Αγαπημένη αρχαία Ελληνική τραγωδία και γιατί;

Νομίζω οτι όλοι αγαπάμε και εκτιμούμε το μέγεθος των μεγάλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Στο νήμα αυτό είπα να ασχοληθώ μόνο με τις τραγωδίες αν και υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αρχαίοι κωμικοί συγγραφείς, αλλά δεν ξέρω γιατί πάντα προτιμόυσα τις τραγωδίες απο την κωμωδία.

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
«Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

"είναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση (δηλ. αναπαράσταση επί σκηνής) πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό ("γλυκό" ή "διανθισμένο", στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα".


«Μίμησις πράξεως». Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την τραγωδία σαν το ύψιστο είδος καλλιτεχνίας. Πρόκειται για την μεταφορά στην σκηνή μιας ανθρώπινης πράξεως. Αντίθετα ο δάσκαλός του, Πλάτωνας, υποστήριζε ότι πρόκειται για μίμηση των συναισθημάτων που προέρχονται από την απομίμηση μιας πράξεως, δηλαδή η τραγωδία για τον Πλάτωνα, ήταν «μίμηση της μίμησης» η οποία ξέφευγε από την πραγματικότητα.

«Μέγεθος εχούσης». Η τραγωδία θα πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος, πρέπει το μέγεθός της να είναι κανονικό, ούτε μικρό ώστε να μην μπορεί να αποδώσει όλα τα νοήματα, αλλά ούτε και μεγάλο που να προκαλεί ανία στον θεατή.
«Κάθαρσιν». Είναι απαραίτητο ο θεατής να «καθαίρεται» από το άγχος και τις έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις που τον κατακλύζουν, παρακολουθώντας την εξέλιξη του δράματος. Γι’ αυτό ο ήρωας θα πρέπει να διαλεχτεί με μεγάλη προσοχή, δεν πρέπει να είναι κακός και ανέντιμος, γιατί ο θεατής θεωρεί αναπόφευκτη την τιμωρία του και δεν συμπάσχει μαζί του. Δεν πρέπει να είναι αδιάβλητος και εξαίρετος γιατί ο θεατής οργίζεται με τους θεούς, όταν ο ήρωας δεινοπαθεί χωρίς να φταίει. Ο ήρωας, πρέπει να είναι σαν τον «Οιδίποδα», ο οποίος είναι ένας άνθρωπος με πολλές διακυμάνσεις στον χαρακτήρα του, είναι καλός, δίκαιος, θρασύς, καχύποπτος, ένα συνηθισμένος άνθρωπος.


Βρίκα αυτόν τον ορισμό της τραγωδίας με βάση το google.

Αγαπημένη μου τραγωδία είναι «Οἰδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή. Η χρονολογία συγγραφής του έργου θεωρείται άγνωστη. Εικάζεται ότι παρουσιάστηκε τελικά για πρώτη φόρα το 428 π.Χ. Πολλοί κριτικοί, συμπεριλαμβανομένου και του Αριστοτέλη, θεωρούν τον Οιδίποδα Τύραννο ως την κορυφαία τραγωδία που έχει γραφτεί ποτέ. Βασίζεται στο Θηβαϊκό δραματικό κύκλο ή κύκλο των Λαβδακιδών. Κεντρική ιδέα είναι η θέση πως ο άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να ξεφύγει από το πεπρωμένο του.

Η περίληψη του έργου βρίσκεται εδω αν κάποιος δεν την ξέρει.

Αυτή η τραγωδία είναι η αγαπημένη μου γιατί η πλοκή της μου φαίνεται η πιο τραγική που έχω διαβάσει. Δηλαδή ο Λάιος απο εκεί που ήταν άκληρος έμαθε οτι θα κάνει παιδί που μάλιστα θα τον σκοτώσει. Πόσο ειρωνικο είναι αυτό το έργο, δεν το πιστέυεις οτι μπορεί να γίνουν ολα αυτά μαζί. Και θεωρώ και την τιμωρία του Οιδίποδα φοβερή και αντριχιαστική. Επίσης αυτό το έργο έχει πολύ βαθύ ψυχολογικό νόημα, το οιδιπόδιο σύμπλεγμα με βάση τον Φρόιντ. Άρα πόσο μπροστά ήταν ο Σοφοκλής που έγραψε αυτό το έργο, που αναλύθηκε τόσα χρόνια αργότερα και έγινε και σύμβολο της ψυχιατρικής.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Σαν μαθήτρια και φοιτήτρια είχα διαβάσει πολλές τραγωδίες, τις οποίες όμως δεν πολυθυμάμαι τώρα. Παρ' όλα αυτά, μου έμεινε η Μήδεια του Ευριπίδη (και γενικά βρίσω συναρπαστική όλη τη μυθολογία γύρω από τη Μήδεια, τον Ιάσονα, την Αργοναυτική Εκστρατεία κ.λπ.). Το έργο του Ευριπίδη εκτός από συναρπαστικό και σκοτεινό, θυμάμαι ότι ήταν και απίστευτα συγκινητικό.
 
Η αγαπημένη μου ο «Προμηθεύς Δεσμώτης» γιατί είναι πολύ δυνατή και γιατί κρύβει πολλά νοήματα (π.χ η δύναμη του ανθρώπου να αντιστέκεται στους πιο δυνατούς για κάποια ιδέα, η αχαριστία των ανθρώπων κλπ...). Είναι πολύ ωραία!
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Να πούμε εδώ ότι οι αρχαίες μας τραγωδίες γράφτηκαν κυρίως για να παιχτούν στη σκηνή και όχι για να διαβαστούν. Φυσικά όπως και κάθε θεατρικό έργο μπορούμε μια χαρά να τις διαβάσουμε, αλλά η άποψή μας γι' αυτές θα είναι πληρέστερη αν τις δούμε.

Έχω καταφέρει να δω μέχρι στιγμής την Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη και την Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Μου άρεσαν και οι δύο εξαιρετικά πολύ και δεν μπορώ να τις διαχωρίσω.

Μου αρέσουν επίσης και όλες οι τραγωδίες που έχω διαβάσει, ο Οιδίπους Τύραννος, η Αντιγόνη, η Μήδεια,η Ελένη και φαντάζομαι ότι θα μου αρέσουν και όλες οι υπόλοιπες που σώζονται και δεν έχω διαβάσει ακόμα :)
 

Πολυξενη

Κοινωνός
Και εγώ ξεκίνησα τη Μήδεια αλλά η μετάφραση που έχω είναι άθλια και δεν μπόρεσα...
Για μένα η καλύτερη μετάφραση είναι του Γιώργου Χειμωνά.

Η Μήδεια, έργο ερωτικό που ο έρωτας εκφράζεται μέσα από τον θυμό (από την εισαγωγή στη μετάφραση του Χειμωνά). Θυμός και πόνος και μια μεγάλη κούραση για την προδοσία και την εγκατάλειψη.

"Τι πάει να κάνει άραγε - αυτή η πελώρια ψυχή
που οι συμφορές τη μάτωσαν
και ακατάπαυστοι σπασμοί
τα σπλάχνα της διπλώνουν"


και πιο κάτω

"Αυτή είναι η τελευταία μέρα. Θα νυχτώσει
και θα είναι πια για πάντα νύχτα".
 
Και εγώ ξεκίνησα τη Μήδεια αλλά η μετάφραση που έχω είναι άθλια και δεν μπόρεσα...
Στο εχω ξαναπει νομιζω να προτιμας τις εκδοσεις Κακτος που εχουν πολυ καλη μεταφραση...Αλλωστε δεν ειναι τυχαιο πως η παραστασεις που ανεβαίνουν στη επιδαυρο ειναι απο τις μεταφρασεις του Κακτου.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
Για εμένα αλήθεια είναι κάπου εκεί έξω... ε... στη μέση ήθελα να πω... Σίγουρα αν η κορυφαία για εμένα παράσταση που είδα είχε για πρωταγωνιστή τον Σεφερλή, καλό θα ήταν να μην πάω να δω και την Ορέστεια. Η πιθανότητα να μου αρέσει είναι μηδαμινή και με το 20ρικο του εισιτηρίου θα μπορέσω να πάρω 2 πίτσες συν μια τρίτη και 1,5 λίτρο κόκα-κόλα δώρο. Από την άλλη προσωπικά αν και είμαι ένας στενοκέφαλος χωριάτης χωρίς μεταπτυχιακό στο ελισαβετιανό θέατρο έχω απολαύσει παραστάσεις από έργα του Σαίξπηρ (και σκυλοβαρέθηκα σε άλλες). Γενικά νομίζω ότι αν έχεις κάποιες βασικές πληροφορίες για το έργο, την υπόθεση και την εποχή που γράφτηκε δε χρειάζεται να έχεις ειδίκευση τους Λαβδακίδες και τους Ατρίδες.
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ισχύει για όλα τα θεάματα... Από τον Σεφερλή μέχρι την Επίδαυρο. Πρέπει να ξέρεις τι πας να δεις.
 
Ισχύει για όλα τα θεάματα... Από τον Σεφερλή μέχρι την Επίδαυρο. Πρέπει να ξέρεις τι πας να δεις.
Πάλι τα αυτονόητα συζητάμε στη Λέσχη...

Εγώ μόλις διάβασα τον Οιδίποδα Τύραννο, και συγκλονίστηκα. Βλέπω ότι θεωρείται από πολλούς η κορυφαία τραγωδία. Ο Οιδίποδας η αποκορύφωση του τραγικού ήρωα, νομίζω ότι είναι άδικο να τον έχουμε ταυτίσει με το φροϋδιανό σύμπλεγμα (το οποίο και σηκώνει πολλή συζήτηση).

Δυστυχώς δεν έχω δει τραγωδία αλλά καλά να 'μαστε...
 
Πολλές, αλλά ας ξεχωρίσω τη Μήδεια.
Είχε τόση ένταση, που μου εντυπώθηκε περισσότερο σαν ιστορία από οποιαδήποτε άλλη, κι ας δίναμε Οιδίποδα στις Πανελλήνιες, που τον είχα μάθει απέξω κι ανακατωτά!
 
Ο λογος του Σοφοκλη εχει βαθος και γοητεια.Εντυπωσιαστηκα απο την αποψη περι ψυχολογικου υποβαθρου του ΟΙΔΙΠΟΔΑ.

Εμενα με συγκινησε πολυ η ΑΝΤΙΓΟΝΗ κ η διεισδυτικη ματια του μεγαλου τραγωδου στη γυναικεια ψυχη.
Το τελος σπαρακτικο,επικρατησε το αδικο ,στο οποιο η θεοι εμειναν εγκληματικα αμετοχοι κι απαθεις.Συγκινηθηκα με την αυτοκτονια του Αιμωνα που εμεινε σταθερος στον ερωτα του για την Αντιγονη.Δεν ενιωσα την καθαρση ωστοσο,αφου η Αντιγονη χαθηκε χωρις κατι να αντισταθμιζει το πενθος.Η συντριβη του Κρεοντα με την απωλεια του γιου του και με την αυτοκτονια της γυναικας του κ μανας του Αιμωνα,δε με παρηγορει καθολου,γιατι το κακο στην αθωα κοπελιτσα ειχε γινει.

Με εντυπωσιασε η τραγωδια η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ Η ΕΝ ΤΑΥΡΟΙΣ για τη σταδιακη διαδικασια της "Αναγνωρισης μεταξυ Ιφιγενειας και Ορεστη και για το επιτελους καλο τελος,αν και μου ελειψε το ρομαντικο στοιχειο-εκει που θα επαιρνε τον Αχιλλεα στην Αυλιδα ,τελικα στο ραφι εμεινε η καημενη η Ιφιγενειιτσα!!!!

Κορυφαια τραγωδια για εμενα ειναι ο εμβληματικος ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ του Αισχυλου μερος μιας ευρυτερης τριλογιας που δυστυχως δε διασωζεται ολοκληρη(κριμα).(Αλλα δυο μερη--Προμηθεύς λυόμενος» και «Προμηθεύς πυρφόρος».Θα μαθαιναμε κιαν ο Προμηθεας εκανε οικογενεια,τι συνεχεια ειχε μετα το Μαρτυριο του Καυκασου,οπου απλως ξερουμε οτι συμφιλιωθηκε με το Δια)

Οπως ειπωθηκε,το κειμενο αυτο εχει ενα βαθυ πολιτικο μηνυμα,ενα υφερπον αιτημα δημοκρατιας ,αφου ορθωνει αναστημα απεναντι σε οποιαδηποτε μορφη τυραννιας-πραξη που τη θεωρει ως μεσο "εξανθρωπισμου" του γενους.Η φωτια δε συμβολιζει παρα τη Γνωση ,οχι μονο πρακτικα και τεχνοκρατικα ,αλλα νομιζω,τη γνωση του Αγαθου.

Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ κηρυττει ηχηρα ,οσο ισως κανενα αλλο γνωστο αρχαιο κειμενο την ελευθερια.Την ελευθερια με οποιο κοστος.

Τολμηρα μπορει καποιος ομως να προταξει και την εννοια της θυσιας για το καλο του συνολου.

Εκεινο ομως που με συγκλονισε στον Προμηθεα ειναι ο καθεαυτος μυθος ,δηλαδη οτι ο Προμηθεας προβαλλει ως ενας Εξαισιος Μαρτυρας,βγαλμενος θαρρεις απο τη χριστιανικη βιβλιογραφια κι οχι απο τη σκληρη ελληνικη μυθολογια.

Ηταν ενας Αθανατος ,προνομιουχος του Ολυμπου,απο τους λιγους Τιτανες συνδαιτημονες των Θεων-κι ομως!!
Απαρνηθηκε τα προνομια της αθανασιας του και εκανε αυτοσκοπο του την ευτυχια των ανθρωπων.Αντι να απολαμβανει ολανθιστους κηπους και να διασκεδαζει,οπως οι αλλοι αθανατοι, ο Προμηθεας πασχιζε αοκνα να απαλυνει τα βασανα των ανθρωπων.Ακουραστα εστεκε στο πλευρο τους και διαρκως αγωνιουσε για εκεινους.Μονο η χαρα των ανθρωπων τον ενοιαζε κι οχι η δικη του.Πασχισε λυσσαλεα γι αυτην και δε διστασε να οδηγηθει στο μαρτυριο,που απο πριν γνωριζε , μονο και μονο γιατι αγαπησε τοσο τους ανθρωπους.

Κανενα αλλο πλασμα,που γεννησε πενα ανθρωπινη δεν υπεφερε τοσους πονους ,οσο ο Προμηθεας για χαρη του ανθρωπινου γενους.Αιωνες ολοκληρους απο εκεινους τους παγωμενους βραχους της Σκυθιας δεν κουραστηκε να διατρανωνει τη φωνη του Δικαιου και της Αγαπης στον Ανθρωπο.
Κανενα αλλο πλασμα απο πενα ανθρωπινη δε μαρτυρησε τοσο αγρια και τοσο ωραια οσο ο Προμηθεας κρεμασμενος στο Βραχο του Καυκασου.

Καμια αλλη μορφη απο πενα ανθρωπινη δεν προβαλλει τοσο εξαισια ερωτικη ,οσο ο γιος του Ιαπετου που αναμετραται στην Αιωνιοτητα με τις φριχτες του πληγες και τη Μοναξια της Πετρας για να σωσει τους ανθρωπους -οντα δηλαδη πλασμενα κατωτερα απο τον ιδιο,οντα που ποτε δε θα ηταν επαρκη να του ανταποδωσουν την Ευεργεσια.
Κι ομως ποτε του ο Προμηθεας δε ζητησε ανταποδοση ,ποτε δεν αξιωσε να τον προσκυνησουν οι ανθρωποι ,γιατι τους ηθελε ελευθερους,στα ..."Δυο Ποδια" τουτος ο Μεγας "Εραστης της Ανθρωποτητας"-αγαπη θεικη...

Με συγκλονιζε αυτη η θυσια γιατι εβρισκα μεγαλη συναφεια προς την Ασυγκριτη ,ανυπερβλητη ,Σταυρικη Θυσια,η οποια φυσικα δεν μπορει να συγκριθει αφου εδω ο Εσταυρωμενος θυσιαζεται για τους ιδιους τους σταυρωτες Του,ενω στο μυθο του Προμηθεα δεν υφισταται η εννοια αυτης της συγχωρεσης..

Ομως διερωτωμαι ,αν η φιλανθρωπη φιγουρα του Προμηθεα,αποτυπωνει καποιο αρχεγονο αιτημα του ανθρωπου να νιωσει το Θεο ως προστατη,ως Πατερα κι Ελευθερωτη κι οχι ως φοβητρο και Τιμωρο και μεσο χειραγωγησης μαζων.
Γιατι ναι μεν ο Προμηθεας ενεχει την τολμη αμφισβητησης της ανωθεν εξουσιας,την απορριψη της θεοκρατιας ισως,ωστοσο δεν παυει να ειναι και ο ιδιος μια φιγουρα θεικης προελευσης κι οχι ενας θνητος ,ας πουμε ημιθεος ηρωας τυπου Ηρακλη.Αρα δεν μπορουμε να τον ερμηνευσουμε ως απορριψη της εννοιας του θεου,ουτε ως απορριψη της αγαθοτητας του θειου.Ισως ειναι μια διαφοροποιηση απο τον ανθρωπομορφισμο των θεων,στους οποιους αποδιδονταν ανθρωπινες μικροτητες και παθη.

Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ εχει ηθικο διαμετρημα απροσιτο στα ανθρωπινα μετρα η σε αυτα που αποδοθηκαν στους ολυμπιους θεους.Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ειναι η πιο "θεια"φιγουρα αναμεσα στους Αθανατους.
Αναρωτιεμαι παντως πως δε διασωζεται καποιος ναος αφιερωμενος στο συγκλονιστικο Προμηθεα ,πως δεν καταγραφεται καποιο λατρευτικο τελετουργικο προς τιμην του,εις μνημην της Θυσιας του...Ξερει κανεις τιποτα σχετικα???

Κια μια παιδικη αναμνηση...Ηρθα σε επαφη με την τραγωδια περιπου 10 ετων ,μεσα απο τη εικονογραφημενη εξαισια αποδοση του μυθου απο τη σειρα των ΑΔΕΛΦΩΝ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ,που ειχε αποδωσει σε παραστατικους διαλογους ολο το αισχυλειο κειμενο.
Με ειχε εντυπωσιασει ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ και ο Χορος των Ωκεανιδων που του συμπαραστεκονταν τρυφερα στο Ατελειωτο Μαρτυριο του.Το βιβλιο ειχε πολυ εκφραστικα τα προσωπα τους να τον κοιτουν με αγωνια ,να συμπασχουν μαζι του,να κουβεντιαζουν,να τον ικετευουν να συνετιστει.

Με φανταζομουν ως μια απο αυτες τις γλυκιες Ωκεανιδες,που παρεστεκαν τις δυσκολες ωρες κ του εφερναν νεα απο τους αγαπημενους του τους ανθρωπους.

Με φανταζομουν ως την Ωκεανιδα που πονουσε μαζι του περισσοτερο απο ολες τις αλλες,ως αυτη που δεν τον αφηνε ποτε μονο,ακομη κι οταν οι αλλες λιποψυχουσαν(πχ με τον αετο)!Ηθελα να υποφερω μαζι του!!!!
Ως κοριτσακι ημουν παραφορα ερωτευμενη με τον Προμηθεα(δεν τον ανεφερα στους Λογοτεχνικους Ερωτες ,επειδη εδω προκειται για αλλο ειδος)
 

Αστράρχης

Όμορφο Νιάτο
Φαντίνα για μια ακόμη φορά με εντυπωσιάζεις με την παρουσίαση του Προμηθέα!
 
Θα συμφωνησω με την Φαντινα..ο Προμηθευς δεσμωτης του Αισχυλου ειναι για εμενα το σπουδαιοτερο κειμενο αρχαιας ελληνικης τραγωδιας. Το αιωνιο συμβολο ελευθεριας που θα διακατεχει τις ψυχες των ανθρωπων για ολους τους αιωνες
 

Βασια

Όμορφο Νιάτο
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάτσει να διαβάσω κάποια τραγωδία.Πέρα δηλαδή από αυτές που κάναμε στο σχολείο.
Έχω ωστόσο παρακολουθήσει οι τραγωδίες «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»(Κ. Καραμπέτη, Στ. Μάινας) και “Οιδίπους Τύρρανος” με πρωταγωνιστές(Αιμίλιος Χειλάκης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης) και ήταν συγκλονιστικές.
 

Παρωνύμιος

Όμορφο Νιάτο
Πραγματικά απολαμβάνω τούτο το νήμα. Είστε όλοι καταπληκτικοί και καταπληκτικές!

Η αλήθεια είναι πως το σχολείο κάποιες φορές (ή όλες;) λειτουργεί ως εμπόδιο στο τί διαβάζουμε έπειτα ως ενήλικοι. Αντί να προκαλεί και να προτρέπει, να εμπνέει και να προκαλεί την όρεξη, αποτρέπει. Ευλογία σε όσους δεν λειτούργησε έτσι.

Το παρήγορο στην εποχή του Διαδικτύου είναι ότι για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχουν δωρεάν μεταφράσεις στα ελληνικά για πολλές τραγωδίες, για όλες στα αγγλικά, όλες δωρεάν, φτάνει βέβαια να κατέχουμε κάπως τα αγγλικά της εποχής της Έμιλυ Μπροντέ και του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ.

Η τριλογία Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες, γνωστή και ώς Ορέστεια του Αισχύλου από τις αγαπημένες μου. Ο Αγαμένων γυρίζει στο παλάτι του νικητής από την Τροία, η γυναίκα του Κλυταιμνήστρα τον δολοφονεί στα λουτρά παρέα με τον εραστή της, το αίμα του σκοτωμένου θα το εκδικηθεί ο... Α, δεν λέω περισσότερα...
 

Μάρω

Όμορφο Νιάτο
(Τι ωραίο θέμα! )

Φαντίνα, μία ψήφος κι από μένα στον Προμηθέα Δεσμώτη!
Και να φανταστείς πως είδα την τραγωδία στην Επίδαυρο με το Αμφι-θέατρο του Ευαγγελάτου, τον Τσακίρογλου ως Προμηθέα και τη Λήδα Τασοπούλου ως Ιώ!
Και με πανσέληνο αυγουστικάτικη!!!
Μυσταγωγία!!!
Από τα ωραιότερα πράγματα που έχω ζήσει!

Και μερικές ωραίες ατάκες (σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη)

Προμηθέας Γιατί πολύ τον άνθρωπο αγάπησα!
Λύτρωσα τους θνητούς από την αγωνία του θανάτου.
Μπρος στην Ανάγκη η Τέχνη αδύναμη.

Χορός Τι γλυκασμός, να ταξιδεύεις στη ζωή με θαρρετές ελπίδες! Τι χαρμονή να τρέφεις την ψυχή με φως!
 

Περαστική

Όμορφο Νιάτο
Δυστυχώς δεν έχω παρακολουθήσει τραγωδίες σε θέατρο, αλλά από όσες έτυχε να διαβάσω (σε μετάφραση δυστυχώς) έχω ξεχωρίσει αυτές του Σοφοκλή, με πρώτες τις 'Ηλέκτρα' και 'Αίας', τον οποίο θεωρώ από τα πιο τραγικά πρόσωπα της αρχαίας τραγωδίας.

Η τραγωδία που κατάφερε να με συγκινήσει όμως είναι η "Τρωάδες" του Ευριπίδη, στην οποία και συμμετέχει η αγαπημένη μου Κασσάνδρα. Μια τραγωδία που παρουσιάζει με τον καλύτερο τρόπο την δύναμη της γυναικείας φύσης!

Μια υπέροχη σκηνή, η Κασσάνδρα να προβλέπει το θάνατο του Αγαμέμνονα και τον δικό της:

Ω στρατηγέ των Δαναών, που περνάς για τιμημένος! Θα σε θάψουν μές στη νύχτα, όχι ημέρα, κι ο θάνατός σου θα είναι πολύ άσχημος.
Και μένα - την ιέρεια του Απόλλωνα - γυμνό θα μου πετάξουνε το πτώμα στα φαράγγια και θα το φέρουν τα νερά κοντά στον τάφο του γαμπρού μου και θα το δώσουν στα θεριά να το κατασπαράξουν. Τέλειωσαν για μένα οι γιορτές που μέχρι τώρα με γέμιζαν χαρά.
 
Top