Αγαπημένη αρχαία Ελληνική τραγωδία και γιατί;

Γιωργ Σταμ

Όμορφο Νιάτο
Δεν θέλω να σας ταράξω καλοκαιριάτικα, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω στο σημείο αυτό πως η "συντεταγμένη" Ελληνική Πολιτεία έχει φροντίσει ώστε η σημερινή νεολαία να μη γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ Αριστοφάνη και Αριστοτέλη...κάτι σαν το μπέρδεμα μεταξύ Ηγουμενίτσας και Γουμένισσας...

Ίσως έχει φτάσει η στιγμή να σκεφτούμε ενέργειες που θα μπορούσε να αναλάβει η συγκεκριμένη Λέσχη προς αυτή την κατεύθυνση...

Κατά τα άλλα, ψηφίζω "Μήδεια"...
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Ε ναι εμείς στην λέσχη ξέρουμε την διαφορά τους. Ο Αριστοφάνης έχει πιο μακρυά γενειάδα, ενώ ο Αριστοτέλης έφερνε τα μαλλιά μπροστά για να κρύψει την φαλάκρα (χωρίς επιτυχία εδώ που τα λέμε:ρ)
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ

Έχω διαβάσει μερικές αρχαίες τραγωδίες από τις εκδόσεις της Εστίας. Τον Σοφοκλή και τον Αισχύλο τους διάβασα σε μετάφραση Ι. Ν. Γρυπάρη, ενώ τον Ευριπίδη σε μετάφραση Θρασύβουλου Σταύρου.
Ίσως να απογοητεύσω μερικούς αναγνώστες, αλλά εμένα μου άρεσε ο "Φιλοκτήτης" του Σοφοκλή. Στην τραγωδία αυτή βλέπω μια σύγκρουση "μεγάλων ψυχών", που ο καθένας με τον τρόπο του προσπαθεί να υποστηρίξει το δίκιο, αλλά και τα συμφέροντα του. Ο Φιλοκτήτης παρουσιάζει με τρόπο δραματικό, τραγικό και έντονα ποιητικό την αρρώστια και την κακή του μοίρα:
"Ω πουλιά του κυνηγιού
κι ω με τα σπιθάτα μάτια αγρίμια,
που στα κακοτράχαλα βουνά
ζήτε του νησιού,
πια από τη σπηλιά μου δε θα παίρνετε,
σα θα μ΄ αντικρίζετε, φευγιό,
γιατί αχ τώρα εγώ ο βαρυόμοιρος
τις σαϊτες που ήταν πριν η δύναμη μου
πιά στα χέρια δεν κρατώ."

Από την άλλη ο παμπόνηρος Οδυσσέας, δε μιλά πολύ, δεν είναι ποιητικός, θέλει μόνο τα όπλα του Ηρακλή, για να κατακτηθεί η Τροία:
ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ: Ώστε δε θά ΄ναι κύντινος και μόνο νάβγει μπρος του κανείς;
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: 'Ξον αν τον βάλεις με πανουργία στο χέρι, καθώς σου είπα.
ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ: Μα δε νομίζεις άτιμο το ψέμα;
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Όχι, αν το ψέμα φέρνη επιτυχία
ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ: Α, πως μπορεί κανείς νάχη την τόλμη τέτοια λόγια να λέη!
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Όταν μια πράξη φέρνει κέρδος, δεν πρέπει να διστάζεις.

Οι "χαρακτήρες" στην τραγωδία αυτή μου θύμισαν τη φράση του Καζαντζάκη για τους πρωτεργάτες της επανάστασης του 1821: Δεν ήταν αγαθές ψυχές, ήταν μεγάλες ψυχές, γιαυτό ήταν επικίνδυνες[SUP]*[/SUP].

[SUP]*[/SUP] Τη φράση αυτή την έγραψα από μνήμης, γιατί δεν ήταν δυνατόν να τη βρω μέσα στα βιβλία μου, αυτή τη στιγμή. Ζητώ συγγνώμη.

Πίνακας του Βρετανού ζωγράφου David Scott (1806–1849). Ο Φιλοκτήτης εγκαταλείπεται από τους Έλληνες στη Λήμνο, όταν αυτοί ταξίδευαν για την Τροία.
 
Last edited:
Top