Άσκηση στην νοσταλγία

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Καλησπέρα και καλή χρονιά!

Η περίοδος των γιορτών είναι ιδανική για ενδοσκοπήσεις και ανασκοπήσεις. Και όσον αφορά την χρονιά που μόλις έφυγε, ήταν άλλη μια απόδειξη των μαθημάτων που δίνει η Ζωή˙ νιώσαμε δυνατά ποιους ανθρώπους θέλουμε να έχουμε δίπλα μας και συνειδητοποιήσαμε από τις στιγμές που ως τώρα έχουμε ζήσει, ποιες είναι αυτές που έχουμε φυλαγμένες στην καρδιά μας.

Το μέλλον περιέχει παρελθόν, σε άυλη αλλά και σε υλική μορφή. Στο βιβλίο «Ζωή – Οδηγίες Χρήσεως» που κάνουμε αυτό το διάστημα συνανάγνωση, ο συγγραφέας, πέρα από τους ανθρώπους, κάνει λεπτομερή περιγραφή και σε προσωπικά τους αντικείμενα. Οι ιστορίες που αναφέρει για αυτά, ασκούν μια έλξη παρόμοια με τον νόμο της βαρύτητας: αν κοιτάξουμε τον προσωπικό μας χώρο ό,τι κρατάμε κατέχει μνήμη.

Τα υπάρχοντά μας, από ένα απλό σουβενίρ, μέχρι κάτι το οποίο δεν θέλουμε να αποχωριστούμε, έχουν αποκτήσει στον χώρο αυτόνομη υπόσταση και είναι παραδομένα, όπως κι εμείς, στα καπρίτσια του χρόνου: φθείρονται και περικλείουν αναμνήσεις.

Διάφορες σκέψεις γύρω από τα αντικείμενα είχαν γραφτεί σε ένα νήμα εδώ (δεν θυμάμαι ακριβώς ποιο) όπου μερικά μέλη είχαν αναφέρει ότι δεν αποχωρίζονται σχεδόν τίποτα που τους αφορά παρόλα τα χρόνια που έχουν περάσει (όπως σχολικά βιβλία, παιδικά κόμιξ κτλ) και άλλοι που κάνουν εκκαθαρίσεις.



Προσωπικά ανήκω στην κατηγορία των.. εκκαθαριστών. Πλέον δεν κρατάω αντικείμενα που αναφέρονται σε μια εποχή μου, αλλά μόνο κάτι που το συμβολίζει. Το νιώθω σαν ένα είδος ξαλαφρώματος από την μία (ειδικά αν έχουν και όγκο) και από την άλλη, σαν να ανοίγει ο χώρος σε νέα αντικείμενα και καταστάσεις.
Έχω τους προσωπικούς μου χρόνους που θέλω να αντικρίζω διάφορα αντικείμενα και αυτό το ορίζω με την προσβασιμότητα που έχω ορίσει σε αυτά: κάποια τα έχω γύρω μου, άλλα σε συρτάρια και ντουλάπια και κάποια άλλα στο πατάρι.

Μερικά από τα διακοσμητικά μου μικροαντικείμενα, τα έχω μαζέψει από την θάλασσα. Σε περίοπτη θέση έχω μια μικρούλα φυσική «κορνίζα»: ένα μικρό κοχύλι, που ο χρόνος το σμίλευσε και το ένωσε με μια πετρούλα που λειτουργεί ως βάση.

Τα σουβενίρ που παίρνω στα ταξίδια μου θέλω να αντιπροσωπεύουν αυτό το κάτι που μου άρεσε στα μέρη εκείνα. Η παρακάτω φωτογραφία είναι μαγνητάκια από την Ρώμη.

Ένα νέο αποθηκευτικό μέσο αναμνήσεων είναι το ίντερνετ και αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι προτιμώ καλύτερα ό,τι είναι χειροπιαστό. Αφορμή στάθηκαν οι χριστουγεννιάτικες κάρτες που είχαμε ανταλλάξει πριν χρόνια εδώ: με την ιεροτελεστία του στολίσματος, σε αυτές τις ευχές ανατρέχω κάθε χρόνο και όχι σε πιο πρόσφατων χρόνων που έχω ανταλλάξει σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Με παρόμοιο σκεπτικό, θα ήθελα να τυπώσω φωτογραφίες και να φτιάξω άλμπουμ, όπως έκανα παλιότερα που υπήρχε μόνο φιλμ, για να ανατρέχω σε συγκεκριμένες μνήμες, κάτι που γίνεται δύσκολα από τον όγκο των φωτογραφιών που έχουμε αποθηκευμένες. Και νομίζω ότι έτσι οι αναμνήσεις θα γίνουν και πιο "πραγματικές", μιας και θα μπορώ να τις αντιλαμβάνομαι με μια επιπλέον αίσθηση, αυτή της αφής.


Εσείς, πως αντιμετωπίζεται τα υλικά πράγματα που έχετε στην κατοχή σας και τα οποία αντικατοπτρίζουν κάτι από εσάς; Έχετε κανόνες συνειδητούς ή μη σε σχέση με τον χρόνο και τον χώρο που αυτά ορίζουν; Μήπως για κάποιο, υπάρχει μιας ιδιαίτερης σημασίας για σας ιστορία; Αν σαν έλεγαν ότι θα χρειαστεί να φύγετε και θα πρέπει να επιλέξετε άμεσα μόνο ένα αντικείμενο (το πολύ δύο :p) που θα μπορείτε να το κουβαλήσετε, υπάρχει κάποιο που θα σκεφτόσασταν πρώτο;
 

Έλεν

Κοινωνός
Καλησπέρα! Καλή χρόνια σε όλους και ελπίζω τα πράγματα να γίνουν καλύτερα για όλους και οι ευχές όλων πραγματικότητα :)

Πολύ ωραίο είναι αυτό το θέμα!
Με αφορμή το ίδιο βιβλίο, καθώς το διαβάζω αναρωτιέμαι κι εγώ τι συμπεράσματα θα έβγαζε κανείς από τα δικά μου πράγματα. Αν και επειδή εμείς δεν έχουμε προς το παρόν μόνιμη κατοικία, τα πράγματά μου είναι σε κούτες όμορφα τακτοποιημένα περιμένοντας ποτέ θα διακοσμηθούν σε μια πιο μόνιμη θέση.
Εγώ κρατάω πράγματα αλλά γενικά έχω κάνει πολλές εκκαθαρίσεις, αφού σε κάθε μετακόμιση όλο και κάτι θα μείνει πίσω. Κρατάω κυρίως δώρα ή αναμνηστικά από ταξίδια και τα βιβλία μου που ανυπομονούν να στολίσουν την -ελπίζω κάποτε μεγάλη- βιβλιοθήκη μου. Κάθε αντικείμενο που έχω είναι συνδεδεμένο με κάτι, πιθανότατα έχει συναισθηματική αξία και σίγουρα θα έχω να διηγηθώ κάποια ιστορία αν ερωτηθώ.
Έχω κούπες και μπολάκια από τις διαφορετικές περιοχές που έχω μείνει κατά καιρούς και πράγματα που είχα στο φοιτητικό μου σπιτι. Έχω στεναχωρηθεί για πράγματα που μπορεί να έσπασα κατά λάθος και γενικά αν και ατσούμπαλη προσπαθώ να μην σπάω πολλά :)
Κάποια πράγματα που έχουν ιδιαίτερη σημασία για εμένα και τα προσέχω σαν κόρη οφθαλμού:
- Η κουβέρτα μου η μπλε με τα ψαράκια που μου τη χάρισε ο αδερφός μου ο μικρός για να έχω κάτι δικό του, όταν έφευγα φοιτήτρια.
- Ο αρκούδος μου, τεράστιος, το πρώτο μου φοιτητικό δώρο. Παραλίγο να μείνει Ηράκλειο αλλά ο υπάλληλος της μεταφορικής όταν του είπα ότι δεν ήξερα πως να τον πακετάρω για τη μεταφορά και ότι καλύτερα να τον αφήσω, τον έβαλε στη θέση του συνοδηγού και μου είπε ότι θα ταξιδέψει στην καλύτερη θέση.
- Το κόμικ «Κρακ #1» του Τάζμαρ, γιατί έτσι έμαθα ότι υπάρχουν και αλλά κόμικ εκτός από τον Αστερίξ, τα Κόμιξ και τα Μίκυ Μάους.
- Το «Blankets» του Craig Thompson γιατί έτσι έμαθα ότι βγαίνουν και σε μεγάλης έκτασης ιστορίες και τα ερωτεύτηκα.
- Μια εικόνα της Παναγίας, γιατί ενώ δεν είμαι και πολύ της θρησκείας είναι δώρο της γιαγιάς μου για να με προσέχει, από όταν έφυγα για να σπουδάσω.

Αυτά μου έρχονται τώρα στο μυαλό, σίγουρα έχω κι άλλα που κουβαλούν ιστορίες κάπου σε κάποια κούτα...

@Πεταλούδα δε ξέρω τι θα πρωτοπρολάβαινα να πάρω και εξαρτάται και κάτω από ποιες συνθήκες θα έφευγα... Το έχω σκεφτεί πολλές φορές όμως και πάντα με προβληματίζει το δίλημμα αυτό. Σίγουρα θα άρπαζα όποιο βιβλίο είχα μπροστά μου και το κινητό (με δεδομένο ότι έχει πάνω φωτογραφίες, επικοινωνία και μουσική).

423
 

Τσίου

Μύστης
ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΡΑΤΑΩ
*Και περνάει το ντάτσουν της Τσίου, και δεν σταματάω καν, απλά κόβω ταχύτητα, ανοίγω την πόρτα και φωνάζω στην παλιατζούρα: μπέκα μέσα έχω κάνει κατάσταση* (Κοντοπίδη, αγάπη μου).
Όπως δύο ψυχές έχουν πάει το κατοχικό σύνδρομο σε άλλο επίπεδο, έτσι έχω πάει εγώ τη συσσώρευση. Να αναφέρω ότι δεν έχω πετάξει τα τσιγάρα όσων κάπνιζαν (ξέρουν αυτοί) έξω από το Μολλίνι και τα έσβηναν στο κινητό τασάκι μου; Ευτυχώς το τασάκι έχει καπάκι, αλλιώς θα είχε βρωμοκοπήσει ο τόπος. Κρίπυ; Έτσι όπως το βλέπω εγώ: όχι.
Εκτός από τα δικά μου πράγματα, κρατάω και αντικείμενα άλλων ανθρώπων, που είτε τα άφησαν πίσω, είτε ήταν σε διαδικασία εκκαθάρισης. Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει, πλήρως, πριν από αυτό το νήμα, είναι πως πάρα πολλά πράγματα που αρνούμαι να πετάξω δεν είναι δικά μου, άρα η ιστορία που έχουν είναι από τις ζωές των άλλων (Ούλριχ Μούε, αγάπη μου).
Μήπως για κάποιο, υπάρχει μιας ιδιαίτερης σημασίας για σας ιστορία; Αν σαν έλεγαν ότι θα χρειαστεί να φύγετε και θα πρέπει να επιλέξετε άμεσα μόνο ένα αντικείμενο (το πολύ δύο :p) που θα μπορείτε να το κουβαλήσετε, υπάρχει κάποιο που θα σκεφτόσασταν πρώτο;
Με το πιστόλι στον κρόταφο, θα άφηνα όσα πράγματα μου θυμίζουν τα παιδικά μου χρόνια, και θα έπαιρνα μαζί μου ένα κουτί, στο οποίο έχω συγκεντρώσει αντικείμενα αγαπημένου μου ανθρώπου που με άφησε το 2006.
ο υπάλληλος της μεταφορικής όταν του είπα ότι δεν ήξερα πως να τον πακετάρω για τη μεταφορά και ότι καλύτερα να τον αφήσω, τον έβαλε στη θέση του συνοδηγού και μου είπε ότι θα ταξιδέψει στην καλύτερη θέση.
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ μόλις ερωτεύτηκα.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Η ανθρωπότητα έχει μια μεγάλη έκθεση, κατά κανόνα, στην εικόνα της Μόνα Λίζα. Όλο και κάπου θα την τύχεις. Μέσα σε περιοδικά, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, είναι μια εικόνα που επιστρέφει. Αυτό είναι μέρος της μεγάλης δύναμής της. Πιστεύω πως αν δεν υπήρχε αυτή η έκθεση και κάποιος τύχαινε τον πίνακα ανάμεσα σε 20 άλλους, δεν θα τον παρατηρούσε, απαραίτητα, κι ούτε θα τον ξεχώριζε.

Η οικογένειά μου δεν πρόσεχε ποτέ τα πράγματα με αποτέλεσμα, μέσα από την ζωή, μετακομίσεις, μεταναστεύσεις, να χαθούμε μέχρι και έργα τέχνης (όχι την Μόνα Λίζα :)))) ). Αυτό υπήρξε για μένα ένα κακό παρελθόν που θέλησα να ξορκίσω, προσέχοντας ο ίδιος, από ένα σημείο και έπειτα, τα πράγματα.

Κάποια πράγματα, παρότι η υπόστασή τους είναι υλική, και δηλ. καταλαμβάνουν χώρο, περισσότερο μοιάζει να οριοθετούν τον χρόνο. Να είναι περισσότερο στίγματα μιας διαδρομής παρά μιας γεωγραφίας. Ένα πολύ προσωπικό αποδεικτικό αυτού που υπήρξε.

Έτσι υπάρχουν πράγματα που τα προσέχω και τα κρατάω με αγάπη. Τα περισσότερα και τα πιο σημαντικά έρχονται από την μακρινή μου παιδική ηλικία κι έχουν μέσα σε όλα την δύναμη της Μόνα Λίζα, καθώς αποτελούν δυνατές εικόνες και σχήματα, για μένα, μέσα από την επίμονη διαδρομή τους. Όμως υπάρχουν και νεότερα που ωριμάζουν κι αυτά σιγά-σιγά, και συνδέονται με ανθρώπους και καταστάσεις.

Όμως δεν κρατώ και δεν εκτιμώ ό,τι έχω αγγίξει. Κάθε άλλο. Τα πολλά πράγματα γίνονται βάρος και καταλαμβάνουν χρήσιμο χώρο. Οπότε θέλω και μπορώ να πετάω. Ξεσκαρτάρω το σημαντικό από την στοίβα και πετάω την στοίβα. Και το ίδιο έχω κάνει και με ανθρώπους. Θέλω χώρο για νέα ζωή, νέες εμπειρίες, νέους ανθρώπους, νέα πράγματα.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
@Πεταλούδα δε ξέρω τι θα πρωτοπρολάβαινα να πάρω και εξαρτάται και κάτω από ποιες συνθήκες θα έφευγα... Το έχω σκεφτεί πολλές φορές όμως και πάντα με προβληματίζει το δίλημμα αυτό. Σίγουρα θα άρπαζα όποιο βιβλίο είχα μπροστά μου και το κινητό (με δεδομένο ότι έχει πάνω φωτογραφίες, επικοινωνία και μουσική).

Κι εγώ νομίζω ότι οι συνθήκες θα επηρέαζαν την απόφασή μου και αν θα έπαιρνα κάτι για πρακτικούς ή συναισθηματικούς λόγους.

Τι ωραίος ο αρκούδος σου και ακόμα πιο ωραίο που είναι βιβλιόφιλος! :αγαπώ:

Να αναφέρω ότι δεν έχω πετάξει τα τσιγάρα όσων κάπνιζαν (ξέρουν αυτοί) έξω από το Μολλίνι και τα έσβηναν στο κινητό τασάκι μου; Ευτυχώς το τασάκι έχει καπάκι, αλλιώς θα είχε βρωμοκοπήσει ο τόπος. Κρίπυ; Έτσι όπως το βλέπω εγώ: όχι.
Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να έχεις και δικό μου, γιατί τότε κάπνιζα. :αργκ:

Αν σου έρθω για καφέ φορώντας φακιόλι και στα χέρια μου κρατάω σακούλες, κλείσε μου την πόρτα στα μούτρα. :μουάχαχα:
 

Άρτζι

Κοινωνός
Σε αρκετές σκέψεις με έβαλε αυτό το νήμα @Πεταλούδα . :χμ: Απ' τη μια η συνανάγνωση με τις λεπτομερέστατες περιγραφές των χώρων και των αντικειμένων, από την άλλη όλες οι αναφορές σε αγαπημένα αντικείμενα και ενθύμια, δεν μπόρεσα να την αποφύγω την ενδοσκόπηση.. :ματιά:

Παλιότερα, συνήθιζα να κρατώ αναμνηστικά από ταξίδια, από όμορφες βραδιές με φίλους ή το έτερον ήμισυ, από συναυλίες κι ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.. Περνώντας τα χρόνια (και μαζί με αυτά η διάθεση να συσσωρεύω χειροπιαστές αναμνήσεις), ακολούθησαν αρκετές "εκκαθαρίσεις" (τόσο αντικειμένων, όσο και ανθρώπων, όπως εύστοχα ανέφερε κι ο Φαροφύλακας). Σίγουρα σε αυτή την κατεύθυνση βοήθησαν οι συχνές μετακομίσεις λόγω της δουλειάς, οπότε πλέον είναι ελάχιστα τα αντικείμενα που προκρίνονται ως απαραίτητα ή αναντικατάστατα.

Αν σαν έλεγαν ότι θα χρειαστεί να φύγετε και θα πρέπει να επιλέξετε άμεσα μόνο ένα αντικείμενο (το πολύ δύο :p) που θα μπορείτε να το κουβαλήσετε, υπάρχει κάποιο που θα σκεφτόσασταν πρώτο;
Αν έπρεπε να επιλέξω δυο αντικείμενα, αυτά θα ήταν ένα δαχτυλίδι που μου χάρισε η μητέρα μου (οικογενειακό κειμήλιο) & το βιβλίο του Antoine De Saint Exypery "Ο μικρός πρίγκηπας", γιατί ήταν το πρώτο βιβλίο που με γοήτευσε ως παιδί και μου έδωσε την ευκαιρία να αγαπήσω την ανάγνωση. :διάβασμα4:

Δηλώνω κι εγώ φαν του βιβλιόφιλου αρκούδου!! :γιούπι::γιούπι:
 

Τσίου

Μύστης
Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να έχεις και δικό μου, γιατί τότε κάπνιζα. :αργκ:

Αν σου έρθω για καφέ φορώντας φακιόλι και στα χέρια μου κρατάω σακούλες, κλείσε μου την πόρτα στα μούτρα. :μουάχαχα:
Έχω και δικό σου, αν θυμάμαι καλά προς το τέλος είχαμε μαζευτεί στην αριστερή πλευρά του μαγαζιού.
:μουάχαχα:Έκανα τη δουλειά μόνη μου
Το άδειασα. Τα πέταξα.
Ήξερα ότι ήταν περιέργο, αλλά όταν το έγραψα μου χτύπησε άσχημα, και έπιασα την αξίνα. Ήθελα κάτι να μου θυμίζει την ημέρα που είπα, θα πάω κάπου, οικειοθελώς, για σοσιαλάιζιν’. Όταν η μαγεία της κοινωνικής φοβίας συναντά την έμφυτη αδιαφορία για τους ανθρώπους.
Η πρώτη, και η τελευταία, φορά που προσέγγισα κάποιον για να μπω σε παρέα, ήταν στην Α’ Δημοτικού ύστερα από πίεση, αλίμονο (Σύμφωνα όμως με την Β. έπρεπε πρώτα να πάρω έγκριση της απαυτούλας, αρχηγού της παρέας. Δεν ήθελα πολύ για να με πιάσει το μαυροθαλάσσιο—όπως λέει μια ψυχή—σκέφτηκα μάλλον ένα: δεν σας τα είπαν καλά, απάντησα ίσως κάτι χειρότερο, και έτσι με κέρδισαν τα αγαπημένα μου αγόρια που τότε είχαν έλλειψη από τερματοφύλακα. Να σημειωθεί στα πρακτικά πως δεν τα πήγα καλά, αλίμονο μέρος β', και μετά με έβαζαν άμυνα).
Ήθελα κάτι να μου θυμίζει τον τρόπο που γνώρισα άτομα, που στην πορεία έγιναν δικοί μου άνθρωποι, και τους αγαπώ σα να μεγαλώσαμε μαζί. Σκέφτηκα ότι εκείνη τη βραδιά είχαμε ανταλλάξει βιβλία, οπότε τώρα θα βλέπω το βιβλίο και θα θυμάμαι:ματιά:
 

ΚρίτωνΓ

Κοινωνός
Ευχαριστώ την @Πεταλούδα για το νήμα και την συνεπακόλουθη ευκαιρία ενδοσκοπικής αποτίμησης στην προσωπική μου σχέση με τα πράγματα (αντικείμενα).

Μια περίεργη σχέση αγαπο-μίσους. Πάλι θα κάνω βουτιά στο παρελθόν μου. Τα αγαπημένα μου πράγματα ήταν ως επί το πλείστο βιβλία αλλά και ανθρωπάκια (κουκλάκια- ναι,ναι, δεν ντρέπομαι, πλέι μομπίλ, λέγκο, στρατιωτάκια).

Οι πολλές μετακομίσεις μας στην παιδική μου ηλικία (όχι ο πατέρας μου δεν ήταν ούτε στρατιωτικός, ούτε φυγόδικος, γεωπόνος ήταν στο επάγγελμα) μου στέρησε στην πορεία διάφορα εξ αυτών (κοινώς διάφορα αγαπημένα χάθηκαν στο διάβα).

Στην παιδική μου και εφηβική μου ηλικία είχα και έναν ακόμα αδυσώπητο εχθρό των προσωπικών μου πραγμάτων. Τη μητέρα μου που εν είδει 4ου Ράιχ έκανε εφόδους στο δωμάτιο μου (συγγνώμη στο αχούρι μου, η πιο σωστή έκφραση) και έκανε ξεκαθάρισμα (εκκαθάριση το αποκαλώ εγώ). Νομίζω ότι ποτέ στη ζήση μου δεν θα της συγχωρέσω την απώλεια των Αστερίξ, Λουκ Λουκ, Τεν τεν και Ιζνογκούτ (αλλά και των Μίκυ Μάους) με το παλιό λέτερινγκ, εκδόσεων των 80ς.

Έτσι έχω ένα σύνδρομο αγάπης, σεβασμού και διαφύλαξης των πραγμάτων - πράγματα που αφού δεν είχα μόνιμη οικία παιδικών χρόνων ήταν το σημείο αναφοράς μου.

Κατόπιν η ζωή μου φέρνει στο διάβα μου μια γυναίκα και δύο κόρες (υπέροχες και οι τρεις τους) και μαζί με αυτά μια υπερκατανάλωση άχρηστων, μία πλημμύρα αγαθών, ένα βομβαρδισμό πολλών (και άχρηστων πραγμάτων) που βρίσκονται, παντού, τα πατάω, σκουντουφλάω επάνω τους, και ώρες ώρες έχω την αίσθηση ότι θα με καταπιούν. Επιπλέον χάνω τα λιγοστά δικά μου, διότι σκεπάζονται χάνονται, εξαφανίζονται. Έτσι απέκτησα ένα ακριβώς αντίθετο σύνδρομο απέχθειας προς τα πράγματα γενικώς.

Αυτά τα δύο συνυπάρχουν σε μία περίεργη ανάμιξη και ισορροπία (ισορροπία;) μέσα μου.

Έχω μία αγάπη σε πράγματα αλλοτινών καιρών για κάποιο λόγο - όχι δικά μου απαραίτητα (παλιατζούρες όπως τα αποκαλούν οι γύρω μου). Αυτή δεν ξέρω από που προέκυψε, μάλλον στη διάρκεια αυτής της πάλης. Έτσι έχω από, το γραφείο του παππού του παππού μου (περί τα 200 χρόνια), έπιπλα, αντικείμενα, ραδιόφωνα των αρχών του εικοστού αιώνα (έπιπλα) μέχρι walkman και κασετόφωνα των 80ς (αυτά δικά μου) μέχρι και ένα αυτοκίνητο του 1980. Γιατί; Διότι για κάποο ολόγο αγαπώ τα αντικείμενα που δεν ήταν βιομηχανικά και ευτελισμένα, αλλά που φτιαχτήκαν με Κάποι μεράκι και κάποιο ανθρώπινο κόπο και από ανθρώπινο χέρι πύο παιδεύτηκε.

Εάν έφευγα, νομίζω ότι θα έπαιρνα μαζί μου ένα βιβλίο - πιο πιθανόν το Εκκρεμές του Φουκώ (Ουμπέρτο Εκο) και ένα CD, πιο πιθανόν το wish you were here (Pink Floyd). Τώρα το πως θα έπαιζα το CD μην με ρωτήσετε. Όχι. Ούτε το κινητό μου - μπορώ να απεξαρτηθώ και από αυτό.


ΥΓ: Παρακαλώ, μπορείτε να σκεφτείτε ό,τι θέλετε. Μην μου προτείνετε όμως ψυχανάλυση/ψυχοθεραπεία. Αφενός πιστεύω ότι είμαι καλά (και αφήστε με) και αφετέρου και να μην το πίστευα, δεν έχω χρήματα γι’ αυτό. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που προτιμώ το τρέξιμο (στους δρόμους και τα στάδια) που είναι και δωρεάν.
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Ευχαριστώ την @Πεταλούδα για το νήμα και την συνεπακόλουθη ευκαιρία ενδοσκοπικής αποτίμησης στην προσωπική μου σχέση με τα πράγματα (αντικείμενα).
Εγώ σε ευχαριστώ για το μοίρασμα των δικών σου ψηφίδων, -που όπως και των υπολοίπων από εμάς-, είναι μέρος του νοσταλγικού ψηφιδωτού της ζωής. Όσον αφορά το υστερόγραφο, ο χρόνος της νοσταλγίας είναι υποκειμενικός και ζει την δική της ζωή μέσα στην μνήμη μας. Αν για αυτό τον λόγο είναι εν δυνάμει χρήσιμη μια ψυχανάλυση/ψυχοθεραπεία, με την καταγραφή έχουμε κάνει ήδη ένα βήμα προς την παραδοχή. Αν και για μένα αυτή η παραδοχή, είναι το πλησίασμα της ψυχής μας.


@Τσίου, διαβάζοντας την ανάρτησή σου, είδα ότι είχαμε μια κοινή πορεία σε κάποια παιδικά δρόμενα, καθώς διετέλεσα κι εγώ στην θέση του τερματοφύλακα, αλλά και μετέπειτα σε κάποιες (και) με ποδοσφαιρικού ενδιαφέροντος ασχολίες. Δες εδώ και εδώ και κλάψε ελεύθερα. :))))


Ήθελα κάτι να μου θυμίζει τον τρόπο που γνώρισα άτομα, που στην πορεία έγιναν δικοί μου άνθρωποι, και τους αγαπώ σα να μεγαλώσαμε μαζί. Σκέφτηκα ότι εκείνη τη βραδιά είχαμε ανταλλάξει βιβλία, οπότε τώρα θα βλέπω το βιβλίο και θα θυμάμαι:ματιά:
:αγαπώ:

Αφορμή για να ξεκινήσω το παρόν νήμα μου δόθηκε, όπως έχω αναφέρει, από την συνανάγνωση του βιβλίου "ΖΩΗ Οδηγίες Χρήσεως". Με τα παραπάνω λόγια σου, θυμήθηκα ότι η έμπνευση του τίτλου του νήματος επήλθε από ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Η Νύχτα των Χρησμών" του Πολ Όστερ, στο οποίο μέσα από την δημιουργία μιας ομάδας σε μια κατασκήνωση που λειτούργησε σαν μια μορφή άσκησης στην νοσταλγία, αναφέρει τα χαρακτηριστικά εκείνα που είχαν οι άνθρωποι που την αποτελούσαν και που πίστευαν ότι «αντιπροσώπευαν ένα ανθρώπινο δυναμικό [...]το όραμα μιας τέλειας κοινωνίας». Σε ελεύθερη μετάφραση, των ανθρώπων που αγαπάμε και είναι μέρος των αναμνήσεών μας.


Κι ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα από το βιβίο "ΖΩΗ Οδηγίες Χρήσεως" του Ζωρζ Περέκ:

"Και τότε, άρχισε πάλι να γυρίζει στο μυαλό του εκείνο το θλιμμένο γαϊτανάκι: οι εργάτες των γραφείων μετακομίσεων, οι νεκροθάφτες, οι μεσίτες και οι πελάτες τους, οι υδραυλικοί, οι ηλεκτρολόγοι, οι μπογιατζήδες, οι ταπετσέρηδες, οι πλακάδες, οι τεχνίτες για τις μοκέτες˙ αναλογιζόταν λοιπόν πόσο ήσυχη είναι η ζωή των πραγμάτων, έφερνε στο νου του τις κούτες με τα πιατικά γεμάτες ροκανίδια, τις κούτες με τα βιβλία, το σκληρό φως των γυμνών λαμπτήρων που αιωρούνταν στις άκρες των καλωδίων τους, την αργή τοποθέτηση των επίπλων και των αντικειμένων, την αργή εξοικείωση του σώματος με τον χώρο, όλα αυτά τα αμελητέα, ανύπαρκτα, ανεκδιήγητα γεγονότα -να διαλέξεις την βάση μιας λάμπας, μια ρεπροντυξιόν, ένα μπιμπλό, να βολέψεις ανάμεσα σε δυο πόρτες έναν ψηλό ορθογώνιο καθρέφτη, να βάλεις μπροστά στο παράθυρο έναν μικρό γιαπωνέζικο κήπο, να ντύσεις μ' ένα λουλουδάτο χαρτί τα ράφια της ντουλάπας- όλες αυτές τις κοινότυπες χειρονομίες που, τελικά, εκφράζουν με τον πιστότερο δυνατό τρόπο τον χτύπο της καρδιάς ενός διαμερίσματος και που, κάπου κάπου, θα 'ρχονται ν' αναταράξουν οι απρόβλεπτες και αναπότρεπτες, τραγικές ή ευεργετικές, εφήμερες ή τελεσίδικες, αιφνίδιες διαρραγές μιας καθημερινότητας χωρίς ιστορικό [...]"

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΗ' - Στη σκάλα, 3 (σελ. 149-150)
 

Τσίου

Μύστης
Τι κακό με βρήκε. Από την μία μου έρχεται να ξαναδώ την ταινία Αμελί, διότι η ανάρτηση του @ΚρίτωνΓ με πήγε εκεί:

Από την άλλη θέλω να μιλήσω για το ποδόσφαιρο στα διαλείμματα ή για πράγματα που μου έχουν πετάξει, και παράλληλα θέλω να ξαναδιαβάσω το Η νύχτα των χρησμών, χωρίς να βάλω φρένο στον Περέκ.
Από μόνη μου γέμισα σακούλες σκουπιδιών 2 φορές στη ζωή μου. Το έκανα για να δείξω ότι τώρα πια είμαι μεγάλη, και το μετανιώνω, διότι μπορεί σε 2,3,4,5-6 χρόνια να χρειάζομαι ντουκόχρωμα για να καλύπτω τις άσπρες τρίχες, αλλά θα ήθελα να έχω τη συλλογή ορυκτών ή το αυτόγραφο από τον Μουστάκα. Θυμάμαι, με πόση αφέλεια καμάρωνα για το (ψεύτικο) ακατέργαστο διαμάντι που είχα στη συλλογή μου, και πόσο είχα πρήξει τους συμμαθητές μου να προσέχουν όταν θα το έβγαζαν από την θήκη, για να μη χαθεί.
(Σε αυτό το απόσπασμα @Πεταλούδα στάθηκα κι εγώ.)
 

Χρυσένια

Κοινωνός
Θα τα πω εν συντομία! .
Όταν ήμουν 11 ετών πήγα κλασικά κατασκήνωση για να περάσω δύο από τις καλοκαιρινές μου εβδομάδες. Μόλις μπήκα στον θάλαμο έκατσα στο κρεβάτι και δεν μιλούσα. Απλως κοιτούσα γύρω γύρω, για να δω, τί ρόλο βαράει η κάθε μία εκεί μέσα! Και βλέπω να έρχεται ένα κορίτσι συνομίληκο, κάθεται δίπλα μου και μου πιάνει την κουβέντα! Ήταν η Ναταλία. Κόρη ναυτικού, είχε έναν αδερφό και λάτρευε το κόκκινο χρώμα.
Τα μισά παιδιά εκεί , ήταν παιδιά ναυτικών. Στα περισσότερα διέκρινα μια μελαγχολία. Τεσπά στην κατασκήνωση υπήρχαν παιδια, που πήγαμε από σπόντα μέσω του σχολείου, και παιδιά, που ζούσαν σε ιδρύματα. Πρώτη μέρα πηγαμε να φάμε το μεσημεριανο, μας δινουν κάτι δίσκους με θέσουλες για το φαγητό, το ψωμί, σαλάτα, φρούτο κλπ και έπρεπε να περιμένουμε στη σειρά να μας βάλει ο μάγειρας φαγητό. Και πετάγεται μια και λέει μπροστά στα παιδιά από το ίδρυμα "Περιμενουμε εδώ με τον δισκο λες και είμαστε σε ορφανοτροφείο!!" Και της ρίχνω ένα δολοφονικό βλέμμα λέγοντας της "Δεν έχεις καταλάβει, πού βρίσκεσαι!" Αυτό ήταν , όπως μου είπε, που έκανε την Ναταλία να θέλει να γίνει φίλη μου!!
Η Ναταλία λοιπόν ήταν μια κοπέλα με πλούσια καστανα μαλλιά και μελί μάτια! Καλοψυχη, ευγενική και πολύ πολύ ωριμη για την ηλικία μας.
Όταν είδε το περιεχόμενο της βαλιτσας μου, που ήταν γεμάτο σορτσάκια, τισερτακια και μαγιό, στραβωσε! Μου λέει "Καλά! θα φοράς τα δικά μου!!" Και είχε μαζί της δύο βαλίτσες γεμάτες φόρεματα 👗 φτιαγμένα από υπέροχα υφάσματα, με δαντέλες, φλοραλ κλπ.
Φορούσαμε και οι δυο τα φορέματά της και περνούσαμε το απόγευμα έξω από τους θαλάμους των αγοριών -δηθεν τυχαία :φρύδια:- και κάναμε θραύση!! :))))
Για έναν περίεργο λόγο ταιριαξα με τα παιδιά των ναυτικών πολύ!! Έκανα αποκλειστικά με αυτους παρέα. Τα αγόρια με συμπαθούσαν γιατί ημουν καλή στον κολύμπι, γρηγορη στις σκυταλοδρομιες και δυνατη στο "Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο". Τα κορίτσια γιατί ήμασταν μαζί στο θεατρικό παιχνίδι και γενικά ήμουν φαντεζί και μπιρι-μπιρι.:χαχα:
Εκεί γνώρισα και τον πλατωνικό μου έρωτα, Νικόλα! Όταν ήταν να βγούμε αθωα απόγευματινα ραντεβού, η Ναταλία το μεσημέρι στο σιωπητήριο μου έφτιαχνε τα μαλλιά μπούκλες, με έβαφε με κόκκινο κραγιον "γιατί το κόκκινο κραγιόν αρέσει στα αγόρια!!!" μέχρι και κρέμα shimmer είχε μαζί της και μου έβαζε για να λάμπει η επιδερμίδα στα χέρια και στα πόδια και να τον εντυπωσιάσω!!:χαχα:
Περάσαμε όλη η παρέα μαζί δύο εβδομάδες και έχω τόσες αναμνήσεις , που φαντάζουν δύο χρόνια!!
Όταν ήταν να πάμε ο καθένας σπίτι του , ανταλλάσσαμε χαρτάκια με σκέψεις, αστεία, ευχες! Τα έχω ακόμα!!Η Ναταλία μου έδωσε ένα φόρεμα, για να την θυμαμαι και εγώ ένα κολιέ, που φορούσα στο λαιμο,για να με θύμαται εκείνη. Ο Νικόλας έλεγε "θα έρθω να σε βρω και θα σου φέρω και ένα κουταβι Γκόλντεν Ριτρίβερ". Λέγαμε όλοι τα κλασικά "Δε θα χαθούμε , θα βρισκομαστε" , αλλά ήμασταν όλοι ενθουσιώδη παιδιά , με μικρή μνήμη , και μεγάλη πορεία ζωής μπροστά μας, οπότε το αναμενόμενο ήταν να χαθούμε. Στο πούλμαν της επιστροφής αισθανόμουν μια αλλαγή μέσα μου! Μπορει να πέρασαν μόλις δύο εβδομάδες, αλλα, όταν επέστρεψα, δεν ήμουν η ίδια!!
 
Last edited:

Χρυσένια

Κοινωνός
Θέλω να σημειώσω, ότι με την Ναταλία παραλίγο να μας διώξουν από την κατασκήνωση, γιατί την πρώτη μέρα πηγαμε μόνες μας και φυσικά χωρίς επιτήρηση για μπάνιο! Δεν είχε περίφραξη η κατασκηνωση και της λέω "πάμε στη θάλασσα!" και όταν γυρίσαμε βρεγμένες έγινε το έλα να δεις!:αργκ: Μας είπανε στα ίσα να σηκωθούμε να φύγουμε.:όχιόχι: Έγινε και συνελευση όλων των κατασκηνωτων και σύμφωνα με τον Αρχηγό ήμασταν δακτυλοδεικτούμενες, παραδειγμα προς αποφυγη και απειλή διαφθοράς των υπολοιπων αθώων κατασκηνωτων!:ζντόινγκ:Και όποτε ακουγόταν ανακοίνωση στο μεγάφωνο, η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει.:ένοχος: Φοβομασταν ότι ειδοποιουσαν εμάς , επειδή είχαν καλέσει τους γονείς μας, να ερθουν να μας πάρουν. :πανικός:
Αλλά δεν ξέρω, ποιός έβαλε το χεράκι του , το θέμα ξεχάστηκε και εν τέλει δεν ειδοποιήθηκε κανείς!!:))))
Στο μεγάφωνο έπαιζαν και αφιερώσεις:
"Το επόμενο τραγούδι το αφιερώνει ο Νικόλας στην Χρυσένια!!":φρύδια:
Πόσο 00's ρε φίλε!!!:χαχα::χαχα::χαχα:
 
Top