρίνε και αποφάσισε :))))

 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Νιώθω πως είμαι μίξη από κάποια παραπάνω αρκετές φορές (μέσες άκρες τα 1, 4, 5, 7, 8). Απλά πιστεύω γενικά πώς τα ίδια τα βιβλία με βρίσκουν. Έχω τις λίστες μου που προέρχονται από αναφορές άλλων βιβλίων, από άρθρα άσχετα της λογοτεχνίας ή και σχετικά, προτάσεις φίλων, ταινίες/σειρές (ναι είμαι ο άνθρωπος που μερικές φορές τυχαίνει να δει πρώτα την ταινία/σειρά κτλ και να διαβάσει το βιβλίο και να μην με πειράξει, σταυρώστε με! :χαχα: ), αλλά θα τσιμπήσω και ένα βιβλίο που μου κέντρισε ο τίτλος ή το οπισθόφυλλο και ξεφυλλίζοντάς το ήρεμα ένιωσα πως έλειπε από την καθημερινότητά μου.

Στοίβες δεν κάνω στα βιβλία δεν μου αρέσει. Είναι τακτοποιημένα όλα στα ασφυκτικά γεμάτα ράφια. Έχω κυρίως βιβλία που διάβασα και ήθελα να τα έχω και εγώ. Άλλα είναι αδιάβαστα καιρό και περιμένουν την στιγμή για να είμαι στην κατάλληλη ψυχική κατάσταση για να τα πιάσω όπως τους αξίζει. Είναι φορές που έπιασα ένα βιβλίο και το παράτησα ή το επέστρεψα αδιάβαστο από εκεί που το δανείστηκα, και μέρες, εβδομάδες, μήνες ή χρόνια αργότερα, όταν το ξαναέπιασα στα χέρια μου το βιβλίο (λ.χ ένα βιβλίο του Καβαμπάτα) βρέθηκε σε μια πιο ώριμη και δεκτική φάση και το απόλαυσα όπως του έπρεπε, δίχως να το κάνω από ψυχαναγκασμό, και βιώνοντάς το στο μέγιστο πλέον. Γι' αυτό είναι και περίοδοι που με βλέπω ότι υπάρχει αναγνωστική παύση, το βλέπω και δεν μπορώ εύκολα να βρω κάτι να ραγίσει το «κέλυφος» πού με απομονώνει, και άλλες στιγμές που διαβάζω αρκετά γιατί δεν είμαι σε φάση εσωστρέφειας αναγνωστικά.


Νιώθω ρε Αζαθοθ στα νήματά σου κάθε φορά σαν να είμαι σε ψυχανάλυση και με ερμηνεύω μέσα από τις κινήσεις μου. :χαχα:
 

Βάγγυ

Κοινωνός
Εγώ η αλήθεια είναι πως ήμουν πάντα με το συγγραφέα, αν μου κολλήσει κάποιος, δύσκολα ξεκολλάει. Τα τελευταία 3-4 χρόνια ανακάλυψα τα της φαντασίας, οπότε επικεντρώνομαι κυρίως σε αυτά, προσπαθώντας να βάλω και κάτι άλλο στο ενδιάμεσο, γι' αυτό και μου αρέσει πολύ το παιχωίδι που έχουμε στη λέσχη με το αγαπημένο βιβλίο. Παρ' όλα αυτά, έχω πει να μειώσω λίγο τη λίστα των αδιάβαστων (που ναι κοντεύει να φτάσει στο φεγγάρι) κι έχω καιρό να αγοράσω βιβλίο.
 

Αννετούσκα

Κοινωνός
Κι εγώ είμαι μια μίξη από όλα αυτά αλλά αυτό που ζηλεύω είναι το πέσιμο της γάτας πάνω στο βιβλίο! Μου θύμισε κάποτε (στο βαθύ παρελθόν) φοιτήτρια που είχα γάτα και ενώ σχεδίαζα, ερχόταν πάνω στο σχεδιαστήριο έγκυος κι απλωνόταν πάνω σε όοοοολο το σχέδιο μισοκλείνοντας τα μάτια σαν να μου λέει: "Στα τέτοια μου τι έκανες πριν. Τώρα αυτό το μέρος μου κάνει."

Πάντα με γοητεύει αυτή η εσωτερική διαδρομή που γίνεται και οδηγούμαι τελικά όχι τυχαία από το ένα βιβλίο στο άλλο. Προτροπές φίλων και διαδικτυακών φαντασμάτων, ένας τίτλος ή όνομα συγγραφέα στο αμέσως προηγούμενο βιβλίο, ένας γερός πυρήνας επιθυμητών βιβλίων που όμως τελικά δεν είναι και τόσο γερός από τις τόσες παρεμβολές, δημιουργεί τη νοητική διαδρομή που ενώνει τελικά το νήμα της μεγαλύτερης "αναγνωστικής εικόνας".

Προσπαθώ να μην είμαι πολύ ψυχαναγκαστική πάντως και να το παίξω "ελεύθεροι συνειρμοί". Πολλές φορές συνειδητοποιώντας πόσο άργησα να πάρω μυρωδιά το πόσο μου αρέσει τελικά να διαβάζω και πόσα τεράστια "κενά" έχω, διαβάζω δειγματολειπτικά ένα βιβλίο από κάποιον συγγραφέα και μετά πάω σε άλλον άγνωστο κ.ο.κ.

Όμως το πιο όμορφο απ'όλα που μου συμβαίνει, είναι όταν έχει υποσυνείδητα επιστρατευτεί μεγάλη ποσότητα διαίσθησης που μου ψιθυρίζει "Τώρα θα διαβάσω το συγκεκριμένο, γιατί νιώθω ότι έχει να κάνει με το τάδε και ταιριάζει απόλυτα με τον τόπο και τον χρόνο και τη φάση μου αυτή τη στιγμή." Όταν επιβεβαιώνομαι, νιώθω απλά τέλεια.
 

Αζαθοθ

Κοινωνός
κατάλληλη ψυχική κατάσταση
ω ναι! Βασικός πρωταγωνιστής, που εντούτοις αρέσκεται στο να ερμηνεύει τις πράξεις του έργου πίσω από τα φώτα της σκηνής, με τη μεγαλύτερη αδυναμία του να έγκειται σε αυτές ακριβώς τις στιγμές των: «Απλά πιστεύω γενικά πώς τα ίδια τα βιβλία με βρίσκουν».

Όσο για τα κελύφη, αρκεί κάποιος να καθίσει μια ηλιόλουστη, ζεστή ημέρα σε ένα παγκάκι της πόλης και θα δει να περνούν(ε) μπρος στα μάτια του χιλιάδες από δαύτα, με το καθένα να έχει κι από ένα ζευγάρι πόδια.

σαν να είμαι σε ψυχανάλυση
Η λέξη ψυχανάλυση εμπεριέχει αδιάκριτα την ανάλυση. Και η ανάλυση, εκτός της δημοφιλούς της ερμηνείας ως μια μέθοδος μελέτης ενός αντικειμένου ή προβλήματος, είναι κάτοχος ακόμη μιας: o προσδιορισμός των συστατικών ενός αντικειμένου.
Πώς αλλιώς θα είμασταν σε θέση να επικοινωνούμε -έστω και σε ένα φόρουμ-, αν πρωτίστως δε γνωρίζαμε το «ποιος είμαι» και στη συνέχεια μέσω κινήσεών μας να δώσουμε μία γεύση αυτού και στους υπόλοιπους;

Κάπως έτσι καθίσταται δυνατή μια «γνωριμία» πίσω από οθόνες. ;)
 
Last edited:

Αζαθοθ

Κοινωνός
το παιχνίδι που έχουμε στη λέσχη με το αγαπημένο βιβλίο
Ναι ναι, είδα σχετικές αναρτήσεις· και για τις δικές μου προτιμήσεις (καπρίτσια;) φαντάζει ιδανικός τροχός για να γυρίσει και να υποδείξει τον επόμενo αναγνωστικό μου προορισμό.
Ένα θεματάκι που προκύπτει μιας και δεν έχω ένα αγαπημένο βιβλίο -ή γενικώς που δε συνδυάζω τη μετοχή αγαπημένος με τον ενικό αριθμό- θα το λύσουμε εάν και όταν θα έρθει η στιγμή ενός επόμενου γύρου.

(Να 'το επιτέλους το φεγγάρι! Δεν το είχα ονειρευτεί!) ;)
 
Last edited:

Λήδα

Κοινωνός
Εγώ η αλήθεια είναι πως ήμουν πάντα με το συγγραφέα, αν μου κολλήσει κάποιος, δύσκολα ξεκολλάει
Τα παλιά τα χρόνια το είχα κι εγω αυτό. Οταν αρχιζα ενα συγγραφέα επρεπε να διαβάσω όλα όσα ειχε γράψει, ακόμα και τη μαγαλύτερη χαζομάρα. Σιγά -σιγά το ξεπέρασα.

Τώρα, αν εξαιρέσουμε το διαβασμα που χρειαζεται να κάνω για τη δουλειά μου, επιλέγω οτι ταιριαζει στην διαθεσή μου τη συγκεκριμένη στιγμή. Και επειδή η διαθεση αλλαζει, διαβάζω 2-3 τρία βιβλία μαζί, το καθένα με διαφορετικό θέμα και βαθμό δυσκολίας ωστε να ανταποκρίνεται στη διαθεση και το mental capacity της συγκεκριμένης ώρας.
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Οι πιο ευχάριστες εκπλήξεις είναι όταν πέφτουν στα χέρια μου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (από τη δανειστική χωμένα στα ράφια, μέχρι τους πάγκους στο κέντρο της πόλης) και είναι αυτά που πρέπει για εκείνη τη στιγμή, Αζαθοθ, ή και για μια στιγμή αργότερα.
Όσο για την παρατήρηση, ναι είμαι γνωστή μπανιστηρτζού (καλά όχι με αυτή την έννοια, αλλά κόλλαγε χάριν τίτλου :χαχα:), πάντα οι άνθρωποι με εξέπλητταν, και ακόμα δηλαδή. Εκεί που οι άλλοι προσπερνούν εγώ κάθομαι, παρατηρώ το σκυθρωπό βλέμμα, το χαμόγελο, τον θυμό, την ντροπή, την υπεροψία. Είμαι η τρελή που θα δεις να κάθεται (και ίσως μερικές να μιλάω ψιθυριστά -πόσο πιο χαμηλόφωνα θα αναρωτιέστε όσοι με ξέρετε. υπάρχει και χειρότερα :χαχα:- και μόνη :φιρουλί:) από σκαλοπάτια μέχρι παγκάκια και καναπέδες αναλόγως τον χώρο.

Ακόμα δεν με έχω καταλάβει εγώ, όσο και να προσπαθώ να με «αναλύσω», δεν θέλω να ξέρω τι μπορεί να καταλαβαίνετε οι υπόλοιποι από όσα γράφω ή έχετε δει από κοντά. :χαχα:
 
Top